บทที่ 8 เปิดร้านกับหนุ่ม

หลินอิงฮัวตะลึงงันที่เห็นเหลียวจงฝาน นางอึกอักไม่รู้จะตอบคำถามเข้าเช่นไร

“ ข้ามาทำงานน่ะ เพราะว่าข้าไม่ได้อยู่ที่จวนแม่ทัพเฉินอีกแล้ว ท่านก็รู้ข้าเป็นเด็กกำพร้าท่านแม่ทัพเขาอุปการะมาตั้งแต่เด็กแต่บัดนี้ข้าเติบโตแล้ว อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตนเองจึงออกมาทำงานอย่างที่ท่านเห็นนี่แหละ ”

เหลียวจงฝานอึ้งไปที่นางบอกว่าต้องการทำงานเลี้ยงตนเอง และเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า

“ แล้วเจ้าทำไมต้องมาเป็นลูกจ้างเขาเล่าเงินได้เพียงน้อยนิดเมื่อไหร่จะตั้งตัวได้กัน ทำงานทั้งชีวิตเจ้าก็ไม่มีเงินซื้อจวนหรือบ้านเล็กๆเป็นของตนเองหรอก ” อิงฮัวถอนหายใจน้อยๆ

“ ท่านพูดเหมือนไม่รู้ว่าข้าไม่มีสมบัติใดติดตัวเลยจะเอาทุนที่ไหนมาทำการค้าเล่า แถมยังไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ข้าไม่มีความรู้ว่าจะไปหาสิ่งของที่ไหนมาขาย ” เหลียวจงฝานรีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า

“ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มาเป็นหุ้นส่วนกับข้าสิ ข้าออกทุนให้เจ้าและหาของมาเข้าร้านให้เจ้าด้วยเลย เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นบุตรชายคหบดีใหญ่ของเมืองนี้ ย่อมมีเงินทองและช่องทางหาสินค้าเข้าร้านให้เจ้าขายมากมายอยู่แล้ว แถมข้ายังมีตึกแถวมากมายหลายที่ให้เจ้าไปทำการค้าได้สบายเลือกได้เลยว่าอยากจะไปอยู่ที่ตึกไหน ” 

หลินอิงฮัวได้ฟังก็มีความหวังขึ้นมาทันที นางก็ชอบที่นี่หรอก เจ้านายก็ดีไม่จู้จี้อะไร แต่อย่างที่เหลียวจงฝานพูดหากนางยังเป็นลูกจ้างเช่นนี้อีกกี่ปีจะมีเงินซื้อบ้านเล็กๆเป็นของตนเองเล่า นางไม่หวังขนาดซื้อจวนหรอกมันเป็นไปไม่ได้ ขอแค่บ้านหลังเล็กๆหรือห้องแถวสักหนึ่งห้องเอาไว้ทำการค้าจะได้หาเงินไว้เลี้ยงตนเองกับซื่อหลันเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

“ ถ้าเช่นนั้นท่านจะให้ข้าเริ่มงานเมื่อใดเล่า ” เหลียวจงฝานยิ้มกว้างออกมาทันที

“ พรุ่งนี้เลยยังได้ แต่วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปดูตึกแถวที่ว่าแล้วก็จะเริ่มตกแต่งร้านให้เจ้าเลย ขนสินค้าเข้าให้เต็มร้าน เจ้าย้ายข้าวของจากที่นี่ไปอยู่ที่ใหม่ได้เลยเมื่อมันเสร็จสิ้นแล้ว” 

หลินอิงฮัวจึงตัดสินใจตามเหลียวจงฝานไปดูร้านใหม่ให้ซื่อหลันอยู่เฝ้าร้านและคิดเงินแทนนางไปก่อน ทั้งสองพากันออกมาจากร้านแล้วพากันเดินไปที่ห้องแถวที่ว่าของเหลียวจงฝาน มันอยู่อีกฝากหนึ่งของตลาดใหญ่แห่งนี้นั่นเอง  เมื่อพากันเดินไปถึงห้องแถวใหญ่ที่ว่านั้น  

อิงฮัวถูกใจมากมันกว้างใหญ่มีสองคูหาและที่สำคัญมันเพิ่งสร้างใหม่ไม่นานมานี้ดูสะอาดสะอ้านและทำเลดีมาผู้คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย นางจึงขึ้นไปดูห้องพักที่ด้านบนมันมีสองห้องบนชั้นสองสามารถใช้เป็นห้องนอนของนางและซื่อหลันได้เลยเพราะทั้งสองห้องกว้างขวางมากเก็บข้าวของส่วนตัวได้เหลือเฟือ

ส่วนโกดังที่ใช้เก็บสต๊อคสินค้าที่ร้านเดิมอยู่ชั้นสองแต่ที่นี่อยู่ด้านหลังกว้างขวางใหญ่กว่าที่เดิมถึงประมาณสามเท่าและมีครัวเล็กๆด้านหลังแต่ยังไม่มีเครื่องใช้ในครัวเหลียวจงฝานบอกว่าจะให้คนสนิทของเขาเข้ามาจัดการหาเครื่องเรือนใหม่ให้นางทั้งหมดแล้วซืื้อเครื่องครัวของที่ต้องจำเป็นต้องใช้ รวมถึงตู้โชว์สินค้า ชั้นวางสินค้า และใช้วางของตู้ขนาดใหญ่ที่ใช้เก็บสต๊อคสินค้าก็ต้องทำเพิ่มเขาบอกนางว่าไม่ต้องห่วง

เพราะเขาชำนาญเรื่องการค้าและร้านค้าดีมีประสบการณ์มานานรับรองเขาจะเลือกเครื่องใช้ไม้สอยให้นางครบครันนางต้องถูกต้องอย่างแน่นอน อิงฮัวยิ้มกว้างออกมา นางมองเห็นอนาคตที่ดีของนางและซื่อหลันว่าคงไม่ลำบากอีกต่อไป นางคิดว่าเหลียวจงฝานเท่าที่นางรู้จักเขาก็เป็นคนดีและมีน้ำใจ เป็นบุรุษที่ดีคนหนึ่ง นางทำการค้ากับเขาคงมิมีปัญหาในภายภาคหน้า นางจะตั้งใจทำมันอย่างดี

เมื่อสำรวจห้องแถวใหม่ของนางจนพอใจแล้ว จึงได้พากันเดินออกมา เหลียวจงฝานบอกว่าเขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยในหนึ่งอาทิตย์ก็พร้อมเปิดร้านค้าได้เลย เขาจะไปหาฤกษ์งามยามดีท่ี่สุดแล้วจะส่งข่าวบอกนางอีกที ทั้งสองเดินกันไปคุยกันไปจนถึงร้านของหยางลี่ผิง จงฝานจึงลากลับไป อิงฮัวยิ้มออกมาอย่างมีความหวังยืนมองเขาเดินจากไปจนลับตาแล้วนางก็หันหลังกลับเข้าร้านค้าไปทันที

ทุกความเคลื่อนไหวนี้ไม่อาจหลุดพ้้นจากสายตาขององครักษ์ขั้นสองของแม่ทัพเฉินไปได้ เขาเฝ้าติดตามเหลียวจงฝานมาหลายเดือนอย่างไม่คลาดสายตาเพราะเป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพเพราะเหลียวจงฝานเป็นบุรุษคนหนึ่งที่มาติดพันหลินอิงฮัวจึงเป็นเป้าหมายหนึ่งที่ต้องติดตามความเคลื่อนไหว

เพราะบุรุษทุกคนและใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลินอิงฮัวแม่ทัพเฉินส่งคนไปติดตามทั้งสิ้น เพราะเขาอับจนหนทางมิมีเบาะแสใดของนางเลย ถ้าหากยึดตามที่หยางลี่ผิงพูดนั้น เขาให้ค้นตรวจค้นรถม้าที่ออกจากเมืองไปตั้งแต่วันที่เกิดเหตุเมียหายวันแรกก็ไม่มีคนพบหญิงที่มีลักษณะเช่นหลินอิงฮัวหรือแม้แต่ซื่อหลัน

เขาจึงคิดว่านางน่าจะยังอยู่ในเมืองหลวงนี้แหละเพียงแต่ซ่อนตัวอยู่ในที่ใดที่หนึ่งไม่ยอมปรากฏตัวทำให้ไม่มีผู้ใดพบนางเลย เขาจึงให้คนติดตามทุกคนที่เกี่ยวข้องกับนางเพราะต้องมีสักคนที่อิงฮัวไปพึ่งพิงอย่างแน่นอนนางไม่รู้จักใครมากมาย จึงมีคนที่นางรู้จักและอาจจะไปพึ่งพิงไม่มากนัก 

ข่าวนี้รู้ถึงหูของแม่ทัพเฉินทันที เขายกยิ้มมุมปากคิดว่าจะหนีพ้นหรือแม่ตัวดี เขาจะจัดการนางให้หนักเลยคอยดู หนีผัวเก่าจะไปหาผัวใหม่อย่างนั้นหรือไม่มีทางเสียหรอก ยามดึกสงัดคืนนั้น เงาร่างในชุดดำวิ่งกระโดดด้วยฝีเท้าของผู้มีวิทยายุทธข้ามหลังคาที่เรียงกันเป็นแนวของห้องแถวในตลาดจนกระทั่งมาถึงห้องแถวที่อิงฮัวพักอยู่

เขาเดินวนรอบๆเพื่อหาทางเข้าไปในห้องแถวนั้นเมื่อพบหน้าต่างบานหนึ่งเขาสอดไม้ไผ่ลำเล็กๆมันมีควันสีม่วงพวยพุ่งออกมาเข้าไปในบานหน้าต่างนั้น สักพักหนึ่งเขาก็ดึงบานหน้าต่่างนั้นค่อยๆแง้มออกเข้าปีนเข้าไปอย่างง่ายดาย เมื่อเข้าไปในห้องพักเขาเห็นซื่อหลันนอนหลับบนฟูกเล็กๆมุมหนึ่งของห้องเล็กนั้น

บนเตียงมีร่างอวบอิ่มขาวผ่องของเมียรักของเขานอนหลับสบายอยู่บนนั้น เขาเดินไปยืนมองข้างๆเตียงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา แล้วก้มลงช้อนอุ้มนางขึ้นแล้วเหาะขึ้นไปบนขอบหน้าต่างที่เปิดออกกว้างนั้นค่อยๆพานางลอดออกไปจนกระทั่งออกไปยืนบนหลังคาได้มั่น แล้วก็เหาะเหินออกไปจากห้องแถวนั้นมุ่งตรงกลับไปยังจวนของเขาทันที

เมื่อกลับมาถึงจวนแล้ว เขาอุ้มร่างอวบอิ่มนั้นเข้าไปในเรือนใหญ่ของเขา แล้วอุ้มนางไปวางบนเตียงใหญ่ในห้องของเขา จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหลังฉากบานใหญ่ในห้องเพื่อผลักเครื่องแต่งกายออกเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วเดินกลับมายังเตียงนอนยืนมองเมียรักนอนหลับสนิท นางมีใบหน้ายิ้มน้อยๆ เหมือนหลับฝันดีเช่นนั้น