Novels by ปลาสีฟ้า

“ต้าเหนิงเอาสุรามาอีก” มู่หรันเฟิงเทสุราในไหแต่ไม่มีสุราไหลลงมาสักหยด เมื่อไม่ทันใจจึงเดินโซซัดโซเซไปที่ชั้นวางสุราเอง ในขณะที่เขย่งตัวจะเอื้อมมือไปคว้าสุราชั้นบนสุดร่างของมู่หรันเฟิงก็จวนเจียนจะล้มลง โชคดีที่มือคู่หนึ่งรับไว้ทันสายตาของนางเพ่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งหน้าตาคุ้นเคยอยู่บ้าง ดวงตาของนางกะพริบถี่หลายรอบพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น“ฮูหยิน สามีของเจ้าจากไปเพียงไม่นานถึงกับลืมกันแล้วหรือ” สมองที่มึนงงของนางนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ถึงคำสั่งสามีมู่หรันเฟิงรีบยืนตัวตรงทั้งที่ร่างกายเอนเอียงไปมา ทำหน้าตาจริงจังใส่สามี “ข้าดื่มไปเพียงนิดเดียวยังไม่เมานะเจ้าคะ” โจวจื่อหยางแทบจะหลุดขำเมื่อได้ยินข้อแก้ตัวของภรรยา“กลิ่นสุราบนตัวเจ้าแรงเสียขนาดนี้ คงไม่ต่ำกว่าสิบไหแล้วกระมัง” มู่หรันเฟิงก้มดมกลิ่นของตัวเอง ย่นจมูกเมื่อไม่เห็นจะได้กลิ่นสุราอย่างที่เขาบอก“ข้าใช้ถุงหอมกลบกลิ่นสุราแล้วนี่นา” นางพึมพำเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสามีได้ยินทุกคนที่นางพูด โจวจื่อหยางอยากจับภรรยาตัวน้อยมาตีกับความซนของนาง มู่หรันเฟิงมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเขาถึงไม่อ

แต่เดิมจางเหมยหลินมีหน้าตาที่งดงามถึงได้มัดใจใต้เท้ามู่บิดาของมู่หรันเฟิงได้อยู่หมัด แม้ตอนนี้จะทำงานหนักจนผิวไม่เนียนนุ่มเหมือนก่อน ใบหน้าดูซูบตอบแต่ก็ยังเหลือเค้าโครงของความงดงามมากกว่าสาวชาวบ้านทั่วไปเมื่อได้ยินสหายพูดเช่นนั้น พวกมันก็หันมาให้ความสนใจสตรีตรงหน้าแทน “บุตรชายเจ้าติดเงินพวกข้าไว้แต่ไม่มีคืน ถ้าไม่อยากให้มันตายเจ้าก็จ่ายเงินแทนมันมา” ฝั่งอันธพาลแบมือออกมาเพื่อให้นางนำเงินขึ้นมาจ่ายจางเหมยหลินเป็นเพียงบ่าวตักของเสีย อีกทั้งยังถูกฮูหยินใหญ่ของจวนคอยกลั่นแกล้ง เงินแม้แต่อีแปะเดียวติดตัวนางก็ไม่มี ทั้งที่แต่ก่อนไม่ว่าต้องการอะไรนางก็มีกำลังซื้อได้ นั่นเป็นเพราะสินเดิมของมารดามู่หรันเฟิง“ข้าไม่มีเงิน” จางเหมยหลินที่ตกต่ำลงส่ายหน้าอย่างอดสู“หากเจ้าไม่มีเงิน ทำไมไม่ใช้ร่างกายของเจ้าทอดกายให้พวกข้าชื่นชมเพื่อแลกกับเงินเพียงเล็กน้อยสักหน่อยเล่า” จางเหมยหลินเพิ่งรู้ตัวว่าสายตาของพวกมันพุ่งตรงมาที่นาง จะให้นางใช้ร่างกายแลกกับชีวิตบุตรชายนางย่อมไม่ทำ จางเหมยหลินก็คือจางเหมยหลิน รักบุตรชายเพียงใดแต่นางย่อมรักชีวิตตัวเองมากกว่า ไม่เช่นนั้นคงไม่หนีไปเป็นอนุของคหบดีเพื่อหวังสบาย“

“เสร็จงานแล้วข้าจะรีบตามไป” โจวจื่อหยางหอมไปที่แก้มของฮูหยิน ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย สองมือดันแผงอกสามีให้ออกห่างเมื่อเขาทำท่าจะหอมไปที่แก้มอีกข้าง“พอแล้วเจ้าค่ะ” ห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วยามก็รู้สึกเหมือนห่างกันไกลนับพันลี้ นับว่าเป็นเรื่องคุ้นตาของบ่าวไพร่ ใต้เท้ามู่ผู้นี้รักภรรยายิ่งกล้าปฏิเสธคุณหนูจวนขุนนางใหญ่ที่ยอมแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง โชคดีที่ฮ่องเต้เองเอ็นดูมู่หรันเฟิงไม่น้อยจึงไม่มีใครกล้าใช้อำนาจบีบบังคับได้ นับว่ามู่หรันเฟิงได้เกาะขาทองคำขาใหญ่หลังจากแต่งงานไม่ว่าโจวจื่อหยางจะไปทำงานไกลแค่ไหนมู่หรันเฟิงก็จะตามเขาไปด้วยทุกที่ แถมบางครั้งยังช่วยสอนชาวบ้านแถบนั้นในการปลูกเพาะพันธุ์พืชที่เหมาะสมกับพื้นที่นั้น ๆ ด้วย“การประชุมขุนนางเสร็จเมื่อไร ข้าจะรีบตามไปทันที” โจวจื่อหยางจับจูงมือภรรยาขึ้นรถม้าเพื่อไปส่งยังร้านสุราของสหายมู่หรันเฟิง“แล้วข้าจะรอนะเจ้าคะ” ภายในรถม้าบุผ้านวมอย่างดี มีน้ำชากับขนมเตรียมไว้ให้ฮูหยินเสมอ เมื่อขึ้นมานั่งบนรถม้าโจวจื่อหยางก็กอดเอวภรรยาเข้ามาแนบชิดเห็นวันนี้ภรรยาแต่งกายงดงามเป็นพิเศษ เขาก็รู้สึกไม่อยากไปทำงาน อยากที่จะอยู่กับนางทั้งวัน

