35

หากจะพูดว่าเขาเข้าใจหัวอกและเข้าใจความรู้สึกของท่านแม่ทัพดีก็ย่อมได้ เพราะเขาอยู่รับใช้ท่านแม่ทัพมาตั้งแต่พอรู้ความ เขาจึงได้มั่นใจนักมั่นใจหนาว่าท่านแม่ทัพหาได้มีความสามารถมากพอที่จะตัดไฟรักต่อฮูหยินเป่ยลี่ได้เลยสักครั้ง

ปากที่บอกว่าเกลียดนางหนักหนา ทว่าพอลับสายตาผู้คนกลับนอนซม น้ำตาไหลรินอยู่บนเตียงที่เคยใช้หลับนอนกับอีกฝ่าย

ตั้งแต่เป่ยลี่จากไป ไม่เคยเลยสักครั้ง เจิ่งฟู่ไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพหลับเต็มตาได้เลยสักครั้ง…

“ขอบใจเจ้ามาก ข้าวานเจ้าอีกเรื่องเจิ่งฟู่ อยู่เฝ้าอารักขาด้านหน้าประตูเรือนอย่างกวดขันอย่าให้ผู้ใดสามารถย่างกรายเข้ามายุ่งวุ่นวายหรือสร้างความรำคาญใจแก่ข้าไม่เว้นแม้กระทั่งฮูหยินลู่ฟางเหนียนหรือท่านแม่” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางค่อนข้างมั่นใจว่าการปรากฏตัวของเป่ยลี่ในครั้งนี้ ลู่ฟางเหนียนและรุ่นถิงจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่

พวกนางคงหาหนทางทำให้เป่ยลี่ออกไปจากจวนตระกูลเฉินโดยเร็วและรีบส่งข่าวหาทั้งสองคนที่อยู่ ณ จวนสามีท่านอาหญิงให้กลับมาช่วยสมทบเป็นกำลังเสริม เพราะอย่างไรสี่หัวก็ย่อมดีกว่าสองหัว!

“อ๊วก!” ขณะที่ท่านแม่ทัพกำลังยกแก้วน้ำชาขึ้นมาจิบดื่มเพื่อดับกระหาย ทว่ากลิ่นของมันกลับเหม็นฟุ้งตีขึ้นมาแตะปลายจมูกจนเขารู้สึกคลื่นไส้ใคร่อยากจะอาเจียน

“เกิดอันใดขึ้นขอรับท่านแม่ทัพ”

“เจ้าต้มน้ำชาอันใดมาให้ข้า ไยกลิ่นถึงได้เหม็นเช่นนี้เล่า” ท่านแม่ทัพรีบส่งจอกน้ำชากลับไปให้เจิ่งฟู่

“เหม็นอันใดกันขอรับท่านแม่ทัพ น้ำชานี่มีชื่อว่า ชาปี้หลัวชุน (ลักษณะของใบชาจะขดเป็นเกลียว คล้ายหอยสังข์ และมักเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ) ชาชนิดนี้มีกลิ่นหอมดอกไม้ซึ่งบ่าวก็ต้มให้ท่านแม่ทัพดื่มทุกวันนะขอรับ” ว่าแล้วเขาก็ยกแก้วน้ำชาขึ้นมาสูดดมเพื่อทดสอบดูว่ามีกลิ่นเหม็นจนใคร่อยากจะอาเจียนเช่นอาการที่ท่านแม่ทัพกำลังเป็นอยู่หรือไม่ แต่ปรากฏว่าไม่เพียงแต่จะปราศจากกลิ่นเหม็นเน่าแล้วยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้รู้สึกชื่นใจอีกด้วย “ท่านแม่ทัพลองดมดูเถิดขอรับ” เขายื่นจอกไปใกล้ใบหน้าของท่านแม่ทัพ

“อ๊วก! เอาออกไปไกล ๆ ข้าเหม็น อยากจะอาเจียนนัก”

“ขอรับท่านแม่ทัพ”

“ท่านพี่คงจะไม่เชื่อสินะเจ้าคะว่าเด็กในท้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านพี่” เป่ยลี่รู้สึกตัวตั้งแต่หมอหลวงเเข้ามาตรวจดูอาการของนางแล้ว

“แล้วเจ้าจะให้ข้าเชื่อได้อย่างไรกันเล่า ว่าเด็กในท้องเจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าหาใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของไอ้ชายชู้ที่เจ้าหนีตามกันไปไม่” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางตัดสินใจกล่าวออกมาตรง

“ไยท่านพี่ถึงไม่เคยไว้เนื้อเชื่อใจข้าเลยเจ้าคะจนมันทำให้ตอนนี้ข้ารู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน ข้าตัดสินใจนั่งเกี้ยว ข้ามภูเขา ข้ามแม่น้ำต่างบ้านต่างเมืองเพื่อติดตามท่านพี่มาอยู่ที่จวนตระกูลเฉินทั้ง ๆ ที่ข้าจะเลือกแต่งกับองค์ชายห้าในฐานะพระชายาเอกก็ย่อมได้ ทว่ามันมิสามารถใช้เป็นตัวพิสูจน์ว่าข้ารักท่านพี่ด้วยใจแท้ได้เลยหรือเจ้าคะ” เป่ยลี่เลิกคิ้วถามเขา

“จะให้ข้าไว้เนื้อเชื่อใจเจ้าเช่นนั้นหรือ แล้วจดหมายที่เจ้าเขียนฝากมาให้ข้าเล่า! เจ้าจะอธิบายเช่นใด”

“จดหมายอันใดหรือเจ้าคะ ข้าขอดูได้หรือไม่”

“มันเป็นจดหมายที่เจ้าเขียนกับมือตนเอง ไยต้องดูซ้ำอีกครั้งเล่า”

“ที่ข้าต้องดูเพราะข้าไม่อยากให้คนเขาตราหน้าได้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางโง่เขลาอย่างไรเล่าเจ้าคะ” เป่ยลี่จ้องหน้าเขาอย่างไม่คิดจะหลบสายตา เพื่อแสดงถึงจุดยืนในความบริสุทธิ์ใจของตนเอง

“นี่” เขายื่นจดหมายฉบับนั้นส่งให้แก่เป่ยลี่

“ในระหว่างที่ข้าอ่านจดหมายฉบับนี้ท่านพี่ช่วยเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นที่เป็นสาเหตุทำให้ท่านพี่เข้าใจว่าข้าหนีไปกับชายชู้ให้ข้าฟังได้หรือไม่เจ้าคะ” นางไม่อยากปล่อยเวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์เพราะต้องรีบเร่งจัดการสะสางเคลียร์ใจกับสามีให้เสร็จสิ้นก่อนที่เฉินฮูหยินและเฉินซูฮวาจะเดินทางกลับมาถึง

ซึ่งนางคาดการณ์ว่าหากลู่ฟางเหนียนส่งจดหมายด้วยนกพิราบเร็วประจำสกุลลู่แล้วฝั่งโน้นเดินทางกลับมาก็อาจใช้เวลาราว ๆ สองชั่วยามซึ่งกว่าจะถึงจวนตระกูลเฉินคงมืดค่ำพอดี ฉะนั้นนางยังมีเวลาอยู่

“เจ่อหมิงเล่าว่ายามถึงทางแยกเจ้าก็สั่งให้รถม้าหันหัวอีกทางหนึ่งโดยอ้างว่านั่นเป็นเส้นทางลัดไปถึงจวนสามีของท่านอาหญิง ทั้ง ๆ ที่แท้จริงแล้วเจ้านัดแนะกับไอ้บุรุษผู้นั้น เมื่อถึงคราวลับตาคน สองข้างทางมีเพียงต้นไม้ใหญ่ปกคลุม ชายชู้พร้อมพรรคพวกนับห้าคนก็พุ่งเข้ามาแล้วสังหารบ่าวจนตายเกลี้ยง โชคดีที่เขาบังเอิญกลิ้งตกรถม้าหล่นลงข้างทางที่มีไม้พุ่มใหญ่กำบังร่างกายอยู่ จึงสามารถรอดชีวิตออกมาได้”

“แล้วอย่างไรต่อเจ้าค่ะ”

“เขาเห็นว่าเมื่อคนกลุ่มนั้นสังหารบ่าวรับใช้จนหมดเกลี้ยง ชายชู้ของเจ้าก็เดินอ้อมไปทางด้านข้างแล้วรับเจ้ากับหลิ่งจินลงมาจากรถม้าก่อนจะสวมกอดกันอย่างแนบชิด ซ้ำยังทิ้งจดหมายหนึ่งฉบับฝากถึงข้าอีกด้วย นั่นก็คือจดหมายที่เจ้ากำลังอ่านอยู่อย่างไรเล่า”

“แล้วท่านก็เชื่อคำพูดของบ่าวรับใช้ผู้นั้นหรือเจ้าคะ” เป่ยลี่เลิกคิ้วย้ำถามเขาอีกรอบอย่างไม่เชื่อ ความรัก ความชอกช้ำ ความมัวเมาทำให้คนตามืดบอดถึงเพียงนี้เลยหรือ ซ้ำเขายังเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ผู้ที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัย แน่นอนว่าบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกับเขายังเป็นเพียงขุนนางกรมเล็ก ๆ ต่างจากเขาที่สามารถก้าวขาขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งสูงศักดิ์ที่ขุนนางและเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่ต่างก็ต้องยำเกรงในความสามารถ

ไยสถานการณ์จอมปลอมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตบตาเช่นนี้ เขาจึงมองไม่ออกเล่า?

“แล้วมีสิ่งใดไม่น่าเชื่อหรือ คำพูดของเจ่อหมิงก็สอดคล้องกับจดหมายที่เจ้าฝาก ซึ่งข้าจำได้เป็นแม่นมั่นว่านั่นคือลายมือเจ้าไม่มีผิดเพี้ยนแน่เป่ยลี่” ท่านแม่ทัพเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะแก้ตัวได้สักกี่น้ำ

“ช่างน่าขันเสียจริงนะเจ้าคะ ข้าเริ่มสงสารราษฎรเสียแล้วที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนโง่เขลาเช่นท่าน ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ควบคุมกำลังพลนับหมื่นนับแสนนายแต่กลับมองไม่เห็นช่องโหว่ในจดหมายฉบับนี้และคำพูดของบ่าวรับใช้ผู้นั้นเลยสักนิด” เป่ยลี่หัวเราะให้พอเป็นพิธิเล็กน้อย

“เจ้าหมายความว่าเช่นใด” คำพูดคำจาของเป่ยลี่ดูเหมือนเขาโดนหักหน้าอย่างไรก็ไม่รู้

“เจ่อหมิงเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าคนกลุ่มนั้นสังหารบ่าวจนหมดเกลี้ยง ส่วนเขาเพียงโชคดีพลัดตกรถม้าลงมาแล้วบริเวณตรงนั้นเป็นพุ่มไม้ใหญ่จึงทำให้ศัตรูมองไม่เห็น เขาก็เลยรอดชีวิตกลับมาได้ แล้ว เจ่อหมิงได้จดหมายฉบับนี้มาจากผู้ใดเล่าเจ้าคะในเมื่อมิมีใครทราบว่าเขายังไม่ตาย หรือคนขี้ขลาดพรรค์นั้นที่มิกล้าแม้กระทั่งออกมาปกป้องข้าที่เป็นภรรยาของท่านพี่อย่างสุดความสามารถในฐานะบ่าวจะยอมโผล่หัวขึ้นมาจากที่กำบังแล้วพูดคุยกับข้า จนข้าฝากจดหมายส่งถึงท่านพี่เช่นนั้นหรือเจ้าคะ…ข้าขอร้องเถิดเจ้าค่ะท่านพี่ได้โปรดอย่าโง่เขลาเช่นนี้ได้อีกหรือไม่เจ้าคะ ช่วยแสดงความฉลาดให้ข้าภาคภูมิใจในตัวท่านทีเถิดเจ้าค่ะ”

เป่ยลี่เองก็ไม่รู้ว่านางจะสรรหาคำใดมาพูดเพื่อเรียกสติเขาให้กลับมาเสียที! ก่อนที่เรื่องราวมันจะใหญ่โตบานปลายไปมากกว่านี้