ตอนที่ 3/3 แสบเอาเรื่อง

“ค่ะ แล้วคุณอยากกินอะไร”

ปากกับใจมันสวนทางกัน ยังไงก็ต้องไม่ลืมจุดประสงค์ของตัวเอง ภาพวาดในหัวถึงอนาคตที่มีเขาเป็นสามีแม้จะไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยแต่อุดมการณ์ต้องชัดเจนแน่วแน่ไว้ก่อน

“จะอะไรก็ทำมาเถอะ ฉันกินได้หมด ขอแค่ไม่รสชาติแย่จนต้องเททิ้งให้หมาแล้วหมาไม่แดกก็พอ” การที่เขาพูดแบบนี้แล้วจบด้วยยักคิ้วกวนอวัยวะเบื้องล่างมันเป็นอะไรที่ฟังแล้วหยามหน้ากันมาก

เขาบอกเองใช่ไหมว่าทำอะไรให้ก็กินได้หมด หึ! งั้นก็รอดูเลย มื้อแรกจากฝีมือเธอจะทำให้เขาจดจำไม่รู้ลืม

ม่านไหมเข้าครัวด้วยแรงอารมณ์เหมือนคนเพิ่งทะเลาะกับผัว แต่เปล่าเลย ยังโสด! ยังไม่ผัว

มือหยิบจับข้าวของคล่องแคล่ว เสียงปรุงอาหารดังโฉ่งฉ่างและกลิ่นหอมลอยออกไปถึงด้านนอกให้คนหิ้วท้องรอต้องกลืนน้ำลาย

“รีบๆ ทำหน่อย หิวจะตายอยู่แล้ว” เสียงตะโกนดังเข้ามาในครัวเพิ่มไฟในการทำอาหารของม่านไหมขึ้นไปอีก แต่ไม่ใช่ไฟขยันหรอกนะ ไฟที่กำลังปะทุบนหัวจนเดือดปุดๆ ต่างหาก

พริกที่หั่นไว้เต็มชามเทลงในกระทะผัดเผ็ดหมูสามชั้น สีแดงฉานของพริกแทบจะกลบเนื้อหมูจนมิด ส่วนหม้อข้างๆ ที่เคยเป็นต้มยำทะเลน้ำข้นได้เปลี่ยนเป็นต้มยำพริกทะเลน้ำแดงแปร๊ดเป็นที่เรียบร้อย

นัยน์ตากลมสวยแลดูมุ่งร้ายเมื่อกำลังมองอาหารที่ตัวเองทำ ตอนนี้ขอแค่ได้สะใจไว้ก่อน เรื่องคิดจะทำดีด้วยเอาไว้ที่หลัง เขาอยากใช้งานโขกสับกันดีนัก ต้องให้เจอดีซะบ้าง

“หึๆ นายได้กินน้ำหมดโอ่งแน่”

เวลาผ่านไปอีกสักพัก ม่านไหมปรุงอาหารเสร็จและจัดโต๊ะพร้อมสำหรับเวลามื้อเย็นเรียบร้อย กลิ่นหอมของอาหารยิ่งทำให้ท้องไส้ทะเลร้องโครกครากเมื่อเดินมานั่งที่ประจำในครัว

“เป็นไงบ้าง ถูกใจคุณหรือเปล่า” ม่านไหมผายมือไปยังจานอาหารที่ถูกจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อย เธอเห็นว่าทะเลมองกับข้าวพวกนั้นแล้วสายตาคมกริบก็หันมาจ้องเธอค้างไว้ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที

มองขนาดนี้เธอประหม่านะ หรือเขาจะรู้ว่าเธอ…

“หน้าตาดูดีนิ แต่รสชาติจะดีเหมือนหน้าตามั้ยต้องลองชิม” ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาจนได้ ม่านไหมคงโล่งอกมากกว่านี้ถ้าในตอนท้ายทะเลไม่ยกยิ้มมุมปากแฝงนัยยะบางอย่าง

ก็คงเหมือนถึงอาหารนั่นแหละ…ใช่ไหม?

เธอทำกับข้าวสามเมนู นอกจากสองเมนูนั้นที่ใส่พริกไม่ยั้ง ยังมีไข่เจียวฟูๆ อีกจาน รับรองได้ว่าเขาจะต้องจดจำรสมือเธอไปจนวันตาย

“ลองกินดูสิว่าถูกปากคุณหรือเปล่า” ตั้งตารอไม่ไหวที่จะได้เห็นอะไรสนุกๆ หลังจากนี้

ม่านไหมลุ้นตัวโก่ง จับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเขาขณะกำลังตักผัดเผ็ดหมูสามชั้นเข้าปาก

เขาเคี้ยว เคี้ยวแล้วก็กลืน กลืนแล้วก็ตักต้มยำทะเลซดต่ออึกใหญ่ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น ไม่มีการโวยวายเรียกหาน้ำดื่มแก้เผ็ด มีแต่จะกินแซ่บ ข้าวคำโตๆ กับข้าวพร่องไปทีล่ะนิด

“เธอทำกับข้าวอร่อยนะเนี่ย” คำพูดนั้นยิ่งทำให้ม่านไหมร้องเอ๊ะเสียงดังในใจ ไอ้เรื่องอร่อยแน่นอนมันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว แต่มันต้องไม่ใช่วันนี้ที่เธอตั้งใจแกล้งเขาสิ เธอใส่พริกลงไปขนาดนั้นทำไมเขายังกินต่อได้หน้าตาเฉยอย่างไม่รู้สึกเผ็ดเลยล่ะ

“เธอไม่กินอะ”

“ฉันงดมื้อเย็นน่ะ” ม่านไหมรีบตอบ ไม่ใช่ว่าไม่หิวแต่เธอรอต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินดีกว่า ขืนให้กินกับข้าวที่ตัวเองทำวันนี้เหมือนฆ่าตัวตายชัดๆ

“งดมื้อเย็น? หุ่นดีขนาดนี้ยังจะคุมอาหารอีกเหรอ อย่าเคร่งให้มันมากเหอะ เดี๋ยวฉันตักข้าวให้เอง” ทะเลบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เขาตักข้าวให้เธอสองทัพพีใหญ่ๆ ก่อนใช้สายตาคมกริบแบบที่ชอบทำให้เธอกลัว กดดันให้ร่างบางต้องรีบหยิบช้อนขึ้นมา

“กินซะ กินให้มันเยอะๆ ต่อให้กินเท่าไรก็ไม่อ้วนหรอก เธอทำงานบ้านให้ฉันได้ขยับร่างกายทุกวันก็เหมือนออกกำลังกายไปในตัวนั่นแหละ” คำพูดเขาไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกใจชื้นขึ้นมาได้เลย

ม่านไหมกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก มองสีสันฉูดฉาดของแต่ล่ะเมนูแล้วน้ำตาจะไหล

“กินสิ มัวแต่มองมันคงจะอิ่มหรอก”

“คือว่าฉัน…”

“กิน” เป็นคำพูดสั้นๆ ที่ทำเอาขนลุกชะมัด ใช้สายตาบังคับกันขนาดนี้ไม่ลุกมาง้างปากแล้วป้อนเองเลยล่ะ

“อดอาหารไม่ดี กินเข้าไปเยอะๆ จะได้มีเรี่ยวมีแรงไว้ทำงาน” ม่านไหมเก็บอาการตาโตเท่าไข่ห่านไม่มิดเมื่อทะเลตักไข่เจียวใส่จานให้เธอ

มันก็คงดูโรแมนติกดีอยู่หรอกหากไอ้ไข่เจียวจานที่ว่าไม่ใช่ไม้เด็ดของเธอในมื้อนี้ที่จะใช้สยบเขา

“ถ้าเธอยังลีลาไม่กินอีก ฉันจะป้อนจริงๆ แล้วนะ” ตาโตเป็นรอบที่สอง ทะเลเพิ่งรู้ตัวเขาว่าเขาเก็บสีหน้าได้เก่งมากก็ตอนนี้ อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ก็ต้องเก๊กตีหน้าดุต่อไปเพื่อขู่ให้แม่ตัวดียอมกิน

เธอแสบมากที่กล้าแกล้งเขา ตัวแค่นี้แต่แสบเหมือนพริกขี้หนู คงกะจะให้เขากินกับข้าวฝีมือตัวเองแล้วต้องหลั่งน้ำตาเพราะความเผ็ดทะลุคอหอย พ่นไฟออกจากปากอะไรประมาณนั้นสินะ แต่น่าเสียใจแทนเธอจริงๆ ที่ประเมินเขาต่ำไป ของพวกนี้ไม่ระคายกระเพาะเลยสักนิด

ตาคมเข้มมองม่านไหมที่ค่อยๆ ตักไข่เจียวเข้าปากช้าๆ คำเล็กแค่นั้นก็ยังจะกลัว แต่ตอนแกล้งเขาไม่เห็นจะคิดได้บ้าง ถึงคราวนี้มันก็เป็นทีของเขา

“กินคำเล็กแบบนั้นกี่ชั่วโมงถึงจะหมด เอามานี่ ฉันป้อนเธอดีกว่า” เขาถึงกับลงทุนถือจานข้าวของตัวเองเพื่อลุกไปนั่งข้างเธอ คว้าจานและช้อนในมือม่านไหมมาถือเสียเอง

คนตัวเล็กเคี้ยวข้าวคำแรกยังไม่ทันหมด คำต่อไปที่โป๊ะด้วยไข่เจียวชิ้นใหญ่ถูกคนตัวสูงยัดเข้าปากแทบสำลักคาช้อน

“อื้มมมม!” รสชาติเผ็ดร้อนของไข่เจียวยัดไส้พริกทำเอาม่านไหมหน้าแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาแทบไหล รีบเคี้ยวรีบกลืนก่อนจะคว้าแก้วน้ำดื่มตามหลังดับความเผ็ดร้อนแสบปาก

“อึก! เผ็ด” ทะเลกลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกต่อไป เขาหลุดขำในขณะมองร่างบางกลืนน้ำตามหลายอึก ใบหน้าสะสวยแดงแจ๋เหมือนคนปัดบลัชออนแบบเกินพอดี เห็นไปถึงหยาดน้ำที่คลอในลูกกะตา

“เป็นไงล่ะ ไข่เจียวยัดไส้พริกของเธอ อร่อยดีไหม” หน้าตากะล่อนที่ถามเธอนั้นยิ่งทำให้ม่านไหมโมโหจนอยากเอาคืนเขาบ้าง แต่ตอนนี้แค่สู้กับความเผ็ดก็แทบจะตายอยู่แล้ว เธอกินเผ็ดได้เสียที่ไหนกันล่ะ ส้มตำปูปลาร้ายังขอพริกแม่ค้าสองเม็ดอยู่เลย

“คุณตั้งใจแกล้งฉันนี่!”

“แหม! เธอก็ตั้งใจแกล้งฉันเหมือนกันนั่นแหละวะ มีอย่างที่ไหนใส่พริกทั้งสวนทุกจานขนาดนี้ โดนเอาคืนซะบ้าง สมน้ำหน้า!” ท่าทางเขาตอกกลับคนตัวเล็กยิ่งเพิ่มความเจ็บใจเข้าไปอีก ผู้ชายอะไรปากแซ่บขนาดนี้ แซ่บกว่าพริกในอาหารอีกมั้ง

“อยากแกล้งฉันแต่คงลืมเช็กไปสินะ คนใต้กับอาหารเผ็ดเป็นของคู่กันครับน้องสาว แค่นี้บายๆ มาก” (แค่นี้สบายๆ มาก)

ทะเลยกยิ้มหน้าระรื่น ตักไข่เจียวยัดไส้พริกกินโชว์ม่านไหมไปหนึ่งคำ ยิ่งตอกย้ำความโง่เง่าเต่าตุ่นของเธอ อยากแกล้งเขาแต่กรรมดันตกมาที่ตัวเอง

“กินให้หมดล่ะอย่าเหลือให้เสียของ”

“ไม่เอา ไม่กินแล้วมันเผ็ด”

“ต้องกิน เธอทำมาตั้งเยอะขนาดนี้ก็ต้องช่วยกิน อยากจะแกล้งฉันดีนักก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ ฉันไม่ชอบคนกินเหลือ กินทิ้งกินขว้าง กินเข้าไปซะอย่าให้ต้องป้อน เพราะถ้าให้ฉันป้อนอีกเนี่ย เธอได้จุกแน่!” อันนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะป้อนด้วยช้อนหรือด้วยอะไรถึงได้มีจุก แต่ฟังแค่นั้นม่านไหมก็ต้องจำใจหยิบช้อนขึ้นมาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

ไม่น่าเลย~ เธอไม่น่าท้าทายระบบหมอนี่เลย แทนที่จะได้หัวเราะเขาดันกลายเป็นเขาเองที่หัวเราะเธอ กว่าจะทานข้าวหมดจานเธอคงได้กินน้ำหมดตู้เย็นแน่