ภรรยาน่าชังฉันไม่อยากเป็น (ยุค80)

ภรรยาน่าชังฉันไม่อยากเป็น (ยุค80)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-12
Oleh:  GoldberryTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
39Bab
3.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะมุ่งมั่นจะเก็บเงินเปิดร้านอาหารทำให้ 'ซู' โหมโอทีไม่พัก คติประจำใจคือ งานคือเงิน เงินคืองาน ถ้าใครไม่ทำ โยนงานมาให้ฉันได้เลย "พักบ้างก็ดีนะซู" ในสายตาทุกคนเธอคือผู้หญิงเก่งและสตรองมาก ชีวิตกำลังไปได้ดี งานมั่นคงมาก ถ้าเธอมีพร้อมทุกอย่าง เดี๋ยวความรักดีๆ ก็คงตามมาเอง แต่... หลายวันมานี้เธอทำงานหนักเกินไป ร่างกายเหนื่อยล้าสะสมรับไม่ไหว จึงทำให้น็อคหมดหมดสติคาโต๊ะทำงานที่บริษัทไป แต่แล้วพอลืมตาขึ้นมาสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำเธองง 'ที่นี่คือที่ไหน' มันเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจท่ามกลางความสับสน งุนงง และไม่มีใครสักคนที่เธอรู้จักเลย อื้อ! ปวดหัว ซูยกมือขึ้นกุมศรีษะ เธอแค่ทำงานหนักจนหมดสติไป แต่ทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้กัน ยังไม่ทันได้อ้าปากถาม ความทรงจำบางอย่างก็ถาโถมเข้ามา ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักตรงหน้าไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็น... สามีที่เธอชัง ส่วนเธอที่ทะลุมิติมาในยุค 80 นั้น เป็นภรรยาที่หาข้อดีไม่ได้สักอย่างเดียว!!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ผู้หญิงทุกคนมีค่า

Cuando descubrí que mi esposo secreto, Don Vittorio, se estaba acostando con mi mejor amiga, Carina, decidí dejarlo.

Empujé la puerta de su estudio con los papeles del divorcio apretados en la mano. Vittorio estaba ahí, puliendo con delicadeza un zafiro Padparadscha.

La ternura en sus ojos era una mirada que jamás me había dado a mí.

Me costaba respirar.

Vittorio nunca fue del tipo romántico. Dos años atrás, en una subasta, se había burlado de un magnate tecnológico por pujar en un collar de diamantes para su esposa.

—Las piedras como esta son activos —había dicho con desdén—. Una moneda. ¿Un regalo para una mujer? Una pérdida de tiempo.

Y ahora trataba esa piedra como si fuera lo más preciado del mundo.

Lo que de verdad me ahogó fue un recuerdo. La última publicación de Carina en Instagram: "Quien me regale un zafiro Padparadscha, me caso con él sin pensarlo dos veces."

Fue un golpe directo al estómago.

Tres años. Nunca me había comprado ni la baratija más barata. Yo misma había comprado nuestros anillos de matrimonio. En secreto.

Al verme, Vittorio se puso de pie y colocó la gema con cuidado sobre un paño de terciopelo.

—Hace como tres meses... —Vittorio por fin me miró, con un tono exasperantemente casual—. No sabía qué tan grave estaba. Carina... es muy frágil. Estaba llorando. Entré en pánico.

Mis dedos comenzaron a temblar.

—Además, tú siempre te las arreglas sola —agregó encogiéndose de hombros—. Eres dura. Una chica de los arrabales ya está acostumbrada a un poco de sangre.

Los arrabales.

El sabor amargo se me instaló en la boca.

¿Qué pasaría si supiera que soy una princesa de la familia Rossi, la organización más antigua de Chicago? ¿Si supiera el estatus, la seguridad y el honor que sacrifiqué por él? ¿Seguiría hablándome así?

Pero jamás lo sabría.

Nunca le importó mi pasado, mis sentimientos ni nada de mí. Creyó lo que yo le conté porque no valía la pena el esfuerzo de saber más.

—Oye, mira este diseño. —Vittorio deslizó un boceto frente a mí, con voz llena de orgullo—. He estado trabajando con un joyero. Esta es su obra maestra.

Bajé la vista. El mundo enmudeció.

"Para mi queridísima Carina."

Su nombre estaba escrito en una caligrafía elegante en la parte superior. Cada letra se burlaba de mi ingenuidad.

Así que esto era el amor.

Cuidadoso. Lleno de anticipación. Hasta había aprobado el diseño personalmente.

¿Y yo?

En tres años, ni siquiera recordaba mi cumpleaños.

Un dolor punzante me atravesó la cabeza. Las secuelas del balazo.

Tropecé hacia atrás, perdí el equilibrio y me golpeé fuerte contra el filo del escritorio. La herida en el costado, apenas cicatrizada, se abrió de nuevo. Un dolor agudo y ardiente me dejó el rostro sin color.

—¡Maldita sea! —Vittorio dio un paso hacia mí, con un destello de pánico genuino en los ojos.

Pero su mirada se desvió de inmediato hacia el boceto que se deslizaba por el escritorio. Se dio la vuelta y lo atrapó justo antes de que tocara el suelo.

Lo revisó frenéticamente y soltó un largo suspiro.

—Gracias a Dios, está bien...

Solo después de colocar el boceto a salvo sobre el escritorio se volvió hacia mí, con el ceño fruncido. Su voz era impaciente, disimulando el breve momento de pánico.

—¿Por qué no puedes tener más cuidado? Tiraste mi café.

Me quedé ahí parada, mirándolo, sintiendo cómo mi corazón moría pedazo a pedazo.

La sangre manaba de mi herida y manchaba la alfombra. Pero él estaba preocupado por un pedazo de papel.

Este era el hombre por el que lo había dado todo.

—Fírmalos. —Saqué un fajo de papeles de mi carpeta y los puse frente a él. Encima estaban las aprobaciones urgentes de envíos del muelle.

Vittorio frunció el ceño, como si por fin notara que algo andaba mal.

—El balazo fue bastante serio. Puedes tomarte un descanso. No tienes que concentrarte tanto en los negocios de la familia.

Sus palabras sonaban a preocupación, pero eran frías. Como una pregunta de rutina a un soldado herido.

Se inclinó para revisar los papeles, pero su teléfono sonó.

"Cara Mia."

El nombre en la pantalla me clavó el cuchillo hasta el fondo.

Yo sabía cómo me tenía guardada en su teléfono. "Consigliere." Frío. Profesional. Sin nada personal.

—¿Vittorio? —la voz suave de Carina llegó a través del teléfono, con un temblor juguetón—. ¿Cuándo vienes? Quiero que me veas probando el collar...

—Ya voy, mi amor. Estoy en camino. —La voz de Vittorio era tan dulce que parecía miel.

Escuchaba mientras hojeaba distraídamente el fajo de documentos. Reconoció mi letra de siempre, el formato de siempre. Sin pensarlo dos veces, estampó su firma al pie de cada página.

Incluyendo los papeles del divorcio que había deslizado en el medio.

—Esta noche no ceno en casa —dijo, terminando la última firma y dirigiéndose hacia la puerta.

Se detuvo en el umbral y me miró, todavía de pie en el mismo lugar. Sonó molesto.

—¿Algo más?

—No —me escuché decir, con una voz hueca, como un eco—. De ahora en adelante... no habrá nada más.

Vittorio frunció el ceño, claramente pensando que estaba actuando de manera extraña.

—Bien. Ya que estás aquí, ordena mis archivos. Los registros clasificados. Eres la única en quien confío para eso.

La puerta se cerró con un clic.

Me quedé sola en la habitación vacía, escuchando el sonido de mi propio corazón haciéndose pedazos.

Ese era el único momento en que me sentía "especial." Cuando manejaba sus secretos.

Qué clase de especial tan patética.

Me acerqué a su caja fuerte e ingresé la combinación. Mis dedos temblaban, pero me obligué a mantener la calma.

Adentro debía haber una foto de nosotros, tomada en secreto después de casarnos. Una noche en que, ebria de valor, le había pedido que la guardara ahí. Pensé que así aseguraría un lugar en su corazón. Pensé que algún día me amaría.

Pero la foto había desaparecido.

En su lugar había una foto sola de Carina. Vestida de blanco, sonriendo como un ángel. Como la luz eterna de su vida.

Nuestra foto la encontré empujada en un rincón oscuro, con los bordes doblados y amarillentos.

Tres años de matrimonio, arrojados a un rincón.

Rompí la foto en dos, luego en pedazos.

Los fragmentos cayeron revoloteando, como los pedazos rotos de mi corazón.

De vuelta en mi habitación, marqué un número encriptado.

—Nunca imaginé que la pequeña princesa de la familia Rossi me llamaría ella misma. —Al otro lado, la voz de Don Orion era grave y peligrosa, aunque debajo podía percibirse la preocupación—. ¿Qué pasó?

Me miré en el espejo. Las manchas de sangre florecían como flores oscuras sobre mi camisa blanca. Mi cara estaba pálida como un fantasma.

—Una vez me dijiste que querías casarte conmigo, Orion. Mi divorcio será definitivo en treinta días. La propuesta es tuya.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
39 Bab
ผู้หญิงทุกคนมีค่า
เคยได้ยินประโยคที่ว่า...'ผู้หญิงทุกคนมีค่าไหม??'ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ค่าคอนโด ค่านู่น ค่านี่ บลา บลา บลา ที่รอให้จ่ายตอนสิ้นเดือน มันเป็นแรงขับเคลื่อนให้ผู้หญิงโสดวัยทำงานอย่าง 'ซู' ต้องขยันทำงาน คติประจำใจของเธอคือทำงาน = มีเงินซูที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยดัง จึงเลือกสมัครงานที่บริษัทดัง อัตราการแข่งขันสูงมาก เธอต้องทำผลงาน ผลของความขยันก็ไม่เคยทรยศใคร "ยินดีด้วยนะ""เก่งมากเลยซู""น่าอิจฉาจังเลย"ซึ่งบริษัทที่ซูได้ทำงานเป็นบริษัทที่ให้ค่าตอบแทนในการทำงานสูงมาก เป็นศูนย์รวมหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และซูก็ได้เป็นหนึ่งในพนักงานที่สอบผ่านข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์ตัวต่อตัวเมื่อทำงานได้ระยะหนึ่ง ซูก็เลือกที่จะผ่อนคอนโด ผ่อนรถ ด้วยความอยากมีทรัพย์สินเป็นของตัวเอง ทำให้เธอใช้ชีวิตบ้าระห่ำไปกับการทำงาน เพื่อหาเงินมาโปะคอนโด โปะรถให้หมดไวๆ ใช้เวลาสามปี เธอก็ปลดหนี้ได้ และจุดมุ่งหมายใหม่คือเก็บเงินเพื่อเปิดร้านอาหารที่เป็นความชอบส่วนตัว เธอโตมากับครอบครัวฐานะปานกลาง ไม่ได้มีต้นทุนมาก ดังนั้นเธอจึงต้องปากกัดตีนถีบสอบให้ได้ทุน และทุนนี้ก็เปลี่ยนชีวิตของเธอ เธอมีโอกาสเธอมีงาน เธอม
Baca selengkapnya
เรื่องจริงใช่ไหม
หลังจากที่ฟื้นขึ้นมา ชายหนุ่มที่เป็น 'สามี' ก็รีบรุดเข้ามาประคอง ดวงตาคมเข้มที่มองหน้าเธอนั้นแดงเหมือนผ่านการร้องไห้มา และสีหน้าของเขานั้นก็ดูอิดโรยเหมือนคนอดหลับอดนอนมาหลายวัน"พี่ขอโทษ"เป็นคำขอโทษที่ซูไม่ได้อยากรับไว้ การที่เจ้าของร่างล้มหัวฟาดไป ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพราะเจ้าหล่อนทำตัวเอง "ช่วยพี่หว่านเมล็ดผักได้ไหม""พี่ไม่เห็นรึไงว่าแดดมันร้อน"หญิงสาวยกมือขึ้นมาบังหน้า แสงแแดดยามเที่ยงวันที่สาดส่องมามันทำเธอหงุดหงิดอยากกลับไปที่ร่มเร็วๆ"อีกแค่นิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว""เอ๊ะพี่...."หญิงสาวขึ้นเสียงทำหน้าไม่พอใจใส่ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำคนบ้านใกล้เรือนเคียงส่ายหน้าไปมา นึกสงสารชายหนุ่มจับใจ มีตาหามีแววไม่ เมียสวยแล้วอย่างไร แต่นิสัยนั้นน่ารังเกียจริงๆ "เบาๆ สิซูเอ๋อร์""ไม่เบา"หญิงสาวไม่มีทีท่าจะทำตามคำพูดสามี"คนมองกันหมดแล้วนะ"ชายหนุ่มที่เกรงว่าภรรยาจะโดนคนนินทาพยายามดึงตัวเธอเข้าไป แต่สาวเจ้าก็สะบัดแขนใส่ ท่าทีไร้มารยาทต่างจากใบหน้าสวยพิมพ์ใจ ใครเห็นก็เอือมระอา"มองก็ดี จะได้รู้กันให้หมดว่าฉันเป็นภรรยาไม่ใช่คนใช้ที่ต้องก้มหน้าทำงานงกๆ ไปวันๆ "ซูเอ๋อร์โวยวายใส่สามีที่ถือถุงใส่เม
Baca selengkapnya
นอนที่ไหน
หลังจากกินข้าวเสร็จสามีก็เก็บถ้วยชามไปล้าง ทำราวกับเป็นหน้าที่ในชีวิตประจำวัน ส่วนเธอที่เป็นภรรยานั้นแค่นั่งเป็นกำลังใจให้ก็พอ"ไม่ถูกต้องเอามากๆ"ซูพึมพำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เสนอตัว ไม่ใช่ว่าเธอรักสบาย แต่ผู้ชายร่างสูงใหญ่เขากำชับเธอเสียงหนักแน่นว่าอย่าฝืนทำอะไรที่เกินตัว ไอ้ที่เกินตัวเขาหมายถึงอะไร ถ้าหมายถึงถ้วยชามที่เพิ่งกินไป มันไม่ได้เหนื่อยหนักหนาอะไรเลย หญิงสาวคิดในใจ ในเมื่อไม่รู้ว่าทำอะไร เธอจึงลุกขึ้นยืนสำรวจในบ้านของเจ้าของร่างนี้แทน "ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่"ดวงตาคู่สวยกวาดมองทุกอย่างรอบตัวที่ดูแตกต่างไปจากโลกเดิมของเธอ เครื่องใช้ไฟฟ้าไม่มี ทั้งๆ ที่นี่คือปี 1980 ที่จีนกำลังพัฒนา สามีของซูเอ๋อร์คงจนมากสินะ ถึงยังใช้ตะเกียงให้ความสว่างอยู่เลย หญิงสาวคิดในใจ การไม่มีไฟฟ้าใช้บอกตรงๆ ว่าลำบากพอสมควรบ้านไม้เก่าๆ หลังนี้ในสายตาของเธอที่อยู่คอนโดและมีพื้นที่จำกัด ถือว่ากว้างพอสำหรับสองสามีภรรยา ภายในบ้านถูกจัดสรรแบ่งออกเป็นสัดส่วน มีห้องนอน ห้องเก็บของ มีพื้นที่โถงตรงกลาง ส่วนห้องครัวอยู่นอกบ้าน มีห้องน้ำที่สร้างถัดจากห้องครัวหน่อยหนึ่งห้องน้ำอยู่ข้างนอกนี่นะ??ซูคิดพลางถอนหายใจ หญิงส
Baca selengkapnya
หนุ่มยุค 80 เร้าใจ (18+)
"รอบเดียวพอนะครับ"คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้คนที่คิดว่ารอดแน่ๆ ถึงกับต้องคิดใหม่ ดูเหมือนการสื่อสารของเธอจะผิดพลาดไป ทำไมเขาถึงได้มองเธอด้วยแววตาแฝงความนัยและดูกรุ้มกริ่มยังไงพิกล"รอบเดียวอะไรคะ"คนที่โดยสามีรั้งไว้ฝืนยิ้มแห้งๆ ถามกลับไป เธอแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ท่าทีซื่อใสนั้นทำชายหนุ่มงง ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เธอเป็นคนเอ่ยปากชวนเอง"จะยั่วพี่หรือครับ"เสียงทุ้มถาม ริมฝีปากของเขาที่คลอเคลียข้างหูทำซูขนลุกซู่ "พี่เฉิงอย่าแกล้งสิคะ"หญิงสาวตอบไป ในใจของเธอตอนนี้คือร้อนรน จะหนียังไงให้พ้นจากสามีที่จ้องจะกินภรรยา"ใครแกล้งกันแน่"มุมปากหยักกระตุกยิ้มจางๆ เมื่อเห็นแววตาของภรรยาสั่นไหว ไม่ต่างจากกวางน้อยที่กลัวหมาป่าจนกระสับกระส่าย ท่าทีที่ดูเปลี่ยนไป มันควรทำให้เขากังวลใจ แต่ทำไมนะ ทำไม เขาถึงได้มองว่ามันน่ารักน่าเอ็นดู"พี่เฉิง"หญิงสาวเรียกชื่อของสามีที่มือเริ่มซุกซน เดี๋ยวจับตรงนั้น เดี๋ยวแตะตรงนี้ บางตำแหน่งก็แอบรู้สึกดี แต่บางตำแหน่งก็ทำเธอใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย"หือ??"ชายหนุ่มตอบรับเบาๆ "อย่าค่ะ"คำห้ามถูกกลืนหายเมื่อถูกริมฝีปากของสามีเจ้าของร่างทาบทับลงมา ความรู้สึกมันวาบหวามซาบซ่าน เหมือ
Baca selengkapnya
ภรรยาที่ไม่เอาไหน
แสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างปลุกให้หญิงสาวที่เพิ่งผ่านศึกหนักในคืนร้อนแรงลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ เสื้อผ้ากระจัดกระจาย ส่วนสามีก็ไม่รู้ไปไหน เธอมองผ่านหน้าต่างออกไป ถึงได้รู้ว่าสามีแสนดีกำลังปลูกผักในสวนอย่างตั้งใจ หัวกะหล่ำปลีเพิ่งเก็บไป ส่วนแปลงปลูกคะน้าตรงนั้นก็กำลังโตได้ที่สวยเชียว"ขยันจริงๆ"ซูพูดกับตัวเองที่มีความทรงจำของซูเอ๋อร์ทุกอย่าง ผู้ชายคนนี้ทำแต่งาน วันๆ อยู่แต่ในสวนหรือไม่ก็ไปรับจ้างปลูกข้าวสาลีช่วยชาวบ้านที่มีพื้นที่ทำนาทำไร่ ฤดูเก็บเกี่ยวเขาก็ไป เงินทุกหยวนที่ได้มา ไม่ทันจะได้เก็บไว้ก็มักจะถูกภรรยาขอไปใช้ซื้อเสื้อผ้าและของฟุ่มเฟือย แล้วสามีจะมีเงินเหลือเก็บได้อย่างไร มีปลิงตัวใหญ่คอยสูบ คอยใช้ คำว่า 'ประหยัด' ไม่เคยอยู่ในหัวสมองด้วยซ้ำ'ฉันอยากได้ชุดใหม่''แต่คุณเพิ่งซื้อไปเองนะ''โอ้ยพี่!! จะงกอะไรนักหนา'พอโดนขัดใจ ซูเอ๋อร์ก็มักจะขึ้นเสียงใส่ ดวงตาคู่สวยเบิกโตอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดก้นใส่สามีที่เพิ่งได้เงินมา ทำหน้างอไม่พูดไม่จา น้ำสักแก้วยื่นให้สามีหายเหนื่อยล้าก็ไม่มี เร่งแต่จะเอา เงิน เงิน และ เงิน อย่างเดียว'ซูเอ๋อร์'เฉิงอี้เรียกภรรยาที
Baca selengkapnya
ภรรยาที่เปลี่ยนไป
"โอ้ย! วันนี้ฝนต้องตกแน่ๆ""ฉันตาฝาดไปรึเปล่า""ที่เปลี่ยนไปขนาดนี้ ไม่ใช่เป็นผลกระทบจากล้มหัวฟาดพื้นหรอกหรือ"ผู้หญิงในหมู่บ้านต่างพากันมาแอบดูชะเง้อคอมองภรรยาบ้านเฉินที่ไม่รู้ไปกินอะไรผิดมาถึงได้ลุกขึ้นมาทำงานบ้านตั้งแต่เที่ยงวัน หญิงสาวที่งอมืองอเท้า แต่งหน้าสวยไปวันๆ ตอนนี้ลุกขึ้นมาหยิบไม้กวาด เช็ดถูพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย"หยิกฉันที"ป้าเหมยจูเมียผู้ใหญ่บ้านถึงกับต้องขยี้ตาซ้ำๆ เธอรู้จักเจ้าของบ้านดี เป็นชายหนุ่มที่ขยันขันแข็งทำงาน แต่โชคชะตาน่าสงสาร ถูกนำมาทิ้งท้ายหมู่บ้านในสภาพโดนซ้อมสะบักสะบอม สมองได้รับความกระทบกระเทือนจำใครไม่ได้เลยสักคนเดียว"ไม่อยากเชื่อจริงๆ"ป้าเซียวที่อายุไล่เลี่ยกันพึมพำกับตัวเองที่แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น ถึงกับยกมือขึ้นมาขยี้ตารัวๆ "จะดีได้สักกี่วันเชียว"'หยางจื่อ' มองเหยียดศัตรูหัวใจ เธอแอบชอบเฉิงอี้มานาน เทียวทอดสะพานให้ชายหนุ่มเป็นแรมปี แต่เป็นเพราะข่าวลือที่ทั้งสองลักลอบได้กัน ทำให้ความฝันของเธอที่จะได้เป็นภรรยาของเฉิงอี้สลายหายวับไปกับตา "เขาเปลี่ยนตัวเองได้เราก็ควรดีใจ"ป้าเหมยจูที่มองโลกในแง่ดีหันมาตักเตือนหยางจื่อที่พูดจาไม่น่าฟัง แววตาที
Baca selengkapnya
ไม่อยากอยู่เฉยๆ
ภรรยาที่เอาใจสามีเป็นสิ่งดี และสามีอย่างอย่างเขาเองก็ควรดีใจ แต่สิ่งที่ซูเอ๋อร์ทำมันผิดปกติมากเกินไป เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "หาหมอทำไมคะ"ถึงจะมีรอยยิ้มแต้มประปรายแต่แววตาของซูก็ตื่นตกใจไม่น้อยเช่นกัน ดวงตาคมของสามีที่จับจ้องมาทางเธอนั้นเหมือนกำลังหาคำตอบกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ดูท่าเธอจะขยันเกินไป จึงทำให้คนที่ใกล้ชิดงงเป็นไก่ตาแตกทีเดียว"เพื่อความสบายใจ"ถึงปากจะบอกว่าเพื่อความสบายใจ แต่เธอไม่ได้โง่ถึงขั้นที่จะอ่านความคิดจากสีหน้าไม่ได้ ดวงตาคมเจือความสงสัย เขาคงคิดว่าสมองของเธอเพี้ยนไปถึงได้ลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านช่องจนสะอาดไม่มีฝุ่นกวนใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำอาหารเย็นรอไว้ ครั้นจะไม่ให้เธอทำอะไร เธอก็ทนคันไม้คันมือไม่ได้จริงๆ"ฉันสบายดีค่ะ""แต่พี่คิดว่า....""ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ"ซูที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่รีบพูดแทรกตัดบทขึ้นมา ทำให้คำว่า 'ไม่ปกติ' ของเฉิงอี้ยังคงค้างไว้ในใจ หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ๆ สามีพร้อมกับสบตา แค่มองก็รู้แล้วว่าเขายังไม่เชื่อคำพูดของเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ "เชื่อฉันนะคะ"เป็นการย้ำที่มาพร้อมสายตาอ้อนวอน สมองกำลังคิดว่าควรหาเหตุผลอะไรมาโน้มน้าวใจส
Baca selengkapnya
มุ่งมั่นตั้งใจแต่...
"ขายอาหาร??"คิ้วหนาเลิกสูงเมื่อได้ยินสิ่งที่ภรรยาบอกว่าอยากทำ มันเป็นความต้องการของเธอที่เขาก็ไม่ได้ขัดอะไร แต่คนที่ไม่เคยแม้แต่จะลุกขึ้นมาหุงข้าวเอาทักษะพวกนี้มาจากไหน มันเป็นคำถามที่เกิดขึ้นภายในใจ และมันคือความสงสัยที่เขาแสร้งหลับหูหลับตาทำเป็นลืม"ค่ะ"หญิงสาวพยักหน้า ดวงตาที่ทอประกายนั้นทำเขาไม่กล้าถามออกไป ยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาสงสัย ไม่ใช่เพียงแค่การกระทำที่เปลี่ยนไป แต่นิสัยความชอบส่วนตัวบางอย่างก็ไม่เหมือนเดิมจากที่เคยชอบเสื้อผ้าสีสดใส มองเห็นได้แต่ใกล เดี๋ยวนี้ชุดที่เธอหยิบใส่นั้นจะเป็นสีอ่อนๆ สบายตา ยิ่งไปกว่านั้นยังซ่อมแซมเสื้อผ้า ไม่ร้องขอซื้อชุดใหม่ด้วยปกติภรรยาเขาเป็นคนรักสวย รักงาม ชอบส่องกระจกเช้า เย็น แต่เท่าที่เห็นตอนนี้เธอแทบไม่แต่งหน้าเลยเธอชอบกินหมู ไม่กินผัก แต่เดี๋ยวนี้กลับทำอาหารที่มีผักเป็นส่วนประกอบหลักในมื้อถึงสามในสี่ส่วน เขาเคยเห็นเธอทำทุกอย่างด้วยมือซ้าย แต่พอล้มหัวฟาดไป พอฟื้นขึ้นมาดูเหมือนเธอจะทำทุกอย่างด้วยมือขวามากกว่ามือซ้ายที่เคยบอกเขาว่าถนัดกว่าด้วยซ้ำเขาไม่ได้อยากจะจับผิดภรรยาที่เปลี่ยนไป เขาพยายามหาเหตุผลมาลบล้างความสงสัย แต่ทว่ามันยิ่งสะส
Baca selengkapnya
ล้มได้ก็ลุกได้
"ได้ข่าวว่าซูเอ๋อร์ทำของกินไปขายหน้าหมู่บ้านเหรอวะ"อาฟานชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันสะกิดถามเพื่อนที่กำลังมองหาไผ่ต้นสวยๆ ไปให้ภรรยา ระหว่างทางที่ขึ้นไปเก็บผักป่าเขาได้ผลไม้มาหลายชนิดเลย"ใช่"เฉิงอี้ตอบ ก่อนจะหันไปตัดต้นไผ่ต้นที่เขาเล็งไว้ ออกแรงฟันลงไป ต้นไผ่ลำใหญ่ก็ล้มลง เป็นชายหนุ่มที่แข็งแรงจริงๆ "ขายได้ไหม"อาฟานยังคงถามต่อไป"ต้องถามว่าพอขายรึเปล่ามากกว่า"คนที่มั่นใจในรสมือของภรรยาตอบ"แต่ข้าว่าขายไม่ได้""ทำไม??""ก็เมียนายทำอาหารไม่เป็น""ไม่ได้ทำไม่เป็น แค่เธอไม่อยากทำ"เฉิงอี้แก้ตัวให้ภรรยาที่มีข่าวลือในด้านลบมากมาย เป็นคนที่ไม่เอาใคร ถ้าใครทำให้ไม่พอใจ เธอพร้อมพุ่งใส่ไม่สนหัวหงอกหัวเทา'แส่ไม่เข้าเรื่อง''โอ้ย! น่ารำคาญ"'ป้าอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านได้ไหม'"แก่ก็อยู่ส่วนแก่ไป อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมีย'ด้วยความที่เธอเป็นคนพูดตรง ทำให้คำบางคำอาจจะดูแรงไป ท่าทางที่แสดงออกมาดูไม่มีความเกรงใจ และมักจะเป็นเขาที่ต้องตามไปขอโทษขอโพยเพราะกิริยาไม่น่ารักของเธอ"ซูเอ๋อร์นี่นะทำอาหารเป็น"อาฟานทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ "เออ!!!"เฉิงอี้ยืนยันเสียงหนักแน่น ขนาดเพื่อนสนิทเขายังแปลกใจ แล้วนับประสาอ
Baca selengkapnya
แค่นวดจริงๆ ใช่ไหม
คนหนึ่งตั้งใจ 'นวด' ส่วนอีกคนก็คิดว่าภรรยาอยากชวนทำอย่างว่า ถึงซูเอ๋อร์จะเป็นภรรยาที่ไม่ได้เรื่องอะไรในสายตา แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เธอทำได้ดีและสามีอย่างเขาก็พอใจ เพราะเธอจะไม่ทำตัวเหนียมอายเวลาที่ร่วมรักกัน"พี่เฉิงถอดเสื้อเลยค่ะ"คนที่ตั้งใจนวดบริหารนิ้วรอ และสั่งให้สามีถอดเสื้อออกโดยไม่ได้คิดอะไร เธอเคยไปเข้าคอร์สเรียนนวดแผนไทยกับเพื่อนมา รับรองว่าเส้นที่ยึดและตึงทั้งหมดจะต้องหายไป เมื่อกี้ที่สัมผัสไหล่ของสามีไป ก็เพื่อจะประเมินว่าต้องลงแรงเท่าไหร่สามีถึงจะหายปวดเมื่อยเนื้อตัว"ถอดเลยเหรอครับ"เฉิงอี้ถามซ้ำ รู้ว่าอยากทำ แต่เธอไม่ต้องการให้เขาเล้าโลมเพื่อสร้างอารมณ์ให้หน่อยเหรอ"ถอดเลยค่ะ"คนที่กระตือรือร้นเร่งเร้า"ครับ"คนที่ไม่เคยขัดใจภรรยาลุกขึ้นยืนหันหลังถอดเสื้อวางไว้ แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของสามีทำซูแอบลอบกลืนน้ำลาย พี่เฉิงเป็นผู้ชายที่หุ่นดีน่ามองจริงๆ 'หยุดคิดเลยซู'ว่าให้ตัวเองที่หวั่นไหว ตั้งใจจะนวดให้แต่สมองดันคิดไปไกลถึงฉากนาบ"เริ่มเลยไหม"เขาถามเพื่อความแน่ใจ ครั้งนี้เธอตั้งใจจะรุกเขาก่อนใช่ไหมถึงได้ออกตัวชวนจ้ำจี้ ถ้าเป็นเรื่องนี้เธอมีวิธีทำให้เขาตื่นเต้นได้เส
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status