ขึ้นชื่อว่าผัว

ผู้ชายร่างสูงใหญ่หุ่นกำยำและเป็นที่จับจ้องของบรรดานักศึกษาทั้งหนุ่มและสาวที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ภายในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศนั้นมีท่าทางหงุดหงิดจนไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้อยู่แต่เขาไม่ได้เรียนมหาลัย แน่นอนว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ แต่ครามมีเจตนาโดยตรงถึงมาที่นี่ เพราะเขามารอเธอ ‘ผู้หญิงของเขา’เธอชื่อมิว เป็นเด็กอายุยี่สิบที่กำลังอยู่ในวัยมหาลัย เธออายุห่างกับเขาพอสมควรแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาแคร์นัก การคบเด็กอายุน้อยกว่าแทบจะเป็นเรื่องปกติของครามเขาชอบเด็กวัยรุ่น อาจเพราะถูกชักจูงและครอบงำได้ง่ายตั้งแต่ที่เริ่มคบกัน ชีวิตของเขาและเธอก็ไม่เคยมีวันไหนที่สงบสุข เขาทำตามใจตัวเองทุกอย่าง อยากนอนกับใครก็ไป อยากเอากับใครก็เอา อยากจะไม่สนใจมิวแค่ไหนก็ได้ทั้งๆ ที่เธอขึ้นชื่อว่าเป็นแฟน เขาเป็นคนที่อยากได้อะไรแล้วต้องได้ แล้วต้องได้เดี๋ยวนั้น มิวเองก็ยอมเขาที่เป็นแบบนั้นทุกอย่าง ปกติเขาไม่ค่อยที่จะใส่ใจเธอนัก เพราะเธอชอบทำตัวเป็นของตายอยู่แล้วแต่เมื่อวาน... มันต่างออกไปมิวจับได้ว่าเขานอนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หิ้วมาจากเล้าจน์ เธอโกรธเป็นฟืนไฟและขอเลิกกับเขาทันทีความอดทนของมิวสิ้นสุดลงที่ผู้หญิง

แต่ไม่สะทกสะท้านความกระหายของเขา ความกระหายที่ต้องการจะสั่งสอนเธอ“คราม! ได้โปรด อย่าเอาตัวที่เกลือกกลั้วผู้หญิงคนอื่นมาใกล้มิว!” ร่างเล็กของมิวพยายามร่นถอยหลังไปด้วยเรี่ยวเเรงอันน้อยนิด เเต่เธอกลับโดนต้อนจนมุมกับกระจกทรงกลมด้านหลัง เเผ่นหลังเล็กเเนบชิดสนิทเนื้อกับกระจกเย็นๆ จนเเผ่ซ่านไปทั่วเเผ่นหลังเล็ก ดวงตากลมโตมองเขาที่ค่อยๆ ดันกายเเกร่งมาจนชิด จนกระทั่งส่วนที่เเข็งเเกร่งของเขาเเตะสัมผัสลงที่หัวเข่า“มิว กูนอกใจมึงได้ เเต่กูก็ยังกลับมาหามึง” เขาเริ่มสาธยายความเห็นเเก่ตัวของตนเองออกมา พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งปิดประตู ขังเธอเอาไว้ท่ามกลางบรรยากาศ Toxic ที่อบอวลไปทั่ว “เซ็กส์กับความรักมันคนละเรื่องกัน เเค่ให้มึงเป็นที่หนึ่ง… ไม่พอเหรอ?”“อย่ามาเห็นแก่ตัว!” หญิงสาวเเทบจะอยากตบหน้าเขา เเต่ไม่มีความกล้าพอที่จะลงไม้ลงมือกับคนที่ตัวเองรักเเทบขาดใจ มิวเกลียดตัวเองที่เป็นเเบบนี้ที่สุด “ถ้าครามยืนยันว่าจะเอาผู้หญิงคนอื่นมาเเทนที่มิว มิวก็มีได้เหมือนกัน เเล้วจะมีให้มากกว่าด้วย!”“ก็ลองสิครับมิว” ดวงตาคมกริบไม่ได้มีเเววล้อเล่น เขามันเป็นคนเห็นเเก่ตัว เอาเเต่ใจ เอาเเต่ความสุขของตัวเองไม่เคยสนใจว

แน่นอนว่าฉันไม่บอกพี่เหมียวแน่ ครามคือสมบัติอันล้ำค่าของฉันฉันทำเพียงแค่บอกพี่เหมียวว่าเขาเป็นคนในความลับ ไว้จะพามาให้รู้จักตอนที่พาเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าพี่เหมียวจะไปบอกแม่รึเปล่า แต่เพราะตอนนี้ฉันอายุสิบเก้าแล้ว พ่อแม่ก็ปล่อยในระดับหนึ่งแต่เหมือนมันผิดคาด แทบไม่มีเรื่องของฉันกับแฟนหลุดไปจากปากของพี่เหมียวตลอดเวลาที่นอนอยู่ด้วยกันที่บ้านฉันเผลอคิดไปว่าพี่เหมียวเลิกเมินฉันแล้ว เธอคงกลับมามองฉันเหมือนน้องอย่างที่ควรจะเป็น ก็เลยโล่งอก แล้วกลับหออย่างสบายใจและเชื่อสิ ทันทีที่กลับถึงหอ ก็เห็นครามที่ท่าทางเหมือนเก็บกดกอดอกอยู่ใต้ตึกและเพราะที่นี่เป็นหอนอก ฉันถึงได้พาเขาเข้าห้องได้“อื้อ! คราม”ศีรษะฉันชนเข้ากับหัวเตียงเพราะได้รับแรงกระแทกจากด้านล่างอย่างหนักหน่วง ทันทีที่กลับมาแล้วเห็นว่าครามมารอ ฉันก็ถูกเขาลากขึ้นไป โดนจูบในลิฟต์ที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ก่อนที่จะถูกลากเข้าห้องครามดูหื่นกระหาย เขาเคยบอกว่าไม่มีร่างกายไหนรัญจวนเท่าฉันแล้ว อาจเพราะเขารักฉันมาก จนมีอะไรกับใครก็ไม่ดีเท่ามีกับฉันแต่การที่เขาไปมีเซ็กส์กับคนอื่น นั่นก็ไม่ใช่เรื่องเหมือนกัน“อ๊ะ อ๊ะ คราม! มิวเจ็บนะ” ฉันกรีดร้อง มื

ฉันโกรธมาก และไม่สามารถให้อภัยทั้งพี่เหมียวและครามได้พ่อแม่ที่คิดว่าเราคือพี่น้องที่รักกันดีได้ตาสว่างก็วันนั้น เขาเรียกเรามาคุยกัน แต่ฉันไม่อยากทนเห็นหน้าพี่เหมียวในบ้านหลังนี้ได้อีกแล้ว เธอแสดงออกชัดเจนว่าเธอยังคงเกลียดฉันไม่เปลี่ยน แล้วจงใจหักหลังกันฉันหนีออกจากบ้าน ยกผู้ชายสารเลวให้พี่เหมียวได้ครอบครองตามใจอยาก แล้วตั้งใจว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ แล้วจะไม่ผูกมัดกับใครอีกเลยพอฉันอายุยี่สิบ ฉันรวบรวมเงินทั้งหมดและโทรบอกพ่อแม่ผ่านทางโทรศัพท์ว่า ฉันจะไปทำงาน เรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก แล้วกลับมาเรียนต่อที่นี่ตอนอายุยี่สิบสองฉันจำเป็นต้องพึ่งพาพ่อแม่ เพื่อการเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ตอนแรกพ่อแม่คัดค้าน แต่ฉันขู่ว่าถ้าพวกเขาไม่ยอม ฉันจะหนีไปไม่กลับ และไม่ติดต่อกับทางบ้านอีกเลยฉันเลือกไปอยู่ที่เกาหลีเพราะเรียนเอกภาษาเกาหลีอยู่แล้ว ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองปี หัดเข้าผับกินเหล้า แล้วเริ่มทำตัวเองให้เปรี้ยวขึ้น คบเพื่อนผู้ชายที่นั่นเยอะแยะ แล้วให้พวกนั้นสอนให้รู้จักมองคนให้ออกผู้ชายเกาหลีน่ะไม่ใช่เล่นๆ กันสักคนหรอก ฉันเชื่อว่าก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าครามเลยและนี่ก็เป็นเหตุ

“น่ารักดี” ครามเอ่ยปากชมออกมาคำหนึ่ง ทำเอาฉันนิ่งไป‘น่ารักดี’ เหรอ“ใช่ปะ” พี่เวย์ฉีกยิ้มอย่างภูมิใจ ผละมือออกจากไหล่ฉัน ในขณะที่ฉันจ้องหน้าครามนิ่ง เขาเองก็จ้องฉันเหมือนกัน “เออ กูไปเข้าห้องน้ำแปป น้องมิว เดี๋ยวพี่มา”“ค่ะพี่เวย์” ฉันหันไปเปลี่ยนสีหน้าตอบพี่เวย์อย่างเริงร่า เธอคว้าข้อมือฉันขึ้นมา โดยที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงโปร่งจูบหลังมือฉันเบาๆ แล้วฉีกยิ้มให้ฉัน ต่อหน้าสายตาที่แวววาวของคราม“รอพี่แปปนะครับ” เสียงทุ้มหวานแบบสาวห้าวทำเอาฉันหลงเสน่ห์ไปชั่ววูบนึง ก่อนที่เธอจะกระดกเหล้าแล้วเดินออกไปเหมือนจะเป็นใจรึเปล่านะ เหลือฉันกับครามอยู่ด้วยกันแค่สองคน มีเพียงแค่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่ว่างเปล่าของพี่เวย์กั้นอยู่ตรงกลางฉันหันไปสนใจกับค็อกเทลตัวเอง โคลงแก้วไปมาโดยไร้เสียงทักจากคราม แอบเหลือบมองเขานิดหน่อย เห็นว่าร่างสูงเองก็กำลังกระดกเหล้าเข้าปากดูสีหน้าครามไม่ค่อยดี แต่เขาพยายามไม่แสดงอาการฉันแอบฉีกยิ้ม คงมีปัญหากับเมียอสรพิษของเขา พี่สาวของฉัน ยังไงคนอย่างเธอก็คงไม่ได้จบที่การมีลูกในวัยนี้หรอกฉันรู้น่า ฉันรู้ลุกไปเข้าห้องน้ำตามพี่เวย์ดีกว่า ยังไงก็ดีกว่าต้องมาเผชิญหน้ากับ