ภรรยาน่าชังฉันไม่อยากเป็น (ยุค80)

เคยได้ยินประโยคที่ว่า...

'ผู้หญิงทุกคนมีค่าไหม??'

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ค่าคอนโด ค่านู่น ค่านี่ บลา บลา บลา ที่รอให้จ่ายตอนสิ้นเดือน มันเป็นแรงขับเคลื่อนให้ผู้หญิงโสดวัยทำงานอย่าง 'ซู' ต้องขยันทำงาน คติประจำใจของเธอคือ

ทำงาน = มีเงิน

ซูที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยดัง จึงเลือกสมัครงานที่บริษัทดัง อัตราการแข่งขันสูงมาก เธอต้องทำผลงาน ผลของความขยันก็ไม่เคยทรยศใคร 

"ยินดีด้วยนะ"

"เก่งมากเลยซู"

"น่าอิจฉาจังเลย"

ซึ่งบริษัทที่ซูได้ทำงานเป็นบริษัทที่ให้ค่าตอบแทนในการทำงานสูงมาก เป็นศูนย์รวมหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และซูก็ได้เป็นหนึ่งในพนักงานที่สอบผ่านข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์ตัวต่อตัว

เมื่อทำงานได้ระยะหนึ่ง ซูก็เลือกที่จะผ่อนคอนโด ผ่อนรถ ด้วยความอยากมีทรัพย์สินเป็นของตัวเอง ทำให้เธอใช้ชีวิตบ้าระห่ำไปกับการทำงาน เพื่อหาเงินมาโปะคอนโด โปะรถให้หมดไวๆ ใช้เวลาสามปี เธอก็ปลดหนี้ได้ และจุดมุ่งหมายใหม่คือเก็บเงินเพื่อเปิดร้านอาหารที่เป็นความชอบส่วนตัว เธอโตมากับครอบครัวฐานะปานกลาง ไม่ได้มีต้นทุนมาก ดังนั้นเธอจึงต้องปากกัดตีนถีบสอบให้ได้ทุน และทุนนี้ก็เปลี่ยนชีวิตของเธอ 

เธอมีโอกาส

เธอมีงาน เธอมีเงิน

และตอนนี้เธอก็อยากมีธุรกิจของตัวเอง

ด้วยความมุ่งมั่นจะเก็บเงินเปิดร้านอาหารทำให้ 'ซู' สาวโสดวัยใกล้ขึ้นคาน ขยันทำโอทีไม่พักทุกวัน อาหารที่กินนั้นก็เป็นร้านสะดวกซื้อขาประจำ อาหารเสริมที่ดีกับสุขภาพเธอแทบไม่ได้แตะเลย

"พักบ้างก็ดีนะซู"

"หน้าเธอซีดมากเลย"

"กินข้าวบ้างไหมเนี่ย"

เพื่อนๆ ในบริษัททักเธอที่ก้มหน้าก้มตาสรุปงานให้ท่านประธาน เธอในสายตาของหัวหน้าคือผู้หญิงที่ขยัน ในสายตาเพื่อนคือผู้หญิงที่สตรอง ชีวิตกำลังไปได้ดี ถ้าเธอมีทุกอย่างพร้อม เดี๋ยวความรักก็คงตามมา

แต่ทว่า....

ร่างกายเธอรับไม่ไหว เธอโหมทำงานหนักมากเกินไป จึงทำให้น็อคหมดสติคาโต๊ะทำงาน แล้วพอเธอลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเธอตกใจ

'เพื่อนฉันอยู่ไหน'

'ผู้ชายคนนี้เป็นใคร'

'แล้วที่นี่คือที่ไหน'

ดวงตาคู่สวยสั่นไหวขณะหันมองซ้ายขวา สถานที่ตอนนี้มันไม่คุ้นตา จะบอกว่าเป็นห้องพยาบาลก็เหมือนหลอกตัวเอง

อื้อ! ปวดหัว

ซูยกมือขึ้นกุมศรีษะที่ตอนนี้ปวดตุบๆ เธอแค่ทำงานหนักจนหมดสติไป แต่ทำไมถึงได้ปวดหัวจนตาพร่าเบลอ แล้วอยู่ๆ หัวใจของเธอก็เต้นแรงพร้อมกับความทรงจำบางอย่างที่ถาโถมเข้ามา ราวกับว่าเธอนั่งดูละครชีวิตหลังข่าวก็มิปาน

"ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ"

ซูพึมพำกับตัวเองที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เหลือเชื่อ 'ฝัน ฉันต้องฝันแน่ๆ' บอกตัวเองที่ล้มตัวลงนอนหลับตาและนับหนึ่ง สอง สาม ในใจ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาใหม่ ความหวังนั้นทอประกายก่อนจะหายวับไปกับตาเมื่อภาพตรงหน้าก็คือผู้ชายคนเดิม เพิ่มเติมคือเขาเรียกชื่อเธอ

"ซูเอ๋อร์"

เหมือนเป็นการดึงสติของซูให้กลับมา และยอมรับสักทีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในตอนนี้นั้นเป็นเรื่องจริง 'ซูเอ๋อร์' คือชื่อของหญิงสาว รูปร่างผอมบางที่มีชื่อและหน้าตาเหมือนกับเธอ แต่เป็นเธอในเวอร์ชั่นยี่สิบต้นๆ ที่ไม่มีริ้วรอยมากวนใจ ซึ่งสิ่งนี้ยังไม่น่าตกใจเท่ากับรู้ว่า 'ซู' ในเวอร์ชั่นสาววัยใสได้แต่งงาน มีสามี แล้วนั่นเอง

"ฉันไม่เป็นอะไร"

แววตาที่มองมาด้วยความเป็นห่วงนั้นทำเธอรู้สึกกระดากใจ เพราะเจ้าของร่างนี้ไม่สมควรได้รับความรักใดๆ จากสามีที่แสนดีเลย

"พี่มันจน"

"ไม่น่าแต่งงานด้วยเลย"

คำพูดดูถูกถางถางนั้นยังคงดังก้องในใจ ภาพการทุบตีระบายความโกรธกับสามีจนเป็นรอยเขียวนั้นทำซูที่รักความถูกต้องนั้นรับไม่ได้ ถ้าเธอเป็นผู้ชาย เธอคงหนีหายไปหาใหม่แล้วบอกเลย 

"พี่ขอโทษนะ"

ทุกความทรงจำจะมีแต่คำว่า 'ขอโทษ' พร้อมกับพยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น เธอยากได้อะไร อยากกินอะไร สามีไม่เคยว่า พร้อมหามาให้เท่าที่ทำได้ แต่คนที่ไม่รู้จักคำว่า 'พอ' จะไปสำนึกบุญคุณอะไร ซึ่งไอ้ชุดสวยๆ ที่ใส่นั้นไม่ได้เหมาะกับฐานะของสามีเลย

'ซูเอ๋อร์' หญิงสาวที่เธอเขามาสวมร่างเป็นภรรยาของ 'เฉิงอี้' ชายหนุ่มที่ไม่มีอะไรติดตัว ทำงานเป็นคนสวนให้กับตระกูล 'กู้' ที่ร่ำรวย

ใช่แล้ว...

สาวงามประจำหมู่บ้านอย่างเธอไม่ได้อยากแต่งกับคนสวนจนๆ อย่างเฉิงอี้ ที่ไม่มีอะไรติดตัวกระทั่งความทรงจำ เขาถูกนำมาทิ้งท้ายหมู่บ้าน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รอดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะถูกคนในตระกูลกู้พบเข้าและให้ความช่วยเหลือ ถึงเขาจะเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดีแต่ความจนทำให้เธอแทบไม่ชายตามองด้วยซ้ำไป คนที่เธอแอบมองทุกวันคือ 'กู้จินถัง' ที่มีทรัพย์สมบัติให้ใช้ เธอทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาและโปรยเสน่ห์ด้วยการส่งยิ้มเอียงอาย และดูเหมือนผู้ชายเองก็จะชอบเธอ

แต่....

เส้นทางการเป็นสะใภ้คนรวยไม่ง่าย เธอถูกคุณนายกู้ที่มีสายตาเฉียบคมกีดกัน มิหนำซ้ำยังจับ 'กู้จินถัง' หมั้นหมายกับผู้หญิงฐานะทัดเทียมกัน มันเหมือนโดนเหยียบและตบหน้าซ้ำๆ ความทะเยอทะยานทำให้เธอเลือกใช้ทางลัด หวังจะจับกู้จินถังให้ได้ แต่เธอไม่ได้ฉลาดเท่ากับคุณนายที่มองทุกอย่างออกและวางแผนซ้อนแผนทำให้เธอหลุดพ้นจากวงโคจร และไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเกี่ยวกับกู้จินถังอีกต่อไป

เธอถูกวางยา และถูกพามายังห้องๆ หนึ่งที่เหมือนถูกจัดเตรียมไว้ กลิ่นหอมๆ นั้นยั่วยวนใจ ลำคอของเธอแห้งผากและรู้สึกร้อนรุ่มจนต้องหยิบแก้วน้ำที่วางไว้ข้างหัวเตียงมาดื่มทันที

ดื่มไปไม่ถึงห้านาที ร่างกายของเธอก็ร้อนผ่าวราวกับไฟ ความต้องการบางอย่างทำให้เธอต้องทำบางสิ่งที่น่าอาย แต่มันกลับไม่เติมเต็มความต้องการที่เอ่อล้นได้เลย

ผั้ว!!

