ตอนที่ 9 เหมือนนาง

ตอนที่ 9 เหมือนนาง

เสียงผู้คนมากมายครึกครื้นทว่าหัวใจของซ่งฉินเฟิงกลับเหงาเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน เขาเฝ้าตามหาและรอคอยวันที่จะได้พบสตรีที่คว้าหัวใจของเขาไปในวันนั้น สายตาทอดมองไกลสุดลูกหูลูกตา เห็นสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันมาเขาพลันเห็นตนเองกับนาง หากตอนนี้มีนางอยู่เคียงข้างคงจะดีไม่น้อย เขาเดินมาได้ครู่หนึ่งก็มีครอบครัวคู่สามีภรรยาจูบมือบุตรน้อยทั้งสามจับมือพากันเดินรอยยิ้มเสียงหัวเราะช่างมีควสามสุขจริง ๆ จนเขาต้องหยุดเดินและจ้องมองด้วยความอิจฉา 

“ท่านแม่ข้าอยากได้สิ่งนั้นไปฝากท่านตาท่านแม่พาข้าไปซื้อหน่อยนะขอรับ” เสียงเด็กชายเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้น ทำให้ฉินเฟิงเหลียวไปมองสตรีร่างบางจับมือเด็กชายเดินผ่านเขาไปเมื่อครู่กลิ่นกายของนางเสมือนดอกกุ้ยฮวาอ่อนๆ โชยในฤดูใบไม้ผลิผสมผสานความอบอุ่นของแสงอาทิตย์กลิ่นที่ตราตรึงหัวใจเขาจดจำมันได้ทันที รีบคว้ามือไปจับเอามือของนางไว้

เยว่ฉีกำลังตอบกลับบุตรชายแต่ต้องชะงักและตกใจที่จู่ ๆ มือของนางถูกมือหนาจับกุมเอาไว้ เสี่ยวเถาเองก็ตกใจไม่น้อยและด้วยสัญชาตญาณเขารีบปัดมือของชายแปลกหน้าออกจากท่านแม่และต่อว่าชายแปลกหน้าที่ทำตัวไร้มารยาท

“ท่านเป็นผู้ใดกัน จู่ ๆ มาทำเรื่องไร้มารยาทกับท่านแม่ของข้า ดูจากการแต่งกายท่านคงมิใช่ชาวบ้านธรรมดา เป็นขุนนางแล้วคิดว่าจะทำอะไรกับผู้ที่ด้อยกว่าเช่นนี้หรือ ? ไม่มีความเป็นบุรุษสักนิด” ฉินเฟิงตกใจจ้องมองไปยังเด็กชายตัวน้อยดวงตากลมโตใบหน้าอวบอิ่มเหมือนซาลาเปา เอ่ยวาจาฉะฉานแต่เขาไม่ได้โกรธเด็กคนนี้เลยแถมยังถูกชะตาเสียด้วยซ้ำ

“คุณชายข้าต้องขอโทษด้วยขอรับที่เสียมารยาทกับมารดาของท่านเพียงแต่ข้าคิดว่านางคือสตรีที่ข้ากำลังตามหา แม่นางข้าขอโทษนะขอรับที่แตะต้องตัวท่าน” เสี่ยวเถามองสำรวจอย่างถี่ถ้วน สายตาของชายคนนี้เจ้าเล่ห์และส่องประกายของคนเจ้าชู้ บุรุษย่อมมองกันอออก เขารีบตอบแทนมารดาทันที

“ข้ารู้นะว่าท่านคิดอันใด มุกจีบสาวเช่นนี้เชยจนไม่มีใครเขาใช้กันแล้ว ท่านแม่ของข้าไม่เคยรู้จักกับผู้ใดและไม่อยากรู้จักด้วย ช่วยหลีกทางให้ข้ากับท่านแม่ ข้าไม่อยากเสียเวลาอันมีค่ากับเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ท่านแม่ไปกันเถอะขอรับ” เสี่ยวเถาจับมือมารดาให้เดินจากมาทันที ยิ่งเห็นสายตาของเขาเสี่ยวเถายิ่งไม่อยากให้เขาจ้องมองท่านแม่นาน เยว่ฉีก้มโค้งลงเล็กน้อยเป็นการขอโทษที่บุตรชายของนางเองก็เสียมารยาท และที่นางเงียบอยู่นั้นเพราะนางรู้สึกคุ้นเคยกับเขาคนนี้เหลือเกินไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงที่นุ่นนวล ดวงตาที่ส่องประกายอบอุ่นร่างกายบึกบึนเสมือนคนที่นางเคยสัมผัส

‘เขาช่างเหมือนบิดาของเสี่ยวเถา หรือเพราะข้าคิดไปเองบุรุษผู้นั้นหายไปนานจะมาที่นี่ได้อย่างไร อาจจะเป็นเพียงคนที่มาเที่ยวงานเทศกาลเท่านั้น รีบพาเสี่ยวเถาซื้อของกลับเรือนดีกว่า’ เยว่ฉีครุ่นคิดในใจพรางเดินตามเสี่ยวเถาที่จับมือนางแน่น

ชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังของสตรีที่เดินจากไปเขารีบเรียกคนสนิทให้ตามทั้งสองไปทันที

“จางเซียนเจ้าตามสองแม่ลูกนั้นไปจนถึงเรือนของนางและตามสืบเรื่องของนางมาให้ข้าที ข้ารู้วสึกคุ้นเคยเหมือนเคยพบเจอนางมาก่อน”

“ได้ขอรับคุณชาย” จางเซียงน้อมรับคำสั่งพรางเดินแฝงเข้าไปในกลุ่มของชาวบ้านไม่ให้เยว่ฉีรู้ตัวว่าเขากำลังตามหลังนางไป

“เสี่ยวเถาเมื่อครู่ลูกรู้ตัวหรือไม่ว่าทำตัวไร้มารยาท ทั้ง ๆ ที่ลูกต่อว่าเขาแต่กลับเป็นเจ้าเองมากกว่าที่ทำตัวไร้มารยาท”

“ก็ชายคนนั้นมาจับมือท่านแม่ของข้าทำไมกันเล่าขอรับ อีกอย่างท่านแม่ไม่เห็นสายตาของเขาที่จ้องมองท่านหรือ ? แม้ว่าท่านแม่ของข้าจะมีลูกแล้วใช่ว่าความงดงามของท่านแม่จะลดลงเสียหน่อย ไม่ว่าบุรุษผู้ใดเห็นต่างพากันจดจ้องไม่ละสายตา ข้าไม่ชอบขอรับ ข้าไม่อยากให้ผู้ใดมาแย่งความรักของท่านแม่จากข้า” เด็กชายกอดอกเบะปากอย่างไม่พอใจท่านแม่ไม่เข้าใจเขาเสียเลย เยว่ฉียิ้มกว้างที่แท้ที่บุตรชายทำตัวไม่ดีมิใช่ว่าเขานิสัยไม่ดีแต่เพราะเขากลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งความรักนี่เอง เยว่ฉีดึงกายลูกชายเข้ามาโอบกอดระหว่างยืนรอต่อคิวซื้อขนมไปฝากท่านตา

“โธ่ ๆ ที่แท้เสี่ยวเถาของข้าก็กลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งความรักสินะ เสี่ยวเถาแม่จะบอกอะไรเจ้านะไม่มีผู้ใดในโลกใบนี้แย่งความรักจากเจ้าไปได้ ความรักของแม่ที่มีต่อเจ้าไม่มีวันสิ้นสุด”

“จริง ๆ นะขอรับ ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย” เด็กชายยิ้มระรื่น แต่ในใจก็ยังคงคิดถึงเรื่องของชายเมื่อครู่

ยามสองทั้งสองพากันเดินกลับเรือนพร้อม ๆ กันกับชาวบ้านหลายคน เสี่ยวเถาโบกมือลาเมื่อมาถึงเรือนของจิ้งฟง เรือนของเสี่ยวเถาอยู่ท้ายหมู่บ้านใช้เวลาไม่นานก็มาถึงเรือน เสี่ยวเถาตะโกนเรียกท่านตาด้วยความตื่นเต้นอยากจะเอาขนมไปให้ท่านตาได้กินยามร้อน ๆ ถึงจะอร่อย

“ท่านตา ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านตาหลับหรือยังขอรับข้ามีของฝากมาให้ท่านตาด้วย” น้ำเสียงกระปรี้กระเปร่าทำให้เทียนมู่ที่กำลังโน้มตัวลงนอนหลังจากกลับมาจากเรือนของป้าลี่รีบตอบกลับหลานชายออกไป

“เสี่ยวเถาเจ้ากลับมาแล้วหรือ ? เข้ามาด้านในสิข้ายังไม่หลับเพราะเป็นห่วงพวกเจ้าทั้งสองจะหลับลงได้อย่างไร”

ครืก..!

“ท่านตาขอรับนี่ของฝากขอรับ” เสี่ยวเถาเปิดประตูเข้ามาด้านในยื่นขนมมอบให้ท่านตาก่อนจะนั่งลงข้างๆ

“ท่านต้องกินในยามที่มันอุ่น ๆ นะขอรับถึงจะอร่อย ข้ากินมันไปตั้งสองก้อนหากข้าไม่รักท่านตารับรองว่าขนมชิ้นนี้คงไม่ถึงเรือนแน่ ๆ ”

“เสี่ยวเถาคงรักข้าจริง ๆ สินะเอาละ ๆ เช่นนั้นข้าจะชิมสักคำแล้วที่เหลือให้เจ้าดีหรือไม่”

“ข้าอิ่มแล้วขอรับท่านกินเต็มที่เลย ลองกัดดูสิขอรับว่ามันจะอร่อยเช่นข้าว่าหรือไม่” เสี่ยวเถาดวงตาเป็นประกายเฝ้ารอท่านตากัดกินขนมอย่างใจจดใจจ่อ เขากัดไปคำเล็ก ๆ มันอร่อยมากจริง ๆ ทว่าความรักของคนเป็นตาเมื่อเห็นสายตาของหลานเขาอยากให้เด็กชายกินมันเสียมากกกว่า

“อื้ม..อร่อยอย่างเจ้ากล่าวมาจริง ๆ ทว่ามันรสหวานเกินไปเจ้ารู้หรือไม่ของหวานกับคนแก่ไม่ถูกกันเท่าไหร่ หากข้ากินเยอะเกินไปจะทำให้ร่างกายของข้าอ่อนแอลงไป เอาเช่นไรกับขนมชิ้นนี้ดีนะ..”

“เช่นนั้นข้าจะกินเองขอรับท่านแม่สอนเอาไว้ให้รู้จักเห็นคุณค่าของสิ่งของและของกิน อย่ากินทิ้งกินขว้างหากเปรียบเทียบกับคนยากจนพวกเขายังต้องอดมื้อกินมื้อ เช่นนั้นขนมชิ้นนี้ข้าจะรับผิดชอบมันเอง” เสี่ยวเถาไม่พูดเปล่า เขายื่นมือไปหยิบขนมจากมือของท่านตาเลียริมฝีปากก่อนจะกัดเข้าปากคำโต เทียนมู่จ้องมองเด็กชายด้วยความอ่อนโอนเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของหลานชายและความสุขของบุตรสาวเพียงเท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว