6

ร่างที่ดูเหมือนไร้วิญญาณกลับมีลมหายใจขึ้นมาอีกครา เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังก้องอยู่ในโถงทางเดินของคุกใต้ดิน พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงสีส้มที่เริ่มทำให้ห้องขังสว่างไสว

“ปลุกนางขึ้นมา” น้ำเสียงประกาศกร้าวราวกับสั่งการคนใต้บังคับบัญชา

แต่เรียกอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่าคนที่นอนบนพื้นฟางแห้ง ๆ จะตื่นขึ้นมา ทหารใต้บังคับบัญชาเองก็ไม่กล้าที่จะลงมือรุนแรง

แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นเฉียบของท่านแม่ทัพปรายตามองมา ทหารผู้นั้นจึงจำต้องหยิบถังไม้ที่มีน้ำอยู่เต็มถังสาดไปยังฮูหยินของท่านแม่ทัพ

ความเย็นของน้ำเหมือนเรียกสติให้มู่หรูเหยาสะดุ้งตื่น รู้สึกว่าร่างกายของตนตอนนี้เปียกโชกไปทั่วทั้งร่าง ความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่เนื้อผ้าจนทะลุถึงผิวหนังจนทำให้ตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้

เปลือกตาปิดสนิทก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น ภาพแรกที่เห็นยิ่งทำให้สมองรู้สึกมึนงง กลุ่มคนยืนล้อมรอบตัวทั้งหน้าตาและท่าทางราวกับกำลังจะหาเรื่องกัน

หนึ่งในนั้นถือถังน้ำค้างอยู่ในมือราวกับกำลังจะสาดมาอีกครั้ง มู่หรูเหยารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาบังตัวเอง และร้องบอกให้อีกฝ่ายหยุด

“อย่า ๆ อย่าสาด”

เมื่อไม่รับรู้ถึงน้ำที่สาดลงมา มู่หรูเหยาก็ลดมือลงและเริ่มมองไปรอบ ๆ สายตาที่พร่าเบลอตอนแรกเริ่มมองเห็นได้ชัดขึ้น

คนที่ล้อมยืนล้อมอยู่รอบ ๆ มีรูปร่างที่สูงใหญ่และการแต่งตัวที่แปลกประหลาดดูผิดยุคสมัย พาให้นึกถึงตัวละครราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์อย่างไรอย่างนั้น

มู่หรูเหยาอดบ่นว่าตัวเองไม่ได้ เพราะคิดว่านี่เป็นจิตสำนึกที่เธอคงจะดูซีรีส์มากไปจนเก็บเอามาฝัน แต่จู่ ๆ ภาพอุบัติเหตุในรถก็ผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับอาการเจ็บจี๊ด

“นายท่าน ฮูหยินฟื้นแล้วขอรับ” เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับท่าทางของทุกคนในห้องที่ดูเปลี่ยนเป็นนอบน้อมอย่างกะทันหัน และหันกลับไปมองชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังพวกเขา

มู่หรูเหยาหันไปมองตามทางที่ทุกคนมอง ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นชายที่ดูมีอำนาจและน่าเกรงขามนั่งอยู่ตรงหน้า

ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักด้วยลวดลายที่ชวนขนลุก ยิ่งรวมกับบรรยากาศรอบตัวของเขาซึ่งปกคลุมไปด้วยความอึมครึมและเย็นยะเยือก ที่ตรงนั้นราวกับเป็นที่นั่งของมัจจุราชโดยพร้อมจะพรากลมหายใจเธอไปทุกเมื่อ

แววตาคมกริบราวกับมีดนั่นทำให้รู้สึกเหมือนเนื้อถูกเฉือนทันทีที่มองมา

แต่สิ่งที่ทำให้มัจจุราชตนนี้ดูน่ากลัวที่สุด คือดวงตาคู่นั้น... ดวงตาสีแดงฉานที่มู่หรูเหยาจำได้ดีว่ามันคือสายตาของคนที่เคยปรากฏขึ้นในฝันร้าย คนที่บีบคอเธอจนหายใจแทบไม่ออก

แต่เพียงชั่วครู่ที่กะพริบตา ดวงตาสีแดงก็แปรเปลี่ยนเป็นดำสนิทคล้ายมีก้นหลุมลึกซึ่งมองไม่เห็นอยู่ในดวงตาคู่นั้น

ดวงตาของมู่หรูเหยากะพริบถี่ขึ้นเพื่อทำแน่ชัดว่าไม่ได้ตาฝาด

หญิงสาวใจเต้นแรงเมื่อคิดว่าทั้งหมดนี่คือสิ่งที่ผีตัวนั้นทำ ตัวของเธอเกร็งไปทั่วร่าง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

ไม่อยากจะเชื่อ… ว่าในโลกนี้จะมีผีอยู่จริง

มู่หรูเหยาขนหัวลุกพลางแอบพึมพำท่องบทสวดที่ซินแสให้ในใจและหวังว่าจะตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที

“ข้าให้เจ้าตอบอีกครั้ง... หยกจันทราอยู่ที่ใด” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของผู้ชายคนนั้นทั้งต่ำและเย็นยะเยือกจนมู่หรูเหยาสะดุ้ง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่าอย่างไรดี

และสิ่งที่ชวนให้สงสัยมากที่สุดจนต้องขมวดคิ้วก็คือคำว่า หยกจันทรา

“...!?” อะไรคือหยกจันทรา

มู่หรูเหยาส่ายหัวไปมาเหมือนสมองยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ก่อนหน้า พยายามคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่แล้วก็เริ่มจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธออยู่บนรถบัสที่กำลังเดินทางไปเมืองโบราณ ไปหาเพื่อน ๆ ของเธอ ทว่าเหมือนจะเกิดอุบัติเหตุทำให้รถบัสเสียหลักพลิกคว่ำไถลลงไปข้างทาง

หรือว่าตอนนี้เธอนอนอยู่ในโรงพยาบาลถึงได้ฝันอะไรที่ดูเหมือนกับอยู่ซีรีส์แบบนี้

เอ๊ะ!

หรือว่า… โรงพยาบาลแถวนี้ต้องการทำตัวให้กลมกลืนกับวัฒนธรรมของเมืองนี้ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว

ยิ่งมองไปรอบ ๆ สถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้ดูราวกับคุกใต้ดินในซีรีส์โบราณที่เคยดู ทั้งเหม็นและมีกลิ่นอับชื้น ดูไม่ค่อยสะอาดจนไม่เหมาะจะเป็นโรงพยาบาลเสียเท่าไร

แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน?

มู่หรูเหยายังคงพยายามจับเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมานำมาปะติดปะต่อกัน ขณะกำลังคิด มือของคนผู้นั้นก็ตบลงบนโต๊ะแล้วพูดคุยกับเธออีกครั้ง

“เมื่อคืนเจ้าแอบลอบเข้าไปในห้องทำงานของข้า อย่าได้คิดจะปฏิเสธ เพราะข้าลากเจ้ามาจากที่นั่น” เสียงของเขาดังก้องภายในคุกที่เงียบงัน และคำพูดนั้นก็ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมายังเธอ

มู่หรูเหยาซึ่งยังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด จึงตัดสินใจไม่พูดอะไรออกไปให้เลวร้ายมากกว่าเดิม เพราะคิดว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยการตื่นจากฝันร้ายนี้เหมือนครั้งก่อน

อาจจะตื่นขึ้นมาบนเตียงในห้องของเธอเองหรือไม่ก็คงเป็นที่โรงพยาบาล เพราะคิดอย่างนั้นมู่หรูเหยาจึงเลือกที่จะเงียบ