Novels by ปลาสีฟ้า

“พอพี่ชายของเจ้ากลับไปก็มาวุ่นวายที่นี่อีกแล้วหรือน้องสาว” หลินเซียนที่ยามนี้กำลังช่วยฝนหมึกให้กับท่านอ๋องเอ่ยทักหลี่ซุนรั่วที่ดูนางจะพยายามขึ้นกว่าแต่ก่อน“พระชายาพูดอะไรเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันก็มาหาท่านอ๋องเป็นปกติ”หลินเซียนทำเป็นนึกขึ้นได้ก่อนจะเอ่ยออกมา “แต่ท่านอ๋องเคยบอกเจ้าไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่า หากไม่เรียกก็ไม่จำเป็นต้องเจียดเวลาอันแสนมีค่าของเจ้ามา”เฉินอ๋องถอนหายใจ ยามได้ยินทั้งสองคุยกันอยู่นานสองนาน เพราะเสียงนั้นทำลายสมาธิของเขาเหลือเกิน“เรามิได้เอ่ยเช่นนั้น” ซุนรั่วกำลังจะยิ้มอย่างเป็นต่อ “เราบอกว่าไม่ต้องเสนอหน้ามาหากไม่มีเรื่องที่ควร เพราะเจ้าทำผิด แล้ว ตำรามารยาทสตรีกับตำราวิสัยภรรยา ที่เราสั่งให้เจ้าคัดลอก ทำเสร็จแล้วหรือถึงได้มาวุ่นวายที่นี่” สตรีแซ่หลี่หุบยิ้มลงทันที เมื่อไม่รู้จะตอบคำถามของท่านอ๋องเช่นไรเมื่อสองสามวันก่อน ก่อนที่องค์รัชทายาทและหลี่หยางเกิงจะเดินทางกลับ หญิงสาวมาที่ห้องทรงงานที่อยู่ในเรือนหลักของท่านอ๋องและมีปากเสียงกับพระชายาเหมือนทุกครั้ง จึงถูกท่านอ๋องลงโทษทั้งที่นางทำเช่นนี้

หลี่หยางเกิงเข้ามาในห้องรับรอง เขาเดินเข้าไปในฉากกั้นเปลี่ยนอาภรณ์ ทว่ากลิ่นหอมที่คุ้นเคย กลับทำให้เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำ มิหนำซ้ำชุดที่นำมาให้เปลี่ยนยังถูกอบด้วยเครื่องหอมกลิ่นที่ครั้งหนึ่งเขาเคยชื่นชอบมันมาก “ชุดอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ ท่านเจ้ากรมโยธา” ไป่ฮวาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ หยางเกิงไม่เคยคิดจะสนิทสนมกับนางกำนัลชั้นต่ำเช่นนี้ แต่ครั้งนี้กลับเก็บความสงสัยไม่ได้จนต้องถามออกมา “อาภรณ์ของจวนอ๋องอบกลิ่นหอมยากจะลืมเสียจริง เป็นกลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้จากที่ใดมาก่อน” ไป่ฮวายิ้มก่อนจะบอกกับท่านเจ้ากรมโยธา “พระชายาเป็นผู้คิดผสมสูตรเครื่องหอมเองเจ้าค่ะ ชุดเก่าของท่านใส่ไว้ที่นี่นะเจ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวจะรีบส่งกลับคืนไปยังจวนท่านเจ้ากรมโยธาเจ้าค่ะ” หลี่หยางเกิงพยักหน้า ก่อนจะเข้าไปหลังฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนชุด หลังจากเปลี่ยนชุดออกมา กลิ่นหอมที่อบอวลไปทั่วก็ยิ่งทำให้ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ อย่างห้ามไม่ได้ “นึกว่าเหมือนอะไร” หลี่หยางเกิงนึกถึงความทรงจำก่อนที่เขาจะเริ่มเข้าร่วมกับตระกูลซูและก่อนจะเริ่มเป็นหมากให้กับการแก

หลินเซียนลุกออกจากเตียงของท่านอ๋อง นางไม่รู้ว่าเหตุใดเมื่อคืนชายหนุ่มถึงทำอย่างนั้น แต่สิ่งที่นางพอใจอย่างหนึ่งคือการที่เฉินอ๋องปฏิเสธหลี่ซุนรั่วต่อหน้าทุกคน นั่นคงทำให้อีกฝ่ายได้รับความอับอายบ้าง ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้พอใจถึงขั้นต้องมาวุ่นวายกับท่านอ๋องทั้งคืนเช่นนี้“จะไปไหน” เสียงเข้มดังขึ้น พร้อมกับมือใหญ่ที่จับข้อมือเล็กเอาไว้ ทำให้หลินเซียนต้องหันกลับไปตอบคำถามพระสวามีที่ยังนอนอยู่“เช้าแล้วเพคะ หม่อมฉันจะกลับไปที่เรือนซิ่งฮวา อีกอย่างตอนนี้มีแขกต้องดูแลต้อนรับ มีหลายเรื่องให้ต้องจัดการ” ทว่าคำตอบธรรมดาสามัญนั้น กลับทำให้เฉินอ๋องแสดงอาการไม่พอใจขึ้นมาทันที“ดูท่าทางพระชายาจะเต็มอกเต็มใจต้อนรับแขกเสียจริง” หลินเซียนในร่างจื่อหรานมองพระสวามีด้วยความสงสัยท่านอ๋องกล่าวผิดไปหลายส่วน แขกที่มาทั้งหมดล้วนเป็นแขกของเขา นางในฐานะพระชายาอ๋องจำต้องดูแล แล้วเหตุใดถึงต้องมาทำท่าทางไม่พอใจใส่นางด้วยเล่า“ต้องเต็มใจอยู่แล้วสิเพคะ องค์รัชทายาท เจ้ากรมโยธาล้วนเป็นแขกของพระองค์มิใช่หรือ หม่อมฉันเป็นชายาของพระองค์ก็ควรจะดูแลเรื่องนี้” เฉินอ๋องพ่นลมหายใจแรงแสดงออกชัดว่าไม่พอใจ แต่แน่นอนว่าหลินเซีย

หลังจากจบมื้ออาหารและงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในจวนอ๋อง ซุนรั่วก็เดินเข้ามาหาเฉินอ๋องอย่างมีจริต“ท่านอ๋องคืนนี้พระองค์จะเสด็จเรือนหลันฮวาหรือไม่เพคะ หม่อมฉันจะได้ให้คนตระเตรียมข้าวของ...” เฉินอ๋องถอนหายใจขณะดึงแขนของตัวเองที่โดนซุนรั่วจับเอาไว้ออกจากการเกาะกุมคำถามไม่เหมาะสมของชายารองเรียกสายตาไม่พอใจจากอ๋องหนุ่มจนซุนรั่วต้องหลบสายตา แต่ที่นางทำเช่นนี้ก็เพราะเมื่อกลางวันถูกองค์รัชทายาทกับพี่ชายตำหนิอย่างหนัก และท่าทางอารมณ์ไม่ดีของท่านอ๋องก็ยิ่งทำให้ซุนรั่วโดนตำหนิมากขึ้นเมื่อนางเหลียวไปมองใบหน้าของพี่ชายที่กำลังหอบหายใจแรงแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด และองค์รัชทายาทที่ส่ายหัวเหมือนผิดหวังที่ใช้คนผิด ยิ่งทำให้ซุนรั่วกังวลหนักขึ้น“กลับเรือนเจ้าไปเสีย อย่าทำตัวเสียมารยาทที่นี่” เฉินอ๋องว่าแล้วหันไปหาองค์รัชทายาท “อาจะพาเจ้าไปที่เรือนรับรอง” หลินเซียนนั่งนิ่ง ๆ มองบรรยากาศระหว่างสองอาหลานด้วยความแปลกใจคราแรกนางคิดว่าเฉินอ๋องน่าจะเป็นพวกเดียวกับองค์รัชทายาท เพราะอีกฝ่ายมาหาถึงที่นี่พร้อมหยางเกิง ซึ่งหญิงสาวรู้ดีว่าคนผู้นี้อยู่ฝั่งไหน แต่พอมองพฤติกรรมของคนทั้งหมดแล้วกลับเกิดความสับสนหลินเซี

“พระชายาหายดีแล้วหรือ” องค์รัชทายาทเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมากับเสด็จอาของตัวเอง“ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันคงจะพักผ่อนน้อยจนเกินไป ทำให้ทรงเป็นกังวลแล้ว”“ไม่เป็นอะไร เราเข้าใจ อันที่จริงเราออกจะดีใจด้วยซ้ำที่เสด็จอาดูจะใส่ใจพระชายาถึงเพียงนี้” แม้คำพูดนั้นจะเอ่ยกับเฉินอ๋องและพระชายา แต่สายตาขององค์รัชทายาทกลับเหลือบไปมองหลี่ซุนรั่วที่นั่งอยู่อีกฝั่งราวกับมีความนัยขณะเดียวกันเฉินอ๋องก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตท่าทางที่แปลกไปของจูจื่อหราน “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” ชายหนุ่มถามเมื่อรู้สึกว่านางดูกังวลกว่าปกติ ความจริงแล้วเขาไม่เคยเห็นนางมีท่าทางเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวนับแต่อยู่ด้วยกันมา“ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉันคงนอนน้อยเกินไปจริง ๆ” หลินเซียนบอกกับเฉินอ๋องและหันไปมองเจ้ากรมโยธาอย่างหลี่หยางเกิงอีกครั้ง แน่นอนว่ามันทำให้นางกังวลใจแต่อย่างไรก็ต้องอดทน หากเพียงเท่านี้ยังบังคับตนเองให้ไม่กลัวไม่ได้ แล้วจะทำการใหญ่กว่านี้ได้อย่างไรหากยังมองอีกฝ่ายแล้วเห็นเพียงภาพการตายของตนเอง ความหวังในการแก้แค้นก็คงต้องพับเก็บไปเสียแล้วทางด้านหยา

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินนายหญิงของตนเอ่ยเช่นนั้น เหม่ยลี่จึงต้องยอมรับออกมาว่า ตนเป็นคนตั้งใจทำทุกอย่างเพราะไม่อยากให้พระชายารังแกเจ้านายของตน แม้ว่าเหม่ยลี่จะไม่อยากยอมรับเพราะผลของมันทำให้นางต้องถูกเฆี่ยนอย่างหนักก็ตาม เรื่องนี้เป็นที่กล่าวขานภายในจวนจนรู้ไปถึงหูท่านอ๋อง แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ก้าวก่ายอย่างที่บอกกับพระชายาของตน อันที่จริงเขาเองก็คิดว่าดีแล้วที่จัดการเช่นนี้ เพราะเรื่องกลั่นแกล้งกัน หากไม่ได้ถึงแก่ชีวิตของคนในเรือน ในจวน ในตำหนัก หรือแม้กระทั่งในวังหลวง ก็ล้วนมาจากความหึงหวงทั้งสิ้น หากต้องการจะเอาคืนกันจนตายก็ถือว่าไร้หัวคิด แต่การตัดแข้งตัดขาและเอาคืนเช่นนี้ ดูเหมือนจะเป็นประโยชน์มากกว่า เรื่องราวของเหม่ยลี่เป็นเพียงเรื่องแรกที่หลินเซียนจัดการสะสางในจวนอ๋อง นางยังมีอีกหลายเรื่องให้ต้องสงสัย อย่างเรื่องบัญชีที่ค่อนข้างจะไม่ถูกต้องอยู่หลายส่วน แต่เพราะต้องรวบรวมหลักฐาน จึงทำให้พระชายาอ๋องตัดสินใจจัดการเรื่องอื่น ๆ และต้องเร่งหาพรรคพวกเสียก่อน แน่นอนว่าคนงานในเรือนซิ่งฮวามีมากขึ้น ในขณะที่คนของเรือนหลันฮวา แม้จะไม่ได้ลดจำนว

“ต้าเหนิงเอาสุรามาอีก” มู่หรันเฟิงเทสุราในไหแต่ไม่มีสุราไหลลงมาสักหยด เมื่อไม่ทันใจจึงเดินโซซัดโซเซไปที่ชั้นวางสุราเอง ในขณะที่เขย่งตัวจะเอื้อมมือไปคว้าสุราชั้นบนสุดร่างของมู่หรันเฟิงก็จวนเจียนจะล้มลง โชคดีที่มือคู่หนึ่งรับไว้ทันสายตาของนางเพ่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งหน้าตาคุ้นเคยอยู่บ้าง ดวงตาของนางกะพริบถี่หลายรอบพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น“ฮูหยิน สามีของเจ้าจากไปเพียงไม่นานถึงกับลืมกันแล้วหรือ” สมองที่มึนงงของนางนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ถึงคำสั่งสามีมู่หรันเฟิงรีบยืนตัวตรงทั้งที่ร่างกายเอนเอียงไปมา ทำหน้าตาจริงจังใส่สามี “ข้าดื่มไปเพียงนิดเดียวยังไม่เมานะเจ้าคะ” โจวจื่อหยางแทบจะหลุดขำเมื่อได้ยินข้อแก้ตัวของภรรยา“กลิ่นสุราบนตัวเจ้าแรงเสียขนาดนี้ คงไม่ต่ำกว่าสิบไหแล้วกระมัง” มู่หรันเฟิงก้มดมกลิ่นของตัวเอง ย่นจมูกเมื่อไม่เห็นจะได้กลิ่นสุราอย่างที่เขาบอก“ข้าใช้ถุงหอมกลบกลิ่นสุราแล้วนี่นา” นางพึมพำเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสามีได้ยินทุกคนที่นางพูด โจวจื่อหยางอยากจับภรรยาตัวน้อยมาตีกับความซนของนาง มู่หรันเฟิงมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเขาถึงไม่อ

แต่เดิมจางเหมยหลินมีหน้าตาที่งดงามถึงได้มัดใจใต้เท้ามู่บิดาของมู่หรันเฟิงได้อยู่หมัด แม้ตอนนี้จะทำงานหนักจนผิวไม่เนียนนุ่มเหมือนก่อน ใบหน้าดูซูบตอบแต่ก็ยังเหลือเค้าโครงของความงดงามมากกว่าสาวชาวบ้านทั่วไปเมื่อได้ยินสหายพูดเช่นนั้น พวกมันก็หันมาให้ความสนใจสตรีตรงหน้าแทน “บุตรชายเจ้าติดเงินพวกข้าไว้แต่ไม่มีคืน ถ้าไม่อยากให้มันตายเจ้าก็จ่ายเงินแทนมันมา” ฝั่งอันธพาลแบมือออกมาเพื่อให้นางนำเงินขึ้นมาจ่ายจางเหมยหลินเป็นเพียงบ่าวตักของเสีย อีกทั้งยังถูกฮูหยินใหญ่ของจวนคอยกลั่นแกล้ง เงินแม้แต่อีแปะเดียวติดตัวนางก็ไม่มี ทั้งที่แต่ก่อนไม่ว่าต้องการอะไรนางก็มีกำลังซื้อได้ นั่นเป็นเพราะสินเดิมของมารดามู่หรันเฟิง“ข้าไม่มีเงิน” จางเหมยหลินที่ตกต่ำลงส่ายหน้าอย่างอดสู“หากเจ้าไม่มีเงิน ทำไมไม่ใช้ร่างกายของเจ้าทอดกายให้พวกข้าชื่นชมเพื่อแลกกับเงินเพียงเล็กน้อยสักหน่อยเล่า” จางเหมยหลินเพิ่งรู้ตัวว่าสายตาของพวกมันพุ่งตรงมาที่นาง จะให้นางใช้ร่างกายแลกกับชีวิตบุตรชายนางย่อมไม่ทำ จางเหมยหลินก็คือจางเหมยหลิน รักบุตรชายเพียงใดแต่นางย่อมรักชีวิตตัวเองมากกว่า ไม่เช่นนั้นคงไม่หนีไปเป็นอนุของคหบดีเพื่อหวังสบาย“

“เสร็จงานแล้วข้าจะรีบตามไป” โจวจื่อหยางหอมไปที่แก้มของฮูหยิน ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย สองมือดันแผงอกสามีให้ออกห่างเมื่อเขาทำท่าจะหอมไปที่แก้มอีกข้าง“พอแล้วเจ้าค่ะ” ห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วยามก็รู้สึกเหมือนห่างกันไกลนับพันลี้ นับว่าเป็นเรื่องคุ้นตาของบ่าวไพร่ ใต้เท้ามู่ผู้นี้รักภรรยายิ่งกล้าปฏิเสธคุณหนูจวนขุนนางใหญ่ที่ยอมแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง โชคดีที่ฮ่องเต้เองเอ็นดูมู่หรันเฟิงไม่น้อยจึงไม่มีใครกล้าใช้อำนาจบีบบังคับได้ นับว่ามู่หรันเฟิงได้เกาะขาทองคำขาใหญ่หลังจากแต่งงานไม่ว่าโจวจื่อหยางจะไปทำงานไกลแค่ไหนมู่หรันเฟิงก็จะตามเขาไปด้วยทุกที่ แถมบางครั้งยังช่วยสอนชาวบ้านแถบนั้นในการปลูกเพาะพันธุ์พืชที่เหมาะสมกับพื้นที่นั้น ๆ ด้วย“การประชุมขุนนางเสร็จเมื่อไร ข้าจะรีบตามไปทันที” โจวจื่อหยางจับจูงมือภรรยาขึ้นรถม้าเพื่อไปส่งยังร้านสุราของสหายมู่หรันเฟิง“แล้วข้าจะรอนะเจ้าคะ” ภายในรถม้าบุผ้านวมอย่างดี มีน้ำชากับขนมเตรียมไว้ให้ฮูหยินเสมอ เมื่อขึ้นมานั่งบนรถม้าโจวจื่อหยางก็กอดเอวภรรยาเข้ามาแนบชิดเห็นวันนี้ภรรยาแต่งกายงดงามเป็นพิเศษ เขาก็รู้สึกไม่อยากไปทำงาน อยากที่จะอยู่กับนางทั้งวัน

“พวกข้าพยายามหามาคืนแล้ว แต่ได้มาเพียงเท่านี้” อารองเอ่ย“แล้วเอาเงินที่ใดไปไถ่ออกมาเจ้าคะ” มู่หรันเฟิงถามเพราะกลัวทุกคนจะลำบากแต่มู่เฉินเฟิงกลับยิ้ม “ข้าบอกเรื่องหนึ่งหมื่นตำลึงทองกับทุกคนแล้ว นี่ก็เงินส่วนหนึ่งที่เจ้าแบ่งให้ ขนาดใช้ไปเยอะถึงเพียงนั้นยังไม่หมดเลย ส่วนเรื่องท่านย่า” มู่เฉินเฟิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยดีหรือไม่ จึงหันไปหาบิดา“ถึงอย่างไรก็ยังเป็นมารดา ข้ากับอาสามของเจ้าเลยคิดว่าจะส่งเงินช่วยเหลือเล็กน้อยในแต่ละเดือน”มู่หรันเฟิงพยักหน้า “ให้เขาทำไร่หากินกันเองด้วยสิเจ้าคะ ที่ดินตรงนั้นมีที่ให้เพาะปลูกได้ พวกเขาจะได้ช่วยเหลือตัวเองได้”อารองพยักหน้า “นั่นเป็นความคิดที่ดี”ในที่สุดเมื่อวันมงคลมาถึงมู่หรันเฟิงก็ขึ้นเกี้ยวไปยังบ้านเจ้าบ่าว ชาวเมืองต่างมาร่วมแสดงความยินดีเพราะเป็นสมรสพระราชทาน และการกวาดล้างขุนนางทุจริตก่อนหน้าทำให้โจวจื่อหยางขึ้นเป็นเหมินเซี่ยเสิ่งเสนาบดีฝ่ายตรวจสอบ กลายเป็นขุนนางขั้นสอง แถมยังประทานจวนและที่ดินรวมถึงทรัพย์สินต่าง ๆ เพื่อประกาศคุณงามความดีงานพิธีวันนี้จึงมีตระกูลขุนนางชั้นสูงเข้าร่วมมากมาย แต่โจวจื่อหยางก็อยู่ต้อนรับเพียงไม่นาน ทิ้งให้สหายอย่า

มู่หย่งเซินและมู่เจี้ยนหาวถูกจับด้วยข้อหาเดียวกันคือติดสินบน เพียงแต่บิดาติดสินบนเรื่องตำแหน่งขุนนาง ผิดร้ายแรงจึงถูกเนรเทศ ส่วนบุตรชายนั้นติดสินบนเรื่องผลสอบจากนี้สืบไปจะไม่สามารถเข้าสอบและรับราชการเป็นขุนนางได้อีก“ฮูหยินจางท่านเองเล่ามีใบบันทึกสินเดิมหรือไม่” จางเหมยหลินส่ายหน้า ความวุ่นวายทุกอย่างที่โถมเข้ามามันรุนแรงราวกับพายุ นางไม่อยากจะฝืนอีกแล้ว “ข้าไม่มีสินเดิมเหลือแล้วเจ้าคะ”“เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้แต่ตัว จวนแห่งนี้จะถูกยึดเช่นเดียวกับทรัพย์สินอื่นที่เหลือ”ฮูหยินเฒ่าที่คิดหนีเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่บุตรชายบอกให้ไปหาน้องชายที่เมืองผิงอัน ก็โวยวายขึ้นมาเมื่อแม้แต่รถม้าก็ถูกยึด “หากยึดเช่นนี้แล้วข้าจะกลับผิงอันได้อย่างไร” มู่หรันเฟิงที่เพิ่งมาถึงก็เหนื่อยใจกับภาพที่เห็นนางรู้ว่าฮูหยินเฒ่าหากไปที่ผิงอันจะต้องสร้างความวุ่นวายให้ที่นั่นเป็นแน่ จึงแสดงออกถึงความกตัญญูครั้งสุดท้าย เพื่อจะเป็นกุศลให้กับแม่นางมู่เจ้าของร่างนี้“อีกไม่นานข้าก็จะแต่งออกไปแล้ว โฉนดนี้แม่ข้าตั้งใจจะเอาไว้ให้สาวใช้ของนาง เป็นที่ดินนอกกำแพงเมืองไปเล็กน้อย หากท่านย่าไม่รังเกียจ ก็พาฮูหยินกับหลาน ๆ คนอื่นไป

เถ้าแก่เนี้ยเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำถาม นางเพียงยกจอกสุราขึ้น “ถ้าเจ้าชนะข้าได้ แล้วข้าจะบอก” เห็นอีกฝ่ายคอแข็งเช่นนี้มู่หรันเฟิงก็ยิ่งเอะใจในขณะที่กำลังยกไหสุราเถ้าแก่เนี้ยเองก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน ทำให้มือของอีกฝ่ายแตะโดนที่ท่อนแขนเรียวของมู่หรันเฟิง สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยนิ่งไปสักพักก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจปนดีใจหันมาจ้องนางไม่วางตาคิ้วของมู่หรันเฟิงขมวด “หน้าข้ามีอะไรติดหรือ”“เป็นแกใช่ไหมหรันเฟิง นี่แกตายแล้วก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ” “ต้าเหนิงเป็นแกจริง ๆ ด้วย ฉันนึกว่าแกจะยังมีชีวิตอยู่ที่ดีในโลกนั่นซะอีก ก่อนหน้านี้เพิ่งจะเจอมีมี่ไปเอง” เมื่อพูดออกไปเช่นนั้นต้าเหนิงก็รีบถามกลับทันที“แกเจอมีมี่เหรอ ฉันเองก็เจอเยว่ฮวาเหมือนกัน” แบบนี้หมายความว่าพวกเธอทั้งสี่คนก็มากันครบเลยนะสิ มู่หรันเฟิงรับปากว่าจะส่งจดหมายไปบอกมีมี่ที่เมืองคุณหมิงว่าเพื่อน ๆ คนอื่นตอนนี้กำลังอยู่ในเมืองหลวง ให้เร่งเดินทางมาเจอหลังจากเทศกาลปล่อยโคมวันรุ่งขึ้นก็เกิดเหตุการณ์วุ่นวายทั่วทั้งเมืองหลวง เพราะมีพระราชโองการเกี่ยวกับพฤติกรรมของบรรดาขุนนางที่ฉ้อฉลและทุจริต บรรดาขุนนางกังฉินทั้งหลายถูกจับและถูกริบทร