17

“จะให้บ่าวคิดเห็นเป็นเช่นอื่นได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ ตามขนบธรรมเนียมท่านแม่ทัพจะต้องพาฮูหยินไปกราบไหว้ศาลบรรพชนเพื่อแนะนำให้รู้จักในฐานะสะใภ้มิใช่หรือ” รุ่นถิงกล่าวออกไปตามความจริง “และที่สำคัญฮูหยินแต่งเข้ามาในจวนตระกูลเฉินตัวคนเดียวมิมีบ่าวรับใช้ที่สนิทใจติดตามมาด้วย ท่านแม่ทัพยิ่งต้องคอยดูแลสร้างความอบอุ่นใจให้กับฮูหยินมิใช่เอาแต่ขลุกตัวอยู่กับสตรีผู้นั้นหรือเจ้าคะ”

ถือว่าเป็นโชคร้ายของลู่ฟางเหนียนที่แต่งเข้าจวนตระกูลเฉินตัวคนเดียวหาได้มีบ่าวใช้ที่สนิทใจติดตามมาด้วยไม่ เพราะบิดามารดาของผิงผิงซึ่งอยู่ในวัยแก่ชราล้มป่วยหนัก หมอตรวจดูอาการแล้วมีโอกาสรอดเพียงห้าสิบห้าสิบเท่านั้น ลู่ฟางเหนียนจึงอยากให้นางอยู่คอยดูแล ทำหน้าที่ลูกที่ดีในช่วงวาระสุดท้ายของผู้มีพระคุณเสียก่อน

คราวแรกท่านพ่อและท่านแม่เสนอให้บ่าวรับใช้คนอื่นอื่นติดตามนางเข้าจวนตระกูลเฉินด้วยสักคนสองคน ทว่านางกลับปฏิเสธเพราะหาได้รู้สึกสนิทใจกับผู้ใดเท่าผิงผิงซึ่งอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นางยังเยาว์วัยไม่ สู้นางตัวคนเดียวดีกว่าต้องคอยระมัดระวังกิริยามารยาทแม้ในที่ลับสายตาผู้คนเพราะเกรงว่าบ่าวจากสกุลตัวเองจะนำความไปรายงานท่านพ่อท่านแม่

วันนี้ลู่ฟังเหนียนหลุดพ้นได้เป็นอิสระจากกฎข้อบังคับมากมายสำหรับฐานะคุณหนูใหญ่ของสกุลลู่ที่ต้องเป็นสตรีเพียบพร้อมตั้งแต่หัวจรดเท้าทั้งยามหลับยามตื่นและลับสายตาผู้คนเสียที นางขอมาตายเอาดาบหน้าในจวนตระกูลเฉินดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบหาได้สามารถทำตามความต้องการของตนเองได้ไม่

“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือรุ่นถิง”

“เจ้าค่ะฮูหยิน นางเจ้าเล่ห์นักเจ้าค่ะใช้เรือนร่างยั่วยวนท่านแม่ทัพให้ขลุกตัวอยู่กับนางจนตามืดบอดลืมสิ้นแม้กระทั่งขนบธรรมเนียมตระกูลเฉินที่สมควรพาสะใภ้ไปจุดธูปเคารพบูชาศาลบรรพบุรุษ” รุ่นถิง พยายามเสี้ยมสอดใส่ไฟลู่ฟางเหนียนเต็มที่ ความจริงนางเองก็หาได้มีเรื่องอันใดขัดใจกับเป่ยลี่ไม่ แต่ในเมื่อนางเลือกอยู่ฝั่งฮูหยินรองลู่ฟางเหนียนก็ย่อมต้องพิสูจน์ให้ฮูหยินเชื่อใจว่านางจะมิมีวันหันเหไปหาฮูหยินเป่ยลี่เป็นอันขาด

“ดูเหมือนเจ้าจะมิใคร่ชอบพอฮูหยินเป่ยลี่ใช่หรือไม่รุ่นถิง” ลู่ฟางเหนียนเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา หลังจากได้ยินถ้อยคำพูดเสียดสี เสี้ยมสอดหมายจะให้นางชังน้ำหน้าสตรีผู้นั้นอีกคน นางก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดกันเล่าถึงทำให้ทั้งมารดาสามี น้องสามี และแม้กระทั่งสาวใช้แบ่งพรรคแบ่งพวกมาอยู่ฝั่งภรรยารองเช่นนางที่ท่านพี่หาได้โปรดปรานเพียงแต่ต้องจำยอมแต่งเข้ามาเพราะการถูกคลุมถุงชนเท่านั้น

เพราะเหตุใดกัน…

“เจ้าค่ะ”

“เพราะเหตุใด…เจ้าช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าทีได้หรือไม่” ปฎิเสธไม่ได้เลยว่านางกำลังใคร่รู้ เพียงแต่ต้องเก็บกิริยาอาการสงวนเอาไว้มิให้ออกนอกหน้าจนเกินงาม…ถึงอย่างไรสตรีก็ย่อมมีความอ่อนช้อยเป็นทรัพย์คงทนมากกว่าสมบัติติดตัวที่จะใช้จ่ายหมดสิ้นไปเมื่อใดก็ได้ “เมื่อตอนที่ข้าเดินทางมาถึงจวนตระกูลเฉินได้ทำความรู้จักและพูดคุยกับฮูหยินเป่ยลี่เล็กน้อย ดูท่านางเป็นคนเข้าอกเข้าใจสามี ใจกว้างดั่งผืนมหาสมุทรยิ้มต้อนรับข้าอย่างเป็นมิตร จนทำให้ข้าเบาใจว่าคงจะไม่มีการอิจฉาริษยาระหว่างภรรยาเอก ภรรยารองเหมือนที่ข้าเคยพบเจอและได้ยินมาจากสหาย”

