ตอนที่ 3/1 แสบเอาเรื่อง

ม่านไหมไม่ได้มีเวลางุนงงนาน เธอถูกสั่งให้พาตัวกลับไปที่บ้านของเขาหรือที่ทุกคนพร้อมใจเรียกกันว่านายหัวทะเล เขาให้ลูกน้องคนหนึ่งพาเธอมา คล้ายว่าเขาจะมีมือซ้ายมือขวาเป็นลูกน้องคนสำคัญคอยตามไปด้วยทุกที่อะไรประมาณนี้เพราะเธอมักจะเห็นพี่ๆ ทั้งสองคนตลอดเลย

ม่านไหมถูกพาตัวมาอยู่ในห้องเดิม สภาพของเธอยังนุ่งผ้าถุงกระโจมอกคลุมทับด้วยผ้าขนหนูห่อตัวมิดชิด แต่ผมเผ้าเปียกชื้นจากการสระผม และมันก็กระเซิงเพราะวิ่งหนีจากไอ้พวกบ้านั่นด้วย

“ทำไมพี่ไม่เห็นบอกฉันล่ะว่าไอ้..” ม่านไหมเกือบหลุดปากเรียกเขาว่า ‘ไอ้บ้านั่น’ แต่ก็หยุดตัวเองได้ทัน “ว่าคุณทะเลเจ้าของเกาะนี้จริงๆ แล้วคือเจ้านายพี่”

“ก็คุณไม่ได้ถามนี่ครับ คุณเข้าใจผิดไปเองว่านายหัวเป็นลูกชายเจ้าของเกาะ” เธอต้องเข้าใจผิดแน่นอนอยู่แล้วเพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนน่ะสิ

“ตอนฉันถามถึงเจ้าของเกาะ พี่ก็น่าบอกกันบ้างสิว่าที่จริงแล้วเขาคือเจ้านายพี่ ฉันก็คิดว่าจะเป็นคนมีอายุกว่านี้” ภาพวาดในหัวถึงชูก้าร์แด๊ดดี้ พ่อน้ำตาลหวานของม่านไหมมลายหายในอากาศเหมือนฟองสบู่ที่ถูกเจาะแตกดังโพละ!

“ปล่อยให้เข้าใจผิดมันน่าสนุกดีนี่ครับ” ดูพี่เขาตอบกลับมาเถอะ ตั้งใจกวนกันชัดๆ เลย มิน่าล่ะตอนนั้นถึงเอาแต่มองหน้ากันแล้วก็ยังยิ้มแปลกๆ อีก ที่แท้ก็สนุกที่เห็นว่าเธอเข้าใจผิด

ระหว่างกำลังปวดหัวจี๊ดๆ อยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเหวี่ยงเปิดเข้ามาอย่างแรงทำเอาม่านไหมสะดุ้ง ตากลมสวยสบมองผู้มาใหม่ หน้าตาเขาไม่สบอารมณ์เอามากๆ ราวกับโดนใครเหยียบเท้าเข้าเต็มแรง

“ขอโทษครับนายหัว ผมแค่คุยกับคุณเขานิดหน่อยครับ ไม่ได้มีอะไรเกินเลยจริงๆ” ลูกน้องของเขาถึงกับก้มหัวตัวงดเมื่อสายตาทรงอำนาจแฝงความดุดันตวัดมอง รีบขยับไปยืนด้านหลังเจ้านายทั้งที่เมื่อครู่ยังยืนคุยกับเธอตรงปลายเตียง

“กูยังไม่ทันพูดอะไรสักคำ” ทะเลเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาไม่ได้ลดทอนความน่ากลัวให้น้อยลงเลย

แค่ลูกน้องคุยกับแม่นี่สองต่อสองในห้องนอน แถมแม่นี่ยังอยู่ในสภาพนุ่งผ้าถุงผืนเดียวอวดเรียวขาขาวจั๊วะ แค่นี้เขาจะไม่พอใจอะไร ที่หน้ามันตึงเพราะเดินมาตั้งไกลแล้วมันเหนื่อยต่างหาก

“ต่อไปนี้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ซะ ฉันคิดผิดจริงๆ ที่ให้เธออยู่ที่นั่น วุ่นวายฉิบหายเลย”

“เอ้า คุณจะมาบ่นฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันอยู่ของฉันดีๆ แต่ไอ้บ้าสามคนนั้นมันจะทำมิดีมิร้ายฉันเอง เหยื่อผิดด้วยเหรอ..”

ม่านไหมลืมตัวยืนเท้าสะเอวถาม ท่าทางเอาเรื่องไม่น้อยเหมือนกัน

“ยังไม่ได้พูดเลยนะว่ามันวุ่นวายเพราะเธอ ร้อนตัวจริงๆ” ก็เขาพูดใส่อารมณ์ก่อน เป็นใครก็ต้องคิดไหมล่ะว่าโดนเขาด่าอยู่

“จะให้อยู่ข้างนอก อยู่ที่ไหนก็คงไม่ปลอดภัยหรอก คนอย่างเธอน่ะ”

“คนอย่างฉันมันทำไม”

ก็สวยเกินไปน่ะสิวะ ไม่รู้หรือไงว่าความสวยแถมยังอวบอึ๋มขาวจั๊วะมันล่อเสือล่อตะเข้เข้ามาทั้งนั้น มันเป็นสิ่งที่ทะเลอยากพูดกับคนตัวเล็กมาก แต่เรื่องอะไรเขาต้องชมยายซื่อบื้อว่าสวยด้วย

“คนอย่างเธอมันน่ารำคาญน่ะสิ แล้วก็ชอบสร้างแต่ความรำคาญ ขนาดมาอยู่ที่ได้แค่สองวันก็ทำฉันปวดหัวไปหมด ต้องเอาไว้ใกล้ตัวนี่แหละจัดการง่ายดี” ดื้อเมื่อไรพ่อจะจับสั่งสอนซะให้เข็ด

ม่านไหมถลึงตาใส่เขา กำลังจะเถียงกลับไปว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่โดยเกือบลืมไปว่าก็เขานี่ไงล่ะ นายหัวทะเลคนที่เธอต้องเข้าหา ต้องอ่อยให้หนักๆ แล้วเผด็จศึกจับทำสามี

เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ม่านไหมเหมือนจะลมจับให้ได้ ทำไมนะทำไม! โชคชะตาต้องเล่นตลกกับเธอด้วย แทนที่เจ้าของเกาะจะเป็นชายหนุ่มผู้แสนดี ปากหวาน แต่ดั๊นนน! กลับกลายมาเป็นหมอนี่แทน

เขาตรงหมดเลยนะ ตรงกันข้ามน่ะ!

“ก็ได้ ฉันอยู่ที่นี่ก็ได้” ตัดปัญหาให้มันจบๆ แต่ก็ทำทีเป็นฮึดฮัดเล็กน้อยให้เขาคิดว่าเธอไม่ได้อยากอยู่

“ดี คุยรู้เรื่องแบบนี้ค่อยโอเคหน่อย” ปากบอกดีแต่หน้าตาดูสวนทางมาก “ไปอาบน้ำอาบท่าใหม่ด้วย สภาพเธอตอนนี้ต่อให้ไม่โดนพวกมันรุมโทรมก็ดูเหมือน”

ปากหมา! ก็เพราะเธอพยายามขัดขืนหนีเอาตัวรอดไงล่ะถึงได้กระเซอะกระเซิงแบบนี้ ม่านไหมแสดงใบหน้าบึ้งตึงออกมาอย่างไม่พยายามปกปิดอาการโกรธขึ้งของตัวเอง

ทว่าพอเขาจะออกไป เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้

“เดี๋ยว! คุณจัดการคนของคุณหรือเปล่า พวกเขาทำผิดนะ หวังว่าคุณคงไม่ยกโทษแล้วปล่อยไปเฉยๆ เพราะคนโดนแบบฉันไม่ยอมจบง่ายๆ แน่”

“ฉันไม่ได้ไร้มนุษยธรรมขนาดนั้น ใครผิดก็ว่าไปตามผิดต่อให้เป็นคนของตัวเองก็ต้องมีบทลงโทษ เธอสบายใจเถอะ..ฉันไม่ลำเอียง” ก็ดี..

“แล้วคุณลงโทษอะไรพวกเขา”ครั้นคำถามนี้ถูกเอ่ยออกไป เขาไหวไหล่ มุมปากแย้มยิ้มนิดๆ แต่ก็ดูเป็นยิ้มที่น่ากลัวแปลกๆ

“เธอไม่อยากรู้หรอก”

ม่านไหมอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็กินเวลาไปจนดึกดื่น อีกอย่างยังไม่ง่วงนอน จะข่มตาหลับความคิดมากก็ทำให้ฟุ้งซ่าน ตั้งแต่เธอมาที่นี่ยังหาทางติดต่อแม่ไม่ได้เลย นั่นทำให้ไม่สามารถรู้ได้ว่าอาการของปู่เป็นยังไงแล้วบ้าง คนที่ม่านไหมห่วงที่สุดก็คือคนนี้

เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าแม่จะทิ้งปู่ไป ไม่ดูแลตามที่ให้สัญญา เพราะขนาดเธอเป็นลูกแท้ๆ ในไส้ แม่ยังทำกันได้ลงคอ

ม่านไหมจึงต้องหาทางติดต่อไปทางฝั่งย่าเลี้ยงเพื่อบอกทางนั้นให้ช่วยหาเวลาไปดูปู่ให้หน่อย แต่ก็ติดต่อได้ยากพอๆ กับแม่ จนป่านนี้ยังไร้วี่แววตอบกลับ ทำได้แค่รอข้อความอย่างใจจดใจจ่อ

“หนูขอให้ปู่ไม่เป็นอะไรนะคะ หนูสัญญาจะรีบหาเงินกลับไปรักษาปู่ให้เร็วที่สุด” มองรูปในจอมือถือที่เคยถ่ายคู่กับปู่สมัยวัยเด็ก ม่านไหมยังคงมีหวังเสมอว่าสักวันปู่จะกลับมาแข็งแรงและส่งยิ้มให้เธอได้อย่างในรูปนี้อีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น ประตูห้องนอนโดนเคาะจากคนด้านนอกอย่างแรง ม่านไหมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มือขยี้ตา ปากอ้าหาวระบายความง่วงที่ทำให้อยากนอนต่อ

แกร๊ก!

“นอนกินบ้านกินเมืองสบายขนาดนี้ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอไม่ใช่เมียเจ้าของบ้านนะ” ก็เหมือนเคย คนที่ยืนปากฉอดๆ ใส่เธอจะเป็นใครไปอีกถ้าไม่ใช่หมอนี่

“ขอโทษค่ะ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย”

“ถ้ารู้ตัวว่านอนดึกแล้วจะตื่นสายขนาดนี้ คราวหน้าก็หัดนอนให้มันเร็วๆ บ้าง ฉันให้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะแม่บ้านไม่ใช่แขกคนอาศัย อย่ามาทำตัวสบายให้ฉันต้องปลุกทุกวัน” ทะเลขึงตาดุดันมองคนตัวเล็กที่ยังง่วงซึมราวกับเดินละเมอมาเปิดประตูให้เขาด่า

“รู้แล้วค่า บ่นเป็นตาแก่ไปได้” เธอเปิดปากหาวอีกรอบ เขายังไม่ทันจะสวนกลับ เธอปิดประตูใส่หน้าเขาดังปัง เหลือเชื่อจริงๆ เลยยายคนนี้ ไม่รู้ว่ากว่าแม่เธอจะหาเงินมาคืนเขาครบทุกบาททุกสตางค์ เขาจะต้องปวดหัวไปอีกนานแค่ไหน

จริงๆ จำนวนเงินที่แม่ของม่านไหมและสามีขโมยไปมันก็ถือว่าเยอะพอสมควร แต่เขาไม่ได้เจ็บแค้นกับจำนวนเงินหรอก เขาโมโหตรงที่แม่ของยายนี่ดันเอาสร้อยคอไปด้วย มันเป็นสร้อยแม่เขา เป็นสิ่งมีค่าที่สุดที่แม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า เปรียบเสมือนตัวแทนของท่าน เขาสวมสร้อยเส้นนั้นแทบไม่เคยถอด แต่พอถอดก็ดันมาโดนขโมยถึงได้เจ็บใจจนถึงตอนนี้

ก่อนจะออกไปดูงานที่โรงแรมก็ต้องคุยรายละเอียดการทำงานบ้านให้คนตัวเล็กเข้าใจ ทะเลนั่งจิบกาแฟดูข่าวผ่านจอไอแพดเครื่องใหญ่รอแม่ตัวดีโผล่หน้ามา ทว่าผ่านไปเกือบสิบนาที คนที่โผล่เข้ามาดันไม่ใช่เธอ

“ฉันเพิ่งกลับจากตลาด ซื้อของสดของแห้งติดมือมาให้พี่ด้วย ไม่รู้ว่าขาดอะไรไปบ้าง พี่ลองเช็กดูนะ”

หญิงสาวตัวเล็กผิวน้ำผึ้ง หน้าหวานตาคมสมกับเป็นสาวใต้แห่งภาคพื้นทะเลชื่อ ‘ดาหลา’ ส่งยิ้มหวานจับใจพร้อมหอบข้าวของพะรุงพะรังที่มีทั้งเนื้อสด กุ้งหอยปูปลา สารพัดผักและขนมอีกหลายอย่างวางบนโต๊ะตรงหน้าเจ้าของบ้าน

“ขอบใจนะดาหลา เดี๋ยวพี่โอนให้เหมือนเดิมนะ” ทะเลยิ้มรับในความมีน้ำใจของเธอ อีกคนเคยบอกปฏิเสธไม่อยากได้เงินจากเขาหลายครั้งหลายครา แต่ข้าวของพวกนี้มันก็ไม่ได้ถูกๆ แถมดาหลายังซื้อมาเสียเยอะแยะ เขาก็ยัดเยียดเงินให้เธอทุกครั้งแถมยังให้เกินด้วยซ้ำ จนเดี๋ยวนี้ดาหลาขี้คร้านจะเถียงด้วยแล้ว

“พี่หิวไหม กินข้าวเช้ายัง ถ้ายังเดี๋ยวฉันเข้าครัวทำให้”

“ไม่เป็นไร พี่กินกาแฟแล้ว ยังไม่หิว” เขาชูถ้วยกาแฟที่ว่าให้เธอดู ดาหลาพยักหน้าน้อยๆ มองดูคนตัวสูงจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์

เธอไม่ได้เป็นแม่บ้านของที่นี่แต่อย่างใด เอาจริงๆ ไม่ได้เป็นอะไรกับทะเลด้วยซ้ำ แต่ที่คอยมาดูแลจัดการทั้งเรื่องอาหารการกิน ซื้อของเข้าบ้าน ช่วยทำความสะอาดเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่เขาอนุญาตให้ทำมันก็ล้วนแล้วแต่เป็นความสมัครใจของเธอเอง