ตอนที่ 3 อย่าให้ผู้ใดรู้

ตอนที่ 3 อย่าให้ผู้ใดรู้

3 ปีต่อมา ตอนนี้ต้าหลงได้ออกมาเติบโตข้างนอกหลังจากใช้ชีวิตอยู่ในท้องมารดามาสิบเดือน ตอนนี้เขาถูกเรียกว่าเสี่ยวเถา ออกมาอย่างง่ายดายไม่ทำให้ท่านแม่เจ็บปวดทรมานอยู่นาน เกิดมามีสุขภาพแข็งแรง และพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กที่เกิดรุ่นเดียวกัน ตอนนี้เรือนของเทียนมู่กับเยว่ฉีถูกสร้างขึ้นมาใหม่ บริเวณรอบบ้าน เยว่กับบิดาช่วยกันปลูกผักและเลี้ยงไก่ เพื่อที่ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องสงสยเรื่องของกินของใช้ที่ได้มาอย่างไม่มีเหตุผล จนวันหนึ่งช่วงที่เสี่ยวเถาอายุเพียงหนึ่งขวบเขาเดินไปแตะอ่างน้ำที่แห้งเหือดในฤดูแล้ง จนน้ำเต็มอ่างและไม่มีวันแห้งอีก เยว่ฉีเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและรู้แล้วว่าบุตรชายคนนี้เกิดมาพร้อมพลังวิเศษ ของใช้และของกินทุกอย่างล้วนเป็นพลังของเด็กชายคนนี้ นางจึงคิดหาหนทาง ที่จะไม่ทำให้ผู้คนสงสัยและปิดซ่อนพลังของบุตรชายเอาไว้ หากชาวบ้านได้เห็นหรือรับรู้มีหวังขับไล่และกล่าวหาว่าบุตรของนางเป็นปีศาจแน่ ๆ

“เสี่ยวเถาลูกฟังแม่นะ ห้ามแสดงพลังที่เจ้ามีให้ผู้อื่นเห็นเด็ดขาดแม่กลัวเหลือเกินว่าชาวบ้านจะไม่ใจดีกับเจ้า มีหวังตัวของเจ้าจะถูกจับตัวส่งมอบให้ใต้เท้าผู้ทรงอำนาจเพื่อให้เจ้าดลบันดาลในสิ่งที่พวกเขาต้องการ ” เสี่ยวเถามองใบหน้าท่านแม่พร้อมพยักหน้า

“ขอรับ’ ’ เด็กชายที่มีความคิดมากกว่าอายุรีบตอบกลับมารดาให้สบายใจ

‘ท่านแม่ท่านไม่ต้องกังวลไปขอรับ ตัวข้านี่รู้เรื่องทุกอย่างมากกว่าที่ท่านแม่รู้อีกขอรับ ข้าอยากจะพูดมากกว่านี้แต่ว่าตอนนี้ข้าพึ่งอายุได้เพียงสามขวบต้องพยายามพูดเท่าที่เด็กสองขวบจะพูดได้’ เสี่ยวเถาคิดในใจก่อนจะวิ่งไปหาท่านตานั่งอยู่บนแคร่กำลังนำโสมตากแดด นำไปขายจะได้ราคาที่ดีกว่าเดิม

ทว่าความรุ่งเรืองและกินอยู่ที่ดีขึ้นทำให้อวี้หรานที่บ้านอยู่ใกล้ ๆ กันเกิดความสงสัย จู่ ๆ จะร่ำรวยและมีกินมีใช้ได้ขนาดนี้ได้อย่างไร นางพยายามลอบมองบ่อย ๆ และก็ไม่เห็นว่ามีผู้ใดแอบมาหาหรือว่าจะมีใต้เท้าที่ใดมารับเลี้ยงดูแลเยว่ฉี

“น่าแปลกจริง ๆ เมื่อก่อนครอบครัวเหวินยากจนยิ่งกว่าข้าเสียอีก หนำซ้ำเพียงแค่หมั่นโถวยังไม่มีปัญญาซื้อกินด้วยซ้ำ ทำไมยามนี้ถึงได้ร่ำรวยขึ้นอย่างแปลกประหลาดข้าต้องรู้ให้ได้ว่านางร่ำรวยมาจากที่ใด หรือว่าลุงเหวินเทียนมู่จะไปขโมยของใช้ในเรือนของใต้เท้าร่ำรวยและนำไปขายไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางร่ำรวยมาได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ ข้าช่างอยากรู้จริง ๆ ข้าต้องรู้ให้ได้ไม่อย่างนั้นข้าคงนอนตายตาไม่หลับแน่ ๆ” อวี้หรานยืนแอบมองอยู่ไม่ไกล สายตาของเสี่ยวเถามองมาเห็นนางและรับรู้ได้ทันทีว่าสตรีนางนี้นั้นหวังดีหรือไม่หวังดี

“ท่านป้า ท่านป้าขอรับมายืนทำอะไรตรงนี้ขอรับ”

อวี้หรานตกใจสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแสร้งยิ้มให้เสี่ยวเถา

“อ้อ.. ป้าเดินมาเก็บของนะจ๊ะไม่มีอะไรหรอก แฮะ แฮะ ว่าแต่ท่านแม่ของเจ้าไปทางใดหรือ? ป้ามีเรื่องอยากรู้นิดหน่อยเจ้าพอตอบได้หรือไม่ว่าแม่ของเจ้ามีบุรุษมาเกี่ยวพันหรือไม่” เสี่ยวเถากอดอกพรางครุ่นคิดและตอบออกไปเสียงดังฟังชัด

“ท่านป้าช่างเก่งจริง ๆ สายตาเฉียบแหลมท่านแม่ของข้ามีบุรุษมาเกี่ยวพันจริง ๆ ขอรับ บุรุษผู้นั้นใบหน้าหล่อเหลา นิสัยดีและยังเด็กกว่าท่านแม่อีกด้วย” อวี้หรานกระตุกยิ้มมุมปากตบมือฉากใหญ่ เป็นอย่างที่นางคิดเอาไว้จริง ๆ

“ฮ่า ฮ่าเป็นอย่างที่ข้าคิดไม่มีผิด เจ้าช่วยบอกป้าผู้นี้ได้หรือไม่บุรุษที่มาเกี่ยวพันท่านแม่ของเจ้าคือบุรุษเรือนใดกัน”

“ท่านป้ารู้จักดีเลยขอรับ เหตุใดจะต้องให้ข้าบอกด้วย ก็ข้าเองขอรับบุรุษที่เกี่ยวพันกับท่านแม่ทั้งเด็กและหล่อเหลา “เด็กชายยืดอกอย่างภูมิใจในความหล่อเหลาของตนเองในวัย 3 ขวบ อวี้หรานใบหน้าเหวอตกใจไม่คิดว่าจะถูกเด็กชายคนนี้พูดจาล้อเล่น “เหตุใดท่านป้าถึงทำหน้าเช่นนั้นขอรับ หรือว่าสิ่งที่ข้ากล่าวมาไม่ถูกต้อง”

“แฮะ ๆ จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรละ เจ้าทั้งหล่อเหลาและรู้ความมากกว่าเด็กในหมู่บ้าน ป้ามีเรื่องที่ต้องทำอีกมากเสี่ยวเถาไปเล่นกับเพื่อน ๆ เถอะ” อวี้หรานหัวเสียและโมโหที่เด็กชายคนนี้พูดล้อเล่นกับตนเองยิ่งกว่าเพื่อนเล่นรุ่นเดียวกันเสียอีก

“ขอรับ” เสี่ยวเถามองตามหลังป้าอวี้หรานหัวเราะคิกคัก

‘ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็มีคนนิสัยแบบนี้เสมอสินะ’

“เสี่ยวเถามาทำอะไรอยู่ตรงนี้หรือ ? ท่านตาให้เจ้าไปช่วยรดน้ำผัก ช่วงสาย ๆ จะได้เก็บผักตอนบ่ายแม่จะพาเจ้านำผักไปขายที่ตลาดอยากไปหรือไม่” เสี่ยวเถายิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินว่าจะได้ไปตลาดกับมารดา

“ขอรับ ข้าจะรีบไปช่วยท่านตา ข้าจะไปตลาดขอรับ” เยว่ฉีจ้องมองเด็กชายอย่างเอ็นดูคว้ามือไปลูบศีรษะเบา ๆ

“เจ้านี่นะเกิดมามีแต่ทำให้แม่มีความสุข วันนี้แม่จะตามใจเจ้าให้เจ้ากินขนมได้หนึ่งอย่างดีหรือไม่”

“จริงหรือขอรับ ข้าจะรีบไปช่วยท่านตาเดี๋ยวนี้” พูดจบเสี่ยวเถาวิ่งไปที่หลังบ้านเพื่อไปช่วยรดน้ำผัก แท้ที่จริงแล้วเยว่ฉีได้ยินบทสนทนาของเสี่ยวเถากับอวี้หรานเมื่อครู่ นางรับรู้ตั้งแต่เด็กชายคนนี้เกิดออกมา เขาไม่เหมือนเด็กชายทั่วไป มีทั้งความฉลาดหลักแหลม ไหนจะมีพลังนึกคิดอีกทั้งยังมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน มองผิวเผินก็เหมือนผู้ใหญ่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการปกป้องสิ่งพิเศษของบุตรชายตนเองไม่อาจจะให้ผู้ใดล่วงรู้ได้