“สตรีผู้นี้หน้าไหว้หลังหลอกยิ่งนักเจ้าค่ะ ฮูหยินอย่าหลงเชื่อเด็ดขาดนะเจ้าคะ…ยามอยู่ต่อหน้าสามีก็สวมบทบาทนางเอกผู้น่าสงสารที่โดนกระทำ แต่พอลับหลังเท่านั้นแหละเจ้าค่ะร้ายกาจยิ่งนัก มักจะชอบลงไม้ลงมือตบตีสาวใช้ในเรือนที่ดันไปทำให้นางไม่พอใจเข้า มิหนำซ้ำยังไม่เคยเห็นหัวเฉินฮูหยินและคุณหนูซูฮวาเพราะถือดีว่าอย่างไรก็เป็นที่โปรดปรานของสามีเจ้าค่ะ”

รุ่นถิงคว่ำปากเล็กน้อย นางเป็นคนช่างพูดช่างจา ขี้ประจบประแจง สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน มีเหตุอันใดเกิดขึ้นในจวนตระกูลเฉินหรือด้านนอกนางรู้หมด ทว่าบางเรื่องราวที่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของนางหาได้มีความจริงแม้แต่น้อยไม่ ทั้งหมดล้วนถูกปรุงแต่งขึ้นแล้วเอามาราดน้ำมันเติมน้ำส้ม (สำนวนจีน หมายถึง เติมเนื้อหาที่เกินจริงเข้าไปเพื่อให้เกิดความสนใจ) ทั้งนั้น จนคนอื่นเขาตั้งฉายาให้นางว่าอีบ่าวปากเปราะ

“จริงหรือ?” ลู่ฟางเหนียนหาได้อยากเชื่อเรื่องราวที่รุ่นถิงเล่าเมื่อครู่ไม่ เพียงแค่อ้าปากเล็กน้อยก็มองเห็นลิ้นไก่แล้วว่าเป็นคนเช่นไร ฉะนั้นนางต้องฟังหูไว้หูแล้วพิสูจน์ด้วยตนเองย่อมดีที่สุด

“จริงเจ้าค่ะ”

…

“ทะ…ท่านพี่” เป่ยลี่ที่กำลังนั่งเหม่อลอยคิดทบทวนเรื่องราวมากมายที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนางเผลอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อได้รับสัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของสามีประทับลงบนพวงแก้มนุ่ม ก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบรอบตัวนางจากทางด้านหลัง “ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

หลังจากที่ร่วมรักกันเกือบสองชั่วยาม ท่านแม่ทัพ ซึ่งเดินทางข้ามหุบเขา ข้ามแม่น้ำรอนแรมมาไกลและยังไม่มีเวลาพักเต็มอิ่มอย่างเอาจริงเอาจังมากนัก จึงของีบหลับนอนกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มของภรรยาสักชั่วครู่ให้ร่างกายได้พักผ่อนเสียหน่อย ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงกลับว่างเปล่าเหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมบุปผาจาง ๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวนางที่เขาชื่นชอบ ตอนนั้นหัวใจเขากระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร้อนรนกระวนกระวายเพราะกลัวว่าเมียจะหนีไป

“เหตุใดเจ้าถึงลุกออกมาโดยไม่ปลุกข้าเล่าเป่ยลี่” ท่านแม่ทัพกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทีแรกที่ข้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเจ้าอยู่บนเตียง หัวใจของข้าร้อนรุ่มมากเพียงใด ข้านึกหวากกลัวไปต่าง ๆ นานาว่าเจ้าจะหนีจากข้าไปแล้วเสียอีก หากเป็นเช่นนั้นจริง หากข้าต้องใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้าจะสามารถมีความสุขได้อย่างไร”

นางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วหันกลับไปมองใบหน้าออดอ้อนของบุรุษที่กำลังซุกอยู่บริเวณแผ่นหลังเรียบเนียนของนางอย่างนึกเอ็นดู…เขาคิดได้อย่างไรกันว่านางจะหนีไปเล่า “ก็ข้าเห็นใบหน้าของท่านพี่อิดโรย ดูเหนื่อย ๆ และยังหลับสบายอยู่นี่เจ้าคะ ข้าก็เลยไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของท่านพี่เจ้าค่ะ”

“จะไม่ให้เหนื่อยหอบได้อย่างไรกันเล่า ก็เจ้าเอาแต่ยั่วยวนข้าจนข้าขลุกตัวอยู่กับเจ้าโงหัวมิขึ้นเช่นนี้” ท่านแม่ทัพพูดจากระเซ้าเย้าแหย่เภรรยาเล่นโดยเน้นน้ำเสียงไปตรงประโยคสุดท้ายพร้อมกับเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาวุ่นวายกับชายอาภรณ์พลางลูบไล้โคนขาอ่อนนุ่มคล้ายกับต้องการเน้นย้ำว่าความหมายนั้นสองแง่สองง่าม

“ท่านพี่!” นางเอ็ดเขาเล็กน้อย “ยังกล้าใส่ความว่าเป็นความผิดของข้าอีกหรือเจ้าคะ ข้าก็นอนของข้าอยู่เฉย ๆ ท่านพี่ต่างหากเล่าที่หลงข้าจนโงหัวไม่ขึ้นเอง” คำตอบนี้ทำให้ท่านแม่ทัพยิ้มกว้างปากแทบฉีกถึงรูหูด้วยรู้สึกชอบใจภรรยาในรูปแบบนี้ หลังเขากลับจากทำศึกคราวนี้ ราวกับได้ภรรยาใหม่ที่ร้อนแรงทั้งเรื่องบนเตียงและคารมคมคายต่อล้อโต้เถียงกับเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน