บทที่ 7-1 โรงเลี้ยงม้า

เมื่อกลับมาถึงวังอ๋องแล้ว เยี่ยฉิงชางที่ยังมีอารมณ์โมโหไม่หาย จึงขว้างปาข้าวของในตำหนักจนแตกกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันก้มหน้างุดไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยวาจาใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ เมื่อได้ระบายโทสะลงกับข้าวของจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มก็พอจะคลายโทสะลงไปได้บ้าง แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวโทสะในใจก็เริ่มจะเดือดพล่านขึ้นมาอีกหน

เขาไม่เข้าใจสตรีหน้าโง่คนนั้นเลย ทั้งที่เขาปฏิบัติกับนางดีกว่าคนอื่นๆ เขาตั้งใจมอบทุกอย่างให้กับนาง หากว่านางอยากเป็นอนุภรรยาของเขา เขาก็ยินดีจะรับนางเข้าวังอ๋อง แต่นางกลับไม่รู้ดีชั่ว แล้วยังปฏิเสธเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำราวกับไม่เห็นคุณค่าในตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย มันช่างน่าโมโหยิ่งนัก!

เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจยามนี้มันทำให้เขาไม่เข้าใจตนเองสักเท่าไรนัก เขาไม่อยากจะสนใจนาง เพราะอย่างไรนางก็เป็นแค่เชลย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดภาพของนางจึงปรากกฏในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือของตนเองขึ้นมาดู เมื่อครู่ตอนที่เขาเขวี้ยงแจกันจนแตก เศษของมันเผลอกระเด็นมาบาดนิ้วของเขาเข้าพอดี โลหิตสีแดงฉานไหลออกมาจากง่ามนิ้วเป็นทางยาว ชายหนุ่มยกยิ้มเย็นชา ก่อนจะยกมือขึ้นมาและแลบลิ้นเลียชิมเลือดที่มืออย่างช้าๆ ความคาวของโลหิตมันทำให้เขารู้สึกว่าอารมณ์ของตนเริ่มสงบขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

เมื่ออารมณ์ที่แปรปรวนเริ่มนิ่งขึ้นมากแล้ว ดวงตาของเขาก็ฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะเรียกข้ารับใช้คนหนึ่งเข้ามาพบ

"ส่งฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไปที่โรงเลี้ยงม้า ให้นางกินข้าววันละสองมื้อเท่านั้น รอนางสำนึกความผิดได้เมื่อใดแล้วค่อยเสนอหน้ามาพบข้า ส่วนพวกเจ้าทุกคนหากมีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเหลือนาง ข้าจะไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว!"

เหล่าข้ารับใช้เมื่อได้ยินก็เอ่ยปากรับคำด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยวาจาทัดทานเลยแม้แต่น้อย

ด้านฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นหลังจากที่เยี่ยฉิงชางเดินออกจากห้องไป นางก็นอนร้องไห้จนผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจรู้ได้ ยามเช้าของวันต่อมานางได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกชื่อนางอยู่ไม่ไกล เมื่อฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวลืมตาขึ้นมามองก็พบเข้ากับหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังยืนมองนางอยู่ไม่ไกล แววตาของหญิงชราผู้นั้นเรียบเฉยนิ่งสงบ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวบังเกิดความสงสัยในใจ หญิงสาวพยุงกายลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาของตนเอง เพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักทำให้ดวงตาของนางบวมแดงและรู้สึกปวดตาเล็กน้อย

"ท่านป้ามีอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ"

"รีบลุกไปทำงานได้แล้ว ท่านอ๋องทรงมีรับสั่งให้เจ้าไปทำงานที่โรงเลี้ยงม้า"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวฟังจบก็ไม่เอ่ยโต้แย้งสิ่งใด นางไม่แปลกใจเท่าใดนักที่ได้ทราบว่าเยี่ยฉิงชางส่งนางไปโรงเลี้ยงม้า เพียงเพราะนางไม่ตามใจเขาสุดท้ายแล้วเขาจึงไม่ไยดีนางและให้นางไปทำงานที่ลำบากอย่างนั้นหรือ ในใจของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าก่อนหน้านั้นที่ช่วยเขาเอาไว้ นางเผลอรู้สึกดีกับเขาและชื่นชมที่เขามีความสามารถ แต่วันนี้นางได้รู้ซึ้งแล้วว่าคนอย่างเขามันไม่น่าชื่นชมเลยสักนิด

"รีบลุกขึ้นมาสิ หากทำงานไม่เสร็จจะต้องอดข้าว"

หญิงชราคนนั้นเอ่ยเร่งเร้า ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย หญิงชราที่เห็นอย่างนั้นจึงโยนชุดสาวใช้เก่าๆ มาให้นางชุดหนึ่ง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินตามหญิงชราคนนั้นไปที่โรงเลี้ยงม้าในทันที

โรงเลี้ยงม้าแห่งนี้อยู่ภายในวังอ๋อง หญิงชราบอกว่านางจะต้องนอนที่ห้องเล็กๆ ข้างโรงเลี้ยงม้าเพื่อคอยดูแลม้าตลอดทั้งคืน ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวยกมือขึ้นปิดจมูกทันทีเพราะภายในโรงเลี้ยงม้าค่อนข้างเหม็นอับอยู่บ้าง โรงเลี้ยงม้าแห่งนี้สร้างด้วยอิฐและไม้ หลังคามุงกระเบื้องดินเผา พื้นก็ปูด้วยหินและไม้กระดานที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้สามารถทำความสะอาดมูลและปัสสาวะของม้าได้ง่าย ภายในจะแบ่งเป็นคอกเดี่ยวแยกม้าแต่ละตัวเอาไว้ในที่ของมัน เพื่อป้องกันการเตะหรือกัดกัน โดยมีรางหญ้าที่ทำจากไม้ตั้งอยู่ด้านหน้า ถัดไปไม่ไกลจะมีโรงเก็บฟางและหญ้าแห้งแยกต่างหาก แล้วยังมีห้องเก็บอานม้าและเครื่องบังเหียนที่ต้องดูแลไม่ให้ขึ้นราอีกด้วย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก นางยอมรับชะตากรรมของตนเองแล้ว อย่างน้อยการมาอยู่ที่นี่ก็ยังดีกว่าต้องไปเป็นนางบำเรอไร้ค่าให้กับเยี่ยฉิงชาง

เมื่อจัดแจงหน้าที่ให้นางฟังแล้วว่าต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หญิงชราผู้นั้นก็จากไปทันที ทิ้งให้ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ที่นี่ตามลำพัง นางเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ และจัดการกับข้าวของของตนที่นำติดตัวมา ภายในห้องมีที่นอนเก่าและผ้าห่มที่มีกลิ่นอับฉุนวางอยู่ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพราะนางเผชิญความลำบากมาไม่น้อยแล้ว เพียงเท่านี้ไม่นับว่าย่ำแย่เท่าใด

เมื่อไม่มีอะไรแล้ว นางจึงออกมาเดินสำรวจรอบๆ โรงเลี้ยงม้า พบว่านอกจากหญ้าสดและหญ้าแห้งแล้ว ม้าศึกหรือม้าพันธุ์ดีจะได้รับอาหารเสริมเป็นถั่วเหลืองต้ม ข้าวโพดหรือรำข้าวเพื่อเพิ่มกำลังอีกด้วย แต่ละวันนางจะต้องแปรงขนและการอาบน้ำให้เจ้าม้า ส่วนในฤดูหนาวมักจะใช้ผ้าคลุมตัวม้าเพื่อรักษาอุณหภูมิให้กับมัน

นางเดินสำรวจรอบๆ โรงเลี้ยงม้าอยู่นานจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเย็นก็พบเข้ากับทหารกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินกลับเข้ามาในโรงเลี้ยงม้าพอดี เมื่อพวกเขาเห็นว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวมานั่งอยู่ที่นี่ก็มองหน้ากันด้วยความสงสัย พวกเขาจำได้ว่านางคือสตรีที่ท่านอ๋องพากลับแคว้นเซียวมาด้วย แล้วเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเองก็ระแวดระวังตนเองไม่ต่างกัน หญิงสาวรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา เหตุใดเขาจึงส่งนางมายังโรงเลี้ยงม้าที่มีแต่บุรุษเต็มไปหมดเช่นนี้เล่า

"แม่นาง เจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน หรือว่าท่านอ๋องส่งเจ้ามาตรวจโรงเลี้ยงม้า"

ทหารผู้น้อยคนหนึ่งเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามยิ้มสู้ ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ท่านอ๋องส่งข้ามาเลี้ยงม้าและบอกให้ข้าพักอยู่ที่ห้องเล็กๆ นั่น"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเหล่าทหารก็หันไปมองหน้ากันอีกหน ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวสังเกตเห็นว่าในแววตาของพวกเขาฉายแววบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจ นางจึงหลีกเลี่ยงไม่สนทนากับพวกเขาให้มากความ เย็นวันนั้นหลังจากกินอาหารมื้อเย็นอิ่มแล้ว นางก็เข้าห้องนอนปิดประตูอย่างแน่นหนาทันที คืนนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวันก็ทำหน้าที่ของตนต่อไป อีกทั้งยังครุ่นคิดว่าบางครานางอาจจะคิดมากเกินไป และพวกเขาก็อาจจะไม่ได้มีความคิดประสงค์ร้ายต่อนางด้วยซ้ำ

เช้าวันนี้หญิงชรานำอาหารเช้ามาให้นาง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่านอกจากโจ๊กที่ใสเหมือนตาแมวและผักที่ผัดน้ำมันจนเหี่ยวแล้วก็ไม่มีอะไรอีก ราวกับว่าเยี่ยฉิงชางต้องการจะทรมานนางให้รู้สำนึกเสียอย่างนั้น ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจ นางรีบกินข้าวให้อิ่มหลังจากนั้นก็ไปป้อนอาหารให้ม้าต่อทันที เมื่อทำงานเสร็จแล้วนางก็มานั่งเล่นรับลมที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเลี้ยงม้าเท่าใดนัก นอกจากนางแล้วยังมีเหล่าทหารเดินวนเวียนไปมาเป็นระยะ อีกทั้งยังใช้สายตาแปลกประหลาดมองนางอย่างไม่หยุดหย่อนอีกด้วย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวคร้านจะสนใจ นางหยิบหินขึ้นมาก้อนหนึ่งก่อนจะเขวี้ยงมันลงไปในสระน้ำเล็กๆ เบื้องหน้าเพื่อแก้เบื่อ

"เหมี่ยวเอ๋อร์เอ๋ย!"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เมื่อได้ยินเสียงคนร้องเรียกชื่อของตนจึงรีบหันไปมองทันที ก่อนจะแย้มยิ้มเต็มใบหน้าเมื่อพบว่าคนที่เรียกหานางก็คือท่านหมอจ้าวนั่นเอง

"ท่านหมอจ้าว เหตุใดจึงมาที่นี่ได้เล่าเจ้าคะ"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรีบวิ่งเข้ามาหาท่านหมอจ้าวด้วยความดีใจ ชายชรายิ้มตอบเล็กน้อยและยังมองนางด้วยสายตาเอ็นดู

"พวกเขารู้ว่าข้าเป็นหมอก็เลยส่งข้ามาที่นี่น่ะ บอกว่าหากข้ารักษาคนได้ก็ต้องรักษาม้าได้เช่นกัน เห้อ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรจึงต้องลองดูสักหน่อย แล้วเจ้าเล่าเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไม่ใช่ว่าอยู่กับเซียวอ๋องหรอกหรือ"

ท่านหมอจ้าวเอ่ยถามฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับท่านหมอจ้าวฟังอย่างไม่ปิดบัง นางนับถือท่านหมอจ้าวเสมือนบิดาและคิดว่าการได้พูดระบายความในใจกับเขามันทำให้นางสบายใจกว่าเก็บเรื่องราวหนักใจเอาไว้เพียงลำพัง

ท่านหมอจ้าวฟังจบก็รู้สึกเวทนาในชะตาชีวิตของเด็กสาวตรงหน้าเหลือจะกล่าว เดิมทีเขาคิดว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอาจจะมีวาสนาได้เป็นอนุภรรยาของท่านอ๋องแต่มันกลับผิดคาดนัก

"ไม่เป็นอันใด อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตรอด มีชีวิตต่อไปถึงจะแก้ไขเรื่องราวต่างๆ ได้"

ท่านหมอจ้าวเอ่ยปลอบฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่สองสามคำ หญิงสาวแย้มยิ้มเต็มหน้าก่อนจะเอ่ยถามเขา

"แล้วชาวบ้านคนอื่นๆ เล่าเจ้าคะ ไปอยู่ที่ไหนกัน"

"พวกเขาถูกส่งไปทำงานยังที่ต่างๆ บ้างก็ถูกส่งไปที่โรงครัว บ้างก็ถูกส่งไปทำนาทำสวน เฮ้อ ถูกจับมาเป็นเชลยเช่นนี้จะทำอะไรได้ ก็ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมกันต่อไปนั่นแหละ"

ท่านหมอจ้าวเอ่ยอย่างจนปัญญา ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเองเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พูดไม่ออกเช่นเดียวกัน ที่ท่านหมอจ้าวพูดมาไม่ผิด พวกนางเป็นเชลยที่ถูกจับตัวมาจะไปมีสิทธิ์โต้แย้งผู้ใดได้ ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมไปก็เท่านั้น