ตอนที่ 4 อิจฉา

ตอนที่ 4 อิจฉา

หลังจากนั้นทั้งสองพากันเดินไปที่ตลาดเพื่อขายผัก เสี่ยวเถาคิดอะไรบางอย่างได้ในยุคสมัยนี้มีฟางข้าวจำนวนมาก การหารายได้ที่ยั่งยืนก็ดีไม่น้อย หากวันหนึ่งพลังนึกคิดหายไปจะได้ไม่กลับไปลำบากอีก

“ท่านแม่ขอรับ ข้าเดินมากับท่านในตลาดแห่งนี้ไม่มีเห็ดขายหรือต้องรอฤดูกาล”

“ใช่แล้วเสี่ยวเถาเห็ดจะออกตามฤดูของมันเท่านั้น เมื่อถึงฤดูในตลาดแห่งนี้จะมีเห็ดป่ามากมายวางขายให้เลือกซื้อ”

“ข้าคิดอะไรบางอย่างออกขอรับ เราปลูกเห็ดกันดีมั้ยขอรับ ข้ามีแผนการเอาไว้ในใจไว้กลับเรือนแล้วจะเล่าให้ท่านแม่ฟังนะขอรับ”

“เสี่ยวเถาเจ้าช่างเก่งและฉลาดรอบรู้ แต่บางครั้งแม่ก็อยากให้เจ้าเป็นเหมือนเด็กทั่ว ๆ ไป เอาล่ะเจ้าคอยแม่ตรงนี้สักครู่แม่เอาผักไปให้ลุงไป๋แล้วจะพาเจ้าไปซื้อขนม” เด็กชายพยักหน้าให้มารดา ยืนรออยู่หน้าโรงเตี๊ยม ครานั้นเองสายตาของเสี่ยวเถาเหลือบไปเห็นป้าอวี้หรานกำลังจับกลุ่มซุบซิบนินทาและมองมาทางตนกับมารดา

“เจ้าเห็นหรือว่าตั้งแต่เด็กชายคนนั้นเกิด เรือนแซ่เหวินมีของกินมากมายโสมหายากที่ไม่คิดว่าจะมีในหุบเขาของเรา ครอบครัวนั้นก็มีครอบครอง อีกอย่างเด็กเสี่ยวเถานั่นไม่มีบิดาจะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเด็กนั่นจะมีพลังอะไรที่ทำให้เรือนของลุงเหวินเทียนมู่มีอันจะกิน”

“นั่นสิ เมื่อก่อนนางใส่อาภรณ์ขาด ๆ เก่า ๆ รองเท้าที่ทำจากฟางข้าวแต่เดี๋ยวนี้ดูนางสวมใส่มาสิมิใช่รองเท้าที่ทำจากผ้าหรอกหรือ” สตรีอีกนางเห็นด้วยกับอวี้หรานได้เอ่ยขึ้นมา

“หรือว่าเด็กชายผู้นั้นจะเป็นเด็กที่เกิดจากปีศาจ”

“ป้าอวี้หราน ข้าดีใจจริง ๆ เลยขอรับที่เห็นท่านที่นี่ ท่านป้าเองก็มาขายผักเช่นเดียวกันหรือขอรับ ท่านแม่ของข้าก็มาขายผักเช่นเดียวกัน ท่านแม่บอกจะพาข้าไปซื้อขนมด้วย” เสี่ยวเถายิ้มกริ่มส่งสายตาเปล่งประกายออดอ้อนทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูให้ทุกคนได้เห็น เมื่อสตรีมากมายเห็นเด็กชายอวบอิ่มใบหน้ากลมราวกับซาลาเปา มีหรือจะไม่หลงเสน่ห์ของเด็กชายตัวน้อยอย่างเสี่ยวเถา

“เด็กน้อยเจ้าช่างน่าเอ็นดูเสียจริง เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่ามารดาของเจ้านำผักมาขายหรือ? เพราะมารดาของเจ้าขยันปลูกผักขายและท่านตาของเจ้าออกเดินป่าเพื่อหาโสมมาขายถึงได้มีอยู่มีกินสินะ”

“ขอรับท่านอา ท่านอาผู้งดงามต้องการไข่ไก่ไปทำอาหารเย็นหรือไม่ขอรับ เรือนของเรามีไข่ไก่ขายด้วยนะขอรับอีกไม่นานท่านแม่บอกจะเพาะเห็ดขายด้วย ฝากท่านป้าท่านอาทั้งหลายช่วยซื้อของข้ากับท่านแม่ด้วยนะขอรับ”

“พอดีเลยอย่างนั้นรุ่งเช้าพรุ่งนี้นี้ให้มารดาของเจ้านำไข่กับผักกวางตุ้งไปให้ข้าที่เรือนตระกูลเฉิน ข้าเอาผักสองอีแปะ เอาไข่ไก่หนึ่งอีแปะ”

“ได้เลยขอรับ” เสี่ยวเถาก้มโค้งขอบคุณผู้ที่สั่งซื้อผักกับตน ทว่าอวี้หรานกลับร้อนรุ่มในใจเพราะสิ่งที่นางต้องการคือการใส่ร้ายเพราะความริษยาอิจฉาที่ครอบครัวเหวินร่ำรวยขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

เยว่ฉีเดินออกมาไม่เห็นบุตรชายของตนเองรีบมองหา ทันทีที่นางเห็นเสี่ยวเถาอยู่กับอวี้หรานนางตกใจรีบเร่งฝีเท้าไปหาบุตรชายทันที

“เสี่ยวเถามาทำอะไรอยู่ด้านนี้แม่บอกเจ้าแล้วมิใช่หรือให้รออยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม”

“ท่านแม่ข้าเห็นท่านป้าอวี้หรานจึงเข้ามาทักทายสอบถามคิดว่า ท่านป้ามาขายผักเหมือนเราขอรับ เหตุใดท่านแม่ต้องกระวนกระวายด้วย”

“นั่นสิเยว่ฉี บุตรชายของเจ้าช่างน่าเอ็นดูและเป็นเด็กช่างเจรจาเจ้าเลี้ยงบุตรชายของเจ้ามาอย่างดีจริง ๆ เสี่ยวเถาอย่าลืมบอกแม่ของเจ้าในสิ่งที่เราพูดคุยกันด้วยนะ ข้าต้องไปแล้ว อวี้หรานข้าไปก่อนนะ” สตรีที่สั่งของกับเสี่ยวเถาหันไปชื่นชมเยว่ฉีและหันมาร่ำลาอวี้หราน เยว่ฉีคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย นางเข้าไปไม่นานเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับบุตรชายของตนเอง

“ได้เลยขอรับ ข้ากับท่านแม่จะนำผักและไข่ไปส่งให้ถึงเรือนเลย” เด็กชายตอบกลับทำให้เยว่ฉีเข้าใจทุกอย่าง

“แม่คิดว่าเจ้าจะก่อเรื่องเสียอีก ว่าแต่พี่อวี้หรานมาทำอะไรที่ตลาดหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านป้าไม่สบายท่านออกมาซื้อยาสินะเจ้าคะ”

“ข้ามาด้วยเรื่องอันใดเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยเล่า อีกอย่างท่านแม่ของข้าอาการดีขึ้นมากแล้ว เจ้ามิต้องเป็นห่วง” อวี้หรานไม่พอใจเดินสะบัดหนีไปอย่างโมโห

“ทำไมถึงทำตัวไม่น่ารักอย่างนี้นะขอรับ ท่านป้าอวี้หรานดูไม่ชอบครอบครัวของเราเลย”

“เสี่ยวเถาเรื่องของคนโตยากนักที่เจ้าจะเข้าใจ ขนาดแม่เองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรให้ป้าอวี้หรานไม่พอใจ เราไปซื้อขนมกันเถอะจะได้กลับเรือน แม่อยากรู้ว่าป้าคนเมื่อครู่สั่งอะไรไว้กับเจ้าและแผนการที่เจ้าคิดได้คืออะไรกัน” เด็กชายยิ้มกว้างเมื่อได้ยินว่าท่านแม่จะพาไปซื้อขนม แม้ว่ายุคนี้จะไม่มีขนมอย่างที่เขาเคยกินและน้อยคนนักที่จะได้กินขนมหวาน ในยุคสมัยที่น้ำตาลแพงยิ่งกว่าสิ่งใด

หลังจากได้ขนมเสี่ยวเถาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ท่านแม่ฟังระหว่างกลับเรือน เยว่ฉีภูมิใจในตัวบุตรชายเสียจริง ที่สามารถจัดการและรับมือเรื่องอย่างนี้ได้

เมื่อถึงเรือนเสี่ยวเถาเริ่มวางแผนเล่าการเพาะปลูกเห็ดที่เกิดจากฟาง เขาได้อธิบายวิธีการทำและน้ำเชื้อเห็ดฟางมา ท่านตาเห็นดีเห็นงามด้วย รีบไปเตรียมสถานที่นำฟางมารดน้ำให้ชุ่มฉ่ำทิ้งไว้หนึ่งคืนและหาขี้ฝ้ายของชาวบ้านที่ไม่ได้ใช้งานแล้วมาไว้ตามที่หลานชายกล่าวมา

รุ่งเช้าวันต่อมา

เสี่ยวเถาทำการเพาะเห็ดกับท่านตาส่วนเยว่ฉีไปเก็บผักและไข่ไก่เพื่อนำไปขายตามสั่ง

เสี่ยวเถาเป็นคนเอ่ยบอกท่านตาให้ทำตามตน ไม่นานนักทุกอย่างก็เสร็จ จนถึงขั้นตอนสุดท้ายคือการนำผ้าคุมกองฟางเอาไว้ให้เกิดความร้อนชื้นเห็ดจะได้เติบโตได้อย่างรวดเร็ว และใช้เวลาเพียงแค่ 8-10 วันก็สามารถเก็บเห็ดไปขายได้แล้ว

"เสี่ยวเถาเจ้าแน่ใจนะว่าทำวิธีนี้จะได้เก็บเกี่ยวเห็ดฟาง ตั้งแต่เกิดมาอายุจนป่านนี้ข้าผู้นี้ไม่เคยเห็นวิธีการเช่นนี้มาก่อน"

"ท่านตาวางไว้ได้เลยขอรับ ข้าคือเหวินเสี่ยวเถาไม่มีอะไรที่ข้าทำไม่ได้ขอรับ " เสี่ยวเถากอดอกอย่างมั่นอกมั่นใจ เหวินเทียนมู่ขยี้หัวเด็กชายเบา ๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยควานรักและเชื่อมั่น เพราะเป็นอย่างที่เสี่ยวเถาเอ่ยออกมาทุกประการ ขนาดโสมหายากเขายังบันดาลมาให้เพียงแค่นี้ทำไมเขาจะไม่เชื่อเล่า

"แต่ว่าตาข้องใจสิ่งหนึ่งในเมื่อเจ้ามีพลัง เหตุใดเจ้าถึงไม่นึกคิดเห็ดออกมาให้ขายได้เลยเล่า"

"บางสิ่งบางอย่างไม่อาจทำเช่นนั้นได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ตอนนี้ดูเหมือนพี่อวี้หรานจะเคลือบแคลงครอบครัวของเรา ทำอย่างที่เสี่ยวเถาบอกมาเป็นการดีที่สุด ทั้งตัวของเราและความปลอดภัยของเสี่ยวเถาด้วย" เสียงของเยว่ฉีดังขึ้นนางเดินมาพร้อมตะกร้าผักและไข่ไก่

"เป็นอย่างนี้นี่เอง ตาลืมคิดไปเอาล่ะ ๆ ทั้งสองคนรีบนำของไปขายเถิดตอนนี้ยามเฉิน (08.00) แล้ว แดดออกจะร้อนเอาได้"เทียนมู่ยิ้มเบา ๆ ก่อนจะบอกให้เยว่ฉีกับหลานนำของไปขาย ใช่อยู่ว่าพลังนี้เป็นสิ่งที่ดีต่อครอบครัวของเขาแต่ก็เป็นอันตรายเช่นกัน