34

กิริยาใดที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นจากนาง นางกลับทำได้ดีเสียทีเดียวราวกับมันคือตัวตนที่แท้จริงของนาง หาได้ดูฝืนเหมือนตอนที่เขาพบเจอนางครั้งแรกไม่

“ท่านอาหมอมาแล้วขอรับท่านแม่ทัพ” เจิ่งฟู่บ่าวรับใช้คนสนิทรีบเชิญท่านอาหมอซึ่งเป็นหมอหลวงประจำราชสำนักเข้าไปด้านในเพื่อตรวจดูอาการสตรีคนรักของเจ้านาย

“ท่านอาหมอช่วยตรวจดูอาการของนางด้วยเถิดขอรับ จู่ ๆ นางก็เป็นลมไม่ได้สติ ข้าพยายามเรียกเท่าใดนางก็ไม่ตื่นขอรับ” เห็นได้ชัดว่าในแววตาของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเป็นห่วงสตรีผู้นั้นมากถึงเพียงใดก็ยิ่งทำให้ลู่ฟางเหนียนรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจขึ้นไปใหญ่

“เป็นเช่นใดบ้างเจ้าคะท่านอาหมอ สตรีผู้นี้ตายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนชะเง้อหน้าถามหมอหลวงในราชสำนักที่สามีของนางอุตส่าห์ให้ไอ้เจิ่งฟู่บ่าวรับใช้คนสนิทแบกหน้าไปรับเขามาจากจวนเพื่อรักษาสตรีน่าเกลียดผู้นี้!

หากเป่ยลี่ตายไปเสียได้ก็ดีจะได้ไม่อยู่เป็นมารหัวใจพรากความสุขในชีวิตของนาง!

เสียดายนัก! ไยท่านย่าต้องเรียกตัวมารดาและน้องสาวสามีไปหาในเวลาหน้าซิ่วหน้าขวานเช่นนี้ด้วยเล่า! มิเช่นนั้นพวกนางคงจะมิยอมแม้กระทั่งให้สตรีน่าเกลียดผู้นี้ย่างกรายเข้ามาในจวนตระกูลเฉินได้เป็นแน่!

“เหตุใดฮูหยินถึงได้กล่าววาจาอัปมงคลเช่นนั้นด้วยเจ้าคะ!” หลิ่งจินสาวรับใช้คนสนิทของเป่ยลี่ถามนางด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่พอใจ ที่จู่ ๆ สตรีผู้นี้ก็มาแช่งให้คุณหนูของนางตายเสียอย่างนั้น

พอนางรู้ข่าวจากเจิ่งฟู่บ่าวรับใช้คนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางว่าฮูหยินเป่ยลี่กลับมาอย่างปลอดภัย ทว่าเป็นลมล้มหมดสติโดยมิทราบสาเหตุ นางก็ทิ้งทุกอย่างที่อยู่ในมือแล้วรีบวิ่งมาหาเป่ยลี่โดยเร็ว!

“มันเป็นการอวยพรเพื่อแก้เคล็ดให้อายุมั่นขวัญยืนของคนสกุลลู่เท่านั้น ข้าหาได้มีเจตนาจะแช่งให้นายเจ้าตายวันตายพรุ่งไม่ วอนเจ้าอย่ามองข้าในแง่ร้ายนักเลยหลิ่งจิน” นางเยาะยิ้มเย้ยหยัน

“เป็นเช่นไรบ้างขอรับท่านอาหมอ” เป็นเขาเองที่ร้อนรนจนทนไม่ไหว

“จากที่ข้าจับดูชีพจรเต้นอ่อนนักอาจเป็นเพราะร่างกายของนางอ่อนแอ ขาดสารอาหาร และคงทำงานอย่างหนักจนพักผ่อนไม่เพียงพอ หลังจากนี้ข้าอยากให้ท่านแม่ทัพดูแลนางอย่างใกล้ชิด อย่าปล่อยให้นางทำงานหนักอีกเป็นอันขาดเพราะอาจส่งผลกระทบต่อเด็กในครรภ์ได้ ข้าจะจัดยาบำรุงครรภ์ไว้สักสองขนานกินเช้าเย็นหลังอาหารจะช่วยให้สุขภาพของแม่และเด็กแข็งแรงยิ่งขึ้นขอรับ” คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของท่านอาหมอทำให้แม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางชะงัก

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะดีใจ โลดเต้น โอบกอดร่างของภรรยาเอาไว้อย่างแนบแน่นเพราะในที่สุดเขาก็กำลังจะได้เป็นพ่อคนสมใจปรารถนาเสียที ทว่ากลับกันในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นใด

จะดีใจหรือเสียใจกันแน่…

สตรีที่เขารักเขียนจดหมายมาบอกเขาว่าตนเองแอบลักลอบได้เสียกับชายชู้จนเกิดความรักจึงตัดสินใจหนีตามกันไป แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรกันเล่าว่าเด็กในครรภ์เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหรือไอ้บุรุษเลวผู้นั้นกันแน่!

“ขอบคุณมากขอรับท่านอาหมอข้า ข้าทำให้ท่านลำบากเสียแล้ว” ท่านแม่ทัพยกมือไหว้หมอหลวงประจำราชสำนัก

“หาใช่เรื่องลำบากอันใดไม่ หากข้าเดาไม่ผิดสตรีผู้นี้ก็คงจะเป็นภรรยาของท่าน ข้าขอแสดงความยินดีสำหรับทายาทคนแรกของสกุลเฉินด้วยนะขอรับ ขอให้ทั้งภรรยาและเด็กในครรภ์สุขภาพร่างกายแข็งแรง ไว้อีกห้าวันข้าจะมาตรวจดูอาการของนางอีกครั้ง”

“ขอบคุณมากขอรับท่านอาหมอ แต่ข้าคงจะต้องเสียมารยาทที่ไม่ได้ไปส่งท่านอาหมอถึงจวนด้วยตนเอง” เขาไม่สามารถละทิ้งเป่ยลี่ไว้ตามลำพังได้ เพราะเกรงว่าลู่ฟางเหนียนและรุ่นถิงอาจคบคิดสร้างเรื่องสร้างราวอันใดอีก

“ข้าเต็มใจขอรับ” หมอหลวงประจำราชสำนักก็เดินออกไป

“ข้าว่าแล้วเชียว เหตุใดเป่ยลี่ถึงได้หน้าหนากล้ากลับมาเหยียบจวนตระกูลเฉินทั้ง ๆ ที่ได้ทำเรื่องบัดซบด้วยการหนีไปกับไอ้ชายชู้ผู้นั้น คงหวังจะให้ท่านพี่เป็นพ่อของเด็กในครรภ์น่ะสิเจ้าคะ ให้เลือดเนื้อเชื้อไขไอ้ชายชู้กลายเป็นบุตรคนแรกของท่านแม่ทัพใหญ่สกุลเฉิน ช่างเป็นความคิดที่ดีเสียจริง” ลู่ฟางเหนียนหัวเราะร่วน “ข้าหวังว่าท่านพี่จะไม่โง่เขลาหลงเชื่อคำนางนะเจ้าคะ”

“นั่นน่ะสิเจ้าคะฮูหยิน จะให้เชื่อได้อย่างไรเล่าว่าเด็กในครรภ์เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านแม่ทัพจริง ในจดหมายนั่นก็บอกอยู่นะเจ้าคะว่านางแอบลักลอบได้เสียกับชายผู้นั้นตั้งแต่ที่ท่านแม่ทัพออกไปทำศึกร่วมสามเดือน บ่าวคิดว่าเด็กในครรภ์จะต้องเป็นสายเลือดสกปรกมิใช่ทายาทของสกุลเฉินแน่นอนเจ้าค่ะ” รุ่นถิงพูดเสริมความคิดของเจ้านายให้ดูเป็นเหตุเป็นผลและน่าเชื่อถือในสายตาของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางมากยิ่งขึ้น

ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็จำเป็นจะต้องสนับสนุนและหนุนหลังมิให้ตำแหน่งภรรยาเอกของลู่ฟางเหนียนสั่นคลอนหรือพังทลายลงเพราะสตรีผู้นี้เป็นแน่

“หาใช่เรื่องที่เจ้าต้องสอดไม่รุ่นถิง นายว่าขี้ข้าพลอยเช่นนั้นหรือ หากนายของเจ้ากินขี้ เจ้าก็คงจะกินขี้ตามด้วยใช่หรือไม่” หลิ่งจินแหงนหน้าถามอย่างไม่เกรงกลัว

“อีหลิ่งจิน!!!” ลู่ฟางเหนียนแผดเสียง

“พวกเจ้าออกไปก่อน”

“แต่ท่านพี่เจ้าคะ ข้าจะตบปากอีบ่าวรับใช้สามหาวผู้นี้ให้เลือดกลบ! นับวันมันยิ่งกำเริบเสิบสานมิรู้จักนายมิรู้จักบ่าวเต็มทีแล้ว”

“ข้าบอกว่าให้ออกไปอย่างไรเล่า!!! ออกไปทั้งหมด”

“เจ้าค่ะ!”

ภายในห้องเหลือเพียงท่านแม่ทัพและเป่ยลี่ตามลำพังสองต่อสอง เขามองหน้านางอยู่ครู่ใหญ่ ๆ ไม่รู้ว่าบัดนี้เขาควรจะกระทำเช่นใดกับสตรีที่กำลังนอนอยู่บนเตียงดี…หากเขาขับไล่ไสส่งนางให้กลับไปหาไอ้ชาติชั่วที่นางตัดสินใจทรยศหักหลังความรักของเขาแล้วหนีตามกันไป มันจะดูใจไม้ไส้ระกำเกินไปสำหรับสตรีมีครรภ์อ่อน ๆ หรือไม่

แต่หากจะต้องทำใจเมตตา ยินยอมให้นางอยู่ในจวนตระกูลเฉินต่อไป ก็คงทำร้ายความรู้สึกของตนเองอย่าง แสนสาหัสเช่นเดียวกันมิใช่หรือหากต้องทนมองภาพของสตรีกำลังมีอาการแพ้ท้อง โฮกฮาก ส่วนพุงอ้วนกลมขึ้นเรื่อย ๆ เพราะอุ้มชูเลือดเนื้อเชื้อไขของไอ้ชาติชั่วนั่นอยู่

“ข้าควรจะทำเช่นไรกับเจ้าดีเป่ยลี่ หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงดีใจที่เจ้าตั้งครรภ์ให้ข้าสมใจปรารถนาเสียที และภายในจวนตระกูลเฉินของเราก็คงจะมีงานเลี้ยงรับขวัญทายาทคนแรกอย่างใหญ่โตสามวันสามคืนเป็นแน่”

สมองของเขามืดแปดด้าน ยากจะหาหนทางออกได้ในตอนนี้ ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ใจไม้ไส้ระกำขับไล่ไสส่งนางทั้งในสภาพเช่นนี้และใจเขาก็คงจะไม่แข็งแรงพอเช่นเดียวกันหากต้องเมตตาให้นางอาศัยอยู่ในจวนตระกูลเฉินเป็นเสี้ยมหนามตำใจเขาต่อไปเรื่อย ๆ

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

“ข้าขออนุญาตเข้าไปได้หรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ”

“อืม เจ้ามีอันใด”

“ท่านแม่ทัพรับน้ำชาอุ่น ๆ สักจอกก่อนเถิดขอรับ” เจิ่งฟู่เห็นสีหน้านายของตนไม่สู้ดีตั้งแต่หมอหลวงบอกว่าฮูหยินเป่ยลี่กำลังตั้งครรภ์แล้ว