หย่าแบบเงียบๆ

เสียงทรงพลังของฮูหยินใหญ่ตระกูลซาง ซางเหลียนฮวา ดังขึ้น นางเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าถมึงทึง โดยมีเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเดินตามหลังมา ซางอันอวี๋ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นมารดาและลูกชาย

ซุนเจี้ยนเจี้ยนไม่รอให้ใครตัดบท นางรีบปรับสีหน้า ดวงตาคู่งามพลันเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้า ท่าทางเข้มแข็งเมื่อครู่หายไปสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้น่าสงสารที่ถูกสามีทอดทิ้ง

“ท่านพี่... ท่านจะหย่ากับข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มลงมาอย่างน่าสงสาร

“ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อหน้าตาของตระกูลซางทั้งนั้น... ทางการสั่งให้ประหยัด บ่าวไพร่ในจวนยักยอกเงินทอง ข้าเพียงต้องการจัดระเบียบเพื่อไม่ให้ผู้อื่นนำไปนินทาว่าท่านแม่ทัพเลี้ยงบ่าวฉ้อโกง... ข้าใจแคบตรงไหนกันเจ้าคะ?” นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ย่อกายลงต่ำด้วยความโศกเศร้า

“หากท่านพี่เห็นว่าข้าผิด... หากท่านเห็นว่าคนสกุลเล่อสำคัญกว่าเกียรติของตระกูลเรา ข้าก็ไร้ข้อกังขาแล้วเจ้าค่ะ“ นางซับน้ำตาเล็กน้อยก่อนเงยหน้ามองสามีและแม่สามี

”ข้ายินยอมจะหย่าขาดกับท่านเจ้าค่ะ!!“

ฮูหยินใหญ่ซางได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองบุตรชายด้วยความขัดใจ ตระกูลซางเป็นตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียง หากมีข่าวลือว่าแม่ทัพปลดภรรยาเพราะภรรยาประหยัดอดออมและลงโทษบ่าวฉ้อโกง สังคมภายนอกจะมองตระกูลซางอย่างไร! นี่ยังไม่นับรวมเรื่องที่ขุนนางฝ่ายตรงข้ามอาจนำเรื่องนี้ไปร้องเรียนต่อราชสำนักอีก!

“อันอวี๋! เจ้าหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว!” ฮูหยินใหญ่ตวาดบุตรชาย

“นางทำหน้าที่ของฮูหยินของจวน จัดการบ่าวไพร่ที่ทำผิด!! มันผิดตรงไหน? เจ้าจะมาขอหย่าเพราะเรื่องบ่าวไพร่เนรคุณพวกนี้หรือ? หากเรื่องนี้หลุดรอดออกไป หน้าตาตระกูลซางจะเอาไปไว้ที่ไหน! เจ้าอย่าได้พูดเรื่องหย่าอีกเป็นอันขาด!”

ซางอันอวี๋ขบฟันแน่น เขาเสียหน้าอย่างมากแต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของมารดาได้ จึงได้แต่นิ่งเงียบด้วยความลังเลที่เกิดขึ้นในใจ

ซุนเจี้ยนเจี้ยนเห็นดังนั้น จึงค่อยๆ เงยหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาขึ้นมา

…ไม่ได้สิ!! ท่านแม่สามี ข้าอยากหย่า!!… ซุนเจี้ยนเจี้ยนโหยหวนในใจ ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง นางมองซางอันอวี๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและเสียสละอย่างสุดซึ้ง

“ท่านแม่เจ้าคะ... อย่าได้โทษท่านพี่เลยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางอ่อนโยนทว่าหนักแน่น

“ข้ารู้ดีว่าหลายปีมานี้ ท่านพี่ไม่เคยมีข้าในหัวใจ หากการอยู่ร่วมกันทำให้ท่านพี่ต้องทรมานใจถึงเพียงนี้... หากท่านพี่ต้องการหย่ากันเงียบๆ ไม่ให้กระทบถึงหน้าตาตระกูล ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ ข้าพร้อมจะประทับนิ้วลงบนหนังสือหย่าและย้ายออกไปทันที โดยจะไม่เรียกร้องสิ่งใดเลย...” น้ำเสียงของนางไม่มีแววประชดประชัน กลับกัน…มันเด็ดขาดอยู่ในที!!

“เจ้า...!!”