“พวกข้าพยายามหามาคืนแล้ว แต่ได้มาเพียงเท่านี้” อารองเอ่ย“แล้วเอาเงินที่ใดไปไถ่ออกมาเจ้าคะ” มู่หรันเฟิงถามเพราะกลัวทุกคนจะลำบากแต่มู่เฉินเฟิงกลับยิ้ม “ข้าบอกเรื่องหนึ่งหมื่นตำลึงทองกับทุกคนแล้ว นี่ก็เงินส่วนหนึ่งที่เจ้าแบ่งให้ ขนาดใช้ไปเยอะถึงเพียงนั้นยังไม่หมดเลย ส่วนเรื่องท่านย่า” มู่เฉินเฟิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยดีหรือไม่ จึงหันไปหาบิดา“ถึงอย่างไรก็ยังเป็นมารดา ข้ากับอาสามของเจ้าเลยคิดว่าจะส่งเงินช่วยเหลือเล็กน้อยในแต่ละเดือน”มู่หรันเฟิงพยักหน้า “ให้เขาทำไร่หากินกันเองด้วยสิเจ้าคะ ที่ดินตรงนั้นมีที่ให้เพาะปลูกได้ พวกเขาจะได้ช่วยเหลือตัวเองได้”อารองพยักหน้า “นั่นเป็นความคิดที่ดี”ในที่สุดเมื่อวันมงคลมาถึงมู่หรันเฟิงก็ขึ้นเกี้ยวไปยังบ้านเจ้าบ่าว ชาวเมืองต่างมาร่วมแสดงความยินดีเพราะเป็นสมรสพระราชทาน และการกวาดล้างขุนนางทุจริตก่อนหน้าทำให้โจวจื่อหยางขึ้นเป็นเหมินเซี่ยเสิ่งเสนาบดีฝ่ายตรวจสอบ กลายเป็นขุนนางขั้นสอง แถมยังประทานจวนและที่ดินรวมถึงทรัพย์สินต่าง ๆ เพื่อประกาศคุณงามความดีงานพิธีวันนี้จึงมีตระกูลขุนนางชั้นสูงเข้าร่วมมากมาย แต่โจวจื่อหยางก็อยู่ต้อนรับเพียงไม่นาน ทิ้งให้สหายอย่า

มู่หย่งเซินและมู่เจี้ยนหาวถูกจับด้วยข้อหาเดียวกันคือติดสินบน เพียงแต่บิดาติดสินบนเรื่องตำแหน่งขุนนาง ผิดร้ายแรงจึงถูกเนรเทศ ส่วนบุตรชายนั้นติดสินบนเรื่องผลสอบจากนี้สืบไปจะไม่สามารถเข้าสอบและรับราชการเป็นขุนนางได้อีก“ฮูหยินจางท่านเองเล่ามีใบบันทึกสินเดิมหรือไม่” จางเหมยหลินส่ายหน้า ความวุ่นวายทุกอย่างที่โถมเข้ามามันรุนแรงราวกับพายุ นางไม่อยากจะฝืนอีกแล้ว “ข้าไม่มีสินเดิมเหลือแล้วเจ้าคะ”“เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้แต่ตัว จวนแห่งนี้จะถูกยึดเช่นเดียวกับทรัพย์สินอื่นที่เหลือ”ฮูหยินเฒ่าที่คิดหนีเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่บุตรชายบอกให้ไปหาน้องชายที่เมืองผิงอัน ก็โวยวายขึ้นมาเมื่อแม้แต่รถม้าก็ถูกยึด “หากยึดเช่นนี้แล้วข้าจะกลับผิงอันได้อย่างไร” มู่หรันเฟิงที่เพิ่งมาถึงก็เหนื่อยใจกับภาพที่เห็นนางรู้ว่าฮูหยินเฒ่าหากไปที่ผิงอันจะต้องสร้างความวุ่นวายให้ที่นั่นเป็นแน่ จึงแสดงออกถึงความกตัญญูครั้งสุดท้าย เพื่อจะเป็นกุศลให้กับแม่นางมู่เจ้าของร่างนี้“อีกไม่นานข้าก็จะแต่งออกไปแล้ว โฉนดนี้แม่ข้าตั้งใจจะเอาไว้ให้สาวใช้ของนาง เป็นที่ดินนอกกำแพงเมืองไปเล็กน้อย หากท่านย่าไม่รังเกียจ ก็พาฮูหยินกับหลาน ๆ คนอื่นไป

เถ้าแก่เนี้ยเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำถาม นางเพียงยกจอกสุราขึ้น “ถ้าเจ้าชนะข้าได้ แล้วข้าจะบอก” เห็นอีกฝ่ายคอแข็งเช่นนี้มู่หรันเฟิงก็ยิ่งเอะใจในขณะที่กำลังยกไหสุราเถ้าแก่เนี้ยเองก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน ทำให้มือของอีกฝ่ายแตะโดนที่ท่อนแขนเรียวของมู่หรันเฟิง สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยนิ่งไปสักพักก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจปนดีใจหันมาจ้องนางไม่วางตาคิ้วของมู่หรันเฟิงขมวด “หน้าข้ามีอะไรติดหรือ”“เป็นแกใช่ไหมหรันเฟิง นี่แกตายแล้วก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ” “ต้าเหนิงเป็นแกจริง ๆ ด้วย ฉันนึกว่าแกจะยังมีชีวิตอยู่ที่ดีในโลกนั่นซะอีก ก่อนหน้านี้เพิ่งจะเจอมีมี่ไปเอง” เมื่อพูดออกไปเช่นนั้นต้าเหนิงก็รีบถามกลับทันที“แกเจอมีมี่เหรอ ฉันเองก็เจอเยว่ฮวาเหมือนกัน” แบบนี้หมายความว่าพวกเธอทั้งสี่คนก็มากันครบเลยนะสิ มู่หรันเฟิงรับปากว่าจะส่งจดหมายไปบอกมีมี่ที่เมืองคุณหมิงว่าเพื่อน ๆ คนอื่นตอนนี้กำลังอยู่ในเมืองหลวง ให้เร่งเดินทางมาเจอหลังจากเทศกาลปล่อยโคมวันรุ่งขึ้นก็เกิดเหตุการณ์วุ่นวายทั่วทั้งเมืองหลวง เพราะมีพระราชโองการเกี่ยวกับพฤติกรรมของบรรดาขุนนางที่ฉ้อฉลและทุจริต บรรดาขุนนางกังฉินทั้งหลายถูกจับและถูกริบทร

ดวงตาคมเข้มดูโกรธแค้นเพราะกำลังคิดว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจมากพอจนสามารถทำเช่นนี้ได้ ก่อนชื่อหนึ่งจะหลุดออกมาจากปาก“ตระกูลมู่...” เช่นนั้นก็ยังมีเรื่องให้เคลือบแคลงใจ หากเป็นตระกูลมู่อย่างที่สงสัย ย่อมแปลว่าฝ่ายนั้นคิดวางยาบุตรสาวของตน“พิษลืมเลือนนี้ทำให้ผู้ที่ได้รับพิษเข้าไปความจำเสื่อมชั่วคราวหรือถาวรขึ้นอยู่กับจำนวนที่ใช้ นี่อาจเป็นเหตุผลที่ยาพูดความจริงของท่านแม่ทัพในวันนั้นไม่ได้ผล”“พิษตระกูลถังช่างยอดเยี่ยมเสียจริง” คำพูดที่เหมือนชื่นชมแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน จางเจิ้นอู่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะรู้สึกเช่นไรดี“แต่พิษที่นางเพิ่งกินเข้าไป ทำให้พิษลืมเลือนถูกกระตุ้นอีกครั้ง ปล่อยไว้นานคงจะไม่ดีต่อร่างกาย” เหมยอิงมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะอาสาออกไปทำภารกิจนี้ด้วยตนเอง“ข้าต้องออกไปตามหายาถอนพิษ” ท่านแม่ทัพพยักหน้า หากมู่หรูเหยาไม่ฟื้นขึ้นมาเขาก็ไม่มีทางรู้เรื่องราวทั้งหมด“ได้ ข้าจะจัดคนคุ้มกันให้เจ้า” พูดจบก็หันไปมองสตรีซึ่งยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงดวงตาเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยและไม่เข้าใจ เช่นนั้นแล้วก็ยังไม่คิดจะใจอ่อนก

พ่อบ้านที่รั้งรออยู่ไม่ไกลจากหน้าประตู เร่งไปทำตามคำสั่งของเจ้านาย จางเจิ้นอู่อุ้มภรรยาไปนอนที่เตียงของตนเอง นัยน์ตาคมมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชาแต่ก็แอบแฝงไว้ซึ่งความสงสัยและไม่เข้าใจ ความรู้สึกของจางเจิ้นอู่ตอนนี้ตีกันยุ่งเหยิง แม้จะเชื่อไปเกินห้าจากสิบส่วนว่าอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพิษที่ปนเปื้อนในอาหาร แต่ความรู้สึกที่เหลือก็บอกกับชายหนุ่มว่ามันอาจเป็นเพียงมารยาของนางที่แสร้งขึ้นมาทำให้เขาวางใจก็เป็นได้ ไม่นานนักพ่อบ้านหม่าก็เดินนำเหมยอิงเข้ามาในเรือน หากเพราะที่จวนไม่เกิดเรื่องร้ายคงไม่มีทางตามนางมาอย่างเร่งรีบเช่นนี้ ยามพ่อบ้านเดินนำทางมาที่เรือนใหญ่ เหมยอิงก็ตื่นตระหนกคิดว่าเกิดเรื่องร้าย จนเดินเข้ามาเห็นท่านแม่ทัพเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง คิ้วก็พลันขมวดด้วยความสงสัย แล้วคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นใครกัน? เมื่อเห็นคนที่ให้ตามมาถึง จางเจิ้นอู่จึงถอยออกจากข้างเตียงและรีบสั่งให้เหมยอิงทำการรักษา “นางโดนพิษ ข้าสกัดจุดเอาไว้แล้ว พิษน่าจะยังลุกลามไปไม่มาก แต่ข้าไม่รู้ว่านานกินเข้าไปมากเท่าใด” น้ำเสียงที่เจือปน

พ่อบ้านเห็นว่าท่านแม่ทัพไม่ได้ออกปากห้ามก็เร่งเข้าไปรับอาหารมาจากมือของฮูหยิน นำอาหารที่ส่งกลิ่นหอมไม่ต่างจากบะหมี่ในวันนั้นวางลงตรงหน้าของจางเจิ้นอู่ ก่อนจะขยับเก้าอี้ให้นายหญิงของจวนนั่งลง“แม้อาหารจานนี้จะดูเรียบง่าย แต่หากท่านได้ลองกินรองท้องก็จะช่วยทำให้รู้สึกอุ่นท้อง กินอาหารได้คล่องคอมากขึ้นและยังเป็นการเรียกน้ำย่อยอีกด้วย” มู่หรูเหยานำเสนออาหารที่นางทำมาอย่างดี ในขณะที่คนฟังปรายตามองอาหารที่ไม่ได้พิเศษอะไรมากนัก“หากฝีมือมีอยู่เพียงเท่านี้ ข้าว่าเจ้าควรอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า” เขาพูดพลางคีบอาหารจานอื่นเข้าปากภายใต้แขนเสื้อมู่หรูเหยาบิดผ้าเช็ดหน้าแน่นจนแทบขาด รู้สึกอยากจะข่วนหน้าเขาให้เป็นรอยให้หายแค้นเสียจริงจางเจิ้นอู่มองดูอาหารที่มู่หรูเหยานำมาก็คิดว่านางจะทำอะไรหรูหรา ทว่าสุดท้ายเป็นเพียงไข่ตุ๋นที่ตกแต่งให้ดูแปลกตาเป็นพิเศษ“หากท่านไม่ต้องการ ข้านำกลับไปกินเองก็ได้” ในเมื่อตะเกียบในมือเขาไม่ขยับมาที่จานของนาง มู่หรูเหยาก็เตรียมตัวจะยกกลับแต่จางเจิ้นอู่กลับขยับมือไปดึงชาม ซึ่งอีกฝ่ายกำลังจะยกออกไปให้กลับมาวางตามเดิม

“ไม่ใช่ว่านายท่านไม่ยอมให้นางจับอะไรเกี่ยวกับจวน...” คำว่าหรือขอรับถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อเจอเข้ากับสายตาดุของเจ้านายแต่เจ้าตัวก็คิดได้ว่าไม่ควรพูดถึงแต่ด้านไม่ดีของนายหญิง อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินเอกเป็นนายหญิงของจวน วันนี้ไม่รักไม่ใคร่ วันข้างหน้าเป็นเช่นไรใครจะรู้“แต่วันนี้ข้าได้ยินคนครัวพูดกันว่าฮูหยินเข้าครัวกำลังทำอาหารให้นายท่านนะขอรับ”คำพูดนั้นของพ่อบ้านหม่าทำให้ดาบในมือของจางเจิ้นอู่หยุดชะงักไปชั่วครู่อีกครั้ง แต่เพียงไม่นานเขาก็ร่ายรำดาบต่อเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเห็นว่านายท่านไม่ได้เอ่ยกล่าวตักเตือนที่พูดถึงฮูหยินเหมือนเช่นแต่ก่อน พ่อบ้านหม่าจึงเอ่ยเสริมต่อ “ช่วงนี้ฮูหยินเอาใจใส่นายท่านมากนะขอรับ”“นางก็แค่อยากเอาตัวรอดเท่านั้นแหละ” พ่อบ้านหม่าถอนหายใจเมื่อครู่เขาคิดว่าเรื่องราวของทั้งสองจะดีเสียแล้ว เพราะเหมือนเห็นมุมปากของนายท่านยกขึ้นนิดหน่อย แต่สงสัยอายุเขาจะเริ่มมากจนตาฝ้าฟางเสียแล้วอาหารเย็นที่เพิ่งออกมาจากห้องครัวถูกยกตั้งขึ้นโต๊ะสำหรับท่านแม่ทัพ ควันที่ลอยอยู่เหนืออาหารแต่ละจานบ่

เว่ยอี้คิดเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใดนายท่านต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ ปกติต้องการสิ่งใดทำแค่ออกคำสั่ง อย่างเรื่องน้ำแกงของเหล่าอนุเมื่อหลายวันก่อนที่แย่งกันเอามาให้จนถึงขั้นทะเลาะกันที่ห้องทำงานก็ถูกไล่กระเจิง เผ่นกลับแทบไม่ทันไปทั้งคู่ต่อไปทั้งสองคนก็คงไม่กล้าเหยียบเข้าไปหาท่านแม่ทัพที่ห้องทำงานด้วยวิธีนี้อีก ต่างจากตอนที่ฮูหยินเอามาให้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เว่ยอี้ได้แต่มองตามหลังของเจ้านายที่หายไปในความมืด ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดหายไปจัดการเรื่องของตนเองเช่นเดียวกัน“ฮูหยิน หากท่านทำอาหารไปให้ท่านแม่ทัพจะดีหรือไม่เจ้าคะ ครั้งก่อนท่านพ่อบ้านมาเล่าให้ฟังว่าท่านแม่ทัพกินบะหมี่ไข่ของฮูหยินจนเกลี้ยงชามเลยนะเจ้าคะ” มู่หรูเหยาฟังแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าคนเช่นเขาจะชอบกินอะไรเรียบง่ายเช่นนี้ แต่ก็คงไม่แปลกในเมื่อเสี่ยวชุ่ยเคยบอกว่าจางเจิ้นอี้เคยอยู่อย่างลำบากมาก่อนในสนามรบหากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีหยกจันทราอยู่ในมือนางคงไม่คิดจะสนใจข้อเสนอนี้ แต่ยามนี้กลางคืนก็ไม่อยากเข้าหาอีกฝ่ายแล้ว ถ้ากลางวันเล่า...“หากเขาชอบอะไรเรียบง่ายธรรมดาเช่นนี้..

“ข้าไม่ได้เป็นคนเห็นแก่ตัวเหมือนกับใครบางคน เจ้าแบ่งกินกับข้านั่นแหละ อีกอย่างกินแต่แป้งเช่นนี้ถือว่าเยอะเกินไป แบ่งกันกินจะได้อิ่มทั้งคู่” เสี่ยวชุ่ยยิ้มด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจของฮูหยิน นางรู้สึกโชคดีที่มีเจ้านายใจดีเช่นนี้สาวใช้หันไปหยิบชามอีกใบมาแบ่งบะหมี่ใส่ชาม เพียงได้คีบเส้นเข้าคำแรก มู่หรูเหยาก็นึกอยากไปบีบคอเจ้าของจวนจริง ๆ ของอร่อยเช่นนี้ดันมาแย่งนางกินเสียได้ เหตุใดจึงไม่ไปเรียกเหล่าอนุมาทำอาหารให้กินเล่าทางด้านพ่อบ้านที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยกลัวฮูหยินจะตามทวงคืน เขาเดินนำบะหมี่มาให้ท่านแม่ทัพที่ห้องทำงาน บะหมี่ร้อน ๆ ซึ่งมีควันลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมที่เตะจมูก ทำให้คนที่กำลังนั่งทำงานต้องเงยหน้าขึ้นมามองจางเจิ้นอู่เห็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วยความสงสัย“เหตุใดถึงกลับมาเร็วนัก” เขาไม่ได้อยากรู้เรื่องยิบย่อย เพียงแต่ก่อนไปพ่อบ้านบอกว่าต้องใช้เวลาในการทำอาหาร หากแต่ความเป็นจริงใช้เวลาราวกับแค่เดินไปกลับเท่านั้น“มีบะหมี่ที่พึ่งทำเสร็จพอดี ข้าจึงยกมาให้นายท่านก่อน” ได้ยินเช่นนั้นจางเจิ้นอู่ก็พยักหน้าเข้าใจ ในขณะที่กำลังค

