Masukเถาเถาที่อยู่ในอ้อมกอดมารดาเบิกตากว้างจนแทบถลน ทารกเบะปากพลางพ่นน้ำลายออกมา เพราะอยากถุยใส่ดอกบัวขาว
โจวลี่เหยียนเห็นน้ำลายเต็มปากลูก หญิงสาวก็หยิบผ้าที่พาดไว้บนไหล่เช็ดให้อย่างเบามือ ยามนี้ใบหน้าเถาเถาช่างเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังเคร่งเครียด เพราะคิ้วทั้งสองขมวดแน่นเป็นปม
ทันทีที่เท้าของเมิ่งหรูซิวเหยียบพื้นดิน เสียงหวานก็เอ่ยขึ้น แววตาแสร้งเห็นอกเห็นใจ “พี่ลี่เหยียน ท่านได้รับความลำบากถึงเพียงนี้เชียวหรือ ได้ยินว่าท่านอ๋องขับไล่ท่านมาอยู่ที่นี่ ผ่านมาเก้าเดือนแล้ว ข้าจึงแวะเวียนมาเยี่ยม”
คำพูดประโยคแรกก็แฝงไปด้วยการตอกย้ำความพ่ายแพ้ของโจวลี่เหยียนอย่างแนบเนียน เสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับกำหมัดแน่นจนตัวสั่น แต่อดกลั้นไว้เพราะมีสายตาห้ามปรามจากผู้เป็นนาย
โจวลี่เหยียนหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า “แม่นางเมิ่ง ระหว่างข้ากับเซี่ยอ๋องถือว่าสิ้นสุดวาสนา ข้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา มิกล้าต้อนรับบุตรสาวเสนาบดีผู้สูงศักดิ์หรอก หากไม่มีธุระอันใดก็เชิญกลับไปเสวยสุขในจวนอ๋องเถิด”
เมิ่งหรูซิวหน้าเสียไปเล็กน้อย “พี่ลี่เหยียนอย่าเพิ่งขับไล่ข้าเลย หรูซิวเพียงแต่เป็นห่วง... เอ๊ะ นั่น...”
สายตาของเมิ่งหรูซิวพลันสะดุดเข้ากับเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของโจวลี่เหยียน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความริษยา แม้จะพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยน แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของเถาเถาไปได้
‘ยัยนี่รู้เรื่องที่ท่านแม่ตั้งครรภ์งั้นรึ หรือแอบมาสืบข่าว!’ เถาเถาคิดในใจด้วยความเดือดดาล
เพราะอ่านนิยายไม่จบ เถาเถาจึงไม่รู้เนื้อหาถัดไปต่อจากนี้ แต่เพราะท่านแม่คือนางร้าย สุดท้ายคนที่ลงเอยกับพระเอกย่อมเป็นนางเอกอย่างเมิ่งหรูซิวมิใช่หรือ
น่าโมโหนัก!
“เด็กคนนี้ลูกของท่านกับท่านอ๋องหรือเจ้าคะ” เมิ่งหรูซิวเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โจวลี่เหยียน “ท่านอ๋องรู้เรื่องนี้หรือไม่เจ้าคะ เหตุใดท่านจึงไม่บอกเขา ให้หรูซิวช่วยนำเรื่องนี้ไปบอกท่านอ๋องดีหรือไม่เจ้าคะ เผื่อเขาจะเมตตารับเด็กคนนี้กลับไปเลี้ยงดูในฐานะคุณหนูจวนอ๋อง...”
คำพูดของเมิ่งหรูซิวตรงตามที่โจวลี่เหยียนคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน อีกฝ่ายไม่ได้หวังดี แต่ต้องการจะใช้เรื่องนี้ไปประจบเซี่ยอ๋อง ทำให้เหมือนตนเองเป็นคนมีความเมตตา
“ไม่จำเป็น” โจวลี่เหยียนปฏิเสธเสียงแข็ง “เด็กคนนี้เป็นลูกของข้าเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเซี่ยอ๋อง และข้าขอเตือนเจ้า หากเจ้านำข่าวนี้ไปบอกเขาแม้แต่คำเดียว ข้าจะลากเจ้าตกนรกไปด้วยกัน”
บรรยากาศรอบกายเริ่มเย็นเยียบ เมิ่งหรูซิวหน้าเสีย ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว สิ่งที่เพิ่งเห็นวันนี้ทำให้นางคิดแผนการขั้นถัดไปไม่ออก
เถาเถาที่นอนมองสถานการณ์อยู่ขมวดคิ้วแน่น แขนขาสั้นป้อมเริ่มเกร็ง
ยัยดอกบัวขาวไม่ได้มาดีแน่ ๆ เนื้อเรื่องกำลังจะเปลี่ยนไปเพราะการมาของยัยนี่ ข้าต้องรีบโต ข้าต้องรีบช่วยท่านแม่ปกป้องบ้านหลังนี้
อุแว้ อุแว้
ทารกน้อยส่งเสียงร้องลั่นขึ้นมาเพื่อตัดบทสนทนา
เสียงร้องไห้ดังไปทั่วบริเวณ เพราะเถาเถาอยากไล่เสนียดอย่างเมิ่งหรูซิว โจวลี่เหยียนรีบก้มลงมองบุตรสาวด้วยความตื่นตระหนก นางกอดลูกแน่นขึ้นแล้วตบก้นเบา ๆ เพื่อปลอบโยน
“เถาเถาของแม่ ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้อง...”
เสี่ยวชุ่ยที่ยืนกำหมัดอยู่ด้านหลังได้โอกาสรีบก้าวเท้าขึ้นมาขวาง สบสายตากับสตรีสูงศักดิ์อย่างไม่เกรงกลัว “แม่นางเมิ่ง คุณหนูเถาเถาเพิ่งคลอดได้ไม่กี่วัน ร่างกายยังอ่อนแอนัก ทั้งยังไม่ชอบเสียงดังและกลิ่นเหม็นจากภายนอก หากไม่มีธุระสำคัญอันใด บ่าวคิดว่าท่านควรกลับไปเสียเถอะเจ้าค่ะ อย่าได้รบกวนเวลาพักผ่อนของนายหญิงโจวและคุณหนูเลย”
เมิ่งหรูซิวมองสาวรับใช้ตาขวางด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเบนสายตาไปยังโจวลี่เหยียนที่ละสายตาจากนางไปให้ความสนใจกับทารกในอ้อมแขน
บุตรสาวเสนาบดีกรมยุติธรรมยกยิ้มมุมปาก “ในเมื่อพี่ลี่เหยียนยึดมั่นเช่นนี้ ข้าก็คงไม่อาจก้าวก่าย แต่อย่างไรข้าก็ยังรู้สึกเห็นใจท่านยิ่งนัก ตอนที่ฎีกาตัดสินโทษความผิดร้ายแรงของตระกูลโจวเสร็จสิ้น ในวันนั้นท่านอ๋องก็เขียนหนังสือหย่าและขับไล่ท่านมาอยู่ที่นี่ทันที แม้แต่โอกาสให้ท่านได้อ้อนวอนก็ไม่มี ชะตากรรมของตระกูลโจวช่างน่าเวทนา แต่อย่างว่า...ใครใช้ให้ตระกูลของท่านกระทำเรื่องที่มิอาจให้อภัยได้กันเล่า”
โจวลี่เหยียนชะงักมือที่กำลังปลอบโยนบุตรสาว ดวงตาคู่สวยตวัดมองสตรีแซ่เมิ่ง “ความผิดของตระกูลโจวเป็นเช่นไรแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า อดีตก็คืออดีต ข้าอยู่ที่นี่มีชีวิตเรียบง่ายก็พอ อ้อ ต่อจากนี้ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นอีก จะไปไหนก็ไป”
คำพูดของโจวลี่เหยียนทำให้เมิ่งหรูซิวกำมือแน่น พอมองทารกในอ้อมกอดของอีกฝ่าย นางก็เห็นเด็กคนนั้นมองมาด้วยแววตาเย้ยหยัน
เมิ่งหรูซิวขยี้ตาซ้ำ ๆ เพราะคิดว่าตนเองตาฝาด แต่มองอีกคราก็ยังเห็นเด็กทารกใช้สายตาเหมือนเดิม จึงยกมือขยี้ตาอีกรอบ คราวนี้ค่อยเห็นทารกมีท่าทางตามปกติ
สงสัยนางคงจะตาฝาดไปเองกระมัง
เมิ่งหรูซิวแสร้งถอนหายใจยาว “ข้าเพียงหวังดี แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเพราะความผูกพันในอดีต ทว่ากลับมองเจตนาข้าเป็นอื่นไปเสียหมด แต่ชะตากรรมของท่านในยามนี้ ก็สมควรแล้วที่จะหวาดกลัวจนคิดระแวงผู้คนไปทั่ว”
“…” โจวลี่เหยียนเม้มปากเป็นเส้นตรง
“แต่ข้าขอเตือนท่านไว้ด้วยความหวังดี ท่านบอกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของท่านเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวข้องกับจวนอ๋อง ทว่าสายเลือดท่านอ๋องสำคัญยิ่งนัก ยามนี้ท่านอ๋องยังไม่รู้เรื่องเพราะมัวแต่ยุ่งกับงาน แต่ถ้าวันใดที่ความจริงเปิดเผย ท่านคิดหรือว่าบุตรสาวตระกูลโจวอย่างท่าน จะมีปัญญาปกป้องเด็กคนนี้ไปได้ตลอด”
เมิ่งหรูซิวเชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างคนอยู่เหนือกว่า หญิงสาวเว้นจังหวะแล้วเอ่ยต่อ
“หากท่านอ๋องทรงทราบว่าสายเลือดของเขาอยู่ที่นี่ ถึงเวลานั้นต่อให้ท่านจะกอดลูกร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ท่านอ๋องก็คงจะพรากเด็กคนนี้กลับไปเลี้ยงที่เมืองหลวง แล้วส่งให้สตรีคนใหม่ที่มีฐานะคู่ควรขึ้นเป็นมารดาบุญธรรมอยู่ดี ส่วนท่านก็คงทำได้เพียงนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังนี้”
เซี่ยเฉินรุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาบิดาก่อนเป็นคนแรก เด็กน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของท่านพ่อ สองแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง แอบกะพริบตาเรียกน้ำตาตามแผนการอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อขอรับ” น้ำเสียงออดอ้อนทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อละลาย“พ่อก็คิดถึงเจ้าจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน” เซี่ยเฉิงข่ายกอดบุตรชายพลางหอมแก้มเสียงดังฟอดเถาเถาที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มเอ่ยสำทับ “ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อย เถาเถาและรุ่ยเอ๋อร์จึงอยากมาให้กำลังใจเจ้าค่ะ”เซี่ยเฉิงข่ายมองบุตรสาว ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกสาวคนนี้มักจะมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เสมอ “เถาเถา เจ้าพารุ่ยเอ๋อร์มาหาพ่อถึงห้องทำงานเช่นนี้ มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ใช่หรือไม่”เซี่ยเฉินรุ่ยเริ่มแผนการที่ตระเตรียมไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์อยากได้ของเล่นไม้รูปม้าศึกตัวใหม่ขอรับ แต่พี่ใหญ่บอกว่าจวนเราต้องประหยัด สมบัติในคลังมีน้อย รุ่ยเอ๋อร์ไม่อยากรบกวนท่านพ่อ ฮึก รุ่ยเอ๋อร์เล่นดาบไม้เก่า ๆ ก็ได้”เซี่ยเฉิงข่ายได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อะไรกัน จวนอ๋องของเราไม่ได้มีสมบัติน้อย
ปีที่ห้านับแต่โจวลี่เหยียนและเซี่ยเฉิงข่ายได้กลับมาครองคู่กันอีกครั้ง บรรยากาศภายในจวนมีชีวิตชีวาและวุ่นวายยิ่งนักศาลาริมสระน้ำ เถาเถาวัยแปดปีนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีลูกคิดที่ทำจากหยกมันแพะสีขาว และสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลซึ่งมีตัวเลขเรียงรายข้างกายของนางคือเด็กชายวัยสี่ขวบ นามว่าเซี่ยเฉินรุ่ย ทายาทคนรองผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มกลมป่อง ดวงตากลมโตสุกใส ถอดแบบมาจากโจวลี่เหยียนผู้เป็นมารดาถึงเจ็ดส่วน เด็กน้อยกำลังนั่งเท้าคาง อ้าปากค้างพลางมองนิ้วมือของพี่สาวที่ขยับดีดลูกคิดเสียงดังอย่างว่องไวและแม่นยำ“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงมองให้ดี”เถาเถาละสายตาจากสมุดบัญชี หันมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา“นี่คืออะไร รู้หรือไม่” พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางโบกตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงทองไปมาตรงหน้าน้องชาย“รุ่ยเอ๋อร์รู้ มันคือกระดาษวาดรูป!” เซี่ยเฉินรุ่ยตอบเสียงดังเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ ขาวสะอาด น่าเอ็นดูจนบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ห่าง ๆ ต่างพากันอมยิ้มเถาเถาถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของน้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เด็กโง่ จำคำข
“ฟู่เหิงน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ดูสิ ติดดอกไม้แล้วหล่อเหลาเหมือนท่านพ่อเลย” เถาเถาตบแผงคอม้าเบา ๆ“ลูกชมม้า แต่เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่าพ่อ” เซี่ยเฉิงข่ายพึมพำ ก่อนจะอุ้มเถาเถาขึ้นไปนั่งบนอานม้า ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนหลังและโอบกอดนางไว้หลวม ๆ“ออกเดินทางได้” เด็กหญิงชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นฟ้าเซี่ยเฉิงข่ายกระตุกบังเหียนเบา ๆ พาม้าควบไปข้างหน้า เสียงหัวเราะของบุตรสาวทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ ชาตินี้เขาจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุดให้แก่ลูก“ท่านพ่อเจ้าคะ” เถาเถาเอ่ยขณะที่ม้ากำลังเดินเอื่อย ๆ“มีอะไรหรือลูก”“เถาเถาอยากมีน้องเจ้าค่ะ”คำพูดประโยคเดียวของบุตรสาวทำเอาเซี่ยเฉิงข่ายเกือบตกจากหลังม้า ชายหนุ่มกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิง “เหตุใดถึงอยากมีน้องเล่า”“ก็เถาเถาจะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วเถาเถาจะแบ่งตั๋วเงินให้น้องช่วยกอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเวลาท่านพ่อกับท่านแม่ปิดประตูห้องนอนตอนกลางคืน เถาเถาจะได้มีคนเล่นด้วย ไม่ต้องนอนกอดเงินคนเดียว”เซี่ยเฉิงข่ายกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะถูกใจกับคำตอบ“เถาเถาพูดได้ดี เ
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก จวนเซี่ยอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ทว่าเตียงนอนหลังกว้างกลับพังยับเยินไม่เป็นท่า เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลยโจวลี่เหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วสรรพางค์กาย นางขยับตัวได้เล็กน้อยก็ต้องครางแผ่วในลำคอเพราะความเจ็บแปลบที่สะโพกนางรู้ว่าเซี่ยเฉิงข่ายรักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด แต่เรื่องบนเตียง บุรุษผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มรุกเขาก่อน ผลที่ตามมาคือการถูกเคี่ยวกรำจนเกือบรุ่งสาง“ตื่นแล้วหรือ เมียรัก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดึงร่างของนางเข้าไปแนบชิด เซี่ยเฉิงข่ายในสภาพเปลือยท่อนบนนอนยิ้มตาใส แววตาคมกริบบัดนี้ประกายความสุข“ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า” โจวลี่เหยียนเอ่ยประท้วงพลางทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งที่มีรอยข่วนจากฝีมือของนางเมื่อคืน“แกล้งเจ้าที่ใดกัน เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยามิใช่หรือ อันที่จริงข้ายังรู้สึกว่าไม่พอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อ
เซี่ยเฉิงข่ายเงยหน้าขึ้นมองภาพสตรีด้านบน ผิวกายของนางยามนี้อาบไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงโยก ชายหนุ่มไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายกศีรษะขึ้น งับยอดอกสีหวานของนาง ดูดดึงเสียงดังจ๊วบใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งละจากสะโพกขึ้นมาบีบเคล้นเต้าอวบ ส่วนมืออีกข้างยังคงช่วยกดสะโพกของนางให้กระแทกลงมาสัมผัสกับตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น“ลี่เหยียน เจ้าช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน พระชายาของข้า ข้าจะบ้าตายเพราะเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ทุกครั้งที่สะโพกของนางกดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไป ความทรมานก็ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจังหวะรักดุเดือดยิ่งกว่าเดิม โจวลี่เหยียนควบขี่อยู่บนร่างแกร่ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ดวงตาปรือฉ่ำหวานเชื่อม ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วจนปลายเท้าเล็กจิกเกร็งลงบนฟูกนอน ลิ้นของสามีที่คอยดูดดึงยอดอกของนางสร้างความกระสันจนช่องทางตอดรัดแก่นกายแข็งขืนรุนแรง“อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” โจวลี่เหยียนกรีดร้อง ขยับสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ความสุขสมเอ่อล้นจนสมองขาวโพลน ช่องทางภายในบีบรัดความเป็นชายรัว ๆ ร่างบางสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานจนเปียกชุ่มแต่บทเพลงรักยังไม่สิ้นสุด เซี่ย
“ในเมื่อพระชายากล่าวเช่นนี้ สามีก็ย่อมเชื่อฟัง คืนนี้ข้าจะนอนนิ่ง ๆ ให้เจ้าจัดการตามใจชอบ ดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะตื่นเต้นโจวลี่เหยียนหลุดยิ้ม แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล หลังจากความตายในชาติก่อนและความทุกข์ทรมานในชาตินี้ ทำให้นางตระหนักว่าเวลาแห่งความสุขล้ำค่าเพียงใด แล้วเหตุใดนางจะต้องอายที่จะมอบความสุขให้แก่เขาเล่าสายคาดเอวถูกปลดออกไปก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวจึงปลดเปลื้องอาภรณ์ของสามีออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผลจากการสู้รบ ขับเน้นความดุดันหลายส่วน“ท่านพี่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางเอ่ยหยอกเย้า“เพราะเจ้ากำลังทรมานข้า” เซี่ยเฉิงข่ายครางในลำคอ เมื่อมือภรรยาเริ่มลูบต่ำลงไปตามหน้าท้อง ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของนางสร้างความเสียวซ่านทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความต้องการที่ตื่นตัว สองมือที่จับสะโพกของนางเริ่มกระชับแน่นขึ้นโจวลี่เหยียนยืดกายขึ้นเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมสีแดงตัวยาวของนางสะบัดพลิ้วไหวประหนึ่งปีกหงส์โบยบิน หญิงสาวเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดปิ่นร