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับชายร่างสูงใหญ่ที่ดันหลังของชายหนุ่มหน้าตาดี ท่าทางซื่อให้เดินเข้าไป ก่อนจะปิดประตูและล็อคมันไว้จากข้างนอกตามคำสั่งที่ได้รับมา

"เข้าไป"

เพราะคำว่า 'บุญคุณ' ค้ำหัวทำให้เฉิงอี้ยอมทำทุกอย่างตามที่คุณนายสั่ง คุณนายบอกให้มา ก็มา เขาไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าให้ทำอะไร พอถูกผลักเข้าไปในห้องที่มีหญิงสาวกำลังดิ้นเร่าในเตียงด้วยท่าทางทุรนทุราย เขาก็รับรู้ได้ว่าสิ่งที่คุณนายกู้ต้องการคืออะไร

ในเมื่อ...

เขาไม่ได้ต้องการ เขาจึงพาเธอไปห้องน้ำหวังว่าความเย็นจะช่วยลดความต้องการ แต่ทว่ายาปลุกเซ็กส์ที่หญิงสาวได้รับมันแรงเกินกว่าที่ความเย็นของน้ำจะทำให้มันมอดลง

ความต้องการที่พุ่งทะยานทำให้หญิงสาวอ้อนวอนร้องขอให้ชายหนุ่มทำ เธอใช่ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิด ถูไถปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มวัยกลัดมัน ทุกสิ่งเป็นไปตามแผนการ อี้เฉิงพ่ายแพ้ให้กับความต้องการ และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับซูเอ๋อร์ที่เร่าร้อนขึ้นควบตลอดทั้งคืน

บัดซบเอ้ย!!!!

เพราะยาตัวนั้นทำให้เธอตกเป็นภรรยาของเฉิงอี้คนสวนที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร มีคนปล่อยข่าวเรื่องนี้ออกไป จับมือใครดมไม่ได้ จากที่เธอเนื้อหอมมากกว่าใคร ได้กลายเป็นของไร้ราคาที่มีตำหนิทันที 

"แกต้องแต่งงาน"

บิดายื่นคำขาดกับเธอที่ร้องไห้จนตาปูดตาบวม เธอสวยที่สุดในหมู่บ้าน ควรค่ากับคนมีการศึกษา ได้แต่งตัวสวยๆ เชิดหน้าชูตา แต่นี่จะให้แต่งกับคนสวนที่ไม่มีอะไรเลย นั่นเป็นความคิดของเธอที่ไม่อยากแต่งงาน แต่เมื่อบิดาสั่งเธอจะขัดได้อย่างไร งานแต่งถูกจัดง่ายๆ ทำแบบส่งๆ ให้คนในหมู่บ้านรับรู้เป็นพอ 

"คุณนายกูช่างมีน้ำใจ"

"เป็นบุญของซูเอ๋อร์จริงๆ"

"ขอบคุณคุณนายกู้เร็ว"

ถึงคุณนายกู้จะเจ้าแผนการ แต่เธอก็มีน้ำใจให้กับคู่ข้าวใหม่ปลามัน เธอยกบ้านไม้เก่าๆ ท้ายหมู่บ้านให้เป็นของขวัญแต่งงาน มีพื้นที่เล็กๆ พอให้ได้ทำสวน ปลูกผัก ซึ่งสำหรับตัวของเฉิงอี้นั้นมันมีค่ามากไป แต่สำหรับคุณนายกู้ที่ผลักไสผู้หญิงชั้นต่ำให้หลุดไปไกลๆ นั้นเรียกได้ว่ามันเหมาะสมแล้วจริงๆ 

"อีแก่เจ้าเล่ห์"

มันคือคำที่ซูเอ๋อร์เรียกคุณนายกู้ทุกครั้งที่โมโห ถ้าวันนั้นเธอไม่โดนวางยา วันนี้เธอคงได้เป็นสะใภ้ตระกูลกู้สมใจ และมันก็คือเรื่องราวที่ซูจับใจความจากความทรงจำของเจ้าของร่างได้  เธอเป็นนางร้ายในยุค 80 ที่น่าหยุมหัวจริงๆ 

'บ้าบอที่สุด'

ซูทำได้เพียงโวยวายในใจ ถ้าเธอทะลุเข้ามาอยู่ในร่างภรรยาแสนดีจะไม่ว่าอะไร แต่นี่กลับให้เธอเป็นคนที่ตรงข้ามคำว่า 'ดี' ทุกประการ ด่าทอ ตบตี เหม็นขี้หน้าสามีไปวันๆ นอนงอมือ งอเท้า งานการไม่ทำ

ภรรยาน่าชังอย่างนี้....

ฉันไม่อยากเป็น!!!!