分享

8

last update publish date: 2026-07-08 20:46:25

“นายท่านเพียงต้องการตามหาหยกจันทราที่หายไป หากฮูหยินไม่ได้เป็นคนนำมันไป ท่านก็ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว” คนฟังได้แต่ขมวดคิ้วด้วยไม่แน่ใจว่ามันคือคำปลอบหรือคำขู่กันแน่ คำว่าหยกจันทราทำให้เธอต้องรวบรวมสมองเพื่อใช้ความคิดอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถามให้เข้าใจ เสียงเย็นยะเยือกของคนที่เธอเปรียบเขาเป็นมัจจุราชก็ดังขึ้น

“เหตุใดต้องพูดให้มากความ หากนางไม่ยอมดื่ม ก็จับยากรอกใส่ปากนางไปเสีย!”

หัวใจของมู่หรูเหยากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หันขวับไปมองต้นเสียงก็เจอกับร่างสูงของบุรุษหนุ่มผู้ที่เคยบีบคอนางในความฝัน

ผีร้าย!

อีกฝ่ายเดินก้าวเข้ามาใกล้ จ้องหน้านางด้วยสายตาเย็นชาจนแทบไร้ความรู้สึก

มือหนาเอื้อมไปหยิบถ้วยยาจากพ่อบ้านก่อนจะบีบคางคนที่นั่งอยู่บนพื้นให้เงยหน้าขึ้น แล้วจัดการกรอกยาในถ้วยนั้นลงไปในปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินอย่างไร้ความปรานี

“อึก… แค่ก ๆ ๆ” แม้จะดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่อาจจะสู้พละกำลังอีกฝ่ายได้ ยาขมสีดำไหลเปรอะเปื้อนไปตามแก้มเนียนขาวดั่งไข่มุกจนถึงลำคอเรียวระหง

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง” ถ้วยยาถูกโยนทิ้งจนแตกกระจาย ทั้งที่มือของอีกฝ่ายกำลังอุดปากเธออยู่เพื่อเป็นการบังคับให้กลืนยาขมทั้งหมดลงไป

มู่หรูเหยาสำลักยาจนไอออกมา น้ำตาไหลลงอาบแก้ม ความเจ็บปวดจากแรงบีบของบุรุษตรงหน้ายังไม่ทันหาย ยาขมที่ถูกกรอกเข้าปากก็ทำให้ทรมานยิ่งกว่าเดิม

ร่างบอบบางทรุดตัวลงนอนกับพื้นอย่างหมดแรง เธอพยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อประคองสติตนเองให้คงอยู่ แต่ภาพตรงหน้ากลับเริ่มพร่ามัวลงเรื่อย ๆ

ศีลธรรมในใจเขาอยู่ตรงไหนกัน กับผู้หญิงก็ยังกล้าทำรุนแรงได้ถึงขนาดนี้

“ถ้านี่เป็นฝัน... ก็ให้ฉันตื่นสักทีเถอะ” เสียงแหบพร่าของมู่หรูเหยาดังขึ้นราวกับเสียงกระซิบ

เธอหลับตาลงแน่น เมื่อในหัวมีภาพมากมายผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ ทั้งภาพคนแปลกหน้าที่ใส่ชุดโบราณ สถานที่ที่เธอไม่เคยเห็น รวมถึงความรู้สึกต่าง ๆ ที่ค้างอยู่ในใจ

นี่ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่ทำไมราวกับรู้สึกเป็นความความทรงจำของตนเอง

ทุกอย่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับกำลังดูฉากชีวิตของใครอีกคนที่ไม่เคยรู้จัก ทั้งที่ภาพเหล่านั้นค่อย ๆ ฉายซ้ำวนไปมา ทว่ากลับไม่ชัดเจนต่อเนื่อง ทำให้ไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ และภาพความทรงจำเหล่านั้นก็ไม่ชัดเจนนัก ดูบิดเบี้ยวจนแทบไม่รู้เรื่องรู้ราว

สุดท้ายภาพทุกอย่างก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับภาพความทรงจำอันเลือนรางที่เธอเคยเห็น

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านขึ้นในหัวจนต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมศีรษะเอาไว้ เพราะคล้ายกับกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เหมือนกับระเบิด

แต่ถึงจะดูเจ็บปวดราวกับคนใกล้ตาย ผู้ชายราวกับมัจจุราชคนนั้นก็ยังคงเค้นถามในสิ่งที่ตนเองต้องการคำตอบอยู่ตลอดเวลา

“หยกจันทราอยู่ที่ไหน มู่หรูเหยา”

เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เหนือร่าง สายตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนไม่ไว้ใจ

“ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย…” มู่หรูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

เธอพยายามส่ายหน้าปฏิเสธเพื่อต้องการจะอธิบาย แต่คำพูดก็ถูกกลืนหายไปเมื่ออีกฝ่ายตะโกนกลับมาโดยไม่คิดจะฟังกัน

“โกหก!” เสียงของเขาทำให้หัวของมู่หรูเหยาปวดจี๊ดจนต้องยกมือขึ้นมาปิดหู

“หากเจ้าไม่รู้ เช่นนั้นเจ้าลอบเข้าไปในห้องทำงานข้ากลางดึกเพื่อสิ่งใด!”

มู่หรูเหยาอ้าปากค้างคล้ายจะตอบโต้ ก่อนจะนึกวิธีเอาตัวรอดขึ้นมาได้จึงบอกเหตุผลที่เพิ่งจะนึกออกให้อีกฝ่ายฟัง

“ฉัน... ฉันเอาน้ำแกงไปให้” มู่หรูเหยาพูดออกไปอย่างลนลาน เธอรู้ดีว่ามันฟังดูไร้เหตุผล แต่ไม่มีทางเลือกอื่น ด้วยความกลัวจึงทำให้คิดข้อแก้ตัวโง่ ๆ เช่นนี้ขึ้นมาได้

หากเจ้าของร่างนี้เป็นฮูหยินของอีกฝ่ายจริง การเอาน้ำแกงไปให้สามีย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

“เอาน้ำแกงไปให้ข้ากลางดึกเช่นนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะโง่เชื่อฟังคำลวงของเจ้าอย่างนั้นหรือ” ดูเหมือนคำตอบของเธอจะไม่ได้ผลสักเท่าไร เมื่อเห็นดวงตาที่หรี่ลงจ้องมองมาอย่างจับผิด

“หรูเหยา อย่าคิดว่าเพราะเจ้าคือบุตรีของเจ้ากรมพิธีการแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้า พูดความจริงออกมา!” เสียงที่ตะโกนใส่หน้าทำให้มู่หรูเหยาตกใจจนแทบสิ้นสติ อยากถามเหลือเกินว่าไม่เจ็บคอบ้างหรืออย่างไร ตะโกนอยู่ได้

“เค้นความจริงออกจากปากนางมาให้ได้” ท่านแม่ทัพหันไปออกคำสั่งกับทหารใต้บังคับบัญชา

คนผู้นั้นใช้แววตาดุร้ายเหลือบมองมาด้วยหางตา ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมเดินออกไปจากคุกมืดแห่งนี้

ท่าทางชะตาชีวิตของเธอในความฝันนี้จะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสียแล้วสิ

“ถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงนายหญิงของจวน เป็นบุตรีของเจ้ากรมพิธีการ หากเรื่องนี้รู้ถึงหูคนพวกนั้นเข้า คงมีแต่เรื่องวุ่นวายตามมา” พ่อบ้านหม่าที่เดินตามออกมาอยากจะเอื้อนเอ่ยเตือนนายท่านสักเล็กน้อย

แต่จางเจิ้นอู่ที่ได้ยินชื่อคนตระกูลมู่กลับรู้สึกขุ่นเคืองมากกว่าเดิม

“พวกคนตระกูลมู่ หึ ในไม่ช้าข้าจะต้องทำให้พวกมันได้ชดใช้อย่างสาสมกับสิ่งที่ทำเอาไว้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธเคือง สายตาหันกลับไปมองประตูคุกใต้ดินที่เดินจากมาก่อนจะเหยียดยิ้มชั่วร้าย

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   76 จบ

    “ข้าเชื่อว่ายังมีพวกเขาหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ต่างก็หนีตายแยกย้ายไปอยู่คนละทิศเหมือนกับข้าและแม่เจ้า ไม่มีใครกล้าเปิดเผยตนเอง เพราะเกรงกลัวจะเกิดอันตรายจากภัยในอดีต”“เราไม่สามารถช่วยพวกเขาได้เลยหรือ” มู่หรูเหยานึกเป็นห่วงคนอื่น ๆ ในเผ่าจันทรา อาจมีใครถูกทำร้ายดังเช่นนางอยู่ก็เป็นได้จางเจิ้นอู่ยกยิ้มบาง ๆ เขามองภรรยาของตนด้วยแววตารักใคร่“หากวันหนึ่งข้ามีอำนาจมากพอ ข้าจะนำพวกเขากลับมา ให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไป”“เช่นนั้นแล้ว ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านไปจนกว่าวันนั้นจะมาถึง”มู่หรูเหยาตอบโดยไม่ลังเล รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของบุรุษหนุ่ม นางคือสตรีที่เขาเลือก และจะไม่มีวันปล่อยมือจากกันไปทั้งสองมองตากันอย่างหวานซึ้ง แต่เป็นนางที่รีบผลักสามีออกด้วยนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้“จริงสิ! ข้าลืมไปเลย วันก่อนข้าได้ลองทำบางอย่างเกี่ยวกับเลือดของข้า”จางเจิ้นอู่หันมองภรรยาด้วยสายตาไม่พอใจทันที ก่อนจะกล่าวเสียงดุ “ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ว่าไม่ให้ทำเช่นนี้!”“ข้าจะบอกว่ามันมิใช่เพราะเลือดของข้า แต่เป็นเ

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   75

    จางเจิ้นอู่ถอนริมฝีปากออกช้า ๆ พร้อมกับจ้องมองดวงหน้าของหญิงสาวที่แดงซ่านขึ้นกว่าเดิม เขาดึงภรรยาของตนเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะกระซิบข้างหูเบา ๆ“จากนี้ไปเจ้าจะเป็นภรรยาของข้า เป็นฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ”ขนตายาวของนางกะพริบขึ้นลงก่อนที่มุมปากจะคลี่ยิ้มจาง แล้วร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อถูกสามีครึ่งวันอุ้มจนตัวลอยเหนือพื้น พลางเดินไปที่เตียงที่ตกแต่งด้วยผ้ามงคลมู่หรูเหยาหน้าแดงซ่านเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับผ้าไหมนุ่ม ยามลมหายใจของบุรุษหนุ่มเข้ามาใกล้ก็เขินอายจนต้องเอียงหน้าหนี แต่เขากลับไม่ลดละ ยังตักตวงชิมความหวานจากนางอย่างไม่รู้จักเบื่อแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการทำศึก บัดนี้กลับมีร่องรอยบาดแผลอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมา เป็นรอยข่วนเล็ก ๆ ตามแผ่นหลังจากฝีมือผู้เป็นภรรยามู่หรูเหยาส่ายหน้าไปมาคล้ายทรมาน ดวงหน้างดงามนัยน์ตาสวยมีน้ำตาเอ่อคลอจนจางเจิ้นอู่ต้องจูบซับปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา พร่ำบอกคำหวานและหลอกล่อให้นางลุ่มหลงมัวเมาแสงจันทร์ที่สอดส่องเข้ามาผ่านม่านหน้าต่างในห้องหอ ราวกับเป็นการแสดงความยินดีให้กับความรักของพวกเขาทั้งสองคน

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   74

    เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องที่สงสัย “หากที่เจ้าพูดเป็นความจริง แล้วมู่หรูเหยาคนก่อนอยู่ที่ไหน?”“ข้าไม่รู้... นางอาจสิ้นใจเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ดูจากการที่ถูกทรมานในจวนตระกูลมู่ คงมิอาจคิดเป็นอื่นได้ หรือบางที... นางอาจไปอยู่แทนที่ข้าในอีกภพ หรืออาจจะจากไปด้วยความสมัครใจเอง ข้าไม่รู้อะไรเลย”จางเจิ้นอู่ดึงร่างนางเข้ามากอด มือแกร่งลูบไล้แผ่นหลังอย่างปลอบประโลม มู่หรูเหยาตกตะลึงไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น“ข้าถูกบังคับให้แต่งงาน นางเองก็เช่นกัน... นางเองก็ขึ้นเกี้ยวมาเพียงลำพังและเข้าไปอยู่ในจวนพร้อมสาวใช้โดยที่ข้าไม่ได้สนใจ นางพยายามเอาอกเอาใจทำน้ำแกงมาให้ข้า แต่ข้าไม่เคยกินเพราะนางเป็นคนของตระกูลมู่…” เขาหัวเราะเยาะตนเองแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยต่อ“เพราะเมื่อเห็นนางก็คิดถึงพี่น้องในเผ่าจันทราที่ถูกกวาดล้าง คิดว่านางคือลูกหลานของศัตรูที่ทำให้คนของข้าต้องตาย ทว่า... นางเองก็มิได้มีชีวิตที่ดีไปกว่าข้าเลย”“เช่นนั้น... เราก็ควรเอาภาพของนางไปไว้เคียงข้างบิดามารดาของนาง ท่านคิดว่าอย่างไร” นางกล่าวเสียงแผ่ว คล้ายเป็นควา

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   73

    หลักฐานมากมายที่ถูกค้นพบแสดงให้เห็นถึงแผนการของตระกูลมู่ที่สมคบคิดกับองค์ชายสาม เรื่องราวทั้งหมดสร้างความปั่นป่วนในราชสำนักทั้งตัวองค์ชายสามและพระชายาถูกฎีการ้องเรียนเข้ามามากมาย ส่งผลให้คดีเก่า ๆ ถูกรื้อขึ้นมา แม้แต่ฮ่องเต้เองก็มิอาจเพิกเฉยทว่ายิ่งสืบสวน... ยิ่งพบเรื่องอันน่าตกใจแม้แต่มู่หรูเหยาเองซึ่งเป็นบุตรีของตระกูลมู่ก็เกือบจะถูกสอบสวนไปด้วย จางเจิ้นอู่จึงยื่นเรื่องขอพิจารณาคดี พร้อมนำหลักฐานเกี่ยวกับมารดาของนางออกมาแสดงต่อหน้าผู้มีอำนาจสตรีผู้นี้ไร้ความผิด แต่กลับถูกอดีตเจ้ากรมพิธีการลักพาตัวไปเพื่อกระทำการกรีดเลือดมาสังเวย นางถูกทรมานจนสิ้นใจและถูกฝังราวกับคนไร้ญาติด้วยความเลวร้ายของตระกูลมู่ที่ถูกเปิดโปง ส่งผลให้มู่หรูเหยาถูกถอดออกจากเครือญาติของคนชั่วทั้งหลายนางไม่เพียงพ้นจากการสอบสวนแต่ยังมีโอกาสได้พาร่างของมารดากลับมาฝังในที่ที่ควรอยู่“ในเมื่อท่านแม่เคยเป็นคนรักของท่านพ่อของท่าน เช่นนั้นแล้ว... ข้าก็อยากให้นางได้มาอยู่ข้างกายของคนที่นางรักอีกครั้ง” คำพูดของหญิงสาวเรียบง่าย หากแต่เต็มไปด้วยควา

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   72

    มู่หรูเหยาพยักหน้ารับคำของบุรุษหนุ่ม แม้จะตกลงกันแล้วว่าจะเริ่มต้นใหม่ แต่ภายในใจของนางยังคงมีบางสิ่งที่มิอาจเปิดเผยออกไปความลับที่นางยังมิได้บอกเขา...มู่หรูเหยานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย“เช่นนี้แล้วข้าจะเป็นอมตะหรือไม่ ในเมื่อท่านกรีดเลือดหยดลงบนหยกจันทราช่วยข้า”จางเจิ้นอู่หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอ่อนโยน แตกต่างจากบุรุษผู้เย็นชาเมื่อแรกพบโดยสิ้นเชิง“เป็นเพียงเรื่องเล่าขานต่อกันมา เพราะความโลภและความกระหาย พวกคนเลวจึงปั้นแต่งเรื่องราวขึ้นเพื่อทำลายเผ่าจันทรา หวังยึดครองพลังของพวกเรา” ดวงตาคมทอดมองสตรีตรงหน้าก่อนจะกล่าวต่อ“...แต่แท้จริงแล้วหยกจันทราเป็นเพียงของวิเศษที่ตกทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ เรื่องราวที่เล่ากันต่อ ๆ มาจึงบิดเบือนไปบ้าง ของชิ้นนั้นไม่ได้ช่วยให้เป็นอมตะอย่างที่หลายคนเข้าใจ แม้แต่เซียนเองยังต้องบำเพ็ญเพียร แล้วเรื่องง่ายดายเช่นนี้จะมีได้อย่างไร” นึกแล้วก็ช่างน่าขันนักกับความโลภของมนุษย์ คิดอยากเป็นอมตะแต่ทำชั่วมาทั้งชีวิต มีแต่ปรโลกเท่านั้นที่สมควรไป“แล้

  • ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า   71

    “ครั้งหนึ่ง... เผ่าจันทรา เคยเป็นเผ่าที่รุ่งเรือง ผู้คนของเผ่าต่างเกิดมาพร้อมกับสายเลือดพิเศษ ว่ากันว่าผู้ที่มีสายเลือดนี้สามารถปลุกพลังของหยกจันทราได้”“ว่ากันว่าหยกจันทราเป็นของวิเศษที่สามารถมอบพลังอันล้ำค่าให้แก่ผู้ครอบครอง มิใช่เพียงแค่ชะลอวัย แต่สามารถมอบความเป็นอมตะได้...”“เพราะข่าวลือเหล่านั้น... ทำให้ขุนนางในเมืองหลวงหวาดกลัวและโลภมาก คนที่เป็นผู้นำครั้งนี้ก็คือมู่หลงเทียน มันจึงยุยงให้ราชสำนักกวาดล้างเผ่าจันทรา”“...แม่ของท่านก็เป็นหนึ่งในนั้น”มู่หรูเหยากำมือแน่น นางรู้เรื่องราวของมารดาเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเหมยอิงทุกอย่างก็เริ่มปะติดปะต่อกัน“นาง... เป็นภรรยาของอดีตแม่ทัพจาง!?”เหมยอิงพยักหน้า “เรื่องนี้พวกข้าก็เพิ่งรู้ก่อนท่านไม่นาน””ข้าเคยได้ยินว่าแต่ก่อนมารดาของท่านครองรักอยู่กับอดีตแม่ทัพจาง แต่ครั้นเมื่อออกศึกใหญ่เมื่อกลับมาถึงจวนกลับพบว่านางหายไป ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าตระกูลมู่จะกล้าท้าทายอำนาจท่านแม่ทัพมาลักพาตัวคนถึงจวน”เหมยอิงกล่าว “ตามที่ท่านแม่ทัพสืบมา พวกมันจับตัวมารดาของท่

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status