ตอนที่ 11 ยืนยันคำเดิม

ตอนที่ 11 ยืนยันคำเดิม

อีกฝั่งของจวน

พี่ชายเรียกน้องชายเข้ามาหารือ รุ่งเช้าตนเองจะเข้าพบเจ้าเมืองของที่นี่เพื่อเป็นยื่นพันธไมตรี ผูกมิตรเหมือนเคยทำด้วยการแลกสิ่งที่มีประโยชน์ต่อแคว้นทั้งสอง จึงเดินทางมาที่นี่อีกครา

"ฉินเฟิงสองวันข้างหน้าเจ้าต้องเดินทางไปกับข้าพร้อมคณะทูตเพื่อเจรจา ช่วยอ่อนน้อยถ่อมตนอย่าได้วางท่าโหดร้ายให้ฝ่ายนั้นเข้าใจผิดว่าเราหวังจะมายึดครอง"

"ท่านพี่ ท่านกล่าวเกินไปแล้วนะขอรับ ข้านะมีท่าทีดุร้ายแค่เพียงกับศัตรูเท่านั้น ข้าจะทำเช่นอย่างท่านพี่กล่าวมาได้อย่างไร รอบก่อนที่เชื่อมไมตรีสำเร็จข้าพอรู้มาบ้างว่าท่านพ่อกับท่านพี่มีท่าทีอ่อนน้อมเจรจาอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย แม้ข้าจะเป็นแม่ทัพก็พอเข้าใจ ท่านพี่มิต้องเป็นกังวล "

"นั่นสินะ เจ้าเติบโตขนาดนี้แล้วข้าคงเลิกกังวลเสียที โชคดีที่ยามนั้นชิงตัวเจ้าออกมาก่อน หากครั้งนั้นปล่อยเจ้าให้ทำตามใจตนเองมีหวังท่านพ่อกับท่านแม่ใจสลายแน่ ๆ"

"ทำไมถึงคิดเช่นนั้นขอรับ การที่ข้าต้องใจสตรีชาวบ้านไม่ได้หมายความว่านางมิใช่สตรีที่ดีเสียหน่อย และข้ายังคงตามหานางอยู่ตลอดมา "

"เจ้านี่นะไม่ล้มเลิกความคิดเสียที คนอย่างเรานะต้องแต่งกับสตรีที่สามารถมีอำนาจหนุนหลังเราได้ ตอนนี้ข้ามองสตรีที่คู่ควรกับเจ้าเอาไว้แล้ว หากเจ้าต้องการให้สตรีนางนั้นที่เจ้าตามหามาอยู่ข้างกายต้องแต่งสตรีบุตรสาวใต้เท้าโหวมาเป็นฮูหยินเสียก่อนถึงจะแต่งอนุเข้ามาทีหลัง " ฉินเฟิงเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่เขานะไม่สนใจสตรีหรืออำนาจใด ๆ เลยแม้แต่น้อย โชคดีที่ตอนนี้ตนเองเป็นถึงท่านแม่ทัพ จะแต่งกับสตรีใดเขาไม่สนใจคำบอกกล่าวของท่านพี่อีกแล้ว

"ท่านพี่ข้านะไม่ใช่ท่านเจ้าเมืองเช่นท่าน ที่แต่งสตรีเข้ามาเพื่อเสริมอำนาจ ตอนนี้ข้ามีอำนาจมากพอแล้ว ฝีมือของข้าก็หามีใครมาเทียบไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมให้สตรีที่ข้ารักต้องเป็นอนุภรรยาเช่นดั่งท่านทำกับหลู่เหย่าหรอกนะขอรับ " ฉินเฟิงเอ่ยถึงหลู่เหย่า สตรีบุตรของชาวนาในหมู่บ้านแห่งนี้ที่ท่านพี่พากลับแคว้นเมื่อ 6 ปีที่แล้ว แม้จะหลงรักนางเพียงใด นางก็อยู่ในฐานะอนุภรรยาเท่านั้น

"เจ้ามันดื้อด้านเสียจริง นิสัยสันโดดของเจ้าแก้ไม่หายจริง ๆ สินะ เอาเถอะ ๆ ตอนนี้ไม่ว่าข้าจะห้ามหรือพูดเช่นไรเจ้าก็ไม่ฟังอยู่ดี " ทั้งสองเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงศาลากลางจวนได้ยินเสียงผีผา ซ่งไป๋จึงเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ

"สงสัยสหายเพียงหนึ่งเดียวของหลู่เหย่ามาเยือน ข้าชักอยากเห็นแล้วสิว่าใบหน้าของนางจะงดงามเหมือนหลู่เหย่าของข้าหรือไม่ ไปดูสักหน่อยเถิดเผื่อสตรีนางนี้จะงดงามต้องตาต้องใจของเจ้า"

ฉินเฟิงก็ไม่ได้มีอะไรทำจึงเดินตามพี่ชายไปที่สวน ได้ยินเสียงสตรีสองนางพูดคุยกันในบทสนทนาของสตรีที่มักพูดคุยคือเรื่องของความรักครานั้นเองสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็กชายคนมื้อคืน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันปรากฏขึ้น

"นั่นคือสหายของพระชายารองหรือ"

"ใช่แล้วนางกลับมาจากงานเทศกาลได้บอกข้าว่าวันนี้สหายที่ไม่ได้พบเจอกันนาน 6 ปีจะมาเยือน ทำไมหรือว่าเจ้าสนใจ เช่นนั้นรีบตามข้ามาเถิดข้าจะพาเจ้าเข้าไปทำความรู้จัก"

พี่ชายยิ้มกริ่มเมื่อเห็นน้องชายที่ไม่สนใจสตรีใด จู่ ๆ ก็เอ่ยปากถามเรื่องของสตรีที่นั่งอยู่กับหลู่เหย่า

"หลู่เหย่าข้าเข้ามารบกวนเวลาเจ้ากับสหายของข้าหรือไม่"

"ท่านพี่จะรบกวนข้าได้อย่างไรเจ้าคะ มาพอดีเลยขอจะแนะนำให้ท่านพี่รู้จักสหายของข้า นี่คือเหวินเยว่ฉีสหายของข้าเจ้าค่ะ ส่วนนั่นบุตรชายของนางเหวินเสี่ยวเถา" เยว่ฉีลุกขึ้นพรวดด้วยความตกใจ ทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยพบเจอคนที่มีฐานะสูงส่ง รีบก้มโค้งคารวะทันที

"ข้าเหวินเยว่ฉีคารวะท่านเจ้าเมือง "

"มิต้องมากพิธีเจ้าคือสหายของพระชายาข้าทำตัวให้สบาย ใบหน้าของเจ้างดงามตามคำเล่าบอกของหลู่เหย่าจริงๆ น่าเสียดายที่เจ้ามีครอบครัวแล้วมิเช่นนั้นข้าคงได้สู่ขอเจ้าให้น้องชายของข้า"

"แม่ทัพซ่งฉินเฟิง ท่านมาที่นี่ด้วยหรือเจ้าคะ นี่สหายของข้าเจ้าค่ะ เหวินเยว่ฉี นี่คือน้องชายของสามีข้า เป็นท่านแม่ทัพประจำแคว้น นามว่าซ่งฉินเฟิง"

"นั่นคือบุรุษไร้มารยาทที่ทำตัวเกาะแกะมารดาของข้า ท่านป้าชายผู้นี้ใช่คนดีจริง ๆ หรือขอรับ" เสี่ยวเถารีบเข้ามาใกล้มารดาและมายืนชี้นิ้วใส่หน้าพร้อมทั้งเอ่ยถามเสียงดัง

"เสี่ยวเถาข้าบอกเจ้าว่าเช่นไร อย่าทำตัวไร้มารยาทกับผู้อื่น"

"มิเป็นอันใดหรอกขอรอข้าไม่ได้ใส่ใจ ก็เป็นอย่างที่เด็กผู้นี้กล่าวมา ข้าเข้าไปเกาะแกะแม่นางเอง ทำให้เขาเข้าใจเช่นนั้น ข้าต้องขอโทษเจ้าอีกครั้งก็แล้วกันที่แตะต้องมารดาของเจ้า"

"ว้าว ทั้งสองรู้จักกันอยู่แล้วหรือ?" หลู่เหย่าเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

