ตอนที่13 ผู้ใดกัน

ตอนที่13 ผู้ใดกัน

"ข้าพยายามอย่างมาก ตามหานางทุกที่สิ่งเดียวที่ข้าลืมคือลืมถามชื่อแซ่ของนางข้าพยายามกลับมาที่นี่ในงานเทศกาลของทุกปี แต่สิ่งที่ข้าได้กลับไปคือความว่างเปล่า ข้าหานางไม่พบไม่พบแม้กระทั่งเงา แม้ไม่ได้เกี่ยวกับแม่นางแต่ข้าแค่อยากให้แม่นางได้รู้ว่าสิ่งที่ข้าเอ่ยออกมามิใช่คำกล่าววาจาหวาน ๆ เพื่ออยากใกล้ชิดแม่นาง แต่แม่นางเหมือนนางผู้นั้นจริง ๆ หากทำให้แม่นางหมองใจก็ขออภัยด้วยขอรับ" ฉินเฟิงร้อนรุ่มในใจ หรือว่าแท้ที่จริงแล้วนางจำเขาได้แต่ไม่ยอมรับเพราะโกรธเกลียดที่เขาทิ้งนางไปอย่างไม่ใยดี เขาแทบอยากจะกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขนไม่อยากจะปล่อยนางไป ทว่ายามนี้เหมือนนางเว้นระยะห่างเขาจนไม่กล้าจะก้าวต่อ มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะยืนยันได้ว่านางคือสตรีคืนนั้นจริง ๆ คือการตรวจสายเลือดกับเสี่ยวเถา

"ท่านแม่ขอรับ พี่ชายใจดีซื้อให้ข้าสองไม้ ข้าให้ท่านแม่ไม้หนึ่งขอรับ"

"ขอบใจนะเสี่ยวเถา คุณชายสองไม้นี้ราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะข้าจะคืนเงินให้ท่าน ไม่อยากติดหนี้บุญคุณ"

"มิต้องขอรับ ข้าเต็มใจให้เสี่ยวเถา แม่นางมิต้องเกรงใจ"

“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ เสี่ยวเถาเรารีบกลับเรือนกันเถอะยามนี้ดวงอาทิตย์เริ่มแรงมากกว่าเดิมคงถึงมื้อกลางวันแล้ว ท่านตาคงรอเราอยู่ที่สวนข้าวโพด”

“ขอรับท่านแม่” เด็กชายกัดกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย

“พวกท่านไม่ต้องไปส่งข้ากับเสี่ยวเถาหรอกเจ้าค่ะ ละแวกนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเราทั้งสองแม่ลูก จากกันตรงนี้เถอะเจ้าค่ะ” เยว่ฉีก้มโค้งลงเพื่อขอบคุณทั้งสองจับมือลูกชายเดินจากไป ฉินเฟิงไม่ได้ตามไปตามที่นางบอกหากเขาตามไปตอนนี้คงทำให้นางเกลียดขี้หน้าเขาไปมากกว่านี้ แต่พยายามเดินตามอยู่ห่าง ๆ และไม่ได้ไปถึงเรือน ระหว่างนั้นอวี้หรานมาที่ตลาดพอดีเห็นบุรุษรูปงามยืนเคียงข้างอยู่กับเยว่ฉี นางดวงตาเบิกโพลง แอบเดินตามมาจนได้ยินบทสนทนา นางอิจฉาเยว่ฉีมากกว่าเดิม

“บุรุษผู้นั้นเป็นใครกันนะ หรือว่าจะเป็นบิดาของเสี่ยวเถาจริง ๆ แต่หากเป็นบิดาของเสี่ยวเถาเหตุใดถึงพึ่งโผล่มาตอนนี้ข้าจะต้องสืบให้ได้” นางเดินตามหลังฉินเฟิงไปเรื่อย ๆ จนเห็นว่าตอนนี้เขากำลังเข้าไปที่จวนของท่านเจ้าเมืองหยางไน่ที่มาพักอาศัยที่นี่ชั่วคราว และตอนนั้นเองนางเห็นสตรีที่คุ้นเคยรีบเรียกทันที

