บทที่ 9 บทลงโทษคนดื้อ nc

แม่ทัพเฉินก้มลงหอมแก้มนวลปลั่งนั้นอย่างคิดถึงเหลือแสน เขาดีใจที่ได้นางกลับคืนมา เขาคิดว่านางคงยังมิมีบุรุษใดมากล้ำกลายคืนนี้เขาเห็นนางนอนในห้องเล็กๆนั้นโดยมีซื่อหลันนอนในห้องเดียวกัน และเขาให้คนไปสืบมาว่าเจ้าของร้านเป็นผู้ใดกันจนรู้ว่าคือหยางลี่ผิง

เขาจึงรู้ว่านางจิ้งจอกร้ายนี่หลอกลวงเขาอย่างหน้าตายว่าไม่รู้ว่าอิงฮัวไปที่ใด นางซ่อนอิงฮัวเอาไว้จากเขาอย่างมิดชิดหากเขาไม่ให้คนตามเฝ้าเหลียวจงฝานจนได้รู้ความจริงก็จะหานางไม่เจออีกนาน เพราะนางไม่ยอมออกจากร้านแห่งนี้เลย  ใบหน้าคมซุกไซร์ซอกคอหอมกรุ่นแล้วไล้เลียใบหูเล็กๆนั้นอย่างมันเขี้ยว แล้วยกตัวนางขึ้นถอดชุดนอนของนางออกจนพ้นตัวหมดไม่เหลือเสื้อผ้าติดกายนางแม้เพียงชิ้นเดียว

เขาสำรวจร่างกายอวบอิ่มนั้นว่ามีใครมากล้ำกลายร่างอวบที่เป็นของเขานี้หรือไม่ นิ้วแกร่งสอดเข้าไปในรอยแยกของร่องอวบว่ามันยังคงคับแน่นอยู่หรือไม่ เขาพบว่านิ้วแกร่งของเขาสอดเข้าไปได้ยากยิ่งเหมือนมันไม่ได้มีอะไรเข้าไปกล้ำกรายมานานแล้ว คงจะมีเพียงเขาผู้เดียวที่ยังเป็นเจ้าของมันอยู่เหมือนเดิม ร่างหนายิ้มอย่างพอใจ  

เขาอ้าปากดูดดึงผลอิงเถาสีชมพูเข้มนั้น ดูดมันเข้าไปจนแก้มตอบ ดูดดึงเลี้ยไล้มันจนคนใต้ร่างเริ่มครางออกมาเบาๆ เขาฟอนเฟ้นอกอวบใหญ่เต็มมือของเขานั้นอย่างหลงไหล เมื่อไล้เลียมันจนพอใจจึงไล้เลียร่างอวบไปจนทั่วอย่างคิดถึงมันเหลือเกิน

จากนั้นยกขาอวบขาวนั้นแยกมันออกจากกันแล้วก้มล้มไล้เลียร่องอวบนั้นอย่างเมามันดูดดึงเมล็ดดอกไม้นั้นอย่างรุนแรงจนมันบวมเป่งขึ้นมา จากนั้นเขาชักรูดลำกายใหญ่จนมันพรักพร้อมแล้วจึงค่อยๆสอดมันเข้าไปในร่องอวบนั้นค่อยๆดันมันแรงขึ้นจนเข้าไปมิดลำกาย จากนั้นค่อยๆขยับมันเข้าออกช้าๆ

จนเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นโยกขย่มนางอย่างรุนแรง อิงฮัวลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีด้วยรู้สึกเสียวซ่านกลางกลายเป็นอย่างมาก นางนึกว่านางฝันถึงแม่ทัพเฉินเพราะนางก็ยังคิดถึงเขาในบางครั้งแต่นางพยายามปัดมันออกไปจากใจ พยายามลืมเขาให้ได้ แต่เมื่อตื่นเต็มตาจึงรู้ว่าไม่ใช่ความฝัน

ร่างหนาที่โยกขย่มบนตัวนางนั้นเป็นตัวจริงของเขา ตัวเป็นๆ ของแม่ทัพเฉินอย่างแน่นอน “ตื่นแล้วหรือเมียรัก เป็นอย่างไรบ้างเล่า คิดจะหาผัวใหม่แต่กลายเป็นได้ผัวเก่าเหมือนเดิม คิดหรือว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปหาผัวใหม่ได้ง่ายๆ รู้จักผัวคนนี้น้อยไปเสียแล้ว ”

