روايات بقلم ปลาสีฟ้า

“ต้าเหนิงเอาสุรามาอีก” มู่หรันเฟิงเทสุราในไหแต่ไม่มีสุราไหลลงมาสักหยด เมื่อไม่ทันใจจึงเดินโซซัดโซเซไปที่ชั้นวางสุราเอง ในขณะที่เขย่งตัวจะเอื้อมมือไปคว้าสุราชั้นบนสุดร่างของมู่หรันเฟิงก็จวนเจียนจะล้มลง โชคดีที่มือคู่หนึ่งรับไว้ทันสายตาของนางเพ่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งหน้าตาคุ้นเคยอยู่บ้าง ดวงตาของนางกะพริบถี่หลายรอบพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น“ฮูหยิน สามีของเจ้าจากไปเพียงไม่นานถึงกับลืมกันแล้วหรือ” สมองที่มึนงงของนางนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ถึงคำสั่งสามีมู่หรันเฟิงรีบยืนตัวตรงทั้งที่ร่างกายเอนเอียงไปมา ทำหน้าตาจริงจังใส่สามี “ข้าดื่มไปเพียงนิดเดียวยังไม่เมานะเจ้าคะ” โจวจื่อหยางแทบจะหลุดขำเมื่อได้ยินข้อแก้ตัวของภรรยา“กลิ่นสุราบนตัวเจ้าแรงเสียขนาดนี้ คงไม่ต่ำกว่าสิบไหแล้วกระมัง” มู่หรันเฟิงก้มดมกลิ่นของตัวเอง ย่นจมูกเมื่อไม่เห็นจะได้กลิ่นสุราอย่างที่เขาบอก“ข้าใช้ถุงหอมกลบกลิ่นสุราแล้วนี่นา” นางพึมพำเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสามีได้ยินทุกคนที่นางพูด โจวจื่อหยางอยากจับภรรยาตัวน้อยมาตีกับความซนของนาง มู่หรันเฟิงมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเขาถึงไม่อ

แต่เดิมจางเหมยหลินมีหน้าตาที่งดงามถึงได้มัดใจใต้เท้ามู่บิดาของมู่หรันเฟิงได้อยู่หมัด แม้ตอนนี้จะทำงานหนักจนผิวไม่เนียนนุ่มเหมือนก่อน ใบหน้าดูซูบตอบแต่ก็ยังเหลือเค้าโครงของความงดงามมากกว่าสาวชาวบ้านทั่วไปเมื่อได้ยินสหายพูดเช่นนั้น พวกมันก็หันมาให้ความสนใจสตรีตรงหน้าแทน “บุตรชายเจ้าติดเงินพวกข้าไว้แต่ไม่มีคืน ถ้าไม่อยากให้มันตายเจ้าก็จ่ายเงินแทนมันมา” ฝั่งอันธพาลแบมือออกมาเพื่อให้นางนำเงินขึ้นมาจ่ายจางเหมยหลินเป็นเพียงบ่าวตักของเสีย อีกทั้งยังถูกฮูหยินใหญ่ของจวนคอยกลั่นแกล้ง เงินแม้แต่อีแปะเดียวติดตัวนางก็ไม่มี ทั้งที่แต่ก่อนไม่ว่าต้องการอะไรนางก็มีกำลังซื้อได้ นั่นเป็นเพราะสินเดิมของมารดามู่หรันเฟิง“ข้าไม่มีเงิน” จางเหมยหลินที่ตกต่ำลงส่ายหน้าอย่างอดสู“หากเจ้าไม่มีเงิน ทำไมไม่ใช้ร่างกายของเจ้าทอดกายให้พวกข้าชื่นชมเพื่อแลกกับเงินเพียงเล็กน้อยสักหน่อยเล่า” จางเหมยหลินเพิ่งรู้ตัวว่าสายตาของพวกมันพุ่งตรงมาที่นาง จะให้นางใช้ร่างกายแลกกับชีวิตบุตรชายนางย่อมไม่ทำ จางเหมยหลินก็คือจางเหมยหลิน รักบุตรชายเพียงใดแต่นางย่อมรักชีวิตตัวเองมากกว่า ไม่เช่นนั้นคงไม่หนีไปเป็นอนุของคหบดีเพื่อหวังสบาย“

“เสร็จงานแล้วข้าจะรีบตามไป” โจวจื่อหยางหอมไปที่แก้มของฮูหยิน ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย สองมือดันแผงอกสามีให้ออกห่างเมื่อเขาทำท่าจะหอมไปที่แก้มอีกข้าง“พอแล้วเจ้าค่ะ” ห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วยามก็รู้สึกเหมือนห่างกันไกลนับพันลี้ นับว่าเป็นเรื่องคุ้นตาของบ่าวไพร่ ใต้เท้ามู่ผู้นี้รักภรรยายิ่งกล้าปฏิเสธคุณหนูจวนขุนนางใหญ่ที่ยอมแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง โชคดีที่ฮ่องเต้เองเอ็นดูมู่หรันเฟิงไม่น้อยจึงไม่มีใครกล้าใช้อำนาจบีบบังคับได้ นับว่ามู่หรันเฟิงได้เกาะขาทองคำขาใหญ่หลังจากแต่งงานไม่ว่าโจวจื่อหยางจะไปทำงานไกลแค่ไหนมู่หรันเฟิงก็จะตามเขาไปด้วยทุกที่ แถมบางครั้งยังช่วยสอนชาวบ้านแถบนั้นในการปลูกเพาะพันธุ์พืชที่เหมาะสมกับพื้นที่นั้น ๆ ด้วย“การประชุมขุนนางเสร็จเมื่อไร ข้าจะรีบตามไปทันที” โจวจื่อหยางจับจูงมือภรรยาขึ้นรถม้าเพื่อไปส่งยังร้านสุราของสหายมู่หรันเฟิง“แล้วข้าจะรอนะเจ้าคะ” ภายในรถม้าบุผ้านวมอย่างดี มีน้ำชากับขนมเตรียมไว้ให้ฮูหยินเสมอ เมื่อขึ้นมานั่งบนรถม้าโจวจื่อหยางก็กอดเอวภรรยาเข้ามาแนบชิดเห็นวันนี้ภรรยาแต่งกายงดงามเป็นพิเศษ เขาก็รู้สึกไม่อยากไปทำงาน อยากที่จะอยู่กับนางทั้งวัน

“พวกข้าพยายามหามาคืนแล้ว แต่ได้มาเพียงเท่านี้” อารองเอ่ย“แล้วเอาเงินที่ใดไปไถ่ออกมาเจ้าคะ” มู่หรันเฟิงถามเพราะกลัวทุกคนจะลำบากแต่มู่เฉินเฟิงกลับยิ้ม “ข้าบอกเรื่องหนึ่งหมื่นตำลึงทองกับทุกคนแล้ว นี่ก็เงินส่วนหนึ่งที่เจ้าแบ่งให้ ขนาดใช้ไปเยอะถึงเพียงนั้นยังไม่หมดเลย ส่วนเรื่องท่านย่า” มู่เฉินเฟิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยดีหรือไม่ จึงหันไปหาบิดา“ถึงอย่างไรก็ยังเป็นมารดา ข้ากับอาสามของเจ้าเลยคิดว่าจะส่งเงินช่วยเหลือเล็กน้อยในแต่ละเดือน”มู่หรันเฟิงพยักหน้า “ให้เขาทำไร่หากินกันเองด้วยสิเจ้าคะ ที่ดินตรงนั้นมีที่ให้เพาะปลูกได้ พวกเขาจะได้ช่วยเหลือตัวเองได้”อารองพยักหน้า “นั่นเป็นความคิดที่ดี”ในที่สุดเมื่อวันมงคลมาถึงมู่หรันเฟิงก็ขึ้นเกี้ยวไปยังบ้านเจ้าบ่าว ชาวเมืองต่างมาร่วมแสดงความยินดีเพราะเป็นสมรสพระราชทาน และการกวาดล้างขุนนางทุจริตก่อนหน้าทำให้โจวจื่อหยางขึ้นเป็นเหมินเซี่ยเสิ่งเสนาบดีฝ่ายตรวจสอบ กลายเป็นขุนนางขั้นสอง แถมยังประทานจวนและที่ดินรวมถึงทรัพย์สินต่าง ๆ เพื่อประกาศคุณงามความดีงานพิธีวันนี้จึงมีตระกูลขุนนางชั้นสูงเข้าร่วมมากมาย แต่โจวจื่อหยางก็อยู่ต้อนรับเพียงไม่นาน ทิ้งให้สหายอย่า

มู่หย่งเซินและมู่เจี้ยนหาวถูกจับด้วยข้อหาเดียวกันคือติดสินบน เพียงแต่บิดาติดสินบนเรื่องตำแหน่งขุนนาง ผิดร้ายแรงจึงถูกเนรเทศ ส่วนบุตรชายนั้นติดสินบนเรื่องผลสอบจากนี้สืบไปจะไม่สามารถเข้าสอบและรับราชการเป็นขุนนางได้อีก“ฮูหยินจางท่านเองเล่ามีใบบันทึกสินเดิมหรือไม่” จางเหมยหลินส่ายหน้า ความวุ่นวายทุกอย่างที่โถมเข้ามามันรุนแรงราวกับพายุ นางไม่อยากจะฝืนอีกแล้ว “ข้าไม่มีสินเดิมเหลือแล้วเจ้าคะ”“เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้แต่ตัว จวนแห่งนี้จะถูกยึดเช่นเดียวกับทรัพย์สินอื่นที่เหลือ”ฮูหยินเฒ่าที่คิดหนีเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่บุตรชายบอกให้ไปหาน้องชายที่เมืองผิงอัน ก็โวยวายขึ้นมาเมื่อแม้แต่รถม้าก็ถูกยึด “หากยึดเช่นนี้แล้วข้าจะกลับผิงอันได้อย่างไร” มู่หรันเฟิงที่เพิ่งมาถึงก็เหนื่อยใจกับภาพที่เห็นนางรู้ว่าฮูหยินเฒ่าหากไปที่ผิงอันจะต้องสร้างความวุ่นวายให้ที่นั่นเป็นแน่ จึงแสดงออกถึงความกตัญญูครั้งสุดท้าย เพื่อจะเป็นกุศลให้กับแม่นางมู่เจ้าของร่างนี้“อีกไม่นานข้าก็จะแต่งออกไปแล้ว โฉนดนี้แม่ข้าตั้งใจจะเอาไว้ให้สาวใช้ของนาง เป็นที่ดินนอกกำแพงเมืองไปเล็กน้อย หากท่านย่าไม่รังเกียจ ก็พาฮูหยินกับหลาน ๆ คนอื่นไป

เถ้าแก่เนี้ยเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำถาม นางเพียงยกจอกสุราขึ้น “ถ้าเจ้าชนะข้าได้ แล้วข้าจะบอก” เห็นอีกฝ่ายคอแข็งเช่นนี้มู่หรันเฟิงก็ยิ่งเอะใจในขณะที่กำลังยกไหสุราเถ้าแก่เนี้ยเองก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน ทำให้มือของอีกฝ่ายแตะโดนที่ท่อนแขนเรียวของมู่หรันเฟิง สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยนิ่งไปสักพักก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจปนดีใจหันมาจ้องนางไม่วางตาคิ้วของมู่หรันเฟิงขมวด “หน้าข้ามีอะไรติดหรือ”“เป็นแกใช่ไหมหรันเฟิง นี่แกตายแล้วก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ” “ต้าเหนิงเป็นแกจริง ๆ ด้วย ฉันนึกว่าแกจะยังมีชีวิตอยู่ที่ดีในโลกนั่นซะอีก ก่อนหน้านี้เพิ่งจะเจอมีมี่ไปเอง” เมื่อพูดออกไปเช่นนั้นต้าเหนิงก็รีบถามกลับทันที“แกเจอมีมี่เหรอ ฉันเองก็เจอเยว่ฮวาเหมือนกัน” แบบนี้หมายความว่าพวกเธอทั้งสี่คนก็มากันครบเลยนะสิ มู่หรันเฟิงรับปากว่าจะส่งจดหมายไปบอกมีมี่ที่เมืองคุณหมิงว่าเพื่อน ๆ คนอื่นตอนนี้กำลังอยู่ในเมืองหลวง ให้เร่งเดินทางมาเจอหลังจากเทศกาลปล่อยโคมวันรุ่งขึ้นก็เกิดเหตุการณ์วุ่นวายทั่วทั้งเมืองหลวง เพราะมีพระราชโองการเกี่ยวกับพฤติกรรมของบรรดาขุนนางที่ฉ้อฉลและทุจริต บรรดาขุนนางกังฉินทั้งหลายถูกจับและถูกริบทร

“เฉินอ๋อง! ฮ่องเต้ยังไม่สิ้นพระชนม์ ทว่าพระองค์กลับทำตัวเหิมเกริม”เสียง “หึ” ดังขึ้นจากปากเฉินอ๋องก่อนเขาจะกล่าวต่อ “ผู้ใดกันแน่ที่เหิมเกริม วางยาเสด็จพี่ของเรา ซ่องสุมกำลังพลเอาไว้ หารู้ไม่ว่าที่ชายแดนมีแต่คนของเรา ฎีกาถูกส่งเข้ามา เราก็เร่งส่งคนใกล้เคียงไปจัดการ ไม่ถึงสิบสองชั่วยาม ทุกอย่างก็ถูกจัดการเรียบร้อย เจ้าคิดว่าคนอย่างเราที่ทำได้ถึงเพียงนี้ หากอยากครองบัลลังก์จริง ๆ จำเป็นต้องทำสิ่งใดอีกหรือ?”“ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดตระกูลซูคนใด เราก็ไม่มีทางปล่อยไปแน่ เรื่องเลวร้ายมากมายที่พวกเจ้าทำ เราพอจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้ แต่เรื่องวางยาเสด็จพี่ของเรา เราไม่อาจยอมได้”แม้ได้ยินเช่นนั้น ฮองเฮาก็ยังไม่ยินยอม ต่างกับองค์รัชทายาทที่รู้ดีว่าตนคงดิ้นไม่หลุด เขาระวังเสด็จอาอย่างเฉินอ๋องเสมอ เพราะอย่างที่อีกฝ่ายว่า เขาเป็นคนของราชวงศ์ จะไม่รู้เรื่องเลยย่อมเป็นไปไม่ได้“เสด็จแม่ พอเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราแพ้แล้ว” องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนลง แต่เฉินอ๋องที่ได้ยินกลับหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่เงียบงัน“อย่าเพิ่งรีบยอมแพ้สิหลานอา เจ้าย

“เก็บของของเจ้า พ่อจะให้เจ้าไปถือศีลที่วัดบนเขา”ซูหยุนอี้มองบิดาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดต้องทำเช่นนี้เจ้าคะท่านพ่อ”“เจ้าไม่รู้หรือไรว่าคนเขาเอ่ยถึงเจ้าว่าอย่างไรบ้าง อย่าให้พ่อต้องมาเล่าให้ฟัง ถามสาวใช้ของเจ้าเอาเถิด แต่ตอนนี้แต่งตัวแล้วเก็บของไปก่อน แค่เรื่องบุรุษแซ่หลี่นั่นพ่อก็หนักใจเต็มทีแล้ว”หญิงสาวทำตามคำสั่งบิดา แต่งตัวและเก็บของอย่างรวดเร็ว แต่ก็หยิบของรักติดมือไปหลายชิ้น เสื้อผ้าที่เลือกมามีสีสันสดใสเกินกว่าจะเหมาะกับการขึ้นไปถือศีลที่วัดบนเขา ระหว่างทางนางได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยถึงเรื่องของนางในสมัยที่ยังไม่ได้แต่งงานกับหลี่หยางเกิง“ฮูหยินของอดีตเจ้ากรมโยธาเคยได้ชื่อว่า ‘บัวขาว’ เจ้าว่าบัวขาวอะไรกัน บัวหลากสีต่างหาก ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่อดีตเจ้ากรมโยธาที่เพิ่งถูกประหารไปจะแต่งนาง นางผ่านมือบุรุษใดมาบ้าง ถึงต้องหนีไปอยู่ต่างเมือง แล้วกลับมาก็ได้สามีตามมาด้วย”หยุนอี้ปิดม่านลงด้วยท่าทางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“เหตุใดต้องขุดค้นมันขึ้นมา เรื่องก็ผ่านไปนานแล้วแท้ ๆ” เรื่องที่ได้ฟังไม่น่าโมโหเท่าเรื่องที่ถูกทำโทษ นางไม่ใช่คนที

หลินเซียนเห็นเฉินอ๋องกลับมาที่ตำหนักรับรองด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามขึ้น “อาการของฮ่องเต้ยังไม่ดีขึ้นหรือเพคะ”เฉินอ๋องพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “แต่เสด็จพี่ก็ยังไม่ลืมตอบแทนเจ้า”“อย่างไรหรือเพคะ”“พระองค์ตรัสไว้ว่า หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็ให้ข้าจัดการให้ ข้ารู้ดีเรื่องที่เจ้าปรารถนา คือคืนความยุติธรรมให้ตระกูลฟาง แต่หากเป็นเรื่องอื่น...”หลินเซียนถอนหายใจ “หม่อมฉันเพียงปรารถนาให้สืบสวนเรื่องของตระกูลฟางใหม่เท่านั้นเพคะ”ท่านอ๋องถอนหายใจ พลางรั้งร่างระหงเข้ามากอด“เราคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าจะต้องเอ่ยเช่นนี้ แต่เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานยังไม่สามารถพูดออกไปได้ ไม่เช่นนั้นก็จะผิดไปด้วย หากจัดการเรื่องนั้นไม่ได้ เรามีอีกเรื่องเป็นของปลอบใจเจ้าดีหรือไม่...”“เจ้าคงไม่รู้ตัวระหว่างที่เจ้ากลับไปยังจวนของบิดาเจ้ามีคนพยายามลอบสังหารเจ้า ซุ้มโจรที่ถูกจ้างวานมานั้นเป็นซุ้มโจรเดียวกันกับที่พยายามจะฆ่าเจ้าในตอนที่แต่งเข้ามาในจวนอ๋อง และตามสังหารเราอยู่หลายครั้ง ซึ่งทั้งหมดนั้นรับเงินจากทั้งหลี่ซุนรั่วและหลี่หยางเกิง”“ข

ข่าวลือตระกูลหลี่ยังไม่ทันจางหาย ข่าวลือใหม่ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่องเต้ประชวรหนักจนไม่อาจออกว่าราชการได้ แน่นอนว่าหลายฝ่ายต่างตั้งตารอคอยโอกาสจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้ โดยเฉพาะองค์รัชทายาทซึ่งเลยวัยสวมกวานมาแล้วไม่ว่าจะเป็นการว่าราชการแทน หรือแม้แต่ขึ้นครองบัลลังก์แทนเพื่อให้ฝ่าบาทได้พักผ่อน ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้นแต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นไปตามที่ตระกูลซูและตระกูลหลี่คาดหวัง พระราชโองการด่วนถูกส่งมาถึงจวนเฉินอ๋องอย่างรวดเร็ว สร้างความไม่พอใจให้ฮองเฮาและตระกูลซูยิ่งนัก พวกเขาจึงหวังจะหักหน้าท่านอ๋องในการว่าราชการช่วงเช้าทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้คล้อยตามความตั้งใจนั้น“อันที่จริงข้าก็ไม่อยากทูลเช่นนี้ ทว่าท่านอ๋องอาจยังไม่คุ้นชินกับวิธีการของเหล่าขุนนางนัก หากจะให้องค์รัชทายาทเป็นผู้นำการว่าราชการ...”เฉินอ๋องหัวเราะออกมาเมื่ออัครมหาเสนาบดีซูทูลตอบด้วยถ้อยคำเช่นนี้ “ใต้เท้าซูคงความจำไม่ดี หรืออาจเป็นเพราะชราภาพจนลืมไปว่า เมื่อก่อนเสด็จพ่อของข้า รวมถึงเสด็จพี่เอง เวลามีเรื่องสำคัญก็ล้วนขอความเห็นจากข้าและผู้ใกล้ชิดทั้งนั้น แต่ก็ไม่ว่

หลี่ซุนรั่วที่ได้ยินคำพูดนั้นยังคงงุนงงไม่หาย เหตุการณ์ทั้งหมดช่างราวกับฝันร้าย นางไม่อาจแน่ใจได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เพียงเห็นสีหน้าของท่านอ๋องที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ ก็กะว่าจะคลานเข้าไปหาเพื่อออดอ้อนทว่าก่อนจะขยับถึง ร่างของชายแปลกหน้าที่นางเพิ่งตื่นมาเจอเมื่อครู่ กลับถูกลากไปยืนอยู่ตรงหน้าของเฉินอ๋อง ผู้เลื่องชื่อในความเหี้ยมโหดเป็นที่สุดดาบคมในมือที่ชักมาจากคมฝักของราชองครักษ์ข้างกายถูกฟันออกไปฉับเดียว ศีรษะของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นชู้ ก็หลุดจากบ่า กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ซุนรั่วเมื่อหญิงสาวเห็นชัดว่าเป็นใบหน้าของคนที่ตนจ้างมาก็ยิ่งกรีดร้องโหยหวนหนักกว่าเดิม ยิ่งเมื่อผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามามุงดู ซุนรั่วก็ถึงกับสติแตกกระเจิง“เอาหัวเจ้านี่ไปเสียบประจาน ส่วนนังแพศยานี่ส่งกลับบ้านเดิม! ถอดจากทุกตำแหน่งในจวนข้า แล้วเฆี่ยนตามกฎมณเฑียรบาล” เฉินอ๋องเอ่ยเสียงเย็น ก่อนหมุนกายกลับไปยังเรือนรับรองที่พระชายาพักอยู่ เพราะเขาต้องไปปลอบใจจื่อหราน และอีกอย่าง…ก็เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายตรงหน้านี้ด้วยราชองครักษ์และพ่อบ้านต่างช

“ให้พระชายาอยู่ที่นี่ก่อนเถิด พระนางจะได้สบายตัว ข้าเองก็จะเปลี่ยนชุดอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ชั่วครู่เท่านั้น เสร็จแล้วเจ้าค่อยเข้ามาดูแลต่อก็ได้ ตอนนี้ไปหาชุดมาเปลี่ยนให้พระนางก่อนดีกว่า” ไป่ฮวาแม้จะซื่อสัตย์แต่บางเรื่องก็ไม่ทันคนนัก จึงออกไปตระเตรียมของตามคำที่ชายารองบอกหลังจากไป่ฮวาออกไป จูจื่อหรานก็เริ่มออกอาการอย่างที่ควรจะเป็นเวลาที่ถูก ยากำหนัด เสียงอู้อี้บ่นพึมพำว่าร้อนทั้งยังพยายามดึงทึ้งชุดทางการที่ใส่อยู่หลายชั้นออกด้วยความทรมานและความไม่สบายตัวหลี่ซุนรั่วเห็นอย่างนั้นก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ พลางมองอาการกระสับกระส่ายของจูจื่อหราน ซึ่งเกิดจากกำยานที่จุดจนฟุ้งไปทั้งห้อง แต่ที่นางไม่เป็นอะไรก็เพราะกินยาแก้เอาไว้แล้ว ท่าทางเช่นนี้ของจูจื่อหราน ทำให้หลี่ซุนรั่วพอใจจนเผลอยกยิ้มสะใจอยู่หลายต่อหลายครั้งและเมื่อเห็นอีกคนคล้ายจะหมดสติ หญิงสาวก็เดินไปห้องด้านข้างอย่างเชื่องช้าเพราะนางมั่นใจว่า ตนจะไม่โดนยาที่ตนเป็นคนใช้แน่นอนซุนรั่วออกไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสั่งให้นางกำนัลที่เดินอยู่แถวนั้นไปแจ้งแก่ท่านอ๋องว่า พระชายาคงกลับไปที่งานไม่ไหวแล้วเนื่องจากฤทธิ

โจวอวี้หลานถอนหายใจเบา ๆ กับคำพูดนั้น พลางรีบส่ายหน้าปฏิเสธเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ พอดีข้า...” ร่างเล็กพยายามคิดหาคำโกหกที่เหมาะสม ซ้ำยังต้องเก็บสีหน้าให้แนบเนียนไปด้วย “มีคนมาขอซื้อปลาที่ข้าหาได้เจ้าค่ะ! ท่านพี่...ข้าทำการค้าเล็ก ๆ จึงพอมีเงินอยู่บ้าง ท่านไม่ต้องขายตำราหรอกเจ้าค่ะ”เพราะไม่แน่ใจว่าเงินก้อนนี้มาจากที่ใด แต่ทุกวันถุงเงินยังคงห้อยอยู่ที่เอวไม่ขาด อีกทั้งชายหนุ่มตรงหน้าก็ยังคิดว่าเงินนั้นมีเท่าเดิมไม่ได้เพิ่มขึ้น จึงไม่น่าเป็นเขาที่นำเงินมาเติมแต่ถึงจะสงสัยขนาดไหน เธอก็รู้ดีว่าคงไม่ได้คำตอบในเร็ววัน จึงรวบรวมเงินทั้งหมดในถุงเงิน ย้ายไปใส่ถุงเงินของตนเอง ก่อนจะหิ้วน้ำแกงปลาที่อุ่นไว้ร้อน ๆ ไปให้สามีดังเช่นทุกวัน“เรื่องข้าว...ท่านแค่บอกข้าว่าควรสั่งจากที่ใด ข้าจะไปจัดการเองเจ้าค่ะ ท่านพี่อ่านตำราไปเถิด” หลี่หยางได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกยินดี หลายวันมานี้เชี่ยอวี้หลานดีกับเขาขึ้นมากจริง ๆ“ไม่ได้ ของหนักเช่นนั้นจะให้เจ้าถือได้อย่างไร อีกอย่างคนที่ขายก็ไม่ได้ขนมาให้เจ้า ให้ข้าไปด้วยจะดีกว่า”“เช่นนั้นเงิน

“พูดมากเช่นนี้...เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ หรือกลัวว่าตนเองจะเป็นม่าย?” หลี่หยางคิดว่าตนเดาการกระทำเหล่านั้นไม่ผิด ก่อนหน้านี้นางยังทำท่าทีไม่เต็มใจแต่งงานกับเขา ถึงแม้จะไม่ได้กล่าวออกมาโดยตรง ทว่าอาการและท่าทางที่เหมือนสิ้นหวังในทุกวันนั้น เขาย่อมไม่อาจละเลยได้และคำถามนั้นก็ทำให้โจวอวี้หลานต้องพยายามคิดหาคำตอบอย่างหนัก และสุดท้ายหญิงสาวก็ได้คำตอบที่เหมาะสม เพราะอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่มีอยู่ในนิยาย หากเธออ้างเรื่องนี้ก็อาจจะรอดไปได้?“ผิดแล้ว ข้าไม่ได้...อ่า...จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ข้าไม่ได้ไม่เป็นห่วง แล้วก็ไม่ได้เป็นห่วงมากถึงเพียงนั้น แต่ข้ารู้แล้วว่า ก่อนหน้านี้ข้าทำให้ท่านพี่ลำบากจึงอยากชดเชยการกระทำของตนเองเจ้าค่ะ”“เจ้าเพิ่งคิดได้หรือ”“...ก็เพิ่งคิดได้ตอนที่ตกน้ำอีกรอบ...เจ้าค่ะ” คนถูกจี้ถามอ้างเหตุผลออกไป และดูเหมือนเขาจะเชื่อคำของเธอไม่น้อย“อืม อย่างน้อยเจ้าก็ยังรู้คิด ก็นับว่ายังไม่สายเกินแก้”“เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้วว่าก่อนหน้านี้ ค่าหมอค่ายาของข้าทำให้ท่านพี่ต้องลำบาก ต่อไปข้าจะพยายามเป็นภรรยาที่ดีมากขึ้น”

แต่ระหว่างที่กำลังโมโห ภาพของปลาตัวใหญ่สองตัวที่ว่ายเข้ามาในตะกร้า ก็ทำให้อารมณ์โกรธของโจวอวี้หลานเลือนหายไปในพริบตา เธอรีบกระตุกเชือกในมืออย่างไม่ลังเล เจ้าปลาดิ้นพล่านอยู่ภายในตะกร้าสาน หญิงสาวก็รีบสาวเท้าไปยกตะกร้าขึ้นจากน้ำด้วยความกระตือรือร้น“อย่างน้อยก็พอมีอาหารกินไปได้อีกวันสองวัน” ปากก็พูดไปอย่างยินดี มือก็หยิบเก็บของและเดินไปยังจุดหมายถัดไปเมื่อแบกตะกร้าใส่ปลาเดินไปเรื่อย ๆ ผ่านป่าผ่านภูเขา โจวอวี้หลานก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ “เส้นทางเหมือนกันหมด หากไม่ได้ความทรงจำของแม่นางเชี่ย ฉันคงหลงทางตายอยู่ในป่า ไม่ก็ได้อดตายแน่ ๆ” หญิงสาวพูดขึ้น เมื่อสัญชาตญาณของแม่นางเชี่ยทำให้เธอก้าวเดินไปใกล้ ๆ กับต้นไม้ใหญ่ที่โค่นล้ม และใกล้ ๆ กันนั้นก็มีต้นมันป่าอยู่ร่างเล็กไม่รอช้า ใช้สองมือเปล่าขุดหัวมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมขุดหัวมันมาเพิ่ม เพื่อนำไปปลูกไว้ใกล้ ๆ กระท่อม เพราะลักษณะดินตรงนี้ใกล้เคียงกับดินแถวชายป่าเมื่อได้ทุกอย่างครบ ร่างบอบบางของหญิงสาวที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างกลั่นแกล้ง ก็เดินกลับไปยังกระท่อมของตน“ข้ากลับมาแล้ว”“เจ้า...

วัน ๆ หนึ่งหลี่หยางนอนไม่ถึงชั่วยามด้วยซ้ำ ช่างเป็นความตั้งใจที่แน่วแน่เสียจริง แต่นั่นก็ทำให้ร่างกายอ่อนล้า พอได้เป็นขุนนางก็ไม่สบายบ่อยครั้ง แต่ก็ได้นางเอกของเรื่องคอยดูแล โจวอวี้หลานส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมไม่ดูแลกันตั้งแต่ตอนนี้นะอ้อ ไม่มีเงินหญิงสาวมองไปยังถุงเงินเก่า ๆ พลางถอนหายใจออกมา พรุ่งนี้คงต้องไปซื้อเศษกระดูกมาต้มน้ำแกงกินกับหัวไชเท้าหรือหัวมันป่า อย่างน้อย ๆ มันก็ยังมีสารอาหารมากกว่าข้าวเปล่า ๆโจวอวี้หลานจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อย เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ตรงไปยังกระท่อมของตาเฒ่าฮงที่เป็นคนขายหมูประจำหมู่บ้าน หากเธอได้กระดูกติดเนื้อมาก็คงดี หรือต่อให้เป็นเครื่องในหรือเท้าก็จะดีมาก ๆ คนยุคนี้ไม่ค่อยกินเครื่องในกันนี่นาหญิงสาวมัวแต่คิดวางแผนอยู่ในใจคนเดียว จึงไม่ทันได้มองว่าสามีของตนจ้องมองกันด้วยสายตาเช่นไรหลี่หยางอดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ว่า เชี่ยอวี้หลานในตอนนี้ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านัก ไม่ใช่เพียงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป หากแต่เป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวันก็ด้วยเช่นกัน“ดูท่าภรรยาของข้าจะกำลังปรับตัว นางดูราวกับไ

โจวอวี้หลานมองถุงเงินในมือระหว่างจัดเตรียมอาหารเย็น สีหน้าครุ่นคิดหนักเพราะไม่สามารถหาคำตอบได้ว่า เงินหนึ่งอีแปะนั่นมาจากไหนหญิงสาวหันไปมองหลี่หยาง หรือบางที...เขาอาจจะให้เงินไม่ครบเลยเอามาใส่เพิ่ม? แต่ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายให้เงินมา เธอก็เอาถุงเงินคาดไว้ที่เอวนี่นาแต่ช่างเถอะ เงินแค่หนึ่งอีแปะซื้ออะไรเพิ่มไม่ได้ด้วยซ้ำโจวอวี้หลานพยักหน้าให้ตัวเองเบา ๆ ขณะคนโจ๊กข้าวจาง ๆ ในหม้อ ไม่มีอะไรมากินกับโจ๊กนี้เลย พรุ่งนี้เธอคงต้องไปหาปลา ไม่ก็ขึ้นเขาหาสมุนไพร หรือขุดหาอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้อดตายแน่เมล็ดข้าวก็เหมือนกัน ในครัวมีเหลือไม่มากแล้ว และเมื่อพิจารณาจากเศษเงินที่มีอยู่ ก็คงซื้อเพิ่มได้ไม่มาก จริง ๆ แล้วเธอไม่รู้เรื่องราคาข้าวเลยสักนิด แต่ความทรงจำของแม่นางเชี่ยนั้นช่วยให้คำนวณทุกอย่างได้มากขึ้น และนั่นยิ่งทำให้เธอเห็นชัดถึงความยากลำบากที่กำลังรออยู่เบื้องหน้าเฮ้อ...คนมากมายย้อนเวลาข้ามมิติเข้ามาเป็นนางเอกหรือตัวร้ายในนิยาย แม้เรื่องราวจะหนักหนาสาหัส แต่ก็ยังอยู่ดีกินดี แทบไม่ต้องคิดเรื่องเงินทองเลยแต่สำหรับเธอ เศษเงิน

เพราะเจ้าของร่างเดิมมัวแต่เสียใจในรักเก่า จึงมองไม่เห็นความห่วงใยภายใต้หน้ากากที่เย็นชานี้ ก็สมควรแล้วที่ถูกนักอ่านด่าตั้งแต่ต้นจนจบ คนหนึ่งไม่ยอมลืมคนเก่า อีกคนก็ปากหนัก สมน้ำสมเนื้อจริง ๆถ้าเป็นเธอนะ ขอแค่ครึ่งวันเท่านั้นจะไม่มองคนอื่นเลย มีสามีหล่อขนาดนี้ ถึงจะชอบทำซึน ติดจะเย็นชาไปบ้าง แต่เดี๋ยวพอได้เปิดปากบอกรัก ก็จะกลายเป็นคนคลั่งรักเอง“ข้าขอโทษ ข้าพลัดตกลงไปในแม่น้ำ” ชายหนุ่มหันมามองคนพูดอย่างแปลกใจ“แล้ว...เจ้าขึ้นมาได้อย่างไรเล่า” น้ำเสียงนั้นเจือความประชดเล็กน้อย เพราะเหตุการณ์ตกน้ำในครั้งก่อน เป็นต้นเหตุให้ทั้งสองต้องมาอยู่ด้วยกันในเวลานี้“มี เอ่อ...มีคนมาช่วยไว้” โจวอวี้หลานลังเลเล็กน้อย เธอไม่กล้าบอกว่าคนที่มาช่วยคือไป๋เจี้ยนหง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโลกของนิยาย หากอีกฝ่ายถูกต้นฉบับควบคุม ก็อาจเข้าใจผิดเหมือนกับชาวบ้านคนอื่น แค่มีเชี่ยชิงโหรวคอยยุยงด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่นางถนัด ชีวิตของนางเอกเรื่องนี้ก็ย่ำแย่มากพอแล้วหลี่หยางแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจจะไถ่ถามต่อ เขาเดินกลับไปยังโต๊ะไม้ของตน ก่อนจะเริ่มอ่านตำราต่อไปอันที่จริงแล้ว สำหรับเขา...ไม่ว่าจะเป็นสตรีนางใดจากตระกูลเชี

“คืนนั้นท่านแม่ทัพโกรธมาก แต่ถึงขั้นลืมตัวจนลงมือกับคุณหนูขนาดนี้ก็ทำเกินไปจริง ๆ อีกอย่างข้าไม่เข้าใจเลยทำไมถึงไม่มีใครเห็นใจคุณหนูบ้าง…”มู่หรูเหยาฟังคำของอีกฝ่ายก็คิดตาม“แต่เจ้าก็บอกเองว่าเขา เอ่อ... ข้าหมายถึงท่านแม่ทัพมิได้ยินดีที่จะรับข้าเป็นภรรยาอยู่แล้ว” มู่หรูเหยาพยายามใช้คำให้ใกล้เคียงกับยุคสมัยมากที่สุดเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยเกิดโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกปีศาจที่มาสิงสู่ในร่างนี้เพราะใช้คำผิดแปลกไป อาจโดนเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะยาที่ถูกจับกรอกในวันนั้น“คุณหนูเป็นถึงบุตรีของเจ้ากรมโยธา แม้จะเป็นบุตรของอนุ... แต่นายท่านก็เปิดตัวคุณหนูในฐานะบุตรสาวคนที่สี่ภายใต้การเลี้ยงดูของฮูหยินเอกนะเจ้าคะ” ประโยคนั้นชวนให้นางนึกสงสัยในทันที“หรือเพราะข้าเป็นบุตรของอนุ เขาจึงมีท่าทีรังเกียจข้า” หากอ้างอิงจากการที่ดูซีรีส์ คิดว่าเหตุผลนี้เป็นไปได้มากที่สุด“หากจะบอกว่าถูกบังคับให้แต่งงาน แต่ท่านแม่ทัพเองก็เป็นคนรับปากกับตระกูลมู่ที่จะแต่งงานกับคุณหนู คุณหนูมีอะไรไม่ดีกันเล่า ข้าว่าเป็นเพราะท่านแม่ทัพหลงอนุของตนมากกว่า...”“เขา... มีอนุ

“คุณหนูจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ เหตุใดสายตาจึงล่องลอยเช่นนี้ มิใช่สิ ข้าต้องเรียกท่านว่าฮูหยิน แต่คนตระกูลจางทำเช่นนี้กับพวกเรา ข้าไม่อยากให้คุณหนูเป็นฮูหยินของเขาเลยเจ้าค่ะ คุณหนูรอก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการท่าน”มู่หรูเหยามองตามหลังสาวใช้ที่พูดระรัวจนไม่อาจแทรกได้เลย “เดี๋ยวก็คุณหนู เดี๋ยวก็ฮูหยิน อะไรกันนะ”คำพูดที่ฟังดูแปลกประหลาดนี้เธอเองก็ควรปรับเปลี่ยนด้วยสินะ หวังว่าการดูซีรีส์ในช่วงวันหยุดจะช่วยให้เอาตัวรอดในสถานการณ์แบบนี้ได้ไม่นานนักคนที่เรียกว่าท่านหมอก็เข้ามาตรวจชีพจรของมู่หรูเหยา หลังจากตรวจอย่างละเอียดก็ถอนหายใจยาว มิรู้ว่าโล่งใจหรือเหนื่อยใจกันแน่“ร่างกายของฮูหยินแข็งแรงดี เพียงแต่... ดูจากอาการของฮูหยิน อาจจะเป็นเพราะการเจ็บป่วยในครั้งนี้ มีบางอย่างกระทบกระเทือนจิตใจ มีผลทำให้ความทรงจำหายไป…” ท่านหมอพูดยังไม่ทันจบ คนที่บอกว่าตนเองเป็นสาวใช้ของนางก็รีบท้วงทันที“แล้วฮูหยินจะมีโอกาสกลับมาหายดีอีกหรือไม่” สาวใช้ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เพราะสงสารคุณหนูของตนที่ต้องพบเจอเรื่องเลวร้าย“หากไม่มีอะไรผิดพลาดไม่นานความทรง

ความรู้สึกตอนถูกทรมาน ยาที่ถูกกรอกลงคอ ทำให้มู่หรูเหยาหวาดกลัวจนต้องถอยหนี ทว่าเมื่อถอยไปจนสุดทางก็ชนเข้ากับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ เมื่อหันไปมองก็ต้องตกใจจนตาเบิกกว้างดวงตาสีแดงฉานเป็นสิ่งเดียวที่นางจำได้แม่น อีกฝ่ายจ้องมองกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำมหิตจนทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นจากฝันเสียงหอบหายใจแรงเหมือนวิ่งหนีปีศาจมานับพันลี้ มู่หรูเหยามองไปรอบห้องที่แปลกตาด้วยความสงสัย หลายสิ่งดูไม่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดเหมือนกับอยู่ในยุคโบราณ“นี่ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นเหรอ?” มือที่อยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่นอย่างหวาดระแวงภาพที่ไม่คุ้นเคยทำให้เริ่มปวดศีรษะและมึนงงอีกครั้ง ความทรงจำของห้องห้องนี้ผุดขึ้นมาแบบไม่ปะติดปะต่อรวมถึงภาพของดวงตาสีแดงคู่นั้นยังคงหลอกหลอนติดตา มันน่ากลัวราวกับมัจจุราชจะฉีกกระชากวิญญาณของผู้ที่พบเห็นให้แตกเป็นเสี่ยง ๆคนหวาดกลัวรู้แล้วว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้อยู่ในห้องเช่าที่มีผีดุ และไม่ได้กำลังจะเดินทางไปเมืองโบราณเพื่อหาเพื่อนเพราะร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุแทบไม่มีให้เห็น มีเพียงแผลจากในคุ

จางเจิ้นอู่มองอีกฝ่ายด้วยสายตารังเกียจ ถึงจะไม่รู้เรื่องเรือนหลังตระกูลมู่มากนัก แต่ก็รู้ว่าฮูหยินผู้นี้มิได้สนใจไยดีอะไรภรรยาของตนนักหรอก ไม่แน่ว่าจุดประสงค์ของการที่นางมาในครั้งนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับมู่หรูเหยาและหยกจันทราที่หายไป “…หรือท่านจะขัดขวาง” จางเจิ้นอู่มองอีกฝ่ายที่มองมาด้วยสายตารู้ทัน “หากไม่ได้ปิดบังอะไร ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องห้ามไม่ให้ข้าเจอกับนาง โรคติดต่อมีวิธีป้องกันมากมาย” ตอนนี้เขามั่นใจถึงสิบส่วน หากไม่ให้คนตรงหน้าเจอมู่หรูเหยาก็คงไม่ยอมกลับไปโดยง่าย ใบหน้าเย็นชาเริ่มฉายแววรำคาญใจ “ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง เป็นท่านมากกว่ากระมังที่เลือกเดินทางไกลในยามนี้ ทั้งยังไม่แจ้งล่วงหน้าถึงการมาเยี่ยมเยือน ราวกับปิดบังการกระทำ...” มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป จากเมืองหลวงจนถึงเมืองตงหยางใช้เวลาเดินทางร่วมสิบวัน แต่กงหว่านซินผู้นี้กลับมาถึงในช่วงเวลาที่เกิดความวุ่นวายในจวน หากไม่ใช่เพราะมู่หรูเหยาส่งข่าวให้ ก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะมีเหตุผลใดอีก

ใบหน้าของมู่หรูเหยาเริ่มซีดเซียว ความกลัวตีขึ้นมาในอกเมื่อเห็นทหารคนหนึ่งเดินไปหยิบเอาอุปกรณ์บางอย่าง“จะทำอะไร… ปล่อยนะ” มู่หรูเหยาร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับสะบัดตัวหนีทว่าเสียงของเธอกลับไร้ผลด้วยคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยเหล็กซี่ ๆ ซึ่งนำมาผูกติดเอาไว้กับเชือกจนเป็นม้วนถูกแผ่ออกตรงหน้า ทหารคนนั้นจับนิ้วของเรียวที่งดงามไปวางระหว่างซี่เหล็กกลม ๆ กว่าที่มู่หรูเหยาจะทันคิดออกว่ามันคืออะไร พวกเขาก็ดึงเชือกให้แน่นขึ้นจนแท่งเหล็กเหล่านั้นบีบนิ้วของเธอแน่นเสียจนเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด“อ๊ากกก ปล่อยนะ ปล่อย” คนถูกกระทำเกร็งไปทั้งตัว ร่างบอบบางกระตุกทุกครั้งที่เครื่องผ่อนแรง ก่อนจะดึงซ้ำเพื่อสร้างความเจ็บปวดเธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่มีผู้ใดคิดจะสนใจหรือหยุดยั้งการกระทำอันโหดร้ายนี้แม้แต่ผู้เดียวมู่หรูเหยาน้ำตาไหลพราก หากเจ็บได้ขนาดนี้ทั้งหมดคงไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน แม้จะยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้แต่เธอก็เริ่มคิดหาทางเอาตัวรอดไม่เช่นนั้นอาจจะตายอยู่ในร่างนี้จริงๆ ในขณะกำลังคิดว่าควรทำเช่นไรต่อไปดี เสียงของใครบาง

“นายท่านเพียงต้องการตามหาหยกจันทราที่หายไป หากฮูหยินไม่ได้เป็นคนนำมันไป ท่านก็ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว” คนฟังได้แต่ขมวดคิ้วด้วยไม่แน่ใจว่ามันคือคำปลอบหรือคำขู่กันแน่ คำว่าหยกจันทราทำให้เธอต้องรวบรวมสมองเพื่อใช้ความคิดอีกครั้งแต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถามให้เข้าใจ เสียงเย็นยะเยือกของคนที่เธอเปรียบเขาเป็นมัจจุราชก็ดังขึ้น“เหตุใดต้องพูดให้มากความ หากนางไม่ยอมดื่ม ก็จับยากรอกใส่ปากนางไปเสีย!”หัวใจของมู่หรูเหยากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หันขวับไปมองต้นเสียงก็เจอกับร่างสูงของบุรุษหนุ่มผู้ที่เคยบีบคอนางในความฝันผีร้าย!อีกฝ่ายเดินก้าวเข้ามาใกล้ จ้องหน้านางด้วยสายตาเย็นชาจนแทบไร้ความรู้สึกมือหนาเอื้อมไปหยิบถ้วยยาจากพ่อบ้านก่อนจะบีบคางคนที่นั่งอยู่บนพื้นให้เงยหน้าขึ้น แล้วจัดการกรอกยาในถ้วยนั้นลงไปในปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินอย่างไร้ความปรานี“อึก… แค่ก ๆ ๆ” แม้จะดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่อาจจะสู้พละกำลังอีกฝ่ายได้ ยาขมสีดำไหลเปรอะเปื้อนไปตามแก้มเนียนขาวดั่งไข่มุกจนถึงลำคอเรียวระหง“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง” ถ้วยยาถูกโยนทิ้งจนแตกกระจาย ทั้งที่มือของอีกฝ่ายกำลังอุดปากเธออยู่เพื่อเป็นการบังคับให้กลืนยาขม