Novels by ปลาสีฟ้า

“ถ้าจะให้ตอบตามตรง...” มู่หรันเฟิงยังไม่ทันได้พูดต่อ บิดาของนางก็กระแอมออกมาทำเอาฮูหยินเฒ่ากับจางเหมยหลินรวมถึงบุคคลอื่น ๆ ในตระกูลมู่กระสับกระส่ายนั่งยืนกันไม่ติดและคนที่ร้อนรนกลัวความผิดที่สุดก็คงจะเป็นสาวใช้ทั้งสอง พวกนางมองมายังมู่หรันเฟิงด้วยสายตาอ้อนวอน ถ้าคุณหนูยืนยันว่าพวกนางขโมยของจริง ก็คงถึงจุดจบของพวกนางแล้ว เพราะมู่หรันเฟิงไม่เคยสักครั้งที่จะให้พวกนางนำของของอดีตฮูหยินไปจำนำ จะมีก็เพียงจางเหมยหลินฮูหยินเอกในตอนนี้ก็เท่านั้น แต่ไม่ว่าจะเอ่ยออกไปหรือไม่เอ่ยออกไปก็ล้วนต้องตาย“ข้ามิเคยให้สาวใช้คนไหนนำสินเดิมของท่านแม่ไปจำนำหรอกเจ้าคะ ถึงแม้เบี้ยหวัดที่ข้าได้จะเพียงน้อยนิด แต่สินเดิมของมารดาข้าไม่มีทางนำออกมาใช้แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านแม่เคยสั่งเสียไว้ว่าสินเดิมเหล่านั้นจะติดตัวข้าไปเป็นสินเดิมตอนแต่งงานอีกอย่าง...” มู่หรันเฟิงมองเลยไปยังด้านหลังคนของทางการ ถึงแม้ว่านี่จะมืดค่ำแล้วแต่เพราะอยู่ดี ๆ คนของทางการยกโขยงกันมาที่นี่ ตรงประตูใหญ่จึงมีชาวบ้านยืนออกันอยู่เต็มไปหมด มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อยและพูดเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย “สินเดิมบางส่วนท่านแม่ให้ข้าเอาไว้ก็จริง แต่ส่วนใหญ

“ฮึก ฮือ ชีวิตข้าช่างอาภัพนัก พ้นจากปรโลกไม่ทันไรก็ถูกขับไล่ออกจากจวน ท่านแม่ไยท่านต้องทิ้งข้าไว้คนเดียว ทำไมท่านถึงไม่พาข้าไปด้วย” สตรีส่งผักได้ยินเสียงแว่วมาหูก็กระดิกทันที ผู้คนในตลาดมักบอกว่านางมีหูที่ดีและปากที่สว่างมากพอจะกระจายข่าวอย่างรวดเร็ว ร่างที่สูงใหญ่ของนางเอียงตัวแอบฟังคนผู้หนึ่งตัดพ้ออยู่ข้างกำแพง“แต่ก็คงอีกไม่นานที่ข้าจะได้ตายตามท่านไป ท่านพ่อรังเกียจข้าถึงขนาดขับไล่ออกจากจวน ฮึก ฮือ ท่านแม่ เดินทางครั้งนี้ข้าอาจถูกโจรปล้นระหว่างทางคงไม่มีชีวิตรอดกลับ ท่าดีใจที่จะได้ไปอยู่กับท่านพร้อมหน้า แต่ถ้าไม่มีค่าแล้วทรัพย์สมบัติของท่านจะเป็นเช่นไร ท่านพ่อก็คงยกให้กับฮูหยินคนใหม่ใช่หรือไม่ ทำไมท่านพ่อถึงไม่รักข้าบ้าง ทั้งยังยอมให้น้องสาวหยิบฉวยสินเดิมของท่านแม่ไปใช้ในพิธีปักปิ่น พอข้าทวงความยุติธรรมก็ถูกโบยจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด หมอสักคนก็ไม่เคยส่งมาดูแลข้า แต่เป็นเพราะท่านแม่ที่คุ้มครองข้า ข้าถึงยังมีชีวิตรอดมาได้” มู่หรันเฟิงมั่นใจแล้วว่าสตรีขายผักผู้นี้มาแอบฟังก็ร้องไห้คร่ำครวญหนักยิ่งกว่าเดิม เหมือนกลัวว่าคนหลังกำแพงจะไม่ได้ยิน “แต่รอดมาได้แล้วอย่างไรในเมื่อข้าไม่เป็นที่ต้อง

ดูจากนิสัยของฮูหยินเฒ่าแล้วจะเลี้ยงลูกออกมาดีได้อย่างไร ทุกคนก็คงเหมือนบิดาของมู่หรันเฟิงหมดกระมัง ช่างเถอะสิ่งที่นางต้องกังวลคือสมบัติของแม่นางมู่มากกว่า ดูจากสายตาและรอยยิ้มของจางเหมยหลินเมื่อครู่ คงอยากจะผลาญสินเดิมของอดีตฮูหยินจนตัวซีดตัวสั่นแล้วกระมัง นางไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่ในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนขับไล่นางไปได้ นางเองก็มีแผนไว้ในใจแล้วเช่นกันเท่าที่นางรู้มาจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สามีและบ้านไม่สามารถยึดเอาสินเดิมของฮูหยินมาเช่นนี้ได้ เว้นแต่ผู้เป็นเจ้าของจะยินยอม แต่ในความทรงจำก็ไม่เห็นมีตอนไหนที่อดีตฮูหยินได้ทำลายลักษณ์อักษรยินยอมยกทรัพย์สมบัติให้กับใต้เท้ามู่ เพราะฉะนั้นทรัพย์สมบัติทุกอย่างย่อมตกเป็นของบุตรสาวเช่นนางคนตระกูลมู่อยากได้สินเดิมของอดีตฮูหยิน มิรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่รู้หรืออย่างไรว่าทรัพย์สมบัติเหล่านี้มีบัญชีทรัพย์สินบันทึกควบคุมเอาไว้ โดยมีผู้อาวุโสลงชื่อเอาไว้เป็นพยาน หรือไม่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่แท้จริงแล้วรู้ดีทุกอย่าง แต่มีความละโมบโลภมากอยากได้ของผู้อื่นโดยมิสนใจอะไรหรันเฟิงคิดได้เช่นนั้นก็รื้อค้นข้าวของในหีบไม้ออกมาดู ถึงอย่างไรเจ้าของร่างเ

มู่หรันเฟิงบุตรสาวคนโตของใต้เท้ามู่ สิ้นใจในระหว่างการรักษาจากพิษบาดแผลที่ถูกโบย ทำให้นางได้เข้ามาในร่างนี้ จากความทรงจำที่ได้รับมาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมที่มีชื่อเหมือนกันกับนาง ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วเมืองหลวง ในยุคนี้ชื่อเสียงสตรีสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้ทำเรื่องไร้หัวคิดและดูไร้สาระเช่นนี้ได้มู่หรันเฟิงใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับทุกอย่างในความทรงจำ รวมถึงจดจำผู้คนที่มุ่งร้ายกับเจ้าของร่างเดิม ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วก็มีแต่ต้องเรียนรู้และใช้ชีวิตต่อไปคนไม่เข้าใจมู่หรันเฟิงก็เพราะนางนั้นแสดงออกแต่ทางที่ร้าย ทั้ง ๆ ที่นางนั้นน่าสงสารยิ่งกว่าใคร แต่ในเมื่อยามนี้นางเป็นมู่หรันเฟิงแล้วก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและดีที่สุดนั่นแหละหญิงสาวคิดพลางมองไปยังสาวใช้ทั้งสองของตน อดคิดไม่ได้ว่าอยู่กันมาตั้งนานก็ยังเป็นคนของจางเหมยหลินไปได้ แล้วนางจะเชื่อใจใครได้กันเล่าหลังจากรักษาตัวมาหลายวัน ทั้งที่ถูกทิ้งขว้างรักษาด้วยยาราคาถูก แต่ร่างกายของมู่หรันเฟิงก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว รอยบาดแผลใหญ่ก็ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ จนนางเองที่เห็นแผลกับตาก็ไม่อยากจะเชื่อ“นายท่านเรีย

สาวใช้พากันพยุงคุณหนูใหญ่กลับมาที่เรือน ขาของนางลากมาตลอดทางจนเกิดบาดแผล เมื่อแม่นมเผยสั่งไม่ให้ใครช่วยเหลือก็ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งสาวใช้คนสนิทที่เคยคิดว่าเชื่อใจได้ก็โยนนางลงกับเตียงอย่างไม่ไยดี “เจ้าไปเอาผ้ามาเช็ดแผลที่หลังคุณหนูหน่อยเถอะ” มู่หรันเฟิงพลันได้สติตอนถูกโยนลงไปเตียง นางได้ยินเสียงสาวใช้เกี่ยงกันดูแลนาง ปากอยากขยับไล่ออกจากเรือนไปทั้งคู่แต่แค่จะพูดก็ยังไม่มีแรง ลืมตาก็ยังทำได้ยากเมื่อได้ยินคำพูดหนึ่งหลุดออกจากปากสาวใช้ นางก็ยิ่งรู้สึกสมเพชตนเองที่หูหนวกตาบอด“ปล่อยให้เจ็บแบบนี้แหละยิ่งดี ข้าจะนำเรื่องนี้ไปบอกกับฮูหยิน เผื่อฮูหยินจะตกรางวัลให้ข้า”“แล้วนายท่านเล่าจะว่าอย่างไร ถึงอย่างไรเรือนนั้นก็ตามหมอมารักษาคุณหนูรองแล้ว เจ้าก็ลองขอยามาให้คุณหนูใหญ่หน่อย”“ถ้าฮูหยินจะให้ยามารักษาคงจะเป็นยาพิษมากกว่า เจ้าก็รักษาไปตามวิธีของเจ้าเถอะ”“แล้วถ้าคุณหนูใหญ่ตายขึ้นมา” สาวใช้ผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะหันไปสบตากัน “เจ้าช่วยเรียนฮูหยินทีว่าอาการคุณหนูใหญ่ปางตาย ถ้าเกิดนางเป็นอะไรขึ้นมาเราจะได้พ้นโทษ”“กลัวไปได้ ถ้านางตายไม่มีใครกล้ากล่าวโทษเราหรอก มีแต่ฮูหยินจะตกรางวั

มู่หย่งเซินมองบุตรสาวที่เขาจงเกลียดจงชัง ยิ่งเห็นบาดแผลของมู่หรันฮวาเขาก็ยิ่งชิงชังบุตรสาวคนโต คำพูดของมู่หรันเฟิงเหมือนกระตุ้นบาดแผลในใจของใต้เท้ามู่ ก็เพราะสินเดิมเหล่านี้เขาถึงต้องทำร้ายจิตใจคนรักที่รักกันมานานอย่างจางเหมยหลิน แม้มารดาของหรันเฟิงจะเป็นฮูหยินเอกแล้วอย่างไร คนที่เขารักก็ไม่ใช่ทั้งนางหรือแม้กระทั่งมารดาของนาง“จับตัวนางเอาไว้” เสียงที่มีอำนาจตะโกนบอกบ่าวและสาวใช้ให้จับตัวมู่หรันเฟิงที่กำลังจะเดินออกจากห้องโถงไป“สงสัยข้าจะใจดีกับเจ้าเกินไปแล้วหรันเฟิง พาคุณหนูใหญ่ไปที่ลานกลางบ้าน” สิ้นคำสั่งของผู้นำตระกูลมู่ทำให้ใบหน้าของจางเหมยหลินกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เพราะนางรู้ดีว่าสามีของนางคิดจะทำสิ่งใดถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคำครหาและมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานของใต้เท้ามู่ พวกเขาคงจัดการมู่หรันเฟิงไปให้พ้นหน้านานแล้ว แต่ยามนี้ต่อให้นางจะถูกเฆี่ยนจนตายลงไปก็คงไม่มีใครสนใจ เพราะการกระทำที่ไร้หัวคิดของนางนั้นรับรู้กันไปทั่ว ถ้าวันนี้เขาลงโทษโบยนางก็คงจะไม่มีใครคิดติดใจอะไร“พาข้ากลับเรือน” ฮูหยินเฒ่าที่ปกติจะสอดมือเข้ามายุ่งทุกเรื่องกลับมีท่าทีไม่สนใจ หญิงชราหลับตาลงแล้วลุกขึ้นอย่างเชื่อง