แม่ทัพเฉินเอ่ยทักนางเมื่อเห็นดวงตาหงส์คู่นั้นมองสบตาของเขาอย่างตื่นตระหนก

“ ท่านอาจะบ้าแล้วหรือไง ข้าไม่ใช่เมียของท่านนะ อ๊าย อ๊าย อ๊ะ อ๊ะ ”

แม่ทัพเฉินยกยิ้มให้นาง

“ แล้วที่เราขย่มกันอยู่นี่มันเรียกอะไรเล่า ไหนลองบอกมาสิ ”

คนใต้ร่างมองเขาอย่างไม่พอใจ นางพยายามดิ้นรนจะออกไปจากใต้ร่างของเขา แต่มีหรือมาถึงขนาดนี้แล้วจะหลุดรอดเงื้อมือของแม่ทัพหนุ่มไปได้  เขาจับเอวคอดนั้นไว้มั่นแล้วควงบั้นเอวเป็นวงกลมอย่างหยอกเย้านาง แล้วตอกลำกายอย่างรุนแรงเข้าสุดออกสุด เร่งความเร็วขึ้นจนเตียงหนาสั่นไหวตามแรงขย่มของเขา

หัวเตียงกระทบผนังดังสนั่น ร่างอวบทนไม่ไหวร้องครวญครางอย่างเร่าร้อน

“อ๊าย อ๊าย อย่านะ ท่านอาอย่านะ อย่า อ๊าย อ๊าย อ๊ะ”  ใบหน้าคมยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“ ไหนบอกว่าอย่า อย่างไรเล่า แล้วใครกันนะที่ครางเสียงกระเส่าเช่นนี้ ปากไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย ”

เขายิ่งโยกขย่มนางแรงขึ้นอีก จนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้อง ทั้งสองร้องครวญครางผสานกัน แม่ทัพหนุ่มคำรามก้องในลำคอเหมือนสัตว์ที่บาดเจ็บ เขาสุขสมอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งทั้งสองกระตุกเกร็งเสร็จสมไปพร้อมๆกัน ร่างหนาล้มลงข้างๆอิงฮัวแล้วดึงนางเข้ามาในอกแกร่ง 

เขากอดรัดนางไว้อย่างหวงแหน

“ ต่อไปนี้อย่าหนีพี่ไปอีกนะ เจ้าเป็นเมียของพี่แล้ว แต่ไปนี้ให้เรียกท่านพี่เพราะเจ้าเป็นเมียของพี่แล้ว ”

อิงฮัวหันหลังให้ร่างหนานั้น ฮึ!! ใครจะอยากเป็นเมียลับๆของเขา  เขาอับอายมิใช่หรือไงที่มีนางเป็นเมีย แล้วเช่นนี้จะจับตัวนางกลับมาทำไมอีกเล่า อุตส่าห์หลีกทางให้เขากับหยางลี่ผิงแล้วแท้ๆ

“ท่านอาจะมายุ่งกับข้าอีกทำไม ท่านอับอายมิใช่หรือที่มีข้าเป็นเมีย ท่านอยากจะได้หยางลี่ผิงมาเป็นฮูหยินที่เชิดชูหน้าตาของท่านก็ไปสู่ขอนางเสียสิ มายุ่งกับข้าทำไมอีก ข้าอุตส่าห์หนีออกไปจากจวนท่านแล้ว จะจับตัวข้ามาทำไมอีกกันเล่า ” นางต่อว่าแม่ทัพเฉินเสียงสั่น

“ ข้าก็อยากได้บุรุษที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นสามี ไม่ได้อยากได้สามีแก่กว่าข้าตั้งหนึ่งรอบเช่นท่าน จะมายุ่งกับข้าทำไมอีก ”

แม่ทัพเฉินได้ยินเช่นนี้ เขาพลันโมโหขึ้นมาทันที นางคิดจะหาผัวใหม่ที่อายุน้อยกว่าเขาอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ

“ ช่วยไม่ได้เจ้าอยากมายั่วยวนจนข้าตะบะแตกทำไมกันเล่า เอากันจนบ่าวรู้กันทั้งจวนแล้วบุรุษที่ไหนจะมาอยากได้เจ้าเป็นฮูหยิน หญิงมีมลทินเช่นนี้ เจ้าฝันไปหรือไม่ จะมีบุรุษที่ไหนจะยกย่องเจ้าออกหน้ากัน นอกจากรับเจ้าไปเป็นอนุหรือหญิงอุ่นเตียงก็คงจะได้แค่นั้น “

เขาโพล่งออกไปอย่างเหลืออด มีผัวแล้วยังจะริหาผัวใหม่ หญิงร่านเช่นนี้เขาจะจัดการให้เข็ดไปเลย

” เจ้าไม่มีทางได้ลิ้มรสชายอื่นหรอก แค่ลำพังข้าเจ้ารับมือให้ได้ก่อนเถอะ ” 

จากนั้นเขาจับร่างอวบของนางคว่ำลงแล้วยกบั้นท้ายอวบขึ้นสอดลำกายแกร่งเข้าไปทันทีจนมิดลำกายแล้วโยกขย่มนางอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์หึงหวง อยากได้ผัวหนุ่มๆอย่างนั้นหรือ รับมือผัวแก่เช่นเขาให้ได้ก่อนเถอะ เขากระแทกกระทั้นนางอย่างรุนแรง

อิงฮัวทนไม่ไหวนางเสียวซ่านเกินจะทนได้ จึงร้องครวญครางเสียงดังอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป นางโยกสะโพกรับลำกายแกร่งอย่างร่านรัก ทั้งสองต่างโยกขย่มกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ยิ่งแรงหึงหวงที่ต่างคนต่างหึงซึ่งกันและกันยิ่งออกแรงขย่มกันอย่างรุนแรงจนเตียงแทบจะหัก ร่างอวบอัดแทบจะจมไปกับฟูกนอนอิงฮัวเสร็จสมไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง กระทั่งสะโพกหนากระตุกเกร็งเสร็จสมและปลดปล่อยสายธารรักเข้าไปในร่องอวบจนหมดทุกหยาดหยด จึงหมดแรงนอนลงกอดกันแล้วผล็อยหลับไป

กระทั่งยามอู่ (ก่อนเที่ยง) อิงฮัวลืมตาตื่นขึ้นมา นางกระพริบตาแล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาได้ หน้านวลแดงก่ำ เหลือบตามองคนร่างใหญ่ข้างหลังที่นอนกอดนางไว้ทั้งคืน คนบ้า ไม่ถนุถนอมนางบ้างเลย นางปวดไปหมดทั้งร่างแทบจะขยับตัวไม่ได้ ร่างอวบค่อยลุกขึ้นนั่ง แม่ทัพเฉินจึงสะดุ้งตื่นเมื่อนางขยับตัวจะออกจากอ้อมกอดของเขา 

“อิงฮัว เดี๋ยวไปอาบน้ำพร้อมกันนะ แล้วจะให้บ่าวตั้งโต๊ะที่ข้างนอก เสื้อผ้าของเจ้าเดี๋ยวจะให้บ่าวไปเอามาจากซื่อหลันที่ร้าน ”

จากนั้นร่างหนาก็ลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงไป อิงฮัวค่อยๆขยับลงจากเตียงเดินตามร่างหนาเข้าไปในฉากกั้น คนตัวโตอุ้มอิงฮัวลงไปในถังอาบน้ำที่มันอุ่นจัด นางรู้สึกดีขึ้นมาก นอนแช่น้ำอย่างสบายใจ ร่างหนาก้าวเข้าในถังอาบน้ำใบใหญ่นั้นแล้วนั่งลงตรงข้ามนาง มองนางตาหวานเชื่อม แล้วก็ขยับมาช่วยนางถูตัวและอาบน้ำให้นางอย่างอ่อนโยน

“ ต่อไปเจ้าเรียกท่านพี่นะ ข้าเป็นสามีของเจ้า ” ร่างหนากระซิบริมใบหูเล็กนั้น