บทที่ 7 เมียหาย

จากนั้นเขาไปรอฟังข่าวที่จวน เมื่อถึงจวนสั่งให้ค้นทั่วทั้งเมืองว่ามีผู้ใดเห็นหญิงที่มีลักษณะเหมือนเมียเขาที่หายไปหรือไม่  จากนั้นเรียกทุกคนในจวนมาสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นว่ามีใครเห็นอะไรผิดปกติหรือไม่ให้พูดออกมาให้หมดเผื่อสิ่งที่ลอดสายตานั้นอาจจะเป็นประโยชน์บ้างก็ได้  

แต่ก็ไม่มีใครเห็นอะไรนอกจากที่พ่อบ้านเหยาเล่าให้แม่ทัพเฉินฟังไปแล้ว เมื่อสอบถามบ่าวไพร่จนอ่อนใจแต่ไม่ได้ความคืบหน้าอะไร เขาหันหลังกลับเข้าไปในเรือนใหญ่ทรุดนั่งลงที่ในห้องโถงหน้าเรือน ในใจร้อนรุ่มกระวนกระวายเป็นที่สุด ห่วงเมียกลัวเกิดอันตรายขึ้นกับนาง และอีกอย่างกลัวมีบุรุษพานางหนีจากเขาไป ข้อนี้ยิ่งคิดขึ้นมาเขายิ่งโมโหอย่างมาก คิดจะมีชู้จะให้ชู้พาหนีหากเรื่องที่เขาคิดเป็นจริงจะจัดการให้หนักทั้งชายโฉดหญิงชั่วนั่น 

หลายวันผ่านไปก็ยังไร้วี่แววของนาง แม่ทัพเฉินกลุ้มใจอย่างมากแทบไม่เป็นอันทำอะไร งานราชการเขากลั้นใจทำไปตามหน้าที่ แต่เมื่อกลับจวนเขาเป็นดังเช่นนกปีกหัก อย่างนี้แล้วจะหาเมียที่ออกหน้าแล้วให้นางเป็นเมียลับอย่างนั้นหรือ ตอนนี้หากนางจะเป็นเมียออกนอกหน้าเขาก็ไม่สนใจคำผู้ใดแล้ว

หากได้นางกลับมาเขาจะยกย่องนางเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของเขา ใครมันจะว่าอะไรเขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว ใจเขาจะขาดยิ่งคิดว่านางจะแต่งไปกับผู้อื่น ตอนกลางคืนแม้นอนเขาก็ฝันร้ายเห็นมีชายอื่นโยกขย่มบนตัวของนาง แล้วมีเชือกผูกขาของเขาไว้ไม่ให้วิ่งไปจัดการสองคนนั่นที่กำลังขย่มกันอยู่  ภาพนั้นมันติดตาของเขาแม้ยามตื่นนอน

ทุกวันเขากลับจวนต้องใช้สุราเป็นเครื่องบรรเทาทุกข์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อก่อนเขาจะร่ำสุราเป็นบางโอกาสเท่านั้น หรือจะไปร่ำสุรากับสหายเพื่อพูดคุยกันให้สนุกสนานเท่านั้นแต่ตอนนี้เขาร่ำสุราเพื่อลืมทุกข์ใจเพราะคิดถึงเมียรัก ยิ่งคิดถึงภาพความฝันนั้นเขายิ่งทนไม่ได้ เพิ่งรู้ว่ารักนางมากเพียงใด ทนเสียนางไปไม่ได้เด็ดขาด จะให้หาหญิงอื่นมาชดเชยไม่มีทาง 

ระหว่างนี้หยางลี่ผิงพยายามมาที่จวนแม่ทัพเฉินบ่อยครั้งเพื่อจะมาแทรกกลางระหว่างสองคนนั้น นางคิดว่าหากแม่ทัพเฉินทนคิดถึงสตรีผู้นั้นไม่ไหว เมื่อนางมาปลอบประโลมเขามันจะกลายเป็นความผูกพันขึ้นแล้วนางก็จะมาทดแทนสตรีผู้นั้นอย่างงดงาม

ยิ่งเขาเมามายยิ่งแล้วนางจะเข้าไปใกล้ชิดเพื่อหากเขาพลาดพลั้งได้นางเป็นเมียแล้วก็จะยิ่งดิ้นไม่หลุด แต่นางคาดผิดไปแม่ทัพเฉินมิใช่คนโง่ เขาสั่งองครักษ์ให้เฝ้าเขาไว้เวลาเมา ไม่ให้ใครเข้าพบเด็ดขาด

เวลาหยางลี่ผิงมาจวนแม่ทัพเฉินไม่เคยได้พบเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมีคนบอกว่าไม่อยู่เสมอ แม้เหมือนเขาจะอยู่แต่คนเหล่านั้นก็ยืนกรานว่าเขาไม่อยู่  นางจึงได้แต่ยอมกลับไปโดยดีไม่อาจจะหาทางพบเขาได้เลย 

ฝ่ายหลินอิงฮัวนางสนุกสนานกับงานแรกในชีวิตของนางที่มิมีผู้ใดพบนางนั้นเพราะนางไม่ได้ขายของอยู่หน้าร้านนางเพียงเป็นผู้จัดการงานในร้านลับๆ ไม่เสนอหน้าตนเองออกไปให้ใครพบเห็น นางเกรงว่าจะมีผู้ที่อาจจำนางได้แล้วไปบอกแม่ทัพเฉินนางจึงให้บ่าวที่เป็นคนของหยางลี่ผิงทำงานด้านหน้าร้านให้ติดต่อกับลูกค้าทุกคน นางจะจัดการเรื่องด้านหลังร้านเอง ทำบัญชี ควบคุมสต๊อกสินค้าทุกอย่าง นางจะทำมันตอนกลางคืนเมื่อปิดร้านแล้ว