"ข้าพบแม่นางเยว่ฉีเมื่อคืนที่งานเทศกาลขอรับ เพียงมองคราเดียวนางเสมือนสตรีที่ขโมยหัวใจของข้าไป ข้าเฝ้าตามหานางมาตลอดจึงบุ่มบ่ามจับแขนของนางคิดว่าเป็นสตรีที่ข้าหวนคนึงหาทุกคราที่หลับตา ก็เลยถูกเด็กชายตัวน้อยไม่ชอบขี้หน้าเพราะข้าทักผิดคน"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง เสี่ยวเถาบุรุษผู้นี้คือคนดี แถมเขายังมากความสามารถเป็นถึงท่านแม่ทัพปกครองทหารมากมายหลายชีวิต อีกทั้งยังจัดการทหารมาเป็นร้อยนายภายในพริบตาเดียว ป้ารับรองได้ว่าแม่ทัพฉินเฟิงมิใช่คนเลวร้ายอะไร" หลู่เหย่ารีบพูดออกมาเพื่อให้เสี่ยวเถาสบายใจยามนี้นางคิดออกแล้วว่าเสี่ยวเถาใบหน้าและมีนิสัยเหมือนผู้ใดที่แท้ก็เหมือนกับแม่ทัพฉินเฟิงนี่เอง

เสี่ยวเถาดวงตาสั่นคลอนเมื่อได้ยินว่าชายที่เขาชี้นิ้วต่อว่าเมื่อคู่ร้ายกาจเพียงใด แต่ต้องทำเป็นใจแข็งข่มใจตัวเองเอาไว้

"ชิ..เป็นแม่ทัพแล้วอย่างไร ข้าไม่กลัวท่านหรอกหากท่านเข้าใกล้ท่านแม่และคิดไม่ดีต่อท่านแม่ของข้า ข้าจะจัดการท่านด้วยสองมือของข้าเอง" คำพูดคำจาหยิ่งผยองทำให้พี่ชายถูกใจเจ้าเด็กคนนี้เสมือนได้เห็นน้องชายตนเองยามวัยเยาว์อีกครั้ง

"ฮ่า ฮ่า ข้าชักชอบใจเจ้าแล้วสิ เจ้ามีนามว่าเสี่ยวเถาใช่หรือไม่! ปล่อยให้สตรีพูดคุยกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าเรียนรู้และวิธีการรับมือจัดการกับแม่ทัพฉินเฟิงให้เจ้าเองรับรองเจ้าจัดการเขาได้อย่างง่ายดาย" เสี่ยวเถาตื่นเต้นเมื่อได้ยินชายใจดีอีกคนเอ่ยขึ้น รีบเดินเข้าหาเขาทันที

"จริงหรือขอรับ ท่านสามารถสอนข้าภายในวันเดียวได้หรือไม่"

"แน่นอนอยู่แล้ว" เด็กชายหันกลับมามองฉินเฟิงอีกครั้ง

"ท่านห้ามคิดมิดีมิร้ายกับท่านแม่ของข้าเด็ดขาด ท่านป้าข้าขอฝากท่านแม่สักครู่นะขอรับ" เด็กชายพูดจบเดินตามหลังซ่งไป๋ไป เยว่ฉีรู้สึกถึงการไร้มารยาทของเสี่ยวเถารีบโค้งตัวลงก้มหน้าขอโทษฉินเฟิงแทนบุตรชาย

"ข้าต้องขอโทษแทนเสี่ยวเถาด้วยนะเจ้าคะเดิมทีเขามิใช่คนนิสัยเช่นนี้"

"แม่นางไม่ต้องคิดมาก หากข้าเป็นเขาก็คงเข้าใจเช่นเดียวกัน "

"เยว่ฉีข้าพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าทำขนมเอาไว้ต้องเข้าโรงครัวไปดูสักครู่เพราะสาวใช้ทำไม่ถูกใจสักคน ข้าต้องจัดการด้วยตนเอง ข้าจะให้เสี่ยวเถานำกลับเรือนไปฝากท่านลุงเหวิน แม่ทัพซ่งฉินเฟิงข้าขอฝากสหายของข้าสักครู่นะเจ้าคะ" หลู่เหย่าเห็นสายตาของแม่ทัพก็พอเข้าใจรีบปลีกตัวออกไปให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน