บทที่ 5 เสียสติ

หนทางจากแคว้นอวี้ไปถึงแคว้นเซียวนั้นใช้เวลาราวสองชั่วยามก็เดินทางมาถึงแล้วเพราะทั้งสองแคว้นอยู่ห่างกันไม่มาก ระหว่างทางฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวอาเจียนออกมาหลายครั้งเพราะนางไม่คุ้นชินกับการต้องมานั่งอยู่บนหลังม้าเช่นนี้ อีกทั้งเยี่ยฉิงชางก็ยังไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะรู้สึกเช่นไร เขาควบม้ามุ่งหน้ากลับแคว้นเซียวโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

เมื่อมาถึงแคว้นเซียว เชลยที่ถูกจับมาได้ต่างถูกส่งไปขังเอาไว้ก่อน จากนั้นค่อยรอรับคำสั่งว่าจะถูกส่งตัวไปทำงานรับใช้ที่ใด ก่อนหน้านี้เชลยที่ถูกจับได้จากต่างแคว้นเล็กๆ บางคนถูกนำไปเป็นบ่าวรับใช้ในวังอ๋อง บางคนถูกนำไปใช้แรงงานเยี่ยงทาสช่างน่าเวทนาไม่น้อยเลย

แต่ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวกลับต่างออกไป แม้เยี่ยฉิงชางจะบอกว่านางคือเชลยศึกแต่กลับไม่ได้จับนางไปขังรวมเอาไว้กับเชลยคนอื่นๆ ที่ถูกจับตัวมา แต่กลับพานางมายังบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับวังอ๋องของเขา บ้านหลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่ามาก อีกทั้งด้านในยังปลูกดอกไม้เอาไว้นานาชนิด แล้วยังมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีดอกบัวแสนสวยขึ้นชูช่อเต็มสระอีกด้วย บรรยากาศรอบบริเวณบ้านช่างดูร่มรื่นไม่น้อยเลย

"อยู่ที่นี่ไปก่อน แล้วข้าจะมาหาเจ้าใหม่"

เขาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพลันตื่นตระหนก แม้ว่าแต่ก่อนนางจะเคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ แต่เมื่อต้องมาอยู่ที่นี่เพียงลำพังนางกลับรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก

"ช้าก่อน หม่อมฉันอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกไม่ปลอดภัย ท่านอ๋องได้โปรดส่งหม่อมฉันไปอยู่รวมกับชาวบ้านแคว้นอวี้ที่ถูกจับตัวมาได้หรือไม่เพคะ"

นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงประหม่า ตอนนี้นางคาดเดาอารมณ์ของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ออกว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ เยี่ยฉิงชางหันมามองฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะตรงเข้ามาหานางและกระชากแขนของนางอย่างแรง

"แต่ก่อนเจ้าเคยทำงานต่ำๆ เช่นใดมาข้าไม่สน เจ้าจะเคยคบค้ากับพวกไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างไรข้าจะไม่ถือสา แต่ยามนี้ข้าให้เจ้ามาอยู่ข้างกายข้าแล้ว เจ้าควรลืมกำพืชชั้นต่ำของตนเองไปเสีย แล้วตั้งใจอยู่กับข้าให้ดี เข้าใจหรือไม่"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว นางมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง นางรู้ว่าเขาสูงส่งเป็นถึงเซียวอ๋อง แต่เขามีสิทธิ์อันใดมาตัดสินว่าใครชั้นต่ำหรือไร้คุณค่ากันเล่า

"ในเมื่อท่านอ๋องคิดว่าหม่อมฉันเป็นคนชั้นต่ำ เช่นนั้นก็ไม่ต้องตอบแทนบุญคุณของหม่อมฉันหรอกเพคะ เพราะหม่อมฉันเองก็ไม่ได้อยากให้ท่านอ๋องมาตอบแทนเช่นเดียวกัน ท่านอ๋องและหม่อมฉันเหมือนยืนอยู่กันคนละโลก ต่างชนชั้นกันอย่างเห็นได้ชัด พวกเราไม่ควรเกี่ยวพันกันตั้งแต่แรก"

แววตาของชายหนุ่มฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินนางเอ่ยวาจาประชดประชันเช่นนี้ออกมา ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาเช่นนี้

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่เคยเถียงข้า ยามนี้ต้นหญ้าขึ้นสูงท่วมหลุมศพของเขาไปแล้ว"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่เห็นอย่างนั้นก็สะบัดแขนให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขา ก่อนจะขยับถอยหลังหนีแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับย่างสามขุมเข้ามาหานางอย่างไม่ลดละ กลิ่นอายสังหารที่แสนดุดันทำเอาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง เขายื่นมือมาบีบปลายคางของนางเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือแววหงุดหงิด

"ทำตัวดีๆ แล้วได้อย่าคิดหนี ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าชาวบ้านที่เจ้ารักนักหนาต่อหน้าเจ้าให้ดู"

"หม่อมฉันทำผิดอันใด หม่อมฉันไม่เคยทำร้ายท่านอ๋องและยังช่วยพระองค์เอาไว้ แล้วหม่อมฉันผิดที่ใดหรือเพคะ เหตุใดท่านอ๋องถึงทำกับหม่อมฉันเช่นนี้เล่า!"

"ที่เจ้าเคยช่วยข้าเอาไว้นั้นเป็นเรื่องที่ข้าจำไม่เคยลืม แต่เจ้าก็เป็นเชลยที่ข้าจับมาได้เช่นเดียวกัน"

คำพูดที่เต็มไปด้วยการดูถูกและเหยียดหยามของเขาทำให้ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เยี่ยฉิงชางคงไม่สนใจอยู่แล้วว่านางจะรู้สึกเช่นไร เอ่ยจบเขาก็เดินจากไปทันที อีกทั้งยังสั่งให้คนคุ้มกันที่นี่อย่างแน่นหนา ก่อนจะส่งสาวใช้มาสองคนเพื่อคอยดูแลนาง ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวทรุดกายลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า นางรู้สึกเสียใจระคนผิดหวังในคราวเดียวกัน

หากย้อนเวลากลับไปได้ นางควรจะปล่อยเขาทิ้งลงน้ำไปเสีย หรือไม่ก็รีบหนีไปให้ไกลจากเขา ไม่ควรช่วยเขาเอาไว้ในครั้งนั้นเลย

แต่ยามนี้เมื่อมาคิดได้มันก็สายไปเสียแล้ว นางไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเขาจึงเป็นคนเช่นนี้ เหตุใดจิตใจของเขาถึงอำมหิตบิดเบี้ยวได้ถึงเพียงนี้

"นายหญิง บ่าวมาปรนนิบัติท่านอาบน้ำเจ้าค่ะ"

เสียงของสาวใช้น้อยนางหนึ่งเอ่ยขึ้น ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพลันหันไปมองด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า ก่อนจะลุกขึ้นยืน นางปัดเศษฝุ่นที่ติดตรงชายกระโปรงออกอย่างลวกๆ

"ข้าอาบเอง พวกเจ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ"

สาวใช้น้อยสองคนเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ลนลานรีบเอ่ยขึ้นมาทันที

"ท่านอ๋องบอกว่าให้บ่าวปรนนิบัตินายหญิง หากว่าบ่าวไม่ทำ เอ่อ ท่านอ๋องจะตัดมือบ่าวเจ้าค่ะ"

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวฟังจบก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เยี่ยฉิงชางคนบัดซบนั่น เขาถึงกับเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น ช่างบ้าอำนาจยิ่งนัก

เมื่อไม่อาจทัดทานได้และนางก็ไม่อยากเห็นสาวใช้น้อยสองคนถูกคนบ้าอย่างเยี่ยฉิงชางตัดมือ หญิงสาวจึงยอมให้สาวใช้น้อยสองนางนี้พาตนไปอาบน้ำทันที

ด้านเยี่ยฉิงชางนั้นเมื่อออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว เขาก็มุ่งหน้ากลับมายังวังอ๋องอย่างรวดเร็ว เมื่อเขากลับมาถึงเหล่าข้ารับใช้ต่างรีบทำความเคารพเขาอย่างหวาดกลัว เหล่าข้ารับใช้ในวังอ๋องต่างรู้ดีว่าเจ้านายของตนเป็นคนอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อีกทั้งยังคาดเดาอารมณ์ไม่ค่อยได้ หลายวันก่อนมีขุนนางไม่ดูตาม้าตาเรือเอ่ยวาจาไม่สมควร สุดท้ายก็ถูกลากออกไปตัดลิ้นอย่างน่าเวทนา

เซียวอ๋องพระองค์นี้จิตใจโหดร้ายกว่าอดีตเซียวอ๋องคนเก่ามากนัก อีกทั้งยังมีจิตใจทะเยอทะยานอยากรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งและตั้งตนเป็นปฐมฮ่องเต้องค์แรกของใต้หล้า ที่ผ่านมาเขาตีแคว้นต่างๆ จนแตกพ่ายไปได้ไม่น้อยแล้ว ยังเหลือเพียงแคว้นเฉินเท่านั้นที่ยังไม่อาจลงมือบุ่มบ่ามได้

แคว้นเฉินมีเฉินอ๋องหานจวินเยว่เป็นเจ้าผู้ครองแคว้น เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเยี่ยฉิงชางและเพิ่งสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาเช่นเดียวกัน หานจวินเยว่นอกจากจะรูปงามและมีความสามารถแล้วกำลังทหารของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยฉิงชางเลยแม้แต่น้อย สองแคว้นต่างหยั่งเชิงกันเป็นระยะ แต่ทว่ายังคงไม่มีใครกล้าลงมือบุ่มบ่ามต่ออีกฝ่าย

เมื่อเข้ามาในตำหนักแล้ว เยี่ยฉิงชางก็จัดการอาบน้ำล้างตัวจนสะอาด ก่อนจะเข้ามาจัดการเรื่องงานต่างๆ ที่ต้องจัดการให้แล้วเสร็จ

หลายเดือนมานี้เมืองน้อยใหญ่ต่างพากันยอมสวามิภักดิ์ต่อเขาทั้งสิ้น จะมีก็เพียงแคว้นเฉินและหัวเมืองที่ขึ้นตรงต่อแคว้นเฉินเท่านั้นที่เขายังไม่อาจยึดครองมาไว้ในกำมือได้ มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าหานจวินเยว่ก็มีความคิดที่อยากจะรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น และเขาจะต้องเป็นผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้น

ที่ผ่านมาท่านพ่อของเขาใจอ่อนเกินไปจึงไม่คิดทำสงครามกับแคว้นใด อีกทั้งยังรักภรรยารองและบุตรของนางมากกว่าเขา แล้วยังทอดทิ้งมารดาของเขาที่สุขภาพไม่ดีให้ป่วยตายอย่างโดดเดี่ยว หลังจากมารดาตายจากไปท่านพ่อก็แต่งตั้งภรรยารองสุดที่รักขึ้นมาเป็นชายาเอกคนใหม่ ทั้งที่เขาเกิดจากภรรยาเอกคนแรก แต่ท่านพ่อกลับมอบตำแหน่งซื่อจื่อให้แก่น้องชายวัยสิบสามปีของเขาโดยไม่เห็นหัวเขาเลยแม้แต่น้อย หลังจากท่านพ่อตายจากไป เขาจึงจัดการสังหารมารดาเลี้ยงและน้องชายบัดซบทิ้งไปเสียเพื่อไม่ให้เป็นขวากหนามขวางทาง ตำแหน่งนี้ควรจะเป็นของเขามาตั้งแต่แรก แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องยกให้กับคนอื่นด้วยเล่า ใครใช้ให้เด็กนรกนั่นเกิดมาเป็นบุตรของมารดาเลี้ยงที่เขาเกลียดชังกันเล่า

ไม่เพียงเท่านั้นเขายังจัดการตัดรากถอนโคนคนของมารดาเลี้ยงทิ้งทั้งหมดจนไม่เหลือซาก แต่ก็ยังมีปลาบางตัวที่หลุดรอดไปได้ เมื่อสบโอกาสจึงหาทางสังหารเขาเหมือนในวันนั้น หากฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ช่วยเขาเอาไว้จากฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด คาดว่าสถานการณ์คงจะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

สตรีนางนั้นเป็นทั้งคนที่มีบุญคุณที่เขาจดจำและยังเป็นคนที่เขาเก็บมาอีกด้วย เขาเพียงอยากตอบแทนนางเท่านั้น คนอย่างเขาที่ผ่านมาไม่เคยก้มหัวให้ใครหรืออ่อนข้อให้ใครทั้งสิ้น หากนางยังไม่รู้จักสำนึกเขาก็จะสั่งสอนให้นางเข้าใจเองว่าในใต้หล้านี้คนต่ำต้อยเช่นนางจะหาบุรุษที่ดีพร้อมเช่นเขาคงไม่ได้อีกแล้ว

"เรียนท่านอ๋อง ท่านหญิงเยี่ยจิ่วเสียสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงของข้ารับใช้ที่มารายงานสั่นเครือไม่น้อยด้วยความหวาดกลัว เยี่ยฉิงชางเมื่อได้ยินก็เพียงพยักหน้าหนหนึ่ง ไม่ยินดียินร้ายต่อความเป็นความตายของเยี่ยจิ่วเลยแม้แต่น้อย เขาเอ็นดูนางนั้นเป็นเรื่องจริง แต่เพราะนางกล้าล้ำเส้นเกินกว่าที่เขาต้องการและยังเกือบทำให้เขาพบกับจุดจบที่ย่ำแย่ เขาจึงไม่อาจปล่อยนางไปได้ เขาสั่งให้คนจับตัวนางไปขังเอาไว้ในคุกมืดที่ไร้แสง สุดท้ายเมื่อนางได้รับความทรมานจนทนไม่ไหวจึงเสียสติกลายเป็นคนบ้า เช่นนี้มันก็สมควรแล้ว!

ชายหนุ่มโบกมือไล่ข้ารับใช้ผู้นั้นออกไป ก่อนจะเอ่ยปากเรียกมู่ฉินองครักษ์ของตนให้เข้ามาพบ

"พวกเจ้าจงไปแจ้งทหารทุกคน ช่วงนี้อย่าได้ละเลยการฝึกทางทหาร หากใครกล้าละเลยข้าจะลงโทษสถานหนัก และจงจัดการเฝ้าเวรยามให้ดี แล้วส่งคนไปสังเกตการณ์ที่แคว้นอวี้เอาไว้ด้วย"

"พ่ะย่ะค่ะ บ่าวทราบแล้ว"

องครักษ์มู่ฉินรับคำ ก่อนจะรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ต้องทำแล้ว เยี่ยฉิงชางก็คว้าหยิบเสื้อคลุมกันลมขึ้นมาสวม ก่อนจะสั่งให้คนขับรถม้ามุ่งหน้าไปหาฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวในทันที

ถึงเวลาที่ต้องตอบแทนนางแล้ว รีบๆ ตอบแทนนางเสียจะได้ไม่ต้องรู้สึกติดค้างอันใดกับนางอีก!