“หลู่เหย่านั่นเจ้าหรือ ? โชคดีจริงๆ ที่พบเจ้าที่นี่ เอ๊ะ!! เดี๋ยวสิปล่อยข้านะ ปล่อยข้า ข้ารู้จักกับสตรีนางนั้น” อวี้หรานตะโกนเรียกหลู่เหย่าเสียงดัง ทหารที่ยืนอยู่หน้าจวนรีบเข้าไปห้ามไม่ให้นางเข้าไปในจวน แถมยังเรียกชื่อพระชายารองอย่างไม่มีมารยาท หลู่เหย่าได้ยินจึงพยักหน้าและบอกกับทหารว่านางรู้จักสตรีนางนี้

“พวกเจ้าปล่อยให้นางเข้ามา ข้ารู้จักสตรีนางนี้”

“ขอรับพระชายา” อวี้หรานมองตาขวางใส่ทหารที่มาจับตัวนางเมื่อครู่พรางปัดราวกับรังเกียจ

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ”

“เฮอะ ! ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้า เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่ แล้วนี่การแต่งตัวของเจ้าคืออันใดกันเมื่อครู่ข้าได้ยินทหารเรียกเจ้าว่าพระชายา ”

“เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้ว เอ่ยวาจาเช่นนี้กับพระชายาได้อย่างไร เช่นนี้ต้องถูกจับไปลงโทษ”

“ลี่เหม่ยหยุดเถอะ สตรีนางนี้นางก็เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ ทุกวันนี้ก็ยังคงไม่เปลี่ยน ข้านะเป็นพระชายาของท่านเจ้าแคว้น ข้าตอบในสิ่งที่เจ้าอยากรู้แล้ว ตอนนี้เจ้าก็ตอบข้ามาว่าเจ้ามาที่นี่ทำไมกัน”

“เจ้านะหรือพระชายา ฮึ ฮึ วาสนาดีเสียจริง เมื่อครู่ข้าเห็นบุรุษร่างกำยำใบหน้าหล่อเหลาเดินไปส่งเยว่ฉีกับเสี่ยวเถาข้าเพียงสงสัยว่าเขาคือผู้ใดจึงตามมาที่นี่ หรือว่าบุรุษผู้นั้นจะเป็นบิดาของเสี่ยวเถา”

“ที่แท้ก็ความสอดรู้สอดเห็นของเจ้านี่เอง ข้าจะบอกให้ก็ได้ นั่นคือแม่ทัพซ่งฉินเฟิง แห่งแคว้นหยางไน่เป็นน้องชายของท่านเจ้าแคว้น ส่วนเป็นบิดาของเสี่ยวเถาหรือไม่ข้าไม่แน่ใจแต่ดูเหมือนแม่ทัพซ่งจะชอบใจเยว่ฉีไม่น้อย หมดเรื่องของเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ทหารส่งนางกลับออกไป” หลู่เหย่าเองก็ไม่ชอบนิสัยของอวี้หรานและรู้ดีว่านางนั้นขี้อิจฉามากขนาดไหน จึงเติมไฟให้นางร้อนรุ่มหัวใจ ทหารมาพาตัวอวี้หรานออกไปส่วนหลู่เหยาก็เดินไปอีกทาง

ฉินเฟิงอยากพูดคุยหารือเรื่องของเยว่ฉีกับหลู่เหย่าจึงไปนั่งรอนางที่ห้องโถงในเรือนรับรอง นางจึงรีบออกมาจากโรงครัวเพื่อไปหาฉินเฟิง

“ท่านแม่ทัพมีเรื่องอะไรอยากหารือกับข้าหรือเจ้าคะ”

“ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านช่วยขอรับ เกี่ยวกับเหวินเยว่ฉี” หลู่เหย่าคิดเอาไว้ไม่มีผิดนางดูออกว่าบุรุษผู้นี้สนใจสหายของนาง นางย่อนหายนั่งลงที่เก้าอี้กวักมือให้สาวใช้มารินน้ำชาใส่จอกให้ทั้งสอง พรางเอ่ยถามเขาต่อ

“ท่านอยากรู้เกี่ยวกับเยว่ฉีหรือ ? มิใช่ว่าท่านให้ทหารของท่านไปสืบเรื่องของนางแล้วหรือ”

“ข้าอยากรู้อย่างแน่ชัดจากปากคนสนิทของนางมากกว่าขอรับ นางบอกกับข้าว่าบิดาของเสี่ยวเถาตายตั้งแต่นางยังไม่ได้กำเนิดเสี่ยวเถาเรื่องนี้คือเรื่องจริงหรือไม่ ก่อนหน้านั้นนางมีใจรักกับบุรุษใดหรือไม่” หลู่เหยายกน้ำชาจิบช้า ๆ สายตาจ้องมองไปยังฉินเฟิงเขาจริงจังและเคร่งขรึม นางวางจอกน้ำชาลงอย่างใจเย็น

“ท่านถูกใจเยว่ฉีอย่างนั้นหรือ ? ถึงได้ถามเรื่องของนาง ท่านตอบข้ามาก่อนแล้วข้าจะบอกท่านทุกอย่างเกี่ยวกับเยว่ฉี” ฉินเฟิงยอมรับอย่างลูกผู้ชายว่าเขานั้นถูกชะตาและคุ้นเคยเหมือนรู้จักกับเยว่ฉีมาก่อนนางเหมือนสตรีที่เขาทำผิดพลาดไว้ในเมื่อครั้ง 6 ปีที่แล้ว หลู่เหย่าจึงยอมบอกทุกอย่าง ทั้งสองเรียบเรียงตั้งแต่ต้นจนจับทางได้ว่าบุรุษที่นอนกับเยว่ฉีคือฉินเฟิงนั่นเองและเขาคือบิดาของเสี่ยวเถา หลู่เหย่าดีใจมาก ๆ หากเสี่ยวเถาเป็นบุตรของแม่ทัพซ่งหมายความว่านั่นก็คือหลานชายของนาง และนางก็จะได้พบเจอเยว่ฉีตลอดไป หากทำให้ทั้งสองได้กลับมาอยู่ด้วยกัน

“แม่ทัพซ่งถึงเวลาแล้วที่ท่านจะได้รับผิดชอบเรื่องที่ท่านได้ทำพลาดไปและชดใช้เวลาที่เยว่ฉีต้องสละเวลาใช้ชีวิตมาอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อดูแลบุตรของท่าน จงไปอ้อนวอนขอความรักจากนางและให้นางยกโทษให้ท่าน”

“แม้ท่านไม่บอกข้าต้องทำอยู่แล้ว ขอบใจท่านมากที่ช่วยข้าในเรื่องนี้ เอาไว้รุ่งเช้าข้าจะไปหานางแต่เช้าตรู่ก่อนอื่นจะต้องตรวจสอบก่อนว่าเสี่ยวเถาคือบุตรชายของข้าจริง ๆ ” หัวใจของฉินเฟิงเต้นแรงตึกตักด้วยความดีใจ

ฝั่งด้านอวี้หรานเมื่อนางได้รู้ว่าบุรุษเมื่อครู่นี่คือผู้ใด ความโลภก็บังเกิดและความอิจฉาริษยาในใจของลุกโซน

“ข้าไม่มีทางให้นางเยว่ฉีได้ดีหรอก นางหลู่เหย่าเองก็เช่นเดียวกันได้ดีเข้าหน่อยก็วางท่าสูงส่งคอยดูเถอะ หากข้าเป็นฮูหยินท่านแม่ทัพเมื่อไหร่ข้าจะจัดการเจ้าอีกคน แต่ตอนนี้คนที่ข้าควรจัดการคือนางเยว่ฉีกับบุตรชายของนาง” อวี้หรานเดินทางกลับบ้านอย่างเร่งรีบเพื่อวางแผนกำจัดเยว่ฉี