ตอนที่ 2 ช่วยท่านแม่

ตอนที่ 2 ช่วยท่านแม่

เหวินเทียนมู่มิแทบไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง ทำได้เพียงโมโหจนต้องเดินหนีบุตรสาวเพราะไม่กล้าลงมือ บุตรสาวที่เลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม เขากลับมาอีกครั้งเมื่อใจเย็นบอกกับเยว่ฉีว่า ให้เก็บเด็กคนนี้เอาไว้โดยไม่เอ่ยปากถามสักคำว่าพ่อของเด็กคือบุตรชายบ้านใด

ตอนนี้ต้าหลงเรื่องปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากขึ้นเขาทำใจยอมรับ ว่าตนเองเป็นบุตรชายกำลังจะเกิดของเหวินเยว่ฉี

“ฉันจำได้คุ้น ๆ เหมือนคุณแม่จะเรียกชื่อลูกชายของนางเอกว่าเสี่ยวเถาต่อจากนี้ฉันคือเสี่ยวเถาสินะเอาล่ะหากฉันเป็นลูกของนางเอกจริงๆ ฉันช่วยเหลือเธอเองเพื่อจะได้สุขสบาย” เยว่ฉีเดินไปกินซุปที่ท่านพ่อทำไว้ให้ในนั้นไม่มีเนื้อสัตว์แม้แต่น้อยมีเพียงผักนิดหน่อยและน้ำซุปจำนวนมากเยว่ฉีต้องกินเพื่อประทังชีวิตและกลัวลูกน้อยไม่อิ่มท้องและก็เป็นอย่างที่เธอคิดต้าหลงหรือเสี่ยวเถาไม่อิ่มเลย

“กินแต่น้ำซุปอย่างนี้จะมีประโยชน์อะไรกับเด็กล่ะ สารอาหารคงตกไม่ถึงฉันแน่ ๆ แล้วอย่างนี้จะเอาอะไรมาเติบโตและแข็งแรง”

เสี่ยวเถาคิดในใจครั้นนั้นสายตาพลันมองไปเห็น ไก่กำลังเขี่ยหาอาหารที่นอกชานเรือนในใจเขาคิดว่าหากได้กินไข่ไก่บำรุงสักหน่อยคงดีไม่น้อย

ทันใดนั้นเองไก่ตัวนั้นก็ฟักไข่ออกมาอย่างน่าเหลือเชื่อแถมยังออกมาสองถึงสามฟองอีกด้วย

เยว่ฉีแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองอุทานออกมาเสียงดังสนั่นบ้าน

“นั่นไข่ไก่ไม่ใช่หรือ? ไก่ฟักไข่ทั้ง ๆ ที่กินอาหารน่าแปลกจริง ๆ

” นางลุกเดินไปหยิบไข่ไก่และเดินไปหาท่านพ่อด้วยความตื่นเต้น

“ท่านพ่อท่านพ่อเจ้าคะ ดูนี่สิเจ้าคะจู่จู่ไก่ในบ้านของเราก็ฟักไข่ออกมาหลายฟองในคราวเดียวกัน” เทียนมู่กำลังเตรียมตัวออกไปหาสมุนไพรหันมามองดวงตาเบิกโพลงประกายแวววาว จะไม่น่าแปลกใจได้อย่างไรในเมื่อไก่ตัวนั้นคือไก่ตัวผู้

“เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเรา นี่คือความโชคดีหรืออาเพชกันแน่ ไก่ตัวนั้นเป็นไก่ผู้จะมีไข่ได้ยังไงกัน เยว่ฉีบอกพ่อมาสิว่าเราไม่ได้หิวจนตาฝาด "

“มิใช่ความฝันแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อลองจับไข่ดูสิเจ้าคะ”

‘นั่นสิยิ่งว่าความฝันเพียงแค่ฉันคิดเท่านั้น จู่ ๆ ไก่ก็ไข่ออกมาหรือว่าสวรรค์จะได้ยินเสียงที่ฉันคิดในใจ อย่างนี้ต้องลองอีกครั้งให้มันแน่ชัด’ ไม่ใช่เพียงแค่สองพ่อลูกแต่ต้าหลงที่อยู่ในท้องก็แปลกใจไม่ต่างกัน เขาลองคิดในใจอีกครั้งเพื่อพิสูจน์ ลองนึกถึงโสมหายากให้อยู่ในตะกร้าของท่านตา จู่ ๆ โสมก็ปรากฏขึ้นอย่างน่าตก

“ท่านพ่อไม่ใช่แค่เพียงไข่ไก่เจ้าค่ะ ดูนั่นสิเจ้าคะในตะกร้าของท่านมีโสมอยู่ทั้ง ๆ ที่ท่านพ่อยังไม่ได้ออกไปหาด้วยซ้ำ” เยว่ฉีวางไข่ไก่เอาไว้ที่แคร่ก่อนจะจับโสมออกมาจากตะกร้า ราวกับของมีค่าที่นางทะนุถนอนจับมาอย่างเบามือ เทียนมู่ดวงตาเบิกโพลงมากกว่าเดิม เมื่อเห็นโสมที่ราคาดีหายากอยู่ตรงหน้า เขาหันซ้ายหันขวามองไปทั่ว กระนั้นก็ไม่พบผู้ใด คงไม่มีใครมาทิ้งเอาไว้เป็นแน่

“นี่มันโสมซานซีนี่น่า เยว่ฉีวันนี้เรามีเงินซื้อเนื้อมากินกันแล้ว”

“ท่านพ่อข้าดีใจจริง ๆ เจ้าค่ะในที่สุดสวรรค์ก็มีควาเมตตากับเราสองคนพ่อลูก หรือว่าเด็กในท้องจะเป็นบุตรของเทพสวรรค์”

“ฮ่า ฮ่า ช่างเป็นความโชคดีของเรา เดี๋ยวพ่อจะรีบเข้าตลาดเอาโสมไปขายและซื้อเนื้อพร้อมของบำรุงครรภ์มาให้นะเยว่ฉี” เทียนมู่ยิ้มแย้มด้วยความดีใจรีบไปที่ตลาดเพื่อเอาโสมไปขาย ตอนนี้ต้าหลงรู้แล้วไม่ว่าสิ่งใดที่เขานึกคิดจะมีสิ่งนั้นมาปรากฏ ทารกในครรภ์ก็พลันยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นมองเห็นหนทางสุขสบายไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นเหมือนเนื้อเรื่องในละคร

‘ฮ่า ฮ่า โชคดีจริง ๆ ในเมื่อมีพลังอย่างนี้ฉันจะไม่อดตายอีกต่อไป และจะช่วยครอบครัวแซ่เหวินร่ำรวยและสุขสบาย’

หลังจากนั้นเยว่ฉีได้นำไข่ไปต้มเพื่อกินบำรุงครรภ์ มือนุ่มลูบหน้าท้องเบา ๆ

“เจ้าคงเป็นบุตรที่เกิดมาพร้อมกับบุญวาสนาสินะเสี่ยวเถา ถึงบันดาลให้แม่มีอะไรดี ๆ กิน” เยว่ฉีกินอิ่มหนังตาก็เริ่มย่อนคล้อย นางเอนหลังนอนบนแคร่ด้วยความง่วง ต้าหลงมองไปรอบ ๆ แม้ว่าอยู่ในท้องแต่เขาสามารถมองเห็นของทุกอย่างในบ้าน จึงคิดถึงข้าวสารเมล็ดสวยเรียงงามไม่นานนักข้าวสารจำนวนหนึ่งได้อยู่ในถังใส่ข้าวสารของบ้าน ที่ไม่มีเมล็ดข้าวสารใส่มานานตอนนี้ได้เต็มถัง พืชผักและเครื่องปรุงเทศต่าง ๆ ก็เรียงรายจนเต็มห้องครัว

บ่ายคล้อยเทียนมู่กลับมาจากด้านนอกด้วยรอยยิ้มมือข้างขวาถือเนื้อหมู ส่วนอีกข้างถือขนมหวานและยาบำรุงครรภ์เอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยความดีใจ

“เยว่ฉีพ่อกลับมาแล้ว ที่ตลาดมีขนมที่เจ้าอยากกินพอดีพ่อจึงซื้อติดไม้ติดมือมาฝากเจ้า ”

“ท่านพ่อมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้าเองก็มีสิ่งหนึ่งที่อยากให้ท่านพ่อได้ดูเช่นเดียวกัน” เยว่ฉีแทบไม่สนใจขนมกับเนื้อหมูในมือของท่านพ่อ รีบเข้าไปจับแขนของท่านพ่อให้ตามตนเองเข้าไปในบ้านอย่างเร่งรีบ เมื่อเทียนมู่เข้ามาที่ห้องครัวต้องตาค้างตกตะลึงกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า

ข้าวสารเต็มกระบุง ผักสดวางอยู่บนโต๊ะทำอาหารไหนจะเครื่องเทศมากมายอีกเรียงรายกันอยู่ต่อหน้า

“ไม่จริงน่าเพียงแค่ไข่ไก่กับโสมข้าก็แทบไม่อยากจะเชื่อแล้ว แล้วสิ่งที่อยู่ต่อหน้านี่คืออะไรกัน เยว่ฉีหรือว่าเด็กในท้องของเจ้าคือบุตรของเทพเจ้าจริง ๆ ข้าน้อยขอคารวะและสัญญาจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุดขอรับ” เทียนมู่ทุรดเข่าลงกับพื้นคำนับฟ้าดินที่บันดาลของมาให้ตนกับลูกสาว เยว่ฉีเองไม่รอช้าเห็นท่านพ่อเคารพฟ้าดินนางก็รีบทำตามทันที ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวเหวินก็มีชีวิตที่ดีขึ้นไม่อดไม่อยากเหมือนเมื่อก่อน