ตอนที่ 3/2 แสบเอาเรื่อง

สิ่งที่เธอทำลงไปมันมีเหตุผล เมื่อหลายเดือนก่อนทะเลเกือบจะได้เข้ามาเป็นพี่เขยของเธอ เขากับพี่สาวของเธอรักกันมาก เรียกว่าหลงเลยก็ยังได้ คบกันแค่ไม่นานแต่พี่ทะเลคิดอยากแต่งงานกับพี่สาวของเธอแล้วด้วยซ้ำ แต่ความรักก็มักมีอุปสรรคที่คาดไม่ถึงอยู่เสมอ

วันดีคืนดีใครเล่าจะไปล่วงรู้ว่าพี่ ‘ชบา’ ผู้ใสซื่อ อ่อนหวานจะกลับกลายเป็นคนใจง่าย หนีตามฝรั่งตาน้ำข้าวที่มาพักโรงแรมบนเกาะกลับไปต่างประเทศกับเขาด้วย มันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่ทะเลเสียอกเสียใจจนไม่เป็นอันทำการทำงาน ร้อนถึงคุณลุงธนินท์พ่อของพี่ทะเลต้องคอยจัดการเรื่องงานให้อยู่พักหนึ่ง

พอกลับมาตั้งสติได้ ก็ดูเหมือนพี่แกจะเข็ดหลาบกับเรื่องรักจนไม่ชายตาแลผู้หญิงคนไหนเลย แม่กับเธอยังคงเป็นห่วงพี่ทะเลอยู่เสมอแม้ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ก็คอยมาดูแลเท่าที่จะทำได้ ซึ่งพี่ทะเลเองไม่โกรธเกลียดแม่และเธอแม้ว่าจะโดนพี่ชบาทำถึงขนาดนั้นก็ตาม เขาเป็นคนแยกแยะได้ ดาหลานับถือหัวใจเขาก็ตรงนี้

“งั้นฉันเอาของไปเก็บให้พี่ดีกว่า” ดาหลากำลังจะคว้าถุงข้าวของพวกนั้น ทว่าทะเลยกมือเบรกเธอเสียก่อน

“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการเอง”

“แม่บ้านเหรอจ๊ะ?” คำพูดของอีกฝ่ายทำเรียวคิ้วสวยย่นเข้าหากันนิดหนึ่งเพราะความสงสัย เขามีแม่บ้านตั้งแต่ตอนไหน

ปากอิ่มทำท่าจะทักถามให้หายข้องใจ ในวินาทีนั้นเสียงจามก็ดังขึ้นด้านหลังเธอ

ดาหลาหันไปมอง มองตั้งแต่หัวยันเท้า คนตรงหน้าเป็นผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดี ดีมากๆ เลยล่ะ ทั้งหุ่นเอย ผิวพรรณหน้าตาเอย รูปลักษณ์เหมือนลูกคุณหนูที่แต่งตัวเปรี้ยวจัดตามในละครมากกว่าจะมาเป็นแม่บ้านด้วยซ้ำ

เธอไม่คิดว่าแม่บ้านของพี่ทะเลจะสวยเซ็กซี่ขนาดนี้…

“มาพอดี ทำความรู้จักกันไว้ซะสิ” เขาผายมือเพื่อแนะนำอีกคนให้ดาหลารู้จัก “นี่ม่านไหม เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่ของพี่ ส่วนนี่ดาหลา น้องที่รู้จักกับฉัน”

ทะเลแนะนำให้เสร็จสรรพก่อนจะมองผู้หญิงตรงหน้าสองคนเริ่มทำความรู้จักกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณดาหลา ม่านไหมนะคะ”

“เอ่อ..ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก เรียกดาหลาเฉยๆ ก็ได้ เราน่าจะอายุเท่าๆ กัน” ดาหลาส่งยิ้มเป็นมารยาท ยื่นมือจับทักทายกับอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

“ต่อไปนี้ม่านไหมจะเข้ามาดูแลเรื่องความสะอาด รวมไปถึงอาหารการกินของพี่ ดาหลาก็ไม่ต้องซื้อกับข้าวมาให้พี่แล้วนะ พี่จะให้ม่านไหมเป็นคนดูแลเอง” ดาหลากลืนน้ำลายลงคอ พยายามยิ้มรับและพยักหน้าเพื่อบอกเขาว่าเธอเข้าใจ

อาจไม่ชินเท่าไรนักเพราะตลอดเวลาหลายเดือนเธอคอยดูแลเรื่องพวกนี้ให้เขามาตลอด พอมีคนมาทำแทนก็เลยรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย

“พรุ่งนี้ดาหลาว่างหรือเปล่า”

“ว่างจ้ะ” เธอตอบอย่างกระตือรือร้น

“งั้นดีเลย พี่มีเรื่องให้ดาหลาช่วยหน่อย พี่อยากให้ดาหลาพาม่านไหมไปตลาด ต่อไปเธอจะได้รู้เส้นทางแล้วไปเองได้ถูก”

ดาหลาพยักหน้าเข้าใจ มองคนสวยข้างกายส่งยิ้มเป็นมิตร เรื่องแค่นี้เองไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเลย

หลังจากดาหลากลับไปแล้ว ทะเลก็เริ่มต้นคุยกับม่านไหมถึงหน้าที่ต่างๆ ที่เธอต้องทำให้เขา เหมือนตัวประกันรอค่าไถ่จากแม่ แต่เขาไม่ได้ใจร้ายใจดำถึงขั้นให้เธอทำงานฟรีๆ ยังคิดค่าตอบแทนตามที่เธอควรจะได้โดยให้เหตุผลว่าเขาไม่ชอบเอาเปรียบใคร

‘ที่ฉันต้องกักตัวเธอไว้ก็รอแม่เธอนั่นแหละเอาเงินมาคืน คืนเงิน คืนของให้ฉันครบเมื่อไรเธอก็ไสหัวไปได้ แต่ถ้าไม่ล่ะก็..ฉันค่อยเชือดเธอทิ้งทีหลัง’

เขาพูดไว้แบบนี้ ดูเหมือนจะดีแต่ประโยคสุดท้ายแอบขนลุกเบาๆ

เมื่อเขาออกไปทำงาน ม่านไหมไม่ได้ถามว่าเขาทำงานอะไร ทำที่ไหน จะกลับกี่โมง เธอไม่ใช่เมียหมอนี่แม้ว่าในอนาคตต้องเป็นให้ได้ก็ตาม

คิดแล้วขนลุก…โลกเหวี่ยงให้เจอแต่อะไรก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่หล่อหรือไม่ตรงสเปคเธอหรอกนะ เขาน่ะโคตรของโคตรหล่อเลยล่ะ แต่เป็นคนหล่อที่ปากหมา หน้าดุ มองเธอแต่ล่ะทีทำเอาหนาวสั่นยันไขกระดูก เพราะฉะนั้นต่อให้หล่อแค่ไหนก็ตาม เจออย่างนี้เข้าไปเธอหมดอารมณ์อ่อยไปเลย ตอนนี้กำลังพยายามทำใจให้ชิน ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเท่าไรก็ต้องติดแหง็กที่นี่นานยิ่งขึ้น อีกอย่างปู่จะได้รับการรักษาช้าลงด้วย

ตลอดทั้งวันม่านไหมใช้เวลากับการทำความสะอาดบ้าน เรื่องปัดกวาดเช็ดถูเป็นงานถนัดของเธออยู่แล้วจึงไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอะไร ตกเย็นออกไปกวาดใบไม้ในสวน เธอชอบบริเวณรอบบ้านมาก มันทั้งร่มรื่นและเต็มไปด้วยพันธุ์ไม้สวยๆ เขียวขจีสีสดใส แสดงว่าหมอนี่ก็คงเป็นคนรักต้นไม้ใบหญ้าเหมือนกัน

“ถามจริงนี่ชุดทำงานเหรอ” คนที่เดินมาจากทางด้านหลังไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันก่อนทำม่านไหมตกใจ ง้างไม้กวาดทางมะพร้าวเตรียมฟาดให้สุดแรงเกิด พอเห็นเป็นเจ้าของบ้านจึงยั้งมือได้ทัน

“ตกใจหมด!”

“ขวัญอ่อน” เขาส่ายหน้าเบาๆ ยังติดใจเรื่องชุดของเธอ

“เป็นใครก็ต้องขวัญอ่อน คุณเล่นโผล่มาเหมือนผีแบบนี้” ไม่ฟาดหัวแตกก็บุญเท่าไร

“เอาไม้กวาดลงได้แล้ว จะตีหัวฉันรึไง”

ก็อยากตีอยู่เหมือนกัน ม่านไหมได้แต่คิดในใจ

ทะเลมองคนตัวเล็กค่อยๆ ลดไม้กวาดในมือลง หน้าตาเธอตอนตกใจดูตลกดี เหมือนตอนเขาแกล้งแหย่แมวเล่น

ตาคมกวาดมองบริเวณรอบสวน ใบไม้ที่เคยหล่นเกลื่อนไม่มีอยู่อีกแล้ว เหลือเพียงดินทรายสีขาวยิ่งทำให้บ้านเขาดูสะอาดตา ม่านไหมทำเองทั้งหมดนี่คนเดียวคงเหนื่อยน่าดู

เดี๋ยวก่อน..เขาจะนึกเห็นใจแม่นี่ทำไม ก็มันคือหน้าที่ที่เธอต้องทำ อีกอย่างคงไม่ได้หนักหนาอะไร ตอนเขามายังได้ยินเสียงเธอกวาดใบไม้ไปด้วย ฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี ผิดกับที่คิดเอาไว้ว่าคงเป็นผู้หญิงประเภทไม่ได้เรื่อง ทำอะไรไม่เป็น

“กวาดขยะสะอาดดีนี่” เธอไหวไหล่ให้กับคำพูดกึ่งชมจากเขา “แล้วในบ้านเรียบร้อยหรือเปล่า เธอไม่ได้ทำข้าวของของฉันเสียหายใช่ไหม”

เขายังไม่มั่นใจเท่าไรว่าเธอจะทำงานบ้านเป็นด้วย หน้าตาอย่างแม่นี่ดูเหมาะกับงานสบายๆ นั่งตากแอร์มากกว่าอีกมั้ง

“เรียบร้อยสิ คุณสั่งให้ทำอะไรฉันก็ทำอย่างนั้นแหละ”

“ก็ดี ฉันจะเข้าไปเช็กดูว่าเรียบร้อยจริงหรือเปล่า ถ้ามีฝุ่นสักนิดเดียวล่ะก็เธอโดนแน่”

โดน? โดนอะไรยะ! หน้าตาอย่างเธอดูเหมือนคนทำงานบ้านไม่เป็นหรือไง

ม่านไหมรีบเอาไม้กวาดไปเก็บแล้ววิ่งตามทะเลเข้าบ้าน มองดูเขาเช็กความเรียบร้อยตั้งแต่พื้นที่เงาวับแทบส่องแทนกระจกได้ โต๊ะทำงานไม่มีแม้แต่ไรฝุ่น จานชามเก็บล้างทุกใบ ความสะอาดเหมือนเสกได้มากจากความเนี๊ยบของเธอ ดูซิเขาจะเอาตรงไหนมาติได้อีก

“ดีมาก ทำงานเรียบร้อยกว่าที่ฉันคิด” เขายอมรับเลยว่าต้องมองม่านไหมใหม่จริงๆ ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่ชอบแต่งหน้าแต่งตัวไปวันๆ แต่เรื่องงานบ้านกลับเป็นแม่ศรีเรือนดีทีเดียว

“เธอทำอาหารเป็นหรือเปล่า” ถามแบบนี้อย่าบอกว่าจะให้เธอทำอาหารให้ด้วย

คนตัวเล็กพยักหน้าช้าๆ เธอเคยทำงานในร้านอาหารมานักต่อนัก ตั้งแต่คนล้างจานยันผู้ช่วยกุ๊ก เรื่องทำอาหารเป็นอีกอย่างที่มั่นใจในฝีมือตัวเองว่าทำได้ดี

“ดีเลย ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาพอดี เธอทำกับข้าวให้ฉันกินหน่อย ทำเผื่อของตัวเองด้วยก็ได้นะ ฉันไม่ติดอะไรถ้าเราจะนั่งกินข้าวด้วยกัน”

แต่เธอติด! ติดตรงที่เขาสั่งอยู่นั่นแหละ เขาไม่ใช่ผัวเธอสักหน่อยต้องมาคอยทำกับข้าวให้ ที่ผ่านมาอาหารการกินของหมอนี่อยู่ยังไงกันแน่นะ ได้ใจแล้วเอาใหญ่เลย มันน่าหงุดหงิดจริงๆ