7

ถ้าจะบอกกันตามตรง ตัวมู่หรูเหยาเองไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ หรือเอาแต่ฝันเรื่องแบบนี้ซ้ำ ๆ และก็ไม่เข้าใจว่าเขาและทุกคนที่อยู่ที่นี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ และต้องการอะไรจากเธอ

“ไยจึงไม่พูดออกมา!” เห็นท่าทีนิ่งเงียบดูไม่รู้สึกร้อนใจของอีกฝ่าย เขาก็พลันรู้สึกโกรธจนต้องตวาดออกมา

“ในเมื่อไม่ยอมรับ ดี ดีนัก พวกเจ้าไปเอาน้ำมาสาดให้นางตื่นเต็มตาเสีย ข้าอยากรู้นัก นางจะทนปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาไปได้อีกนานแค่ไหน” ทหารใต้บังคับบัญชาก้มหัวรับคำสั่งก่อนจะยกถังไม้ใบเดิมขึ้นมา

มู่หรูเหยาที่หนาวจนชาไปหมดกำลังจะเอ่ยปากห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อถังน้ำในมือถูกสาดใส่เธอลงมาเต็ม ๆ

น้ำเย็นเฉียบสาดเข้ามาเต็มแรง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ เหมือนกับความเย็นแทรกผ่านชั้นผิวหนังไปทีละชั้นจนถึงกระดูก ริมฝีปากสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่

ความทรมานนั้นก็ทำให้สติที่มีอยู่ทนแทบไม่ไหวจนต้องบ่นออกมา

“บอกแล้วว่าไม่รู้เรื่อง ไม่รู้เรื่อง ปล่อยฉันออกไปจากฝันบ้า ๆ นี้สักที เจ้าผีบ้า!” เพราะยังคงปักใจเชื่อว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้ายที่ผีตัวหนึ่งสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกหลอน จึงตะโกนด่าทุกอย่างแม้จะหวาดกลัวมากแค่ไหนก็ตาม

เธอไม่ได้กังวลมากนักเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ที่กำลังจะทนไม่ได้คือความหนาวซึ่งทำให้ปากคอสั่นในตอนนี้มากกว่า

มู่หรูเหยากำลังกังวลกับตัวเองเลยไม่ทันสังเกตว่าเหล่าทหารขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดแปลก ๆ ของเธอ หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาใกล้และถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฮูหยิน ท่านอย่าเล่นลิ้นอีกเลย ได้โปรดตอบตามความจริง โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา”

ฮูหยิน!?

มู่หรูเหยาขมวดคิ้วกับคำเรียกนั้น มีคนเรียกเธอว่าฮูหยิน นั่นยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามข่มความกลัวและความหนาวเย็นที่แทบจะทำให้สิ้นสติเอาไว้

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และถ้าตื่นจากฝันนี่ไม่ได้ ฉันจะทำยังไง” มู่หรูเหยาที่เริ่มคุมสติไม่อยู่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ มือสองข้างถูกันไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย

ถึงแม้สายตาของผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงกลางนั้นจะน่ากลัว แต่สิ่งที่จะฆ่าเธอให้ตายได้ตอนนี้คืออาการหนาวเหน็บซึ่งชาไปถึงขั้วหัวใจ

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าที่อยู่ในสถานะคนร้ายไม่พูดอะไร จางเจิ้นอู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งด้วยแววตาอันเย็นชา ราวกับสตรีนางนี้มิได้เป็นภรรยาของเขา

“เอายาที่เตรียมไว้มาให้นางดื่ม” ดวงตาคมกลับจ้องมองร่างที่กำลังสั่นจากความหนาวอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับสั่งให้คนเตรียมการขั้นต่อไปถ้ายังไม่สามารถเปิดปากให้นางยอมรับความจริงได้

หม่าตง พ่อบ้านชราที่ยืนอยู่ข้างหลังก้มหัวต่ำเพื่อรับคำสั่งของเจ้านาย เขาเร่งไปหยิบยาที่เตรียมไว้ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก เพราะมันเป็นสิ่งของสำคัญสำหรับการสอบสวนในครั้งนี้

แต่ถึงกระนั้นเมื่อได้ยามาก็มิได้ก้าวเท้าออกไปกรอกยาให้สตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินในทันที พ่อบ้านหม่ากลับหยุดชะงักและหันกลับมามองนายท่านของตนด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความกังวล

“นายท่าน… แน่ใจหรือขอรับ” หม่าตงถามย้ำให้ชัดเพื่อความแน่ใจอีกสักครั้ง และเหมือนเป็นการเตือนอยากให้เจ้านายตัดสินใจใหม่

“ยานี้… แม้จะสามารถทำให้คนที่ดื่มพูดความจริงตามที่ถามออกไปได้ แต่หากโกหกเพียงนิดเดียว คนที่ได้รับยาจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส… และถ้าร่างกายไม่แข็งแรงพอ...” พ่อบ้านอยากจะบอกออกไปว่าฮูหยินของท่านตอนนี้ร่างกายไม่แข็งแรงนักแต่ก็มิกล้าพูด สุดท้ายจึงตัดสินใจเตือนถึงผลที่แย่ที่สุดให้ฟังอีกครั้ง

“ยานี่มันทำให้เสียสติได้นะขอรับ”

จางเจิ้นอู่ยกมือขึ้นราวกับไม่ต้องการได้ยินอะไรอีก ดวงตาคมยังคงจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่รู้สึกอะไรกับคำเตือนนั่นเลยแม้แต่นิด

“ข้าบอกให้ทำ เจ้าก็แค่ทำตามคำสั่ง” คำสั่งที่เย็นชาดูไร้ความเมตตาถูกเอ่ยออกมาจนผู้ฟังมิอาจจะขัดขืน

พ่อบ้านกัดฟันแน่น ถึงเขาจะไม่อยากทำร้ายนายหญิงของตระกูล แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของนายท่านได้ ชายชราเดินเข้าไปหามู่หรูเหยาที่ทำหน้าตาตื่นตกใจอยู่ตรงหน้า

มู่หรูเหยาจ้องมองถ้วยยาที่พ่อบ้านถือเข้ามาใกล้ ความกลัวตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบจะหายใจไม่ออก

แม้จะพยายามบอกตนเองว่าเป็นเพียงแค่ฝัน แต่ก็เผลอขืนตัวออกจากการเกาะกุมของบรรดาทหารที่ยึดตัวเธอเอาไว้แน่น ทว่าแรงบุรุษย่อมมีมากกว่าทำให้การดิ้นรนของสตรีสูญเปล่า

“ฮูหยิน ดื่มเถิดขอรับ” พ่อบ้านหม่ายังคงให้ความเคารพต่อนายหญิงของจวน

แต่ทว่าน้ำเสียงก็ยังแฝงไปด้วยความกดดัน ซึ่งน่าจะเป็นผลพวงมาจากสายตาดุดันของบุรุษหนุ่มผู้นั้น

“ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว หากท่านพูดความจริง” คำพูดราวกับปลอบใจทั้งที่กำลังยื่นความตายให้เธอ

มู่หรูเหยาอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ‘ความจริงบ้าอะไรกัน’ ที่เธอพูดออกไปล้วนเป็นความจริงที่ไม่มีใครรับฟัง ในใจเริ่มครุ่นคิดด้วยความตึงเครียด หากจำไม่ผิดยานี้จะทำให้หญิงสาวกลายเป็นคนเสียสติได้สินะ

หากว่านี่ไม่ใช่ความฝัน… เธอไม่ต้องกลายเป็นคนเสียสติจนติดอยู่ในฝันประหลาดเช่นนี้ตลอดไปเหรอ

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นความคิดน่าเหลือเชื่อเกินความจริงไปมาก แต่ในเมื่อซีรีส์ยังทำออกมาได้ สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ก็อาจจะเป็นความจริงได้เหมือนกัน

คิดมาถึงตรงนี้ก็ส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง นี่มันฝันร้ายแบบไหนกันแน่ เธออยากรีบตื่นเพื่อไปให้พ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้