“เฉินอ๋อง! ฮ่องเต้ยังไม่สิ้นพระชนม์ ทว่าพระองค์กลับทำตัวเหิมเกริม”เสียง “หึ” ดังขึ้นจากปากเฉินอ๋องก่อนเขาจะกล่าวต่อ “ผู้ใดกันแน่ที่เหิมเกริม วางยาเสด็จพี่ของเรา ซ่องสุมกำลังพลเอาไว้ หารู้ไม่ว่าที่ชายแดนมีแต่คนของเรา ฎีกาถูกส่งเข้ามา เราก็เร่งส่งคนใกล้เคียงไปจัดการ ไม่ถึงสิบสองชั่วยาม ทุกอย่างก็ถูกจัดการเรียบร้อย เจ้าคิดว่าคนอย่างเราที่ทำได้ถึงเพียงนี้ หากอยากครองบัลลังก์จริง ๆ จำเป็นต้องทำสิ่งใดอีกหรือ?”“ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดตระกูลซูคนใด เราก็ไม่มีทางปล่อยไปแน่ เรื่องเลวร้ายมากมายที่พวกเจ้าทำ เราพอจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้ แต่เรื่องวางยาเสด็จพี่ของเรา เราไม่อาจยอมได้”แม้ได้ยินเช่นนั้น ฮองเฮาก็ยังไม่ยินยอม ต่างกับองค์รัชทายาทที่รู้ดีว่าตนคงดิ้นไม่หลุด เขาระวังเสด็จอาอย่างเฉินอ๋องเสมอ เพราะอย่างที่อีกฝ่ายว่า เขาเป็นคนของราชวงศ์ จะไม่รู้เรื่องเลยย่อมเป็นไปไม่ได้“เสด็จแม่ พอเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราแพ้แล้ว” องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนลง แต่เฉินอ๋องที่ได้ยินกลับหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่เงียบงัน“อย่าเพิ่งรีบยอมแพ้สิหลานอา เจ้าย

“เก็บของของเจ้า พ่อจะให้เจ้าไปถือศีลที่วัดบนเขา”ซูหยุนอี้มองบิดาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดต้องทำเช่นนี้เจ้าคะท่านพ่อ”“เจ้าไม่รู้หรือไรว่าคนเขาเอ่ยถึงเจ้าว่าอย่างไรบ้าง อย่าให้พ่อต้องมาเล่าให้ฟัง ถามสาวใช้ของเจ้าเอาเถิด แต่ตอนนี้แต่งตัวแล้วเก็บของไปก่อน แค่เรื่องบุรุษแซ่หลี่นั่นพ่อก็หนักใจเต็มทีแล้ว”หญิงสาวทำตามคำสั่งบิดา แต่งตัวและเก็บของอย่างรวดเร็ว แต่ก็หยิบของรักติดมือไปหลายชิ้น เสื้อผ้าที่เลือกมามีสีสันสดใสเกินกว่าจะเหมาะกับการขึ้นไปถือศีลที่วัดบนเขา ระหว่างทางนางได้ยินเสียงผู้คนพูดคุยถึงเรื่องของนางในสมัยที่ยังไม่ได้แต่งงานกับหลี่หยางเกิง“ฮูหยินของอดีตเจ้ากรมโยธาเคยได้ชื่อว่า ‘บัวขาว’ เจ้าว่าบัวขาวอะไรกัน บัวหลากสีต่างหาก ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่อดีตเจ้ากรมโยธาที่เพิ่งถูกประหารไปจะแต่งนาง นางผ่านมือบุรุษใดมาบ้าง ถึงต้องหนีไปอยู่ต่างเมือง แล้วกลับมาก็ได้สามีตามมาด้วย”หยุนอี้ปิดม่านลงด้วยท่าทางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“เหตุใดต้องขุดค้นมันขึ้นมา เรื่องก็ผ่านไปนานแล้วแท้ ๆ” เรื่องที่ได้ฟังไม่น่าโมโหเท่าเรื่องที่ถูกทำโทษ นางไม่ใช่คนที

หลินเซียนเห็นเฉินอ๋องกลับมาที่ตำหนักรับรองด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามขึ้น “อาการของฮ่องเต้ยังไม่ดีขึ้นหรือเพคะ”เฉินอ๋องพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “แต่เสด็จพี่ก็ยังไม่ลืมตอบแทนเจ้า”“อย่างไรหรือเพคะ”“พระองค์ตรัสไว้ว่า หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็ให้ข้าจัดการให้ ข้ารู้ดีเรื่องที่เจ้าปรารถนา คือคืนความยุติธรรมให้ตระกูลฟาง แต่หากเป็นเรื่องอื่น...”หลินเซียนถอนหายใจ “หม่อมฉันเพียงปรารถนาให้สืบสวนเรื่องของตระกูลฟางใหม่เท่านั้นเพคะ”ท่านอ๋องถอนหายใจ พลางรั้งร่างระหงเข้ามากอด“เราคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าจะต้องเอ่ยเช่นนี้ แต่เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานยังไม่สามารถพูดออกไปได้ ไม่เช่นนั้นก็จะผิดไปด้วย หากจัดการเรื่องนั้นไม่ได้ เรามีอีกเรื่องเป็นของปลอบใจเจ้าดีหรือไม่...”“เจ้าคงไม่รู้ตัวระหว่างที่เจ้ากลับไปยังจวนของบิดาเจ้ามีคนพยายามลอบสังหารเจ้า ซุ้มโจรที่ถูกจ้างวานมานั้นเป็นซุ้มโจรเดียวกันกับที่พยายามจะฆ่าเจ้าในตอนที่แต่งเข้ามาในจวนอ๋อง และตามสังหารเราอยู่หลายครั้ง ซึ่งทั้งหมดนั้นรับเงินจากทั้งหลี่ซุนรั่วและหลี่หยางเกิง”“ข

ข่าวลือตระกูลหลี่ยังไม่ทันจางหาย ข่าวลือใหม่ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่องเต้ประชวรหนักจนไม่อาจออกว่าราชการได้ แน่นอนว่าหลายฝ่ายต่างตั้งตารอคอยโอกาสจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้ โดยเฉพาะองค์รัชทายาทซึ่งเลยวัยสวมกวานมาแล้วไม่ว่าจะเป็นการว่าราชการแทน หรือแม้แต่ขึ้นครองบัลลังก์แทนเพื่อให้ฝ่าบาทได้พักผ่อน ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้นแต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นไปตามที่ตระกูลซูและตระกูลหลี่คาดหวัง พระราชโองการด่วนถูกส่งมาถึงจวนเฉินอ๋องอย่างรวดเร็ว สร้างความไม่พอใจให้ฮองเฮาและตระกูลซูยิ่งนัก พวกเขาจึงหวังจะหักหน้าท่านอ๋องในการว่าราชการช่วงเช้าทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้คล้อยตามความตั้งใจนั้น“อันที่จริงข้าก็ไม่อยากทูลเช่นนี้ ทว่าท่านอ๋องอาจยังไม่คุ้นชินกับวิธีการของเหล่าขุนนางนัก หากจะให้องค์รัชทายาทเป็นผู้นำการว่าราชการ...”เฉินอ๋องหัวเราะออกมาเมื่ออัครมหาเสนาบดีซูทูลตอบด้วยถ้อยคำเช่นนี้ “ใต้เท้าซูคงความจำไม่ดี หรืออาจเป็นเพราะชราภาพจนลืมไปว่า เมื่อก่อนเสด็จพ่อของข้า รวมถึงเสด็จพี่เอง เวลามีเรื่องสำคัญก็ล้วนขอความเห็นจากข้าและผู้ใกล้ชิดทั้งนั้น แต่ก็ไม่ว่

หลี่ซุนรั่วที่ได้ยินคำพูดนั้นยังคงงุนงงไม่หาย เหตุการณ์ทั้งหมดช่างราวกับฝันร้าย นางไม่อาจแน่ใจได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เพียงเห็นสีหน้าของท่านอ๋องที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ ก็กะว่าจะคลานเข้าไปหาเพื่อออดอ้อนทว่าก่อนจะขยับถึง ร่างของชายแปลกหน้าที่นางเพิ่งตื่นมาเจอเมื่อครู่ กลับถูกลากไปยืนอยู่ตรงหน้าของเฉินอ๋อง ผู้เลื่องชื่อในความเหี้ยมโหดเป็นที่สุดดาบคมในมือที่ชักมาจากคมฝักของราชองครักษ์ข้างกายถูกฟันออกไปฉับเดียว ศีรษะของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นชู้ ก็หลุดจากบ่า กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ซุนรั่วเมื่อหญิงสาวเห็นชัดว่าเป็นใบหน้าของคนที่ตนจ้างมาก็ยิ่งกรีดร้องโหยหวนหนักกว่าเดิม ยิ่งเมื่อผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามามุงดู ซุนรั่วก็ถึงกับสติแตกกระเจิง“เอาหัวเจ้านี่ไปเสียบประจาน ส่วนนังแพศยานี่ส่งกลับบ้านเดิม! ถอดจากทุกตำแหน่งในจวนข้า แล้วเฆี่ยนตามกฎมณเฑียรบาล” เฉินอ๋องเอ่ยเสียงเย็น ก่อนหมุนกายกลับไปยังเรือนรับรองที่พระชายาพักอยู่ เพราะเขาต้องไปปลอบใจจื่อหราน และอีกอย่าง…ก็เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายตรงหน้านี้ด้วยราชองครักษ์และพ่อบ้านต่างช

“ให้พระชายาอยู่ที่นี่ก่อนเถิด พระนางจะได้สบายตัว ข้าเองก็จะเปลี่ยนชุดอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ชั่วครู่เท่านั้น เสร็จแล้วเจ้าค่อยเข้ามาดูแลต่อก็ได้ ตอนนี้ไปหาชุดมาเปลี่ยนให้พระนางก่อนดีกว่า” ไป่ฮวาแม้จะซื่อสัตย์แต่บางเรื่องก็ไม่ทันคนนัก จึงออกไปตระเตรียมของตามคำที่ชายารองบอกหลังจากไป่ฮวาออกไป จูจื่อหรานก็เริ่มออกอาการอย่างที่ควรจะเป็นเวลาที่ถูก ยากำหนัด เสียงอู้อี้บ่นพึมพำว่าร้อนทั้งยังพยายามดึงทึ้งชุดทางการที่ใส่อยู่หลายชั้นออกด้วยความทรมานและความไม่สบายตัวหลี่ซุนรั่วเห็นอย่างนั้นก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ พลางมองอาการกระสับกระส่ายของจูจื่อหราน ซึ่งเกิดจากกำยานที่จุดจนฟุ้งไปทั้งห้อง แต่ที่นางไม่เป็นอะไรก็เพราะกินยาแก้เอาไว้แล้ว ท่าทางเช่นนี้ของจูจื่อหราน ทำให้หลี่ซุนรั่วพอใจจนเผลอยกยิ้มสะใจอยู่หลายต่อหลายครั้งและเมื่อเห็นอีกคนคล้ายจะหมดสติ หญิงสาวก็เดินไปห้องด้านข้างอย่างเชื่องช้าเพราะนางมั่นใจว่า ตนจะไม่โดนยาที่ตนเป็นคนใช้แน่นอนซุนรั่วออกไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสั่งให้นางกำนัลที่เดินอยู่แถวนั้นไปแจ้งแก่ท่านอ๋องว่า พระชายาคงกลับไปที่งานไม่ไหวแล้วเนื่องจากฤทธิ

เชี่ยชิงโหรวเดินตามทั้งสองมาจนถึงหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน แต่กลับไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขา“เช่นนั้นข้าจะเร่งจัดการให้”“ขอรับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้ากับภรรยาไม่มีที่พักในหมู่บ้าน จึงจะเข้าไปพักในเมือง หากท่านได้เรื่องแล้ว ก็ให้ไปแจ้งแก่ข้าได้ที่นั่น”พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่ที่นี่ เชี่ยชิงโหรวก็เร่งไปถามไถ่จากหัวหน้าหมู่บ้านจนได้รู้ข่าว“เจ้าไม่รู้หรือ หลี่หยางสอบได้เป็นจอหงวนนานแล้ว ตอนนี้ก็เป็นผู้ตรวจการพิเศษ เขามาโดยไม่ได้บอกผู้ใด เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย แต่ก็เห็นนัดพบกับเหล่าบัณฑิตในเมือง...”“ท่านจะเข้าเมืองหรือไม่ พาข้าไปด้วยสิเจ้าคะ”“ข้าจะส่งคนไปแจ้งข่าวหลังจากหาสุสานพบ”“สุสาน?”“พวกเขามาขุดกระดูกบรรพบุรุษไปไว้ที่เมืองหลวง เห็นว่ามีจวนใหญ่โต สุสานกับศาลบรรพชนก็เตรียมเอาไว้อย่างดี”ยิ่งฟังเชี่ยชิงโหรวก็รู้สึกว่า ทุกอย่างนั้นควรเป็นของนาง ทว่าเพราะนางแย่งชิงความรักจากไป๋เจี้ยนหงมา ตอนนี้แม้แต่หางตาเขาก็ยังไม่แลนาง กลับไปแต่งงานใหม่กับคุณหนูในเมืองแต่ก็นับว่าสะใจไม่น้อยท

ชายหนุ่มส่ายหน้าหลุดหัวเราะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังแอบ ‘ขาย’ เขาให้คุณหนูสวี่อยู่เลยแท้ ๆ“ท่านพ่อ เหตุใดจึงนิ่งเงียบไปเล่าเจ้าคะ ท่านต้องช่วยข้า!” อวี้หลานยกยิ้มบาง พลางพัดสัญญานั้นไปมาอย่างไม่รีบร้อน“วันนี้อากาศร้อนนัก ท่านว่าจริงหรือไม่ ขุนนางสวี่? เรื่องนี้ ท่านอยากให้ข้าจัดการให้จบเสียตอนนี้ หรือจะรับหน้าที่จัดการบุตรสาวของท่านเองดีเล่าเจ้าคะ”ขุนนางสวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปตบหน้าบุตรสาวฉาดหนึ่ง “พอได้แล้ว! บุตรสาวข้า...เจ้าเลิกวุ่นวายเถิด นางพูดชัดถึงเพียงนี้ เจ้ายังไม่รู้จักพออีกหรือไร หากอยากออกเรือนนัก ประเดี๋ยวพ่อจะหาคนดี ๆ มาให้เจ้าเอง”อวี้หลานมองดูสองพ่อลูกที่ผลักไสกันขึ้นรถม้าไปอย่างวุ่นวาย แล้วจึงหันไปมองบรรดาคนรับจ้างที่คุณหนูสวี่พามาด้วย “เช่นนี้ พวกท่านคงไม่ได้เบี้ยแล้ว มิสู้มาช่วยขนของให้ข้า ข้ามีเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ พอแบ่งให้ได้อยู่เจ้าค่ะ”เพราะความร้ายกาจของ ฮูหยินจอหงวนคนใหม่ จึงทำให้หลังจากนั้นไม่มีสตรีคนใดกล้าเฉียดใกล้หลี่หยางอีกเลย แม้ว่าเขาจะหล่อเหลาและเก่งกาจมากเพียงใดก็ตามบัณฑิตหลี่รับราชการใ

อวี้หลานเผลอยิ้มออกมา ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าตนมีใจให้กับหลี่หยางหรือไม่ แต่เรื่องบนเตียงที่เกิดขึ้นเมื่อคืน นางก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไร ออกจะ...ยินยอมพร้อมใจอยู่หลายส่วนส่วนเรื่องคุณหนูสวี่ผู้นั้น นอกจากการคิดหาถ้อยคำไปต่อปากต่อคำให้นางเจ็บแสบ อวี้หลานก็ไม่ได้กังวลเรื่องใดอีก“เรื่องแม่นางสวี่ ฮูหยินปล่อยให้ข้าจัดการเองเถิด และต่อไปหากมีผู้ใดมาหาเรื่องเจ้าอีก เจ้าต้องบอกข้า เข้าใจหรือไม่ อีกอย่าง...ห้ามใจดีกับคนไปทั่ว อย่างเรื่องคุณชายเฉินครั้งนั้น ข้าก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก”อวี้หลานขมวดคิ้ว ก่อนถามกลับอย่างงุนงง “คุณชายเฉิน?”“ก็บุรุษที่พวกเราเจอตอนออกจากเมืองเมื่อสามปีก่อนอย่างไรเล่า”อ้อ...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ร่างเล็กมองหน้าสามีแล้วอดขำออกเสียงไม่ได้ “สามี...ท่านทำไหน้ำส้มแตกหรือ กลิ่นเปรี้ยวคละคลุ้งเลยทีเดียว”“ท่านพ่อ! ท่านต้องจัดการให้ข้านะเจ้าคะ นางเป็นเพียงชาวบ้านที่ทำการค้าขาย จะยึดติดกับบุรุษที่กำลังมีอนาคตไกลได้อย่างไร”“แล้วเจ้าจะให้พ่อทำอย่างไรเล่า” ขุนนางสวี่เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง บุรุษผู้นี้ทุ่มเททั้ง

“ฮูหยินจอหยวนเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องขโมยของผู้ใด!”“ระวังคำพูดด้วยแม่นาง ภรรยาของข้าไม่ขัดสนจนต้องไปขโมยของผู้ใด” เขาหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ พลางเน้นถ้อยคำ “แต่เป็นใครบางคนมากกว่ากระมัง ที่ขัดสนจนต้องมาขอพึ่งหลานเอ๋อร์ของข้า”อวี้หลานรู้ว่าอีกฝ่ายมองออกว่าสตรีผู้นี้มาที่นี่ด้วยเหตุผลใด แต่ไม่เห็นจะต้องแสดงละครต่อหน้าคนที่ไม่สำคัญเลยนี่“ก็มันเป็นของท่านแม่ข้าจริง ๆ ปิ่นปักผมนั้นเป็นของสั่งทำ ไม่มีทางซ้ำผู้ใดแน่ ๆ” อวี้หลานฟังแล้วยกยิ้มให้กับความฉลาดน้อยของสตรีตรงหน้า “เช่นนั้นก็ลองกลับไปถามท่านแม่ หรือไม่ก็ท่านพ่อของคุณหนูดูเถิดว่าเหตุใดปิ่นปักผมนี้จึงมาอยู่กับข้า อย่ามาโวยวายทำให้ตัวเองต้องอับอายเลย”“เป็นชาวบ้านเช่นเจ้ามากกว่าที่ควรอาย”“ข้า? ข้าควรต้องอายด้วยเรื่องใดหรือ อายที่ไม่ได้เกิดในตระกูลขุนนาง หรืออายที่มีเงินมากกว่าเล่า” อวี้หลานเข้าใจสามีก็ครานี้ว่า การใช้วาจาเชือดเฉือนคนมันให้ความรู้สึกสะใจเพียงใด“เชอะ เงินเพียงเท่านั้น ข้าก็มี!”เจ้าแม่เงินกู้ฟังแล้วอยากหัวเราะให้ฟันร่วง จึงลอยหน้าลอยตาถาม “จริงหร

ภาพนั้นทำให้ทุกคนในจวน ทั้งขันที ขุนนาง และบ่าวรับใช้ต่างก็อมยิ้มไม่น้อยไม่นานนัก หลี่หยางก็กลับออกมาในชุดที่สง่างามแต่ไม่โอ้อวดจนเกินงาม“ข้าพร้อมแล้วขอรับ”“เช่นนั้นก็เดินทางกันเถิด”“โชคดีนะเจ้าคะท่านพี่”อวี้หลานแทบไม่อยากจะคิดเลยว่า ถุงเงินของนางจะมีก้อนเงินก้อนทองเพิ่มขึ้นมากมายเพียงใด เห็นทีคงหลั่งไหลออกมาเป็นสายน้ำแน่ ๆและก็เป็นจริงดังคาด เมื่อนางเดินเข้าไปในห้องที่ใช้เก็บหีบใส่ถุงเงินเอาไว้ หีบใบนั้นก็แทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อช่วงหลังมานี้ ชีวิตของหลี่หยางมีแต่ความราบรื่นและเปี่ยมสุข เงินทองไม่ว่าจะเป็นเศษอีแปะ ก้อนตำลึงเงินหรือก้อนทองต่างล้นถุงเงินจนแทบปิดไม่สนิท อวี้หลานจึงจัดการนำถุงเงินใบนั้นมาใส่ไว้ในหีบเปล่า และวางซ้อนเรียงกันจนเต็มทีละใบเงินทองจากความสุขของสามีหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ราวกับแม่น้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง“ไม่รู้ว่าถุงนี้จะใช้งานได้อีกนานเพียงใด” ตอนนี้อวี้หลานไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเงินทองมากมายที่ได้รับเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะตอนนี้กิจการร้านค้าของนาง ต่างก็ทำกำไรได้อย่า

“ท่านพี่! เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” สตรีร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปหาสามีจนเหนื่อยหอบ แต่นางก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของเขา จึงต้องฝืนตัวเองเช่นนี้“ภรรยา...เหตุใดถึงไม่กลับไปรอที่จวนเล่า”“ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าอยากต้อนรับท่านพี่เป็นคนแรก ไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าให้คนเตรียมอาหารไว้รอที่จวนแล้ว”เมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ คอยเอาอกเอาใจ บัณฑิตหลี่ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายหากเป็นเมื่อก่อน เขาคงมีคำพูดแสบ ๆ คัน ๆ มาทำให้นางต้องชะงักแต่ครั้งนี้ไม่มีแล้ว เพราะการที่เขาสามารถทำทุกอย่างได้ในวันนี้เป็นเพราะอวี้หลาน และหากไม่ได้นางคอยผลักดัน เขาก็คงถอดใจไปแล้วเป็นจริงดั่งคำที่นางเคยบอกเขา...ต่อให้มีความสามารถแต่หากทุกอย่างไม่เอื้ออำนวย ก็คงยากที่จะไปถึงฝัน“กลับจวนกันเถิดฮูหยินของข้า”บุรุษตัวสูงพูด พลางประคองภรรยาขึ้นรถม้าของพวกเขากลับจวนไปอย่างอารมณ์ดี“ดูเหมือนว่าเขาจะมีภรรยาแล้วนะเจ้าคะคุณหนู”คุณหนูในห้องหอนางหนึ่งยืนมองชายหนุ่มที่นางหมายปองเดินโอบเอวสตรีที่น่าจะเป็น ภรรยาบ้าน ๆ ของเขาขึ้นรถม้าไป “หึ หากข้าต้องการ ย่อมไม่ยอมรามือโดยง