ส่วนเวลาไปส่งของให้ลูกค้านางจะให้บ่าวชายที่เป็นคนของหยางลี่ผิงไปส่งของให้ลูกค้า และเมื่อต้องการสิ่งของใช้และอาหารนางจะให้บ่าวหญิงเป็นผู้ไปซื้อหาทั้งของสดและของแห้งให้นาง เมื่อบ่าวหญิงจัดการซื้อหาข้าวของให้นางแล้ว ผู้ที่ทำอาหารคือซื่อหลัน ครัวอยู่ด้านหลังร้านปิดมิดไม่มีผู้ใดพบเห็นจึงสะดวกมากมายที่จะใช้ชีวิตตอยู่กันเงียบๆสองคน โดยที่ผู้อื่นไม่ระแคะระคายเลยว่าผู้จัดการร้านเป็นหญิงงดงามเช่นนาง  

ซื่อหลันก็ปรับตัวเข้ากับที่ใหม่ได้แล้ว นางรู้สึกสนุกสนานกับงานใหม่เช่นกัน กลางวันพวกนางทำงานด้านหลังร้านเช่นจัดของตามที่ลูกค้าสั่ง คิดเงินให้บ่าวแต่ไม่ได้ออกไปที่หน้าร้าน ให้บ่าวหญิงรับเงินมาและนางเป็นผู้คิดราคาของให้และทอนเงิน นางทำบัญชีไปด้วยหากไม่เสร็จนางก็ทำตอนกลางคืน

ส่วนซื่อหลันทำอาหารเลี้ยงกันแค่สองคน และทำความสะอาดร้านเช็ดฝุ่นในร้านรวมถึงที่ข้าวของทั้งหมด แต่นางจะความสะอาดชั้นบนในตอนกลางวัน แต่กลางคืนทำความสะอาดห้องด้านล่างหน้าร้านที่เป็นส่วนที่วางโชว์สินค้าให้ลูกค้าเลือก จะมีชั้นวางของและตู้โชว์สินค้ามากมาย

ซื่อหลันเช็ดฝุ่นทำความสะอาดกลางคืนและถูพื้นตอนกลางคืนเช่นกัน ส่วนบ่าวหญิงสองคนมาช่วยเปิดร้านตอนเช้าเช็ดฝุ่นเพียงเล็กน้อยช่วยจัดเรียงสินค้าและขายสินค้า จึงแบ่งงานกันได้อย่างลงตัวและไม่เหนื่อยเลยเพราะแบ่งหน้าที่กันชัดเจน บ่าวทั้งหมดพอใจในการทำงานเพราะสบายและสนุกสนาน

อิงฮัวเป็นนายที่ใจดีกับลูกน้องจึงอยู่กับอย่างมีความสุข จนเวลาผ่านไปหลายเดือนโดยไม่มีใครระแคะระคายว่านางทำงานที่นี่ 

ส่วนหยางลี่ผิงก็พึงพอใจในผลงานของหลินอิงฮัวนางทำงานได้ดีมาก สร้างผลกำไรให้นางเป็นอย่างมากและที่สำคัญซื่อสัตย์ไว้ใจได้ หยางลี่ผิงถึงจะเจ้าเล่ห์เห็นแก่ผลประโยชน์เพราะนางคมเค็มแบบแม่ค้าใหญ่ทั่วไปแต่นางก็ยุติธรรมเรื่องค่าแรงการทำงานของลูกน้องและบ่าวไพร่ของนาง

นางเพิ่มเงินเดือนให้ทุกคนในร้านตามที่เห็นสมควร เพราะทำงานดีมีผลกำไรมาก และร้านสะอาดเรียบร้อยจัดวางข้าวของเป็นระเบียบสวยงาม นางมาตรวจร้านค้าครั้งใดก็ไม่เคยต้องตำหนิเรื่องใดนางจึงวางใจให้ หลินอิงฮัวทำงานให้นาง และหลินอิงฮัวไม่เคยถามถึงเรื่องที่จวนแม่ทัพอีกเลย เหมือนดังนางไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน 

อยู่มาวันหนึ่งมีบุรุษผู้หนึ่งมาซื้อสินค้าที่ร้านของนางเพื่อนำไปกำนัลผู้ใหญ่ที่เขาจะไปงานเลี้ยงแซยิดของผู้ใหญ่ท่านนั้น เขาคือเหลียวจงฝาน แต่เขาทำมันตกหล่นพื้นเสียงดังจนป้านน้ำชาท่ีมีราคาสูงนั้นหล่นแตกลงไป ทุกคนตกตะลึงหันไปมองป้านน้ำชาที่แตกเป็นเสี่ยงเป็นตาเดียว

หลินอิงฮัวลืมตัวรีบเดินออกมาจากหลังฉากกั้น เพื่อจะดูสิ่งของมีราคาสูงที่อยู่ในตู้โชว์นั้นที่มันแตกเสียหายมากหรือไม่ เพราะจะได้ให้ลูกค้าชดใช้ราคาของนั้นเพราะมันมีราคาสูงมาก เมื่อหลินอิงฮัวเดินตรงมาหาเขาเหลียวจงฝานเงยหน้าไปสบตานางเข้าพอ เขายิ้มยินดีเป็นอย่างมากเพราะเขาเองก็ตามหานางมานานหลายเดือนเช่นกัน

"อิงฮัวเจ้าหายไปไหนมา ข้าตามหาเจ้าตั้งหลายหลายเดือนมาแล้ว  ถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าหายไปไหน คนที่จวนแม่ทัพบอกว่าเจ้าไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว อิงฮัวตกตะลึงงันที่เห็นหน้าเหลียวจงฝาน นางพลาดแล้ว