16

“ทำอันใดมิอายฟ้าดินเลยนะเจ้าคะฮูหยินเจ้าขา” รุ่นถิง หลานเพียงคนเดียวของเหยี่ยนถิงที่เพิ่งเข้ามาถวายตัวเป็นสาวรับใช้ในจวนตระกูลเฉินตอนอายุสิบสี่ปี ซึ่งเมื่อพ้นวัยปักปิ่นเฉินฮูหยินจึงออกคำสั่งให้คอยอยู่ดูแลลูกสะใภ้คนโปรดที่นางปลื้มนักปลื้มหนาเพราะมาจากชาติตระกูลสูงส่ง เป็นคุณหนูใหญ่สกุลลู่ ซ้ำยังได้ร่ำเรียนกิริยามารยาทในวังหลังร่วมกับพระราชธิดาของฮ่องเต้อีกด้วย

นับได้ว่าลู่ฟางเหนียนเป็นสตรีที่เพียบพร้อม ควรค่ากับตำแหน่งภรรยาเอกของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางยิ่งนัก แต่บุตรชายของนางกลับโง่เขลาเห็นกงจักรเป็นดอกบัวดันไปคว้าสตรีที่มิรู้จักหัวนอนปลายเท้าขึ้นมายกย่องเชิดหน้าชูตาคล้ายกับแมวย้อมสี! แล้วดันปฏิเสธหักหาญน้ำใจลู่ฟางเหนียนด้วยการแยกนางไปอยู่เรือนหลังเล็กเกือบท้ายจวนตระกูลเฉิน

“หาใช่เรื่องแปลกอันใดไม่ ท่านพี่และฮูหยินเป่ยลี่ทั้งสองมิได้พบหน้ากันนานนับสามเดือน ยามกลับมาก็คงจะต้องใช้เวลาร่วมกันให้หายคิดถึงมิใช่หรือ” ลู่ฟางเหนียนค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองประตูไม้สักตามเสียงร้องครวญครางที่ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ๆ ด้วยความรู้สึกสบสน

“แต่นี่ก็หาใช่เวลาไม่เจ้าค่ะ ฟ้ายังสว่างอยู่เลย กล้าทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน มิอายบ่าวไพร่ในจวนที่อาจเดินผ่านไปผ่านมาแล้วเผลอได้ยินเข้าบ้างเลย…ป่านนี้ในโรงครัวคงนินทากันสนุกปากแล้วกระมังเจ้าค่ะ” รุ่นถิงรีบนำไม้เข้าสุมไฟพูดจาประจบประแจงเอาใจลู่ฟางเหนียนเต็มที่เพื่อหวังให้อีกฝ่ายเห็นว่าบ่าวรับใช้คนนี้จงรักภักดี ซื่อสัตย์ และจะยืนหยัดอยู่ข้าง ๆ นาง

ต่อให้นางจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้ในจวนตระกูลเฉินแต่นางก็มิได้โง่เขลาเบาปัญญาเยี่ยงหนิงลี่ หนิงเหอที่คอยเลียแข้งเลียขาคุณหนูซูฮวาไปวัน ๆ ไม่ นางพวกนั้นคงทำได้เพียงรองมือรองตีนจนร่างกายบอบช้ำดำเขียวแต่ผลตอบแทนหาได้คุ้มค่า

รุ่นถิ่นนางคิดการณ์ไกล เป็นคนหัวฉลาดหลักแหลม เมื่อเห็นท่านแม่ทัพใหญ่พาภรรยาอีกคนเข้ามาในจวนและแนะนำให้เฉินฮูหยินได้รู้จักก็ปรากฎว่าเฉินฮูหยินปลื้มใจ โปรดปราณลูกสะใภ้คนนี้ยิ่งนัก เพราะเป็นถึงคุณหนูใหญ่สกุลลู่ บุตรสาวเสนาบดีกรมโยธามีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของพระสนมรอง ซ้ำยังเคยได้ร่ำเรียนร่วมห้องกับพระราชธิดาและพระราชโอรสของฮ่องเต้อีกด้วย เป็นเช่นนั้นนางจึงมิรอช้ารีบอาสาเสนอตัวเป็นบ่าวรับใช้ก่อนที่จะมีผู้อื่นฉกฉวยไป

เพราะวันข้างหน้าหากสามารถกำจัดเป่ยลี่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าที่หาได้มีอันใดเหมาะสมกับท่านแม่ทัพซือหยางสำเร็จ ผู้ที่จะได้ขึ้นมานั่งแท่นตำแหน่งภรรยาเอก คอยดูแลจัดการและเป็นใหญ่ในจวนต่อจากเฉินฮูหยินก็คงจะเป็นลู่ฟางเหนียนเจ้านายของนางเป็นแน่… อำนาจเช่นเดียวกับท่านป้าเหยี่ยนถิงจะตกไปเป็นของผู้ใดได้เล่านอกจากบ่าวรับใช้คนสนิทเยี่ยงนาง

ทว่านางหาได้ต้องการเพียงเท่านี้ไม่ คนอย่างอีรุ่นถิงมักใหญ่ใฝ่สูงมิยอมจมปรักเป็นขี้ข้า เป็นบ่าวรับใช้คอยรองมือรองตีนผู้อื่นไปตลอดชีวิตไม่…แผนการทุกอย่างล้วนถูกจารึกเอาไว้ในสมองอันแสนฉลาดของนางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางก็จะเริ่มต้นด้วยการพูดกรอกหูลู่ฟางเหนียนว่าการมัดใจบุรุษให้อยู่ในโอวาทเราเพียงผู้เดียวนั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ยากนัก แม้นสตรีเช่นฮูหยินเป่ยลี่ เมียแรกที่รักนักรักหนาและให้สัญญาต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่เสียดิบดีแต่ยังกล้าแต่งภรรยารองเข้ามาได้เลย แล้วจะนับประสาอะไรกับความสัมพันธ์ที่ถูกคลุมถุงชนกันเล่า

ซ้ำตระกูลเฉินหาได้มีผู้ใดจริงใจไม่ ที่เฉินฮูหยินยอมรับเมตตา เอ็นดู ลู่ฟางเหนียนก็เพราะนางเป็นคุณหนูใหญ่สกุลลู่ที่สามารถช่วยเหลือเกื้อหนุน ทอดสะพานให้ตระกูลเฉินไปสู่ความยิ่งใหญ่ในแคว้นเหม่ยกวางได้อย่างง่ายดายมากยิ่งขึ้น ทว่าผู้ใดจะรู้เล่าวันข้างหน้าหากท่านแม่ทัพรบศึกชนะแล้วได้รางวัลพระราชทานเป็นพระราชธิดาหรือเชื้อพระวงศ์พระองค์ใดสักพระองค์ ตำแหน่งภรรยาเอกของนางก็คงสั่นคลอนและท้ายสุดคงถูกเขี่ยทิ้งเช่นเดียวกันกับเป่ยลี่!

เมื่อแผนการแรกสำเร็จนางก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาท่านแม่ทัพแล้วลักลอบได้เสียกัน จากนั้นจึงทำทีเป็นว่าคลานเข่าเข้าไปสารภาพผิด ร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าลู่ฟางเหนียนเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกสงสาร และไหว้วานท่านป้าเหยี่ยนถิงที่วันข้างหน้าคงจะเป็นผู้อาวุโสเก่าแก่ของที่นี่ แสร้งพูดชี้แนะให้ฟางเหนียนยอมรับนางในฐานะเมียอีกคน เพราะถึงอย่างไรนางก็ถือว่าเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่สามารถควบคุมให้อยู่ในโอวาทได้

ถึงวันนั้นต่อให้จะเป็นตำแหน่งภรรยารองหรือเป็นเพียงแค่เมียบ่าว แต่หากทำให้ชีวิตของนางสูงส่ง หลุดพ้นจากคำว่าขี้ข้าที่คอยรองมือรองตีนผู้อื่นได้ก็นับว่าเป็นบุญวาสนาแก่ชีวิตนางมากพอแล้ว

“ท่านพี่คงมิได้คิดถึงเรื่องนี้หรอกกระมังรุ่นถิง” ลู่ฟางเหนียนรีบก้าวขาสับเท้าเดินออกมาจากเรือนหอท่านพี่เฉินซือหยางและฮูหยินเอกเป่ยลี่ไปให้ถึงที่พักของตนโดยเร็วที่สุด

…

“ฮูหยินจะยอมหรือเจ้าคะ”

“ยอมอันใดเล่ารุ่นถิง” แม้ขณะหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มหลังจากที่เพิ่งไปพบเจอเหตุการณ์บาดตาบาดใจมาเมื่อครู่ ยอมรับว่าลู่ฟางเหนียนสตรีเพียบพร้อมผู้นี้ก็ยังสามารถเก็บอารมณ์ได้ดีมากจนมิแสดงอาการออกมาให้ผู้อื่นรับรู้ว่านางกำลังรู้สึกเช่นใด

“ก็ยอมสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าผู้นั้นน่ะสิเจ้าคะ ขนาดบ่าวยังมองออกเลยเจ้าค่ะว่านางต้องการหักหน้าและเยาะเย้ยฮูหยิน” รุ่นถิงพูดด้วยสีหน้าท่าทางอย่างมีอารมณ์ร่วมกับสิ่งที่ตนกล่าวออกมา ต่างจากนางที่วาสนาดีเกิดเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเสนาบดีกรมโยธา ผู้คนอาจพากันชื่นชม เยินยอในกิริยามารยาทอันอ่อนช้อยงดงามตามขนบธรรมเนียมสตรีในวังมิมีผิดเพี้ยน ทว่าหารู้เลยไม่ว่านางนั้นกลับไร้ซึ่งอิสระในการโบยบิน ในการเลือกสรรทางเดินของตน เพราะรอบกายเต็มไปกฎมากมาย จะทำสิ่งใดต้องคำนึงอยู่เสมอว่าเหมาะสม คู่ควรแล้วหรือไม่ แม้บางครั้งอยากแสดงกิริยาอาการดีใจ ร้องไห้ หรือผิดหวังออกมา นางยังต้องระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

“เหตุใดเจ้าถึงได้คิดเช่นนั้นเล่ารุ่นถิง” นางหัวเราะในลำคอเล็กน้อยอย่างไม่เอาจริงเอาจังมากนัก พลางก็แอบคิดว่าบ่าวรับใช้เป็นเช่นนี้กันทุกจวนหรืออย่างไรกัน

ตอนนางอยู่จวนสกุลลู่ ท่านพ่อมีภรรยาถึงสองคนนั่นก็คือท่านแม่ของนางที่ให้กำเนิดบุตรชายคนโตได้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวต่อจากท่านพ่อและนางซึ่งคือคุณหนูใหญ่สกุลลู่ที่ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่าคาดหวังให้แต่งออกเรือนไปกับบุตรชายเสนาบดีหรือขุนนางชั้นสูงศักดิ์สักคน

ส่วนภรรยารองของท่านพ่อมาจากจวนตระกูลชวี้ เศรษฐีใหญ่ซึ่งร่ำรวยขึ้นมาจากการค้าขายน้ำมันในเหมือง แต่งเข้าจวนสกุลลู่ก็เพื่อส่งเสริมความมั่งคั่งทางด้านการเงิน และมีบุตรสาวด้วยกันสองคนอายุน้อยกว่านางสองสามปีตามลำดับ

ตั้งแต่นางจำความได้ก็มักจะมีการแข่งขันระหว่างบุตรทั้งสองภรรยาเพื่อชิงดีชิงเด่นว่าผู้ใดจะเป็นที่โปรดปรานของท่านพ่อ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่นางและน้องสาวต่างมารดาพบปะหน้ากันก็มักจะมีปากเสียง ต่อล้อต่ำคอ เชิดหน้าใส่อย่างไม่มีใครยอมใคร หาได้เคยกล่าววาจาดี ๆ ให้กันสักครั้งไม่

ส่วนบ่าวรับใช้ในเรือนก็ยังแบ่งพรรคแบ่งฝ่าย คอยประจบประแจง รายงานข่าวการเคลื่อนไหวทุกกระเบียดนิ้วและพูดจายุแยง เสี้ยมให้สองบ้านตีกันอยู่บ่อย ๆ