15

“หึ เจ้าเป็นคนร้องขอข้าเองนะเป่ยลี่” ถ้อยคำนี้ทำเอาเป่ยลี่เองก็ขนลุกซู่ เพราะนางรู้ดีว่าการไปท้าทายอำนาจมืดของเขาขณะอยู่บนเตียงมันทำให้นางหอบเหนื่อย สูญเสียเรี่ยวแรงเพียงใด ทว่านางกลับปรารถนาความเร่าร้อนเช่นนั้น สุขสมจากการปรนเปรอของเขาอย่างมิเคยเอ่ยปากร้องห้ามปรามสักครั้ง

คราวนี้เรือนร่างบางถูกพลิกกาย นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม บั้นท้ายกลมกลึงคล้ายก้อนเต้าหู้ที่เขาชอบฟัด ชอบกัดก็ถูกดึงขึ้นสูง ก่อนจะฟาดมันเบา ๆ สองสามครั้งแล้วสอดแทรกความใหญ่โตเข้าไปอีกรอบ

“อ๊าา ข้าจุกเจ้าค่ะท่านพี่ อื้อ”

ท่านแม่ทัพโน้มตัวลงไปแนบประชิดกับแผ่นหลังเรียบเนียนของนางแล้วจุมพิตเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมพลางใช้ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกอบกุมบีบเฟ้นอกอวบที่กระเพื่อมไปมาตามแรงอัดกระแทก โดยมิลืมที่จะเขี่ยยอดปทุมถันจนแข็งชันเป็นไต

“อ่าห์” เขาส่งเสียงร้องในลำคอ ก่อนจะดันตัวตัวขึ้นแล้วใช้มือใหญ่บีบขยำบั้นท้ายกลมแหวกออกข้างแล้วโถมสะโพกเข้าใส่จนกลีบบุปผางามแดงระเรื่อปลิ้นเข้าปลิ้นออก ช่างเป็นภาพติดตาที่น่าชวนมองเสียจริง

“ข้าจะเสร็จแล้ว อื้อ” เขาเร่งกระทุ้งเข้าออกเร็วระรัวจนร่างบางสั่นระริกร้องครวญครางมิเป็นภาษา และในที่สุดช่องทางรักของนางก็เอ่อล้นไปด้วยของเหลวสีเหนียวหนืดที่ถูกสูบฉีดเข้าไปเมื่อครู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มิยอมขยับออก กดแช่ค้างไว้ดังเดิม แล้วเริ่มโถมสะบรรเลงเพลงรักบทที่สองต่อ

“ท่านพี่ ข้ามิไหวแล้วเจ้าค่ะ” นางนอนเหนื่อยหอบอยู่บนเตียงนอนนุ่มขณะที่ร่างกายยังคงไหวกระเพื่อมสั่นคลอนขึ้นลงตามแรงกระแทกจากคนบนร่างที่ถาโถมสะโพกใส่นางมิหยุดหย่อนคล้ายกับคนหิวกระหายอดอยากปากแห้งมานาน

“แต่ข้ายังไหว” แม่ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางพูดอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนาของเขาเมื่อตอบเสร็จสิ้นก็มิได้พูดพร่ำทำเพลงให้มากความโน้มลงครอบก้อนอวบอิ่มกลืนกินเข้าไปจนครึ่งเต้า ดูดดึงจุกสวย ขบกัดเบา ๆ ที่ยอดปลายถันด้วยความหมั่นเขี้ยวจนตอนนี้เนินเนื้อขาวของนางมีแต่รอยจ้ำแดง ๆ เต็มไปหมด

ส่วนมืออีกข้างก็เคลื่อนลงไปบดขยี้จุดอ่อนไหวจนนางดิ้นพล่านเด้งสะโพกสวนกลับแท่งหยกของเขาที่กำลังโถมเข้ามาจนรู้สึกจุกหน่วงไปทั้งร่างกาย

“อ่า” แม้ว่าเขาจะแตะขอบสวรรค์ไปครั้งที่เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว ก็หาได้สามารถยับยั้งความต้องการของตนเองได้ไม่ อารมณ์กระสันในร่างกายมีแต่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นเรือนร่างเย้ายวนของนางนอนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า

“น้องลองใช้ปากน้องหรือไม่” เป่ยลี่มิได้กล่าววาจาใดใดออกมาแต่ตอบรับเป็นการกระทำของนางแทนคำพูดเสียเอง…นางเคลื่อนย้ายเรือนร่างสอดแทรกกลางกายบุรุษ ใช้ฝ่ามืออ่อนนุ่มชักรูดแท่งหยกขนาดไม่ธรรมดาของเขาสองสามครั้งพลางเลื่อนนิ้วหัวแม่โป้งขึ้นไปคลึงวนบริเวณปลายหัวหยักที่มีน้ำรักของเขาเจิ่งนองคารูอยู่ ก่อนจะดึงขึ้นดูดเลียรอบๆ จากนั้นจึงสอดไปเข้าไปในโพรงปากแล้วครูดออกมาต่อหน้าต่อตาเขา

ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ใบหน้าสวยหวานของสตรีอันเป็นยอดรักที่ตอนนี้กำลังใช้สายตาและกิริยาอาการยวนยั่วเขาอย่างเอาอกเอาใจ

“ข้าจะทำให้ท่านพี่มีความสุขเองนะเจ้าคะ” ฝ่ามือเนียนนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวเชื่องช้าตามสัดส่วนบนกายของผู้เป็นสามีซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่งฉบับท่านแม่ทัพที่ผ่านการฝึกอบรมอย่างหนัก

“อืือ” ปลายนิ้วเรียวสะกิดยอดอกของเขาเบา ๆ ในขณะที่กำลังแลบลิ้นตวัดเลียเร็วรัวจนทำให้เขาส่งเสียงร้องครางในลำคออย่างอื้ออึง เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ยิ่งได้ใจเลื่อนฝ่ามือเอื้อมลงไปสัมผัสกับความแข็งแกร่งส่วนด้านล่าง กลั่นแกล้งโดยการปัดป่ายปลายหยักไปมาจนหน้าท้องเขาหดเกร็ง

“ท่านพี่ต้องการให้ข้าทำอันใดหรือเจ้าคะ” คราวนี้เป็นฝ่ายนางเอ่ยถามบ้าง

“อื้อ อมมันเข้าไป”

นางเลื้อยตัวลงไปอยู่กลางกายบุรุษแล้วจับแท่งหยกแข็งขืนที่อุ่นร้อนผลักดันให้เอนออกแนบแผ่นหน้าท้อง จากนั้นจึงใช้โพรงปากครอบลูกอัณฑะทั้งสองข้างสลับกันจนชุ่มไปด้วยหยาดน้ำลาย ก่อนจะลากปลายลิ้นขึ้นมาจากส่วนโคนจรดส่วนปลาย แตะลงบนหัวหยักสีชมพูอ่อนโลมเลียมันอยู่อย่างนั้นราวกับเป็นอาหารชั้นเลิศอันโอชะที่ไม่สามารถละสายตาได้แม้ชั่วครู่

“อ่า…” ท่านแม่ทัพเชิดหน้ารั้น ส่งเสียงรัญจวนดังกึกก้องในลำคอทุกครั้งที่ปลายลิ้นนุ่มนิ่มลากไล้ผ่านปลายหัวหยักซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวในร่างกายเขา

บ๊วบ! แท่งหยกถูกเคลื่อนที่เข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อนแล้วชักรูดขึ้นลงขยับเขยื้อนตามแรงเข้าออกของศีรษะโดยถูกฝ่ามือใหญ่บังคับทิศทางอยู่บริเวณท้ายทอยด้านบน

“อ่าห์ เป่ยลี่”

ใบหน้าเหยเกที่กำลังดูดกลืนความใหญ่โตอย่างน่าเอ็นดูเป็นตัวกระตุ้นไฟราคะชั้นดี ทำให้อารมณ์อดกลั้นของเขาขาดผึง รีบฉุดดึงคนตัวเล็กขยับขึ้นมานั่งบนหน้าตักแล้วขยับสะโพกเล็กน้อยเพื่อสอดแทรกความใหญ่โตครูดถูกับกลีบกุหลาบงาม

“ไหนท่านพี่บอกให้ข้าเป็นคนทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ท่านแม่ทัพได้ฟังเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกมันเขี้ยวคนตัวเล็กจึงซุกหน้าลงบนก้อนซาลาเปานุ่มนิ่มแล้วฝังรอยจูบฟอดใหญ่ ๆ จนเกิดเป็นรอยจ้ำแดง ๆ คล้ายเป็นวิธีการลงโทษของเขา “อื้อ!”

ท่านแม่ทัพเฉินซือหยางใช้ฝ่ามือใหญ่กอบโกยทรวงอกอวบอิ่มแล้วออกแรงบีบขยำจนเนื้อนุ่มเล็ดลอดออกมาตาง่ามนิ้ว ก่อนที่บุรุษจะแลบลิ้นลิ้นตวัดไปมาจนร่างกายของนางอ่อนระทวยแทบจะล้มลงไปนอนราบกับเตียงนอนอีกรอบ ทว่าโชคดีที่เขาประคองแผ่นหลังเรียบเนียนของนางเอาไว้มิให้ตกหล่นได้อย่างง่ายดาย

“อ๊ะ อื้อ ทะ…ท่านพี่เจ้าขา อ่า”

“ขยับเถิดเจ้าค่ะ อื้อ ข้าอึดอัดเหลือเกิน” แรงบีบรัดแน่นทำให้ทั้งนางและเขารู้สึกเจ็บปวดมิน้อย จึงค่อย ๆ เริ่มไต่ระดับจากการกระแทกกระทั้นเบา ๆ สองสามที เมื่อสังเกตเห็นว่าเริ่มปรับตัวรับและผ่อนคลายอารมณ์ลงได้ เขาก็ถาโถมความคับแน่นใส่ร่องชุ่มชื้นมิมีหยุดหย่อน

“อ๊ะ อ๊ะ อ่า ทะ…ท่านพี่ ข้าเสียวเจ้าค่ะ” ภายในสมองของนางขาวโพลน ร่างบางกระตุกเกร็งหนักหน่วงแล้วเอนตัวลงซบบนแผงอกแกร่งกำยำของสามีด้วยความเหนื่อยหอบ

“เหนื่อยหรือไม่” ฝ่ามือใหญ่ยังคงลูบไล้ผิวกายขาวเนียนของนางโดยเฉพาะบริเวณก้อนซาลาเปาสองลูกและบั้นท้ายกลมกลึงที่เขาชอบฟัด

“เหนื่อยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางเรียบเรื่อย แรงขยับบริเวณเนินหน้าอกผ่อนหนักผ่อนเบาพยายามกอบโกยสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ก่อนเขาจะรังแกนางอีกรอบ

“ลำบากเจ้าแล้วที่ข้าทำให้เจ้าต้องเหนื่อยหอบเช่นนี้ แต่ข้าหาได้หยุดยั้งหรือเบาแรงได้ไม่…หวังว่าเจ้าควจะเข้าใจสามีหื่นกระหายที่ต้องจากนางอันเป็นที่รักไปแรมเดือน” ท่านแม่ทัพรวบเส้นผมสีดำขลับที่ยาวสยายอยู่บนเรือนร่างของนางไปไว้ด้านหลังเพื่อมิให้เกะกะต่อการเชยชมความงดงามตรงหน้าที่เขามิสามารถละสายตาไปมองหญิงอื่นงามกว่านางได้อีกเลย

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ?” เป่ยลี่วางฝ่ามือลงบนบ่าแกร่งของเขาแล้วเริ่มร่อนสะโพกขึ้นลงโดยมีแรงขยับจากใต้ร่างที่กระทุ้งสวนขึ้นมาจนนางรู้สึกจุกหนักหน่วงในช่องท้องแต่ก็สู้มิถอย

“เจ้าเป็นคนเริ่มเองนะเป่ยลี่” ท่านแม่ทัพเลื่อนฝ่ามือลงไปฉวยจับเอวคอดกิ่วเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ถอดถอนแท่งแข็งขืนออกมาจนเกือบสุดความยาวเหลือคาไว้แค่บริเวณปลายหัวหยัก จากนั้นอาศัยช่วงจังหวะที่นางเผลอตัวกระทุ้งสวนเข้าไปจนมิดด้ามทำให้คนตัวเล็กที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาเมื่อครู่หล่นฟุบคาอก

“อ๊า!! ทะ…ท่านพี่แกล้งข้าหรือเจ้าคะ” นางชำเลืองตามองค้อนด้วยความไม่พอใจแต่หาได้จริงจังมากนัก เป็นเพียงการยอกเหย้าระหว่างคู่สามีภรรยาเท่านั้น

“ก็เจ้ายั่วข้าก่อน” ท่านแม่ทัพดันเรือนร่างของภรรยาให้นอนราบลงบนเตียงนอนนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะจับ สองขาเรียวยาวขึ้นมาพาดบนบ่าแล้วออกแรงตะบี้ตะบันโถมเข้าใส่ร่องซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำเพราะเสร็จสมกับเขาหารู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้วไม่

“อ๊ะ อ๊ะ อื้อ! บะ…เบาหน่อยเจ้าค่ะ” เสียงที่กำลังดังกึกก้องอยู่ภายในเรือนหอของท่านแม่ทัพและฮูหยินเป่ยลี่เล็ดลอดออกไปด้านนิกเป็นระยะ ๆ

“อ่าห์…ข้ารักเจ้าเป่ยลี่”

“ข้าก็รักท่านพี่เช่นกันเจ้าค่ะ อื้อ”

ทั้งสองพลอดรักกันอย่างสุขสมหลังจากที่มิได้พบหน้ากันมาเป็นระยะเวลาร่วมสามเดือน โดยลืมไปสิ้นว่ายังมีสตรีอีกนางหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่และนางหาได้คุ้นชินกับที่นี่ไม่กำลังรอคอยสามีอยู่อย่างมีความหวัง