บทที่ 6 พายุใหญ่ลงที่จวน

หลังจากแม่ทัพเฉินเสร็จราชการที่นอกเมืองก็รีบกลับจวนทันที ด้วยเขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของอิงฮัวเหมือนนางกำลังหลบหน้าเขา ตั้งแต่วันนั้นที่มีอะไรกัน เขายังไม่พบหน้านางเลย ให้บ่าวไปตามที่เรือนเล็กนางก็อ้างว่ามีเรื่องนั้นเรื่องนี้ต้องทำมากมายหากเสร็จงานแล้วจะไปหาเขาที่เรือนเอง แต่นางก็ไม่เคยมาเลยสักครั้งเดียว  

เขาไปหานางที่เรือนเล็กก็ไม่เคยพบนาง บางครั้งซื่อหลันบอกว่านางไปข้างนอกแต่ไม่ได้บอกว่าไปที่ไหน เขาก็คิดว่านางยังงอนเขาอยู่เรื่องที่ไม่อยากเปิดเผยว่าเขากับนางเป็นอะไรกัน จึงปล่อยให้นางเย็นลงก่อน แล้วเขาจะไปง้องอนนางเอง แต่หลายวันมาแล้วเขาพยายามชะเง้อคอมองว่านางจะเดินมาหาเขาที่เรือนหรือไม่ หรือมารอรับเขากลับจากราชการหรือไม่ หรือออกมาส่งเขาขึ้นรถม้าไปทำงานก็ไม่เคยเห็นเลยสักวัน

เขาหยุดอยู่จวนทั้งวันแต่นางก็ไม่อยู่อีก เขารู้สึกว่ามันแปลกๆจนทนต่อไปไม่ไหว วันนี้จะต้องพบนางให้ได้ให้มันรู้กันไปจะหลบหน้าผัวไปได้สักกี่น้ำกัน จะปราบพยศเด็กดื้อวันนี้ให้เข็ดไปเลยทีเดียว เขาคิดอย่างเข่นเขี้ยว อย่างไม่รู้ชะตากรรมตนเอง 

เมื่อแม่ทัพเฉินมาถึงจวน เมื่อลงจากรถม้าหน้าจวนเขาเดินเข้าไปในจวนพบพ่อบ้านเหยาท่ีหน้าเรือนใหญ่ก็ถามถึงอิงฮัวทันที พ่อบ้านเหยาตอบว่า นางขนข้าวของออกไปจากจวนแล้วเห็นบอกว่าจะไปทำงานและขอติดรถม้าของหยางลี่ผิงออกไปจากจวนแต่ไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน

เขาจะถามก็ไม่ทัน แต่เห็นว่าไปกับหยางลี่ผิงจึงวางใจว่าคงไม่มีอะไร เพราะหยางลี่ผิงจะมาเป็นนายหญิงของจวนนี้แล้ว พอได้ยินว่าอิงฮัวขนข้าวของออกไปจากจวนหูเขาเหมือนดับไปทันที ยืนอึ้งจนพ่อบ้านเหยาเรียกเขาซ้ำๆจนเขาได้สติ รีบใช้กำลังภายในเหาะไปที่เรือนหลังเล็กทันทีเพราะใจเขามันร้อนเป็นไฟ

เขาจะไปดูว่าข้าวของของๆนางยังอยู่หรือไม่ นางอาจจะหยิบไปแค่นิดหน่อยคงไม่ได้จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นอย่างที่พ่อบ้านเหยาบอกหรอกนะ 

เมื่อเปิดประตูหน้าเรือนผางออกไป เขากระโดดเข้าไปอย่างรีบร้อน เปิดประตูห้องนอนของนาง แล้วตรงไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่เก็บเสื้อผ้าข้าวของๆนาง พบว่ามันว่างเปล่า เขาหมุนตัวไปมาในห้องเพื่อดูว่าข้างของอื่นยังอยู่หรือไม่ แต่พบว่าข้าวของส่วนตัวของนางไม่มีเหลือสักชิ้นเดียว โต๊ะเครื่องแป้งมันแทบจะว่างเปล่ามีแค่ตลับใส่เครื่องประทินผิวใบเล็กๆของนางที่มันวางอยู่บนนั้น

เขาหยิบมันขึ้นมาดูพบว่ามันเป็นของเก่าที่นางคงจะไม่ใช้แล้วจึงทิ้งมันไว้ เขาบีบตลับนั้นจนมันแตกคามือของเขา เจ้าตลับนี้กับเขาก็คงจะเป็นเช่นเดียวกัน นางทิ้งมันไว้เพราะจะไม่ใช้มันแล้วเช่นนั้นหรือ แต่นางคาดผิดไปแล้ว ผัวอย่างเขาคิดจะสลัดทิ้งมันไม่ง่ายอย่างที่นางคิดหรอก เขาจะจับตัวนางกลับมาให้ได้

แล้วคราวนี้อย่าหวังว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก เขาจะขังนางไว้ไม่ให้ออกไปจากจวนเลยทีเดียว หากไปรบก็จะพานางไปด้วย จะไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้เพียงเล็กน้อย ถ้าจำเป็นเขาจะจับนางมัดไว้ ให้มันรู้กันไป เป็นเมียเขาแล้วก็ต้องเป็นไปตลอดชีวิต คิดจะหาผัวใหม่อย่างนั้นหรือฝันไปเถอะ 

เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างหนาผลุนผลันออกมาจากห้องเล็กของนางแล้วรีบตรงไปหาพ่อบ้านเหยาสั่งให้เอารถม้าออกเขาจะไปสอบถามหยางลี่ผิง ต่อให้พลิกแผ่นดินก็จะหานางให้เจอให้ได้ พ่อบ้านเหยาเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้วเสียวสันหลังวาบหากท่านแม่ทัพหาหลินอิงฮิวไม่เจอ

เขาอาจจะถูกโบยอย่างหนักแน่นอนเพราะปล่อยให้เมียของท่านแม่ทัพหนีออกไปจวน ทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าสถานะที่แท้จริงของอิงฮัวคือเมียหมาดๆของท่านแม่ทัพ ไม่ใช้เด็กในอุปการะอย่างที่คนอื่นเข้าใจ

เขารีบไปทำตามคำสั่งทันทีแทบจะเหาะไปถ้าเขาเหาะได้  เมื่อขึ้นรถม้าได้ใจเขามุ่งที่จะไปสอบถามหยางลี่ผิงว่าเอาเมียเขาไปไว้ที่ไหน อยากจะบ้าตาย เขาทุบมือกับผนังรถม้าอย่างโมโหจนไม่รู้จะระบายมันอย่างไร  

เมื่อไปถึงจวนของหยางลี่ผิง แม่ทัพเฉินตรงเข้าไปทันทีแทบจะไม่ฟังคำของบ่าวว่าจะไปตามหยางลี่ผิงให้ทันที เมื่อเสียงบ่าวร้องตะโกนกันจนหยางลี่ผิงตกใจออกมาชะเง้อที่หน้าเรือนของนาง ก็เห็นแม่ทัพเฉินเดินมุ่งตรงมาหานางอย่างเร่งร้อน ใบหน้าเขาเคร่งเครียดดูหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

นางยิ้มแย้มให้เขาเอ่ยถามว่ามีอะไรกับนางหรือไม่มาเสียเย็นย่ำป่านนี้ แม่ทัพเฉินแทบจะตะคอกใส่นางแต่อดกลั้นไว้อย่างที่สุดเขาเอ่ยว่า

“ เมื่อสายๆเจ้าพาอิงฮัวออกมาจากจวนข้าอย่างนั้นหรือ เจ้าพานางไปไว้ที่ไหน บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ”

หยางลี่ผิงมองใบหน้าที่ดุดันของแม่ทัพเฉินแล้วอึ้งงันไป นางสังหรณ์ว่าหลินอิงฮัวจะต้องมีอะไรกับแม่ทัพเฉินอย่างแน่นอน หากมิได้เป็นอะไรกัน เขาจะเดือดดาลมากขนาดนี้ได้อย่างไรที่นางหายไป แถมนางยังสั่งไม่ให้บอกใครแม้กระทั่งแม่ทัพเฉิน

สมองแม่ค้าใหญ่เช่นนางใคร่ครวญผลได้ผลเสียทันที หากนางบอกที่อยู่ของหลินอิงฮัวแม่ทัพเฉินจะต้องไปตามนางให้กลับไปที่จวนแม่ทัพอย่างแน่นอน แต่ถ้านางไม่บอกแม่ทัพเฉินก็ไม่รู้ และนางก็จะแต่งงานกับเขาในอีกไม่นาน เพราะฉะนั้นใหม่ๆเขาอาจจะเดือดดาลที่หลินอิงฮัวหายไป แต่เวลาผ่านไปวิสัยบุรุษได้ของใหม่ไม่นานก็ลืมของเก่าไปเอง นางมั่นใจเช่นนั้น จึงโกหกเขาอย่างหน้าตายว่า

 “ ข้าเองก็ไม่รู้ว่านางไปอยู่ที่ไหน เพราะว่าเมื่อสายๆนางขอติดรถม้าของข้ามาจริง ข้าเห็นนางบอกไม่มีรถจะเดินทางจึงขออาศัยติดรถไปลงที่ตลาด นางบอกว่าจะไปต่างเมืองและจะไปหาจ้างรถม้าที่ตลาด ข้าสงสารนางที่บอกว่าเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติมิตรที่ไหนจึงได้ให้นางอาศัยลงมารถที่ตลาด และยังให้เงินนางไปอีกด้วยเพราะนางจะเดินทางไกลไปต่างเมือง ข้ากลัวนางจะเงินไม่พอ นางบอกว่าจะไปหางานทำข้าก็เพิ่งรู้จักว่านางเป็นเด็กในอุปการะของท่านแม่ทัพ นางบอกว่านางไม่อยากรบกวนท่านแม่ทัพอีกแล้ว นางโตแล้วจึงคิดจะไปหางานทำเลี้ยงตนเอง ข้าก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุจึงแค่ส่งนางที่ตลาดตามที่นางขอร้องเท่านั้น ก็ไม่เห็นมีใครห้ามอะไรที่จวนตอนนางขนของขึ้นรถม้าของข้า จึงคิดว่าคงไม่มีอะไร จึงไม่ได้สอบถามอะไรนางมากมาย ”

นางตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จให้ท่านแม่ทัพเฉินฟัง เขาอึ้งงันไป นางบอกว่าจะไปหางานทำและบอกว่านางเป็นเด็กกำพร้าไม่อยากจะรบกวนเขาเพราะเป็นแค่เด็กในอุปการะเช่นนั้นหรือ

นางเป็นเมียของเขาแม้คนอื่นไม่รู้แต่คนในจวนก็น่าจะรู้ เขาจะปล่อยให้นางไปหางานทำเลี้ยงตนเองอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางหรอก ยิ่งนางงดงามปานนั้นเดินทางไกลเขาห่วงเหลือเกินว่าจะเป็นอันตราย 

แม่ทัพเฉินเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้ทำเป็นวงกลมแล้วปากเป่าทำให้เกิดเสียงดังหวีดเสียงแหลม สักพักก็มีนกโฉบลงมา เขาควักกระดาษเปล่าขึ้นมาเขียนมันด้วยเลือดที่เขาใช้ปากกัดนิ้วตนเองแล้วพับมันผูกไว้กับขานกที่บินโฉบลงมาเกาะบนแขนเขา แล้วสะบัดแขนขึ้นสูงส่งนกตัวนั้นให้โผบินขึ้นไปบนฟ้า

เขาส่งข่าวให้เหล่าพี่น้องของเขาช่วยกันมองหารถม้าที่วิ่งออกไปจากเมืองทุกคันให้ตรวจสอบให้หมดไม่เว้นแม้แต่คันเดียว และให้คนไปสอบถามทหารเฝ้าประตูเมืองว่าเห็นหญิงที่มีรูปลักษณ์คล้ายๆหลินอิงฮัวออกไปจากเมืองหรือไม่