Se connecterPartager
บทที่ 15 หลงใหลจนเกินต้าน
Date de publication:
2026-08-18 11:07:49
Dernier chapitre
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า ตอนจบ
หลายปีผ่านไปฤดูกาลผันเปลี่ยนหมุนเวียนจากลมหนาวสู่ไออุ่นของฤดูใบไม้ผลิ จวนโหวที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเย็นชา บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยเสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่งภายในจวนแห่งนี้ภายในสวนหลังจวนยามนี้เต็มไปด้วยดอกพุดซ้อนที่หลินหว่านเอ๋อร์โปรดปราน มันส่งกลิ่นหอมชวนให้ผู้คนรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง หลินหว่านเอ๋อร์กำลังนั่งถักไหมพรมอยู่ในศาลาริมสระน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าของนางยังคงความสดใสและรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เปลี่ยนแปลงแม้กาลเวลาจะล่วงเลยไปเท่าใดก็ตาม อีกทั้งความรักที่ลู่เหวินอวี้มีให้นางนั้นก็ไม่เคยลดน้อยลงไปตามกาลเวลากลับมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน“ท่านแม่ขอรับ ดูนี่สิ ข้าฝึกวรยุทธ์กับท่านพ่อจนได้กระบวนท่าใหม่แล้ว!”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ถอดแบบใบหน้าคมสันมาจากบิดาทำให้หลินหว่านเอ๋อร์ต้องละสายตางานงานฝีมือตรงหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ายามนี้บุตรชายของนางกำลังวิ่งเข้ามาหา ไม่เพียงเท่านั้นยังมีเด็กหญิงตัวน้อยอีกหนึ่งคนที่อยู่ในชุดสีชมพูอ่อนก็กำลังวิ่งตามเข้ามาเช่นเดียวกันนางและเขามีบุตรสาวบ
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า บทที่ 16 ความรักผลิบาน
บรรยากาศในจวนโหวที่เคยคึกคักไปด้วยสีสันของเหล่าอนุภรรยา บัดนี้กลับเงียบเหงาลงอย่างน่าประหลาด ตั้งแต่ลู่เหวินอวี้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่และรู้หัวใจของตนเองว่าเขาหลงรักหลินหว่านเอ๋อร์แล้ว ชายหนุ่มก็ไม่รับสตรีใดเข้าจวนอีก แม้แต่สาวใช้ที่คิดจะหว่านเสน่ห์หรือยั่วยวนเขาก็จัดการไล่พวกนางออกจากจวนทั้งหมด ไม่ปล่อยให้พวกนางมาทำให้ภรรยาของเขาต้องอารมณ์เสียอย่างเด็ดขาดส่วนเรื่องหย่านั้นหลินหว่านเอ๋อร์ก็ล้มเลิกความคิดไปนานแล้วยามนี้นางกำลังนั่งจิบชาอยู่ในศาลาอย่างสบายอารมณ์ เมื่อหลายวันก่อนเยี่ยจื่อเพิ่งจะคลอดบุตร นางจึงมอบเงินให้เยี่ยจื่อและอาซีไปหลายตำลึงเพื่อให้พวกเขาเก็บเอาไว้เป็นทุนรอนให้บุตรของตนเองยามเติบใหญ่ เยี่ยจื่อและอาซีดีใจมากที่นางเมตตาพวกเขาและลูกมากขนาดนี้แสงแดดยามสายไม่ได้ร้อนมากเท่าใดนัก อีกทั้งยังมีสายลมพัดมาผะแผ่ว ลู่เหวินอวี้ที่เพิ่งเข้าวังหลวงไปร่วมประชุมยามเช้าเสร็จเมื่อกลับมาถึงจวนก็รีบเอ่ยถามคนรับใช้ว่าหลินหว่านเอ๋อร์อยู่ที่ใด ก่อนจะตรงมาที่ศาลาริมน้ำในทันที วันนี้ชายหนุ่มสวมชุดสีขาวสะอาดตา แววตาของเขาในวันนี้ดูอ่อนโยนเป็นอย่างมาก เมื่อเดินมาถึงศาลาริมน้ำเขาก็ตรงเข้ามากอดภ
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า บทที่ 15 หลงใหลจนเกินต้าน
เมื่อสงครามจบลงลู่เหวินอวี้และหลินหว่านเอ๋อร์ก็เดินทางกลับเมืองหลวงทันที ฝ่าบาททรงพอพระทัยอย่างมากกับผลงานในครั้งนี้ของลู่เหวินอวี้ จึงจัดงานเลี้ยงให้เขางานเลี้ยงฉลองชัยชนะของแม่ทัพลู่เหวินอวี้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ หลินหว่านเอ๋อร์ผู้เป็นภรรยาก็มาร่วมงานด้วย วันนี้นางสวมชุดผ้าไหมสีแดงสดที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตาในขณะที่นางกำลังยืนสนทนากับเหล่าฮูหยินคนอื่นๆ คุณชายฉินคนดีคนเดิมก็เข้ามาทักทายนางด้วยความยินดี“หว่านเอ๋อร์ วันนี้เจ้าแต่งตัวงดงามมาก ได้ยินว่าชัยชนะครั้งนี้เจ้าก็มีส่วนช่วยท่านโหวไม่น้อย ช่างเก่งกาจยิ่งนัก” หลินหว่านเอ๋อร์ได้ฟังก็ยิ้มน้อยๆ พลางพูดกับเขา“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ไม่เจอกันนานคุณชายฉินดูดีขึ้นไม่น้อยเชียว”“เจ้ากล่าวชมเกินไปแล้ว”ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย แม้หลินหว่านเอ๋อร์จะแต่งงานแล้วแต่เขาก็ยังชื่นชมนางไม่เสื่อมคลาย“หน้าท่านแดงเพราะฤทธิ์สุราหรือคุณชายฉิน เอาอย่างนี้ หน้าแดงอย่างเดียวมันจะไปสนุกอะไร มิสู้ข้าช่วยต่อยเบ้าตาท่านให้เขียวช้ำเพิ่มอีกสักหน่อยดีหรือไม่?”คุณชายฉินสะดุ้งโหยง เมื่อหันมามองก็พบกับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่แผ่ไอเ
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า บทที่ 14 เรื่องเร่งด่วน
ลู่เหวินอวี้เมื่อได้รับรู้ว่าฝ่าบาทเรียกตนเองเข้าวังหลวงโดยด่วน ก็ทราบได้ในทันทีว่าเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอนแล้ว ท่าทีอ่อนโยนขี้อ้อนของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน"ข้าจะรีบกลับมา"เขาหันมาเอ่ยกับนางก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังวังหลวงอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงก็เป็นเช่นนั้นจริง ยามนี้ที่ชายแดนกำลังเกิดการก่อกวนอย่างหนักจากพวกชาวเผ่าทุ่งหญ้าที่เริ่มเหิมเกริมขึ้นอีกครั้ง พวกมันสังหารชาวบ้านที่ชายแดนตายไปหลายคนแล้ว ไม่เพียงเท่านั้นยังยกทัพขึ้นประชิดชายแดน ฝ่าบาทร้อนใจเป็นอย่างมากจึงมีรับสั่งให้เขารีบมุ่งหน้าไปชายแดนทางใต้เพื่อปราบปรามเผ่าทุ่งหญ้ากลุ่มนั้นให้สิ้นซากลู่เหวินอวี้รับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบกลับมาที่จวนของตนทันที เมื่อมาถึงเขาก็พบกับหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังยืนรออยู่หน้าเรือนใหญ่ นางสังเกตเห็นสีหน้าของเขาเมื่อครู่นี้แล้วก็พอจะคาดเดาได้ว่าการที่ฝ่าบาทเรียกพบเขาเป็นการด่วนเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน"เป็นอย่างไรบ้าง?"แม้นางจะรู้ดีว่าไม่ควรเซ้าซี้เรื่องงานของเขา แต่ก็ยังอดถามออกไปไม่ได้ แต่แทนที่ลู่เหวินอวี้จะโมโหเขากลับยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน พลางคว้าจับมือนางให้เข้าไปด้านใ
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า บทที่ 13 งานการไม่ทำ
แสงแดดอ่อนยามเช้าสอดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในเรือนใหญ่ เพราะความเพลียจากกิจกรรมที่แสนเร่าร้อนในค่ำคืนทำให้สองสามีภรรยานอนหลับกันข้ามวันมาจนถึงยามเช้าของวันใหม่ สิ่งแรกที่หลินหว่านเอ๋อร์สัมผัสได้คือความรู้สึกหนักอึ้งที่ท่อนแขนและต้นขา เมื่อนางลืมตาขึ้นมาก็พบว่ายามนี้ลู่เหวินอวี้กำลังนอนกอดก่ายนางไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก นางจะหายวับไปในอากาศ หญิงสาวถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ เดิมทีมันควรเป็นนางที่กอดก่ายเขามิใช่หรือแม้ในใจจะประท้วงอย่างหนัก แต่หลินหว่านเอ๋อร์กลับไม่ได้ผลักไสเขาออก หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ยามนี้กำลังหลับใหล มันช่างดูผ่อนคลายไร้ความเย็นชาอย่างยิ่ง ใบหน้าของลู่เหวินอวี้หล่อเหลามากจริงๆ หล่อเสียจนนางไม่อาจละสายตาไปได้เลยแม้ว่านางอยากจะนอนมองใบหน้าหล่อเหลาของเขามากสักเพียงใด แต่ยามนี้สายมากแล้วและนางก็หิวมากด้วย หลินหว่านเอ๋อร์รู้ตนเองดีว่านางมิใช่สตรีอ่อนโยนนุ่มนวลที่จะรอคอยบุรุษตื่นขึ้นมากินข้าวมื้อเช้าด้วยกัน ใครหิวก็ตื่นไปกินก่อนเถอะ ปากไม่ได้ติดกันเสียหน่อย นางค่อยๆ แกะมือหนาของเขาที่กอดเอวตนเองเอาไว้ออกอย่างแผ่วเบาเพื่อจะลุกไปสั่งให้อาอินน
ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า บทที่ 12 น้อยใจ
งานเลี้ยงในวันนี้ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก เป็นการเชิญชวนเหล่าชนชั้นสูงมาร่มจิบชาชมบุปผาแค่เพียงเท่านั้น สองสามีภรรยาอยู่ในงานเลี้ยงไม่นานก็ขอตัวลากลับ หลังจากที่หลินหว่านเอ๋อร์กลับมาถึงเรือนใหญ่แล้ว นางก็เปลี่ยนจากชุดพิธีการสีน้ำเงินเข้มตัวหนามาเป็นชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีอ่อน เส้นผมที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตถูกปล่อยสยายลงมาประบ่า ร่างบางนั่งอยู่บนตั่งริมหน้าต่าง มือหนึ่งถือถ้วยน้ำแกงบำรุงเอาไว้ นัยน์ตากลมโตเหม่อมองออกไปข้างนอก พลางคิดถึงท่าทางแปลกๆ ของลู่เหวินอวี้ในงานเลี้ยงก่อนหน้านี้เขาดูมีท่าทีแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด หรือคิดจะเล่นแง่กับนางกันแน่นะ คนผู้นี้บัดซบจนติดเป็นนิสัย ไม่ได้การแล้วนางจะต้องหาทางออกในเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดในขณะที่นางกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูไม้ดัง เอี๊ยด ที่ฟังดูแล้วเหมือนจะรีบร้อนผิดปกติ อาอินที่คอยเฝ้าอยู่ด้านนอกไม่มีโอกาสได้ร้องเตือนด้วยซ้ำ เพราะร่างสูงสง่าของลู่เหวินอวี้ได้ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของหลินหว่านเอ๋อร์เรียบร้อยแล้ว“ไสหัวออกไปให้หมด”เมื่อมาถึงลู่เหวินอวี้ก็ออ
Vous vous intéresseriez aussi à
รวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 180.9K Vuesประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89155.3K Vuesสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.9K Vuesเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.3K Vuesรักพรางใจใยเสน่หา
หงส์ จันรัญจวน แม่พลอยหุง96 Vuesความลับของไอดอลสาว
นายไข่เค็ม121 Vuesครามคนเลว
ทิพยเวช41 Vuesสาวใช้คนโปรดของซีอีโอจอมหยิ่ง
แอปเปิ้ล เชอร์รี่468 Vues
