ตอนที่ 12 ไม่เกี่ยวกับข้า

ตอนที่ 12 ไม่เกี่ยวกับข้า

เอ่ยจบหลู่เหย่ารีบเดินจากไปทีนที ยามนี้ที่นี่จึงมีเพียงฉินเฟิงกับเยว่ฉีและนักดนตรีเท่านั้น หัวใจของเยว่ฉีเต้นแรงไม่เป็นจังหวะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ความรู้สึกราวกับว่านางเคยพบเจอและคุ้นเคยกับเขามาก่อน

"แม่นางเทียนเยว่ฉีนั่งลงเถอะขอรับ ทำตัวตามสบาย"

"เจ้าค่ะ " เยว่ฉีย่อนกายนั่งบงบนเก้าอี้ หลบสายตาของคนตรงหน้าไม่รู้ว่านางรู้สึกไปเองหรือว่ายามนี้เขาจับจ้องนางไม่ละสายตา เช้าตรู่ของวันนี้จางเซียงแจ้งเขาหลังจากที่เขาให้ไปสืบเรื่องเยว่ฉีกับเสี่ยวเถาอย่างละเอียด จึงได้รับรู้ว่าตลอดมานางทุกข์ยากขนาดไหน และต้องใช้ชีวิตมาอย่างไร

"แม่นางขอรับข้าขอเสียมารยาทได้หรือไม่ บุตรชายของท่านหน้าตาน่ารักและยังฉลาดหลักแหลมข้าอยากทราบว่าบิดาของเสี่ยวเถาเป็นบัณฑิต หรือเป็นขุนนางชั้นใดหรือ"

"ท่านแม่ทัพอยากรู้ไปทำไมกันเจ้าคะ บิดาของเสี่ยวเถาตายตั้งแต่เขายังไม่ลืมตามองดูโลกด้วยซ้ำเจ้าค่ะ อีกอย่างเขามิใช่ขุนนางหรือบัณฑิตอันใดเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น " ไม่รู้เพราะเหตุใดจู่ ๆ เยว่ฉีถึงได้กุเรื่องโกหกเขาออกไป

"ข้าเสียมารยาทจริง ๆ ต้องขอโทษแม่นางอีกครั้งนะขอรับ ข้าเพียงแค่เอ็นดูเสี่ยวเถา เด็กชายที่ไม่รู้จักเกรงกลัวสิ่งใดจิตใจแน่นแน่ สงสัยจะได้แม่นางมา" ฉินเฟิงรีบขอโทษเป็นการใหญ่ เขาไม่เชื่อเรื่องที่นางเอ่ยมาเพราะเขาสืบมาจนหมดแล้ว นางตั้งท้องไม่มีบิดา แต่ก็ไม่เข้าใจเหตุใดนางถึงเอ่ยมาเช่นนี้และอีกอย่างทำไมนางถึงจำเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

"ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ " เยว่ฉีก้มหน้าลงต่ำอีกครั้งในใจเฝ้าคิดเมื่อไหร่เสี่ยวเถาจะกลับมา หรือแม้แต่หลู่เหย่าที่หายไปนาน

"แม่นางเยว่ฉีดูท่าจะอึดอัดเพราะข้าสินะขอรับ ข้ายอมรับเลยว่าข้ามิอาจจะละสายตาจากท่านได้ ไม่ว่าจะมองไปที่ใดสายตาของข้าก็มาบรรจบที่ใบหน้าสละสวยของท่านเช่นเดิม ยิ่งมองยิ่งเห็นว่าท่านเหมือนสตรีในดวงใจของข้าที่ข้าตามหามานาน"

"ท่านแม่ทัพเจ้าคะ แม้ข้าจะเป็นสตรีหม้ายแต่ถึงกระนั้นก็มิได้อ่อนไหวง่าย ๆ กับคำพูดวาจาอ่อนหวานโปรยเสน่ห์ของบุรุษเจ้าสำราญเช่นท่านหรอกนะเจ้าคะ และข้าก็มิใช่สตรีที่โง่บรมเชื่อคำพูดหวาน ๆ เพียงไม่กี่คำแล้วคล้อยตาม ท่านอย่าได้เอ่ยกับข้าเช่นนี้อีกเลย" เยว่ฉีได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนฉุดคิดให้นางหวนคิดถึงชายคืนนั้นอีกครั้ง เพราะคำพูดหวาน ๆ ทำให้นางคล้อยตามคิดว่านั่นคือสิ่งที่ออกมาจากความจริงใจแท้ที่จริงก็เพียงหวังได้ตัวนางเท่านั้น นางจะไม่มีทางเชื่อคำพูดเช่นนี้อีกให้กลายเป็นคนโง่เขลาเป็นครั้งที่สอง

"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านลุงใจดีมาก ๆ เลยขอรับเอาขนมและเล่าเรื่องสนุก ๆ ให้ข้าฟังอีกด้วย" ครั้นนั้นที่ฉินเฟิงกำลังเอ่ยต่อเสียงของเสี่ยวเสาได้ดังขึ้น เยว่ฉีรีบลุกจากเก้าอี้ไปหาบุตรชาย

"มาแล้วหรือ ? เรามีเรื่องจะต้องทำอีกมาก ข้าขอกลับเรือนก่อนนะเจ้าคะ ฝากบอกหลู่เหย่าด้วยวันหน้าข้าจะเยี่ยมเยือนอีกครั้ง"

"แม่นางข้ากับหลู่เหย่ามาที่นี่เพียง 5 วันเท่านั้น หากท่านอยากเจอนางอีกก็มาพบนางได้เสมอ เมื่อข้าเสร็จธุระจะเดินทางกลับแคว้นทันที"

"เจ้าค่ะ "

"ท่านลุงข้ากลับก่อนนะขอรับ ขนมที่ท่านให้มาอร่อยมาก ๆ ส่วนท่านลุงผู้นี้ข้ามิขอกล่าวลา" เสี่ยวเถาโน้มตัวลงก้มศีรษะคารวะซงไป๋แต่เมื่อหันมาหาฉินเฟิงเขากลับมีท่าทีเย็นชา

"อืม..ในเมื่อเจ้าไม่กล่าวลา แปลว่าเจ้ายังอยากอยู่กับข้า เอาสิข้าจะไปส่งเจ้ากับมารดาของเจ้าที่เรือนเอง "

"ดีเลย ฉินเฟิงเจ้าไปส่งทั้งสองข้าก็วางใจหลู่เหย่าคงเห็นดีด้วย "

"ขอรับท่านพี่" เยว่ฉีลำบากใจแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจไมตรีของท่านเจ้าเมืองได้ ทำได้เพียงทำตามที่เขากล่าวมา

เยว่ฉีกับเสี่ยวเถาเดินนำหน้าโดยมีฉินเฟิงกับจางเซียนเดินตามหลัง ฉินเฟิงรู้สึกผิดและอยากกล่าวขอโทษ เขานึกย้อนไปคืนวันนั้นหรือเพราะคำพูดของเขาที่พร่ำออกมา แต่ก็ทิ้งนางไว้เพียงลำพังทำให้นางจำลึกฝังใจจนถึงขั้นเกลียดวาจาหวาน ๆ เขาเห็นร้านค้าด้านหน้านึกอะไรบางอย่างออกกวักมือเรียกให้จางเซียนรีบเดินมาใกล้ ๆ ตนและสั่งการ

"เจ้าเอาเงินนี่ไปดูเหมือนว่าเด็กชายตัวน้อยผู้นี้จะชอบกินขนมหวาน ตรงนั้นมีร้านขายถังหูลู่ เจ้าลองชักชวนเด็กน้อยไปที่ร้านเพื่อซื้อขนมหวานข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับมารดาของเขาสักครู่"

"ได้ขอรับท่านแม่ทัพ" จางเซียงรับเงินก่อนจะเดินไปด้านหน้าของเสี่ยวเถาเอ่ยวาจาตื่นเต้นชี้ไปด้านหน้า

"ว้าวนั่นมิใช่ร้านขายถังหูลู่หรอกหรือ ผมไม้เคลือบด้วยน้ำตาลหวาน ๆ หากได้กินคงสดชื้นไม่น้อย " หูของเสี่ยวเถาผึ่งทันทีที่ได้ยิน รีบมองขวับตามนิ้วของเขาที่ชี้ไปด้านหน้า น้ำลายส่อออกมาอย่างลืมตัว

"เด็กน้อยเจ้าอยากกินหรือไม่ ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง"

"จริงหรือขอรับ ท่านแม่ท่านแม่ช่วยถือของพวกนี้แล้วรอข้าอยู่ที่นี่สักครู่นะขอรับ ข้าจะไปตรงนั้นกับพี่ชายสุดหล่อผู้นี้"

"เสี่ยวเถาวันนี้เจ้ากินขนมมากไปแล้วนะ เอาไว้วันหน้าแม่จะพาเจ้าออกมาซื้ออีกครา "

"ท่านแม่ขอรับหากท่านแม่จะซื้อให้ข้าในครั้งหน้าก็ส่วนครั้งหน้าแต่ว่ารอบนี้พี่ชายใจดีเป็นคนเลี้ยง ท่านเคยสอนข้าว่าหากผู้ใหญ่หยิบยื่นของให้เราต้องรับไว้อย่าได้เสียมารยาทและทำร้ายน้ำใจ" เสี่ยวเถาเจ้าเล่ห์รีบบอกท่านแม่ทั้งรอยยิ้ม เยว่ฉีจนปัญญาแท้ที่จริงนางไม่อยากอยู่กับฉินเฟิงตามลำพังเสียมากกว่า

"ก็ได้เช่นนั้นรีบไปรีบมาเข้าใจหรือไม่"

"ขอรับท่านแม่"เด็กน้อยดีใจรีบเอาของให้ท่านแม่และเดินไปกับจางเซียง

"แม่นางเยว่ฉี เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้กล่าวขอโทษท่าน ข้ามิได้มีเจตนาเอ่ยวาจาล้อเล่นกับท่าน แต่ว่าท่านเหมือนนางจริง ๆ จนข้าคิดว่าเป็นสตรีนางเดียวกัน ครั้งหนึ่งข้าเคยมาที่นี่พบเจอกับนางโดยบังเอิญ ค่ำคืนที่ข้าได้ดื่มสุราเป็นครั้งแรกทำให้ข้ามึนเมา ยามที่นางเดินมาข้าคิดว่าเหล่านางฟ้าบินลงมาจากสวรรค์ ข้ารีบตามนางไปทันทีด้วยความหลงใหลเสมือนรักนางตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ข้าพร่ำบอกว่าจะรับผิดชอบนางแต่เกิดเรื่องไม่คาดคิดเมื่อข้าหมดสติตื่นมาอีกคราก็เดินทางกลับแคว้นแล้ว ข้าเฝ้าตามหานางมาตลอด"

"เฮอะ! หากท่านรักนางตั้งแต่แรกเห็นเหตุใดถึงตามหานางไม่เจอละเจ้าคะ จะบอกว่าจำใบหน้าของนางไม่ได้อย่างนั้นหรือ ช่างน่าแปลกหากท่านจำไม่ได้จะบอกว่าข้าเหมือนนางได้อย่างไร ยิ่งท่านเอาเอ่ยออกมายิ่งเหมือนคำแก้ตัว ข้าไม่อยากฟังเรื่องราวของท่านหรอกนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะเอ่ยสิ่งใดมาล้วนไม่เกี่ยวกับข้า" คราแรกเยว่ฉีชะงักเล็กน้อยคำบอกเล่าของเขาเหมือนกับบิดาของเสี่ยวเถา แต่หากว่าเป็นเขาจริง ๆ เหตุใดถึงจำนางมิได้กัน หากจะบอกว่าเมามายจนไม่มีสติแล้วมาบอกว่านางเสมือนสตรีที่เขาตามหายิ่งย้อนแย้งเข้าไปใหญ่ คำพูดของบุรุษผู้นี้ไม่มีอันใดเป็นความจริงและน่าเชื่อถือสักอย่าง