บทที่ 7 ท่านแม่ทัพ

 

แสงสว่างจากดวงจันทราสาดส่องเพียงพอให้นางมองเห็นสภาพภายในจวน เสี่ยวเยาต้องแปลกใจปนความสงสัย เมื่อพบว่ามันช่างว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งของมีค่าอย่างที่ผู้คนต่างร่ำลือไว้ มีเพียงโต๊ะไม้เก่าๆ ไว้ดื่มชา กับเตียงนอนเรียบง่ายที่ไม่อลังการ พร้อมแกะสลักลวดลายหมาป่าที่น่าเกรงขามไว้เท่านั้น ไม่สมกับเป็นเชื้อสายพระวงศ์ แม้แต่น้อย ผิดจากภายนอกจวนที่ตกแต่งหรูหรา ดูอลังการสง่างาม จนน่าอิจฉา

แท้จริงแล้วด้านในกลับมีแต่ความว่างเปล่า ไม่เหมือนดั่งที่ประวัติศาสตร์จารึกไว้ว่า

"ท่านแม่ทัพเจิ้งเจี๋ยผู้นี้ใช้ชีวิตสุขสบาย หรูหราฟุ่มเฟือย ข้าวของเครื่องใช้ทำด้วยทองคำ ร่ำรวยกว่าองค์จักรพรรค์เสียอีก สาเหตุเพราะยึดทรัพย์สมบัติของเหล่ารัฐที่ตนไปทำสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน โดยได้รับอนุญาตจากฝ่าบาท เพื่อเป็นรางวัลชนะศึก"

"อะไรเนี่ย!!" เสี่ยวเยาเดินสำรวจรอบๆ ไม่วายคลางแคลงใจ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปยังผู้กำลังหลับใหล ด้วยใบหน้าซีดเผือด ผิดมนุษย์มนา หรือ เขากำลังแอบซ่อนอะไรไว้

"........"

"หลับสบายเชียวนะ! ปล่อยให้ข้ายืนรอตั้งนานสองนาน มันน่าฆ่าให้ตายเสียจริง ฮึ! " นางเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ ที่ตนต้องยืนรอตั้งสองชั่วยาม เหมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่เขากลับนอนหลับอย่างสบายใจนี่ซิ! มันน่านัก

"ช่างเถอะๆ รีบทำให้เสร็จ จะได้รับกลับไปพักผ่อนเสียบ้าง เสี่ยวเยา.."นางเผลอตัวเอ่ยชื่อแท้จริงของตนออกมา ดีที่บุรุษตรงหน้ายังคงหลับใหล

"เหมยหลิน...เหมยหลิน " เจิ้งเจี๋ย พร่ำเพ้อชื่อสตรีที่ฟังดูคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะเป็นกังวลใจมากกว่า หากไม่รีบรักษาให้เร็วไว อาการอาจจะแย่ลงไปกว่านี้ก็ได้ คิดแล้วนางนั่งลงใกล้เขาอย่างนุ่มนวล เอื้อมมือบางเตะริมหน้าฝากเขาเบาๆ รู้ได้ทันที ว่าไข้ขึ้นสูงนัก

"ท่านแม่ทัพ ลุกขึ้นไหวไหม ท่านแม่ทัพ" นางเรียกสติให้เขาตื่นขึ้นมา เพื่อทานยา ท่านแม่ทัพลืมตาขึ้น เผยแววตาที่แสนเกรี้ยวกราดมายังตน ก่อนจะบีบคอนางสุดแรง ด้วยที่เสี่ยวเยาไม่ทันตั้งตัว

"อึก!! ทะ..ทะ..ท่าน ขะ..ข้า..ยู่หลง" กิริยาเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างไร้สติ  นั้นเพราะอาการหลับลึก ฝันถึงเหมยหลินกำลังทิ่มแทงหน้าอกเขาด้วยปิ่นปักผม  พร้อมเอ่ยคำสาปให้เขามีชีวิตที่ทรมาน

หยดน้ำใสไหลรินออกมาจากดวงตาเรียวความเจ็บปวด หายใจติดขัด หน้าแดง เรี่ยวแรงสตรีเช่นนางหรือจะสู้บุรุษเยี่ยงเขาได้ น้ำอุ่นๆ ไหลลงมาสัมผัสมือหนาคว้าคอขาวไว้ เรียกสติเจิ้งเจี๋ย กลับมาอีกครั้ง  ดวงตาเข้มเบิกโตด้วยความเป็นห่วง แต่ช้าไปนางหมดสติลง เขาอุ้มร่างบางไว้ด้วยความกังวลใจ 

"ใครอยู่ด้านนอกบ้าง?"

"ท่านแม่ทัพเกิดอะไรขึ้น?"

"ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!!"

'เสี่ยวเยา เสี่ยวเยา 'เสียงอ่อนหวานละมุนของใครผู้หนึ่งเอ่ยชื่อตน เสี่ยวเยาลืมตาตื่นพบว่า ตนกำลังนอนอยู่ใต้ต้นเหมยฮวา ยืนต้นสง่า ดอกของมันร่วงโรยลงมาตามแรงลมที่พัดอ่อนๆ ช่างสวยงามเหลือเกิน ก่อนจะปรากฏร่างของบุรุษที่ยืนผินหลังให้ตน นางพยายามเข้าไปใกล้ชายผู้นั้น แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่ เขายิ่งออกห่างเธอเท่านั้น ก่อนที่หมอกหนาจะปกคลุมไปทั่ว จนนางได้สติขึ้นมา

นางลืมตาพบว่า ตนกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ของท่านแม่ทัพ ก่อนสะดุ้งด้วยความตกใจ สำรวจร่างกายของตน ที่พบว่ามีเพียงชุดสวมในสีขาวเท่านั้น เสื้อคุมของตนหายไป ใครกันเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง

"ฮ่ะ!! หรือเจิ้งเจี๋ย "

นางลุกขึ้นพรวด เดินวนหาเสื้อผ้ารอบห้อง แต่ก็ไร้เงา แม้เพียงเสื้อคลุมสักชิ้นก็ไม่มี

"ซวยแล้ว! ซวยแล้ว! จะออกไปแบบนี้ไม่ได้สิ"

นางฉุดคิดได้ว่า เมื่อคืนนางเกือบตาย ด้วยน้ำมือของท่านแม่ทัพ มีเพียงตนและท่านแม่ทัพที่รู้เรื่อง

"เอ๊ะ! แต่แปลกจัง ทำไมเงียบผิดปกติแบบนี้ ช่างมันเถอะๆ อย่างไรก็รีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า " เสี่ยวเยานำผ้าห่มคลุมร่างนางไว้อีกชั้น เร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปยังประตูด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม

".....อึก! ทะ..ท่าน...แม่ทัพ" นางต้องหยุดชะงักเมื่อประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าบุรุษตรงหน้าที่กำลังยืนมองนางอย่างชัดเจน แววตาสีหน้าเรียบเฉย มองมายังเธอ เสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อึก!! เป็นอย่างไรบ้าง?" น้ำเสียงที่สั่นเครือของเจิ้งเจี๋ย ทำให้เสี่ยวเยายากจะคาดเดาได้ว่าถามเพราะเป็นห่วงนาง หรือถามเพราะอยากจะให้นางลืมเรื่องเมื่อคืนกันแน่

"ร่างกายข้าปกติดี จำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ  "นางฝืนยิ้มกว้างเพื่อไม่ให้จิ้งเจี๋ยรับรู้ถึงความผิดปกติของตน

"ดี!!"แววตาคมแอบแฝงไปด้วยคำถามมากมาย มิหนำซ้ำเมื่อคืนตนกลับเป็นฝ่ายผู้ดูแลนาง แถมยังต้องทนฟังเสียงละเมอชื่อพี่สาวของตนเองตลอดคืน

"ข้าขอตัวกลับก่อนนะ"

"........" ไม่มีคำพูดใดๆ นางจึงทำความเคารพ ก่อนรีบเดินดรุ่ยๆ จากไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะผินหลังกลับมา

เจิ้งเจี๋ยได้เดินวนไปวนมาหน้าจวน ภายในใจครุ่นคิดแต่เรื่องของทหารผู้นี้ เขาแหงนหน้ามองต้นเหมยฮวา ดอกมันกำลังร่วงโรยอย่างไม่ขาดสาย ก่อนจะนึกถึงคำพูดของท่านหมอคนสนิทที่จงรักภักดีต่อตน  และยังเก็บงำความลับของเจิ้งเจี๋ยไว้เป็นอย่างดี นามของเขาว่า ท่านหมอลี่(ลี่เจิน)

"เป็นไรบ้าง?" เจิ้งเจี๋ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกที่กระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นขึ้นมาก่อน

"พ้นขีดอันตรายแล้วท่านแม่ทัพ แต่...."

"แต่อะไรท่านหมอ?" เจิ้งเจี๋ยเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"นายทหารผู้นี้ แปลกประหลาดจะมีชีวิตก็ไม่ใช่ จะตายก็ไม่เชิง "

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

"มีชีวิต แต่ไร้ซึ่งชีพจร เสมือนว่านายทหารผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา ท่านแม่ทัพข้าขออนุญาตศึกษาดูอีกสักหน่อย หากได้เรื่องราวอย่างไร ข้าจะรีบมารายงานท่านแม่ทัพทันที อาจเป็นไปได้ว่ายู่หลงผู้นี้ คือบุคคลในคำทำนายของท่านหมอหนาน ที่เคยว่าไว้ก่อนตาย ก็ได้"

"อืม เข้าใจแล้ว ขอบใจท่านหมอมาก" เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยคำชอบใจ แววตาที่ดูเป็นกังวลนั้นทำเอาหมอลี่ยิ้มออกมา

"ดูท่าทางท่านจะให้ความสำคัญกับทหารผู้นี้เสียจริง"

"ข้าแค่...ทำดีกับเขาเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น เขาเป็นผู้เดียวที่รู้ว่าเหมยหลินอยู่ที่ใด"

"ท่านยังคงรักนางกำนัลผู้นั้นอยู่อีกเหรอ?"

"ข้าแค่อยากถามนาง ว่าเหตุใดถึงสาปแช่งข้า ให้เหมือนตายทั้งเป็น" แววตาเศร้าหมองของเขา ทำให้หมอลี้ถอนหายใจ 

"คำสาปมักมาพร้อมการแก้คำสาปเสมอ...หากท่านแก้คำสาปได้ ท่านก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเช่นกัน"

" ข้ายินดี อย่างน้อยข้าก็ไม่เป็นมารอย่างที่ผู้คนหวาดกลัว เหมือนดั่งตอนนี้ "

"เฮ่อ!...ข้าขอตัวลาก่อนท่านแม่ทัพ ยู่หลงผู้นั้นอาจช่วยท่านสมหวังดั่งใจก็ได้"

"........" ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ท่านหมอลี้จึงถวายความเคารพ ก่อนจะเดินจากไป 

เจิ้งเจี๋ยย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่พบว่าคนรักของตนกำลังร่วมหลับนอนกับชายอื่น ในขณะที่ตนกลับมาจากการทำศึกสงคราม