Masukอดีตพระชายาจวนอ๋องยืนนิ่ง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ โจวลี่เหยียนปิดปากเงียบสนิท แววตาไหววูบไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาราบเรียบ นางไม่ได้เอ่ยปากแก้ต่างให้ความผิดของตระกูลโจวเลยแม้แต่คำเดียว
หยาดน้ำตากลมเกลี้ยงใสไหลจากดวงตาคู่สวย โจวลี่เหยียนสูดหายใจเข้าลึก โอบกอดลูกไว้แน่น ก่อนจะปรายตามองเมิ่งหรูซิว
“หากถึงวันนั้นจริง ข้าก็คงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม ข้าถูกหย่าขาด ไร้สิ้นอำนาจ ยามนี้มีเพียงชีวิตน้อย ๆ หากเซี่ยเฉิงข่ายจะใจดำอำมหิต ถึงขั้นพรากทารกแรกคลอดไปจากอกมารดาที่ไม่มีอะไรเหลือเลยเช่นข้า ข้าก็คงไม่มีปัญญาไปแย่งกับเขา”
โจวลี่เหยียนรู้ตนเองดีว่าตนเองอยู่ในฐานะใด ยามนี้หากนางต้องการจะออกจากชนบทไปพบปะคนอื่นที่เคยเห็นใบหน้าคุณหนูตระกูลโจว มีแต่จะถูกก่นด่าสาปแช่งไม่หยุดหย่อน
เรื่องที่ตนคิดจะขายสมุนไพร ยังต้องหลบซ่อนปลอมตัวออกไปขาย ไหนเลยจะมีแรงไปสู้กับเซี่ยอ๋อง
“แต่เมิ่งหรูซิว เจ้าจงจำคำข้าไว้ให้ดี หากวันใดที่พวกเจ้าพรากลูกไปจากอกข้าจริง ข้าจะใช้โลหิตของข้าแช่งพวกเจ้าทุกค่ำคืน และหากเจ้าอยากได้ลูกของข้าไปเลี้ยงเพื่อเซี่ยอ๋องก็ลองดู ข้าอยากรู้นักว่ามันจะหอมหวานได้นานเพียงใด”
“ท่านมันเสียสติไปแล้วจริง ๆ” เมิ่งหรูซิวละล่ำละลักเอ่ย
คำพูดของโจวลี่เหยียนเมื่อครู่ราวกับคำสาปแช่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจริง นางรีบหมุนกายก้าวฉับ ๆ กลับไปขึ้นรถม้า เพียงไม่นานรถม้าก็เคลื่อนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว
ร่างของโจวลี่เหยียนทรุดลงกับพื้น สองแขนยังคงประคองทารกน้อยไว้ เสี่ยวชุ่ยรีบปรี่เข้ามาประคองผู้เป็นนาย สาวรับใช้หลั่งน้ำตาตาม
“นายหญิงของบ่าว เหตุใดสวรรค์ถึงใจร้ายกับท่านเพียงนี้”
เถาเถาที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดมารดา หัวใจดวงน้อยบีบรัดจนเจ็บปวด หยาดน้ำตาของโจวลี่เหยียนหยดลงบนแก้มกลม
เด็กสาวจากยุค 1970 ผู้เคยเผชิญความโดดเดี่ยวและตรากตรำ บัดนี้ดวงตาร้อนผ่าว แม้สงสัยว่าเหตุใดท่านแม่ถึงเลือกที่จะนิ่งเงียบและไม่โต้เถียงเรื่องความผิดของตระกูลเลยสักคำ แต่อากัปกิริยาของเมิ่งหรูซิวทำให้เถาเถารู้สึกแค้น
‘เรื่องตระกูลจะเป็นยังไงข้าไม่รู้ แต่ท่านแม่ของข้าตอนนี้คือคนธรรมดาที่ไม่มีทางสู้ ยัยดอกบัวขาวนั่นกล้าดียังไงมาข่มขู่ แล้วพระเอกธงแดงหากวันใดกล้ามาพรากข้าไปจากท่านแม่จริง ทารกคนนี้จะแผลงฤทธิ์ คอยดู ฮึ่ม’
เจ้าก้อนแป้งพยายามชูมือสั้นป้อมที่ยังควบคุมไม่ได้ดั่งใจ แปะเข้าที่หน้าอกเสื้อของโจวลี่เหยียนส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอ
โจวลี่เหยียนก้มลงมองบุตรสาวที่พยายามส่งเสียงปลอบประโลมตน หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่
แรงกดดันที่สะสมมาตลอดเก้าเดือนถูกระบายผ่านหยาดน้ำตา โดยมีเสี่ยวชุ่ยคอยกอดไว้ และมีเถาเถาส่งเสียงอ้อแอ้ปลอบมารดา
วันคืนหมุนเปลี่ยน บัดนี้เถาเถามีอายุครบสองเดือนแล้ว ร่างกายกลมป้อมเริ่มมีเนื้อเป็นชั้น ๆ ราวกับก้อนแป้งขาวนุ่มเพราะกินเก่ง ดวงตากลมโตใสแป๋วเริ่มมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้ชัดเจนขึ้นจนสามารถกวาดสายตามองสำรวจรอบบ้านได้อย่างคล่องแคล่ว
ทางด้านโจวลี่เหยียน บาดแผลจากการคลอดสมานตัวจนหายสนิทผิวพรรณเริ่มกลับมาเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ใบหน้าดูดีขึ้นหลายส่วนเพราะพยายามทิ้งความขมขื่นไว้เบื้องหลัง
ในทุก ๆ วัน หลังจากที่เถาเถากินนมอิ่มและหลับไป โจวลี่เหยียนจะใช้เวลาว่างร่วมกับเสี่ยวชุ่ยในการจัดการกับสมุนไพร กลิ่นของสมุนไพรอบอวลไปทั่วบริเวณจนกลายเป็นกลิ่นที่เถาเถาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เสี่ยวชุ่ยยกกระจาดสานไม้ไผ่ที่มีสมุนไพรมาวางตากแดด ก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผากพลางเอ่ยรายงานผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “นายหญิงเจ้าคะ สมุนไพรจื่อฮวาเทียนตงชุดแรกที่เราช่วยกันตัดแต่งและตากจนแห้งสนิท บัดนี้รวบรวมได้เกือบสิบจิน[1]แล้วเจ้าค่ะ”
โจวลี่เหยียนคลี่ยิ้ม แววตาประกายไปด้วยความหวัง “ดีมากเสี่ยวชุ่ย คืนนี้หลังจากเถาเถาหลับลึกแล้ว เราจะเริ่มนำรากสมุนไพรแห้งเหล่านั้นมาบดเป็นผงตามตำรับของท่านตา หากจินละห้าตำลึงเงิน สิบจินย่อมทำเงินให้เราได้ถึงห้าสิบตำลึงเงิน”
“แต่ว่านายหญิงเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยนิ่วหน้าด้วยความกังวล น้ำเสียงแผ่วลง “เรื่องที่ท่านบอกว่าจะปลอมตัวเข้าเมืองไปขายสมุนไพรด้วยตนเอง บ่าวยังรู้สึกไม่สบายใจเลยเจ้าค่ะ หากมีใครจำใบหน้าของท่านได้ หรือคนของจวนอ๋องยังคอยจับตาดูอยู่เล่า”
คำถามของเสี่ยวชุ่ยยังติดอยู่ในหัว แม้โจวลี่เหยียนตอบสาวรับใช้ไปว่าตนไม่กลัว แต่พอเดินทางมาถึงเมืองหลวงจริง ๆ ในวันนี้ หัวใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามสู้รบ
โจวลี่เหยียนปลอมตัวเป็นบุรุษ นางเดินปะปนกับผู้คน ผ่านประตูเมืองหลวงเข้ามาได้สำเร็จ สองมือกระชับสายตะกร้าไม้ไผ่บนบ่าแน่น มุ่งตรงไปยังตรอกทิศตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขายยาในเมืองหลวง
ทว่าพอก้าวขาเข้าตรอกร้านขายยา สายตาก็สะดุดเข้ากับกลุ่มทหารตรวจการที่กำลังเดินตรงเข้ามาตรวจตราแผงร้านค้าอย่างเข้มงวด และหนึ่งในทหารกลุ่มนั้นเคยเห็นใบหน้าของนางมาก่อน
โจวลี่เหยียนตัวแข็งทื่อ ร่างกายชาวาบด้วยความตื่นตระหนก สายตาคมกริบของทหารคนนั้นกวาดมองมาทางนางพอดี
[1] 1 จินเท่ากับ 500 กรัม
เซี่ยเฉินรุ่ยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาบิดาก่อนเป็นคนแรก เด็กน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของท่านพ่อ สองแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอแกร่งของเซี่ยเฉิงข่ายพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง แอบกะพริบตาเรียกน้ำตาตามแผนการอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อขอรับ” น้ำเสียงออดอ้อนทำเอาหัวใจของคนเป็นพ่อละลาย“พ่อก็คิดถึงเจ้าจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน” เซี่ยเฉิงข่ายกอดบุตรชายพลางหอมแก้มเสียงดังฟอดเถาเถาที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มเอ่ยสำทับ “ท่านพ่อทำงานเหน็ดเหนื่อย เถาเถาและรุ่ยเอ๋อร์จึงอยากมาให้กำลังใจเจ้าค่ะ”เซี่ยเฉิงข่ายมองบุตรสาว ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกสาวคนนี้มักจะมีแผนการลึกล้ำซ่อนอยู่เสมอ “เถาเถา เจ้าพารุ่ยเอ๋อร์มาหาพ่อถึงห้องทำงานเช่นนี้ มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ใช่หรือไม่”เซี่ยเฉินรุ่ยเริ่มแผนการที่ตระเตรียมไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ท่านพ่อ รุ่ยเอ๋อร์อยากได้ของเล่นไม้รูปม้าศึกตัวใหม่ขอรับ แต่พี่ใหญ่บอกว่าจวนเราต้องประหยัด สมบัติในคลังมีน้อย รุ่ยเอ๋อร์ไม่อยากรบกวนท่านพ่อ ฮึก รุ่ยเอ๋อร์เล่นดาบไม้เก่า ๆ ก็ได้”เซี่ยเฉิงข่ายได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อะไรกัน จวนอ๋องของเราไม่ได้มีสมบัติน้อย
ปีที่ห้านับแต่โจวลี่เหยียนและเซี่ยเฉิงข่ายได้กลับมาครองคู่กันอีกครั้ง บรรยากาศภายในจวนมีชีวิตชีวาและวุ่นวายยิ่งนักศาลาริมสระน้ำ เถาเถาวัยแปดปีนั่งหลังตรงสง่างาม ตรงหน้ามีลูกคิดที่ทำจากหยกมันแพะสีขาว และสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลซึ่งมีตัวเลขเรียงรายข้างกายของนางคือเด็กชายวัยสี่ขวบ นามว่าเซี่ยเฉินรุ่ย ทายาทคนรองผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มกลมป่อง ดวงตากลมโตสุกใส ถอดแบบมาจากโจวลี่เหยียนผู้เป็นมารดาถึงเจ็ดส่วน เด็กน้อยกำลังนั่งเท้าคาง อ้าปากค้างพลางมองนิ้วมือของพี่สาวที่ขยับดีดลูกคิดเสียงดังอย่างว่องไวและแม่นยำ“รุ่ยเอ๋อร์ เจ้าจงมองให้ดี”เถาเถาละสายตาจากสมุดบัญชี หันมากระตุกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา“นี่คืออะไร รู้หรือไม่” พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางโบกตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงทองไปมาตรงหน้าน้องชาย“รุ่ยเอ๋อร์รู้ มันคือกระดาษวาดรูป!” เซี่ยเฉินรุ่ยตอบเสียงดังเจื้อยแจ้ว พลางหัวเราะจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ ขาวสะอาด น่าเอ็นดูจนบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ห่าง ๆ ต่างพากันอมยิ้มเถาเถาถอนหายใจยาวเหยียด สีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากของน้องชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เด็กโง่ จำคำข
“ฟู่เหิงน่ารักที่สุดเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ดูสิ ติดดอกไม้แล้วหล่อเหลาเหมือนท่านพ่อเลย” เถาเถาตบแผงคอม้าเบา ๆ“ลูกชมม้า แต่เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่าพ่อ” เซี่ยเฉิงข่ายพึมพำ ก่อนจะอุ้มเถาเถาขึ้นไปนั่งบนอานม้า ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนหลังและโอบกอดนางไว้หลวม ๆ“ออกเดินทางได้” เด็กหญิงชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นฟ้าเซี่ยเฉิงข่ายกระตุกบังเหียนเบา ๆ พาม้าควบไปข้างหน้า เสียงหัวเราะของบุตรสาวทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ ชาตินี้เขาจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีที่สุดให้แก่ลูก“ท่านพ่อเจ้าคะ” เถาเถาเอ่ยขณะที่ม้ากำลังเดินเอื่อย ๆ“มีอะไรหรือลูก”“เถาเถาอยากมีน้องเจ้าค่ะ”คำพูดประโยคเดียวของบุตรสาวทำเอาเซี่ยเฉิงข่ายเกือบตกจากหลังม้า ชายหนุ่มกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิง “เหตุใดถึงอยากมีน้องเล่า”“ก็เถาเถาจะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วเถาเถาจะแบ่งตั๋วเงินให้น้องช่วยกอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเวลาท่านพ่อกับท่านแม่ปิดประตูห้องนอนตอนกลางคืน เถาเถาจะได้มีคนเล่นด้วย ไม่ต้องนอนกอดเงินคนเดียว”เซี่ยเฉิงข่ายกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะถูกใจกับคำตอบ“เถาเถาพูดได้ดี เ
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก จวนเซี่ยอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่น ทว่าเตียงนอนหลังกว้างกลับพังยับเยินไม่เป็นท่า เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลยโจวลี่เหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วสรรพางค์กาย นางขยับตัวได้เล็กน้อยก็ต้องครางแผ่วในลำคอเพราะความเจ็บแปลบที่สะโพกนางรู้ว่าเซี่ยเฉิงข่ายรักและทะนุถนอมนางมากเพียงใด แต่เรื่องบนเตียง บุรุษผู้นี้ไม่เคยรู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเริ่มรุกเขาก่อน ผลที่ตามมาคือการถูกเคี่ยวกรำจนเกือบรุ่งสาง“ตื่นแล้วหรือ เมียรัก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดึงร่างของนางเข้าไปแนบชิด เซี่ยเฉิงข่ายในสภาพเปลือยท่อนบนนอนยิ้มตาใส แววตาคมกริบบัดนี้ประกายความสุข“ท่านพี่ ท่านแกล้งข้า” โจวลี่เหยียนเอ่ยประท้วงพลางทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผงอกแกร่งที่มีรอยข่วนจากฝีมือของนางเมื่อคืน“แกล้งเจ้าที่ใดกัน เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยามิใช่หรือ อันที่จริงข้ายังรู้สึกว่าไม่พอ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อ
เซี่ยเฉิงข่ายเงยหน้าขึ้นมองภาพสตรีด้านบน ผิวกายของนางยามนี้อาบไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงโยก ชายหนุ่มไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายกศีรษะขึ้น งับยอดอกสีหวานของนาง ดูดดึงเสียงดังจ๊วบใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งละจากสะโพกขึ้นมาบีบเคล้นเต้าอวบ ส่วนมืออีกข้างยังคงช่วยกดสะโพกของนางให้กระแทกลงมาสัมผัสกับตนลึกซึ้งยิ่งขึ้น“ลี่เหยียน เจ้าช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน พระชายาของข้า ข้าจะบ้าตายเพราะเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น ทุกครั้งที่สะโพกของนางกดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไป ความทรมานก็ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจังหวะรักดุเดือดยิ่งกว่าเดิม โจวลี่เหยียนควบขี่อยู่บนร่างแกร่ง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ดวงตาปรือฉ่ำหวานเชื่อม ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วจนปลายเท้าเล็กจิกเกร็งลงบนฟูกนอน ลิ้นของสามีที่คอยดูดดึงยอดอกของนางสร้างความกระสันจนช่องทางตอดรัดแก่นกายแข็งขืนรุนแรง“อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” โจวลี่เหยียนกรีดร้อง ขยับสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ความสุขสมเอ่อล้นจนสมองขาวโพลน ช่องทางภายในบีบรัดความเป็นชายรัว ๆ ร่างบางสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำหวานจนเปียกชุ่มแต่บทเพลงรักยังไม่สิ้นสุด เซี่ย
“ในเมื่อพระชายากล่าวเช่นนี้ สามีก็ย่อมเชื่อฟัง คืนนี้ข้าจะนอนนิ่ง ๆ ให้เจ้าจัดการตามใจชอบ ดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะตื่นเต้นโจวลี่เหยียนหลุดยิ้ม แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ไกล หลังจากความตายในชาติก่อนและความทุกข์ทรมานในชาตินี้ ทำให้นางตระหนักว่าเวลาแห่งความสุขล้ำค่าเพียงใด แล้วเหตุใดนางจะต้องอายที่จะมอบความสุขให้แก่เขาเล่าสายคาดเอวถูกปลดออกไปก่อนหน้าแล้ว หญิงสาวจึงปลดเปลื้องอาภรณ์ของสามีออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและบาดแผลจากการสู้รบ ขับเน้นความดุดันหลายส่วน“ท่านพี่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เลยหรือ” นางเอ่ยหยอกเย้า“เพราะเจ้ากำลังทรมานข้า” เซี่ยเฉิงข่ายครางในลำคอ เมื่อมือภรรยาเริ่มลูบต่ำลงไปตามหน้าท้อง ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของนางสร้างความเสียวซ่านทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มพยายามข่มกลั้นความต้องการที่ตื่นตัว สองมือที่จับสะโพกของนางเริ่มกระชับแน่นขึ้นโจวลี่เหยียนยืดกายขึ้นเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมสีแดงตัวยาวของนางสะบัดพลิ้วไหวประหนึ่งปีกหงส์โบยบิน หญิงสาวเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดปิ่นร







