บทที่ 4

- 04 -

ภรรยาเปลี่ยนไป

สองสามีภรรยาในนามต่างคนก็ต่างจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร จ้าวเฟยฉีพยายามเค้นสมองว่าภรรยาซื่อบื้อของเขาไปทำอะไรมาหรือสมองโดนกระทบกระเทือนส่วนไหนหรือไม่ ทำไมเธอถึงได้เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้

แล้วที่จ้องตาเขาอยู่นี่คืออะไร?

ปกติแล้วไม่กล้าจะมองหน้าเขาตรง ๆ เลยด้วยซ้ำ เจอหน้ากันทีไรก็เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาตลอดจนบางทีเขาก็แอบหงุดหงิดกับความขี้กลัว

“ตกลงจะไม่ลุก?”

“ค่ะ ไม่ลุก”

“ได้”

ใบหน้าคมหล่อพยักขึ้นลงส่ง ๆ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปช้อนอุ้มภรรยาแสนดื้อขึ้นมาในอ้อมแขนเสียเอง

หมับ!

“อ๊ะ!”

ลี่หงหน้าเหวอไม่คิดว่าจ้าวเฟยฉีจะอุ้มเธอด้วยตัวเอง ดวงตาคู่สวยเบิกขึ้นแสดงถึงความตกใจเล็กน้อย ทว่าก็จางหายไปในชั่ววินาที มือบางขยับปลายมีดเล่มเล็กแนบเข้ามาในฝ่ามือซ่อนไว้ในเสื้อแขนยาวเพราะกลัวว่าคนตัวสูงจะเห็น

แต่ไม่นึกเลยว่า...เพียงแค่เธออยากจะซ่อน มีดในมือก็พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย

นั่นแสดงว่ามิติของเธอสามารถเรียกอาวุธออกมาได้ และก็สามารถทำมันหายไปได้เหมือนกันน่ะสิ!

“คุณจะปล่อนฉันลงได้หรือยัง?”

ลี่หงถามขึ้นทั้งที่ใบหน้าหวานนั้นซบไปกับอกกว้าง ดวงตาคู่นั้นแทบจะปิดลง น้ำเสียงแหบแห้งก็ช่างเบาหวิวไร้เรี่ยวแรงเสียเหลือเกิน แต่กระนั้นลี่หงก็ยังทำเป็นเก่ง อยากจะลงเดินเอง

จ้าวเฟยฉีไม่พูดอะไร เขากระชับร่างบอบบางของลี่หงให้แน่นขึ้นก่อนจะเดินดุ่มไปที่รถ

“คุณ---”

“เงียบสักที ถึงแล้ว”

ร่างบางถูกวางลงบนเบาะรถยนต์อย่างไม่ค่อยจะเบามือสักเท่าไหร่นัก ก้นกลมกลึงกระแทกกับเบาะรถดังปั่ก ถึงจะไม่ได้เจ็บแต่มันก็สะเทือนจนลี่หงขมวดคิ้ว

เบามือหน่อยไม่ได้เลย?

ร่างสูงยัดตัวเองเข้ามานั่งเบาะด้านข้าง ก่อนจะสั่งให้คนออกรถอย่างรวดเร็ว ลี่หงหลับไปตั้งแต่รถเคลื่อนตัว ไม่ได้รับรู้เลยว่ามีสายตาคมกริบของสามีจ้องมองเธออย่างเคลือบแคลงตลอดระยะเวลาการเดินทาง

คุณหมอจากโรงพยาบาลชั้นนำของเมืองเทียนจินถูกเชิญให้เข้ามารักษาภรรยาของเจ้าพ่อหัวเมืองเหนือในเวลาต่อมา อันที่จริงตระกูลจ้าวมีหมอประจำตระกูล ทว่าคุณหมอติดธุระที่ต่างเมืองจึงไม่สามารถให้การรักษาให้หลี่ลี่หงได้ในตอนนี้

หมอฝีมือดีจากเทียนจินเหงื่อตก ทว่าก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง แม้มือไม้จะสั่นเทาตลอดการรักษาเนื่องจากจ้าวเฟยฉีจับจ้องการกระทำของตนอยู่ตลอดเวลา แต่ในที่สุดเวลานรกของคุณหมอก็ผ่านพ้นไป

เขาเลือกที่จะฉีดยาบำรุงและยานอนหลับให้กับคนไข้ในการดูแลเป็นอย่างสุดท้าย

“เสร็จแล้ว?”

“คะ ครับ เสร็จแล้วครับ” คุณหมอวัยกลางคนลอบปาดเหงื่อที่ผุดซึมบนหน้าผากออกอย่างลวก ๆ

“ร่างกายของคุณลี่หงมีการบอบช้ำตรงท้ายทอยมากหน่อย ผมตรวจดูแล้วไม่น่าจะเป็นอันตรายแต่อาจจะใช้เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์ถึงจะหายปวด และตามลำตัวก็มีรอยฟกช้ำเล็กน้อยครับ”

แม้คำว่า ‘ไม่น่าจะอันตราย’ ของหมอจะฟังดูย้อนแย้ง อย่างไรวิญญาณของลี่หงตัวจริงก็ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว ทว่าสิ่งที่หมอพูดนั้นเป็นความจริง หลี่ลี่หงมีเพียงโดนสันมือสับที่ต้นคอสองครั้ง ไม่มีบาดแผล มีเพียงรอยฟกช้ำ

ทว่าด้วยอายุขัยของร่างนี้ที่หมดลง...จึงทำให้นักฆ่าเดนตายอย่างลี่หงเข้ามาสวมร่างแทน

“ปลอดภัยดีใช่ไหม”

“ใช่ครับ คุณลี่หงเธอปลอดภัยดี แต่ถ้าคุณจ้าวไม่สบายใจสามารถพาไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลได้ครับ”

“อืม” ชายหนุ่มรับคำเบา ๆ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องหาเหตุผลไปแก้ตัวกับทางนายพลหลี่ให้มากความ

“ยาห่อนี้เป็นยาที่ส่งตรงมาจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นยาบำรุงและยารักษาที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของโรงพยาบาลของเราแล้วครับคุณจ้าว”

คุณหมอรีบอธิบายยาวเหยียดเพราะตนอยากจะออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด อยู่นาน ๆ แล้วรู้สึกเสียวสันหลังยังไงก็ไม่รู้ คนของจ้าวเฟยฉีเข้ามารับห่อยาจากมือของหมอไปเก็บเมื่อได้สัญญาณจากเจ้านาย

“ขอบคุณมาก”

“ด้วยความยินดีครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”

หมอวัยกลางคนส่งยิ้มที่เขาคิดว่าจริงใจที่สุดให้เจ้าพ่อหนุ่ม เขาไม่แม้แต่จะกล้าสบตา ทั้งชีวิตเขายังไม่เคยเห็นใครมีแววตาดุดันเย็นชาเท่ากับจ้าวเฟยฉีมาก่อนเลย มันน่ากลัวมาก!

แค่สบมองกับดวงตาคมกล้าคู่นั้นก็ราวกับว่าตนกำลังถูกกดข่มให้อยู่ในจุดที่ต่ำต้อยไม่มีทางต่อสู้ดิ้นรนได้

สมกับเป็นคนที่มีอิทธิพลระดับเมืองใหญ่จริง ๆ !

หลี่ลี่หงหลังจากที่ได้รับยาแล้วเธอก็นอนหลับไปราว ๆ สองวัน ร่างกายของเธอเหมือนกำลังรีเซทใหม่จึงทำให้หลับเป็นเวลานาน ในระหว่างนั้นจ้าวเฟยฉีให้คนมาคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างใกล้ชิด

แล้วยิ่งลี่หงไม่ฟื้นขึ้นมา จนกระทั่งเวลาผ่านไปสองวัน จ้าวเฟยฉีเริ่มจะคิดว่านี่มันไม่ถูกต้อง ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังจะพาหลี่ลี่หงไปโรงพยาบาล อี้เฉินมือขวาคนสนิทก็เข้ามารายงานว่านายหญิงฟื้นขึ้นมาแล้ว

ร่างสูงกำลังจะออกจากห้องทำงานพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินไปยังห้องนอนของหลี่ลี่หงแทน ทว่าสิ่งที่เห็นหลังจากเปิดประตูเข้ามานั้นทำเขาต้องชะงักขา

“หายดีแล้วหรือไง ถึงได้ลุกขึ้นมาเตะต่อยอากาศเล่นอย่างนี้”

คราแรกจ้าวเฟยฉีนึกภาพว่าจะเห็นอีกฝ่ายนอนซมอยู่บนเตียงเนื่องจากนอนหลับเป็นเวลาสองวัน อาจจะหิว ไม่มีแรง สภาพเหมือนคนป่วย แต่เขาก็ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าสิ่งที่เขาเห็นในตอนแรกคือการที่ภรรยาตัวน้อยกำลังวาดขาเตะอากาศเล่น

แล้วคนของเขาที่เฝ้าหลี่ลี่หงอยู่ในห้องก็ยืนมองเธอยกเท้า เข่า หมัด ศอกเตะอากาศกันตัวแข็งทื่อ

จ้าวเฟยฉีเลยไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไงกับสิ่งที่เห็น

“ฉันหลับไปหลายวันก็เลยอยากจะลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายนิดหน่อยค่ะ”

ลี่หงหยุดกระบวนท่ายืดเส้นไว้แค่นั้น หันมาตอบสามีตัวสูงชะลูดและปากร้ายที่ยืนมองเธออย่างสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“อืม”

เขาเปล่งเสียงตอบรับในลำคอ

“คุณมีอะไรกับฉันหรือเปล่า ถึงได้เข้ามาหาฉันถึงในห้องนอน”

“เธอลืมไปแล้วว่านี่มันบ้านฉัน?” ร่างสูงหัวแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ “ฉันไปช่วยเธอจากอันตรายกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย แถมยังช่วยพาหมอมารักษา สิ่งที่ฉันควรจะได้รับคืออะไรรู้หรือเปล่าหลี่ลี่หง?”

ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่า ตั้งแต่วันนั้นที่ไปช่วยลี่หงจากการถูกลักพาตัว เธอดูเปลี่ยนไปมากไม่เหมือนกับลี่หงคนเก่า คำพูด การกระทำล้วนไม่เหมือน...โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น

“อ้อ...ขอบคุณค่ะ”

ร่างบางหันมาตอบอย่างเสียไม่ได้ ลี่หงมองคนตัวสูงเล็กน้อย เธอทำเหมือนมีอะไรอยากจะพูด จ้าวเฟยฉีจึงสะบัดมือส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ในห้องออกไป

เหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

ร่างสูงเดินผ่านลี่หงไปที่เตียงก่อนจะทรุดกายนั่งลงบนเตียงนิ่มที่ส่งตรงมาจากต่างประเทศอย่างถือวิสาสะ เจ้าของเตียงคิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“มีอะไรก็ว่ามา