บทที่ 6 บังคับตอบแทน

ด้านฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวนั้น นางยังไม่ค่อยคุ้นชินกับการที่มีคนมาช่วยอาบน้ำเท่าใดนัก นานมากแล้วที่นางไม่เคยมีสาวใช้มาปรนนิบัติอาบน้ำเช่นนี้ นับตั้งแต่ตระกูลฟ่านตกต่ำนางก็สู้ชีวิตและช่วยเหลือตนเองมาโดยตลอด นางทำทุกอย่างด้วยตนเองจนรู้สึกเคยชินกับมันไปเสียแล้ว

หลังจากอาบน้ำเสร็จสาวใช้ก็ยกอาหารเข้ามาให้นาง อาหารเหล่านี้หน้าตาน่ากินมาก แต่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่มีความรู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย นางคีบอาหารตรงหน้ากินไปเพียงสองสามคำก็รู้สึกอิ่มเสียแล้ว

"อาหารไม่ถูกปากเจ้าหรือ"

น้ำเสียงเย็นชาที่แสนคุ้นเคยของเยี่ยฉิงชางทำเอาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาของนางฉายแววตื่นตระหนกอย่างไม่ปิดบัง เยี่ยฉิงชางที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา นางจะกลัวเขาไปทำไมกัน เขาไม่ชอบท่าทางเช่นนี้ของนางเลย แต่ก่อนตอนเจอกันในป่านางยังเข้าหาเขา คอยช่วยทำแผลให้เขา ดวงตาของนางที่ใสกระจ่างและไร้เดียงสามันทำให้เขาจดจำไม่ลืม ตั้งแต่เกิดมาเขาแทบไม่เคยเจอสตรีใดที่มองเขาด้วยดวงตากระจ่างใสไร้ริ้วคลื่นเช่นนั้น

แต่วันนี้นางกลับมองเขาเหมือนมองคนบ้าและยังดูหวาดกลัวเขาอีกด้วย มันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรีบลุกขึ้นทำความเคารพเขา ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงอ้อมแอ้ม

"ไม่หิวเพคะ"

เยี่ยฉิงชางเดินเข้ามาดึงตัวของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวให้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะหยิบตะเกียบคีบเนื้อหมูไปวางลงบนถ้วยข้าวของนาง

"กินซะ"

“หม่อมฉันไม่หิวเพคะ”

“ข้าบอกว่าให้กิน”

"ก็บอกว่าไม่หิว!"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มไม่พอใจแล้วที่เขาบงการและบีบบังคับนางแบบนี้จึงเผลอตะคอกใส่เขาไปทันทีก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตของนางเสียหน่อย เหตุใดจะต้องมาคอยบังคับและบงการให้นางทำตามใจของเขาด้วย

เมื่อถูกฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวตะคอกใส่ เยี่ยฉิงชางก็จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา

"มู่ฉิน ลากพ่อครัวไปฆ่าทิ้งซะ โทษฐานทำอาหารไม่ถูกปากนาง"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวย่นหว่างคิ้ว เยี่ยฉิงชางเป็นบ้าไปแล้ว เขาติดนิสัยใช้อำนาจจนเคยตัว เที่ยวสั่งการและบงการชีวิตคนอื่นเช่นนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ

ด้านองครักษ์มู่ฉินก็รีบพยักหน้ารับคำ เขากำลังจะก้าวออกไปฆ่าพ่อครัว แต่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวกลับร้องตะโกนขึ้นมาเสียก่อน

"อย่านะ!"

มู่ฉินพลันชะงักฝีเท้าก่อนจะหันมามองเยี่ยฉิงชางเจ้านายของตน เยี่ยฉิงชางยกมือไล่ให้ทุกคนออกไปจนหมด เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วเขาก็ใช้ตะเกียบคีบกุ้งมาวางบนถ้วยข้าวให้นางอีกหน

"ตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่ข้ายังไม่เห็นเจ้ากินอะไรเลย อีกทั้งยังอาเจียนออกไปตั้งเยอะ รีบกินสิ ให้ข้าเดา เจ้าคงไม่เคยกินของดีๆ พวกนี้สินะ"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวส่งเสียงเหอะในใจ นางจะไม่เคยกินได้อย่างไรกัน นางไม่ได้เกิดมาลำบากตั้งแต่แรก แต่เพราะสถานการณ์บีบบังคับจนทำให้นางต้องอดอยากต่างหาก

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่หิวจริงๆ เพคะ"

"แต่ข้าอยากให้เจ้ากิน ข้าอยากดูเจ้ากิน"

"ท่านมันคนบ้า!"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวสุดจะทนแล้วจึงตะคอกใส่เขาอีกหน แต่เยี่ยฉิงชางกลับยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองที่ถูกนางด่าเลยแม้แต่น้อย เขาขยับเข้ามาใกล้หญิงสาว ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวคิดจะถอยหนีแต่เขากลับคว้าตัวนางเอาไว้เสียก่อน

"ข้ามีตัวเลือกให้เจ้าสองข้อ ข้อแรกหากเจ้าไม่ยอมกินอาหารข้าจะฆ่าพ่อครัวคนนั้นซะแล้วส่งพ่อครัวคนใหม่มาแทน หากเจ้ายังไม่กินอีกข้าก็ฆ่าไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะยอมกิน และข้อที่สอง หากเจ้ายอมกินแต่โดยดีข้าจะไม่ทำร้ายคนแล้วก็จะรีบตอบแทนบุญคุณของเจ้าด้วย พวกเราจะได้ไม่ติดค้างกันอีก เป็นอย่างไรเลือกมาสักทางสิ"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวมองเยี่ยฉิงชางอย่างไม่เข้าใจ เยี่ยฉิงชางฟังภาษาคนไม่ออกหรือ นางบอกว่าไม่ต้องการของตอบแทนอะไรทั้งนั้น แต่เขากลับยัดเยียดให้นางไม่หยุด

หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"หม่อมฉันยอมกินแล้วเพคะ"

"ดี ข้าชอบคนว่าง่ายที่สุด"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวขยับกายถอยหนี ก่อนจะกินข้าวเข้าไปจนหมดถ้วย โดยมีเยี่ยฉิงชางคอยจ้องมองนางตาไม่กะพริบ นางรู้สึกอึดอัดไม่น้อยแต่กลับไม่กล้าปริปากไล่คน เพราะกลัวว่าหากเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมาอาจจะคว้าดาบไล่ฆ่าคนเอาได้

เยี่ยฉิงชางรู้สึกอารมณ์ดีมากขึ้นเมื่อเห็นว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต่อต้านเขาอีก

ตอนที่บิดายังอยู่เขาไม่สามารถมีสิทธิ์ออกเสียงเรื่องใดได้เลย ไม่ว่าแม่เลี้ยงจะข่มเหงเขาอย่างไรเขาก็ต้องน้อมรับทั้งสิ้น แม้แต่มารดาของเขาก็ยังถูกนางแพศยานั่นทำร้ายจนตรอมใจตาย เขาไม่เคยมีอำนาจใดในมือ ต้องอดทนอดกลั้นอย่างถึงที่สุดกว่าจะมีวันนี้ เขาแอบซ่องสุมกำลังทหารเอาไว้ รอจนเสด็จพ่ออ่อนแรงจนสิ้นพระชนม์เขาก็เริ่มจัดการศัตรูจนไม่เหลือซาก วันที่เขาได้รับอำนาจมาไว้ในมือนั้น มันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน

การได้ใช้อำนาจกับคนอื่นแท้จริงแล้วมันดีเช่นนี้เองหรอกหรือ!

อาจเพราะเขาถูกกดข่มและรังแกจนจิตใจบิดเบี้ยว เขาจึงกลายเป็นคนเย็นชาและอำมหิตขนาดนี้

ด้านฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เยี่ยฉิงชางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจและนางก็ไม่อยากจะสนใจเขาด้วย หญิงสาวตั้งใจกินอาหารตรงหน้าให้หมด เมื่อกินอิ่มแล้วนางก็นั่งนิ่งๆ ไม่เอ่ยวาจาสนทนาอะไรกับเขาอีก

เยี่ยฉิงชางที่เห็นว่าฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวกินข้าวอิ่มแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมากระชากตัวนางให้เดินตามเข้าไปในห้องทันที ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนก รีบเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงลนลาน

"ท่านอ๋องจะลากหม่อมฉันไปไหน เหตุใดต้องลากหม่อมฉันเข้ามาในห้องนอนด้วยเพคะ!"

เยี่ยฉิงชางหันมาปรายตามองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก่อนที่ชายหนุ่มจะยกยิ้มเย็นชา

"ตอบแทนเจ้าอย่างไรเล่า"

"ตอบแทนหม่อมฉัน?"

“ใช่แล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะให้คนนำของมีค่ามาให้เจ้า”

“หม่อมฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องการสิ่งใดเพคะ”

"ไม่ได้หรอก ข้าเป็นคนที่ยึดมั่นในสัจจะ หากบอกว่าจะตอบแทนแล้ว ข้าย่อมต้องตอบแทนให้ถึงที่สุด เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าอย่าเสแสร้งแกล้งทำไปหน่อยเลย แท้จริงแล้วเจ้าก็อยากยั่วยวนข้าใช่หรือไม่เล่า สตรีทุกคนก็เป็นเช่นนี้ ล้วนหวังมีสัมพันธ์กับข้าเพื่อไต่เต้าขึ้นที่สูง แต่เจ้าไม่ต้องกลัว สำหรับเจ้าแล้วข้าจะยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าและจะไม่ลงโทษเจ้าด้วย เป็นอย่างไร วิธีตอบแทนเช่นนี้ของข้าเจ้าชอบหรือไม่?"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวสะท้านวาบในใจ ในตอนนี้นางรู้ซึ้งอย่างเต็มหัวใจแล้วว่าเยี่ยฉิงชางมันเป็นคนบ้าจริงๆ นางคิดจะหันหลังวิ่งหนี แต่เยี่ยฉิงชางกลับคว้าจับตัวนางเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะทุ่มนางลงกับเตียงอย่างแรง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าแผ่นหลังของตนเองคล้ายจะหักอย่างไรอย่างนั้น เยี่ยฉิงชางเหมือนคนบ้ากระหายเลือด เขาพุ่งเข้ามาคร่อมตัวนางเอาไว้ ก่อนจะใช้ปากของตนบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างบ้าคลั่ง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเกิดความหวาดกลัวในใจ นางทั้งดิ้นรนทั้งขัดขืน เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการอันบ้าคลั่งของเขามาได้นางก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น

เยี่ยฉิงชางชะงักไปชั่วขณะ ตอนนี้เขาจับมือทั้งสองข้างของนางตรึงเอาไว้กับเตียงทำให้นางไม่อาจขยับหนีไปที่ใดได้ เมื่อเห็นว่านางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดชายหนุ่มก็พลันย่นหว่างคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจะต้องร้องไห้แทบเป็นแทบตายถึงเพียงนี้ด้วยนี้ด้วย

"เจ้าไม่ชอบหรือ"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงลอบด่าทอเยี่ยฉิงชางในใจเป็นร้อยเป็นพันครั้ง ใครจะชอบกัน นี่มันคือการทารุณชัดๆ นางไม่เต็มใจแต่เขากลับทำเช่นนี้กับนางมันไม่ต่างจากการบังคับขืนใจเลย!

"ปล่อยหม่อมฉันไป ฮึก ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ ฮือ"

ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาใช้ชายเสื้อของตนปาดเช็ดน้ำตาให้นางอย่างลวกๆ แรงที่เช็ดก็ไม่เบาเลยแม้แต่น้อย

"หยุดร้อง! ข้ากำลังจะตอบแทนเจ้าอยู่นะ แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ชอบ เพราะอะไร!"

"นี่ไม่ใช่การตอบแทน แต่มันคือการบังคับขืนใจท่านอ๋องไม่รู้หรือ แล้วหม่อมฉันก็ไม่เต็มใจด้วย หากให้หม่อมฉันเอาศักดิ์ศรีของตนเองมาแลก หม่อมฉันยอมไปเป็นทาสเลี้ยงม้าเลี้ยงวัวยังดีซะกว่า!"

เยี่ยฉิงชางหน้านิ่วคิ้วขมวด ก่อนที่เขาจะส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะอะไรกัน! เขาสูงส่งออกปานนี้ แต่นางกลับบอกว่าหากต้องนอนกับเขา ไม่สู้ยอมไปเลี้ยงม้าเลี้ยงวัวยังดีกว่าอย่างนั้นหรือ!

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองหน้าเขา แต่ชายหนุ่มกลับบีบบังคับให้นางหันหน้ามาสบตากับตนอย่างเอาแต่ใจ แล้วจึงเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลย ในใต้หล้านี้เจ้าจะหาบุรุษใดที่ดีกว่าข้าไม่ได้อีกแล้ว ข้าคือเซียวอ๋อง มีสิ่งใดบ้างที่ข้าให้เจ้าไม่ได้ ข้าสามารถดึงเจ้าขึ้นมาจากที่ต่ำตมได้ สามารถมอบเกียรติยศให้กับเจ้าได้ ข้ามองเจ้าพิเศษกว่าสตรีคนอื่นๆ"

"ท่านอ๋องไม่ได้มองหม่อมฉันเป็นคน แต่ทรงกำลังมองหม่อมฉันเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น หม่อมฉันไม่ได้อยากได้สิ่งใดจากท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย เกียรติยศอันใดหม่อมฉันก็ไม่ต้องการ!"

"ไม่เคยมีใครกล้าพูดเช่นนี้กับข้า ดี ดียิ่งนัก! ในเมื่อเจ้าอยากเลี้ยงม้าเลี้ยงวัวมากละก็ ต่อไปนี้ก็จงไปอยู่ในโรงเลี้ยงม้าเสีย กลับไปใช้ชีวิตชั้นต่ำของเจ้าให้พอใจเถอะ!"

เอ่ยจบเขาก็ผละออกและปล่อยให้นางเป็นอิสระ ก่อนจะจากไปยังหันมาปรายตามองนางที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยแววตาเย็นชา แล้วจึงสะบัดชายเสื้อเดินจากไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา

เหตุใดเขาจะต้องสนใจนางด้วยเล่า ก็แค่เศษหญ้าเศษดินเท่านั้น มีค่าให้คู่ควรให้เขาต้องชายตามองด้วยหรือ!

เมื่อเยี่ยฉิงชางจากไปแล้ว ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวก็ปล่อยโฮออกมาทันที นางไม่คิดเลยว่าเขาจะใจร้ายใจดำได้ถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าคิดบังคับขืนใจนางอย่างทารุณ นางฟุบหน้าลงกับเตียง ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกหน นางคิดถึงวันคืนที่แสนมีความสุขในตระกูลฟ่านและยังคิดถึงมารดาของนางมากเหลือเกิน

"ฮึก ข้าอยากกลับบ้าน อยากกลับบ้านเหลือเกิน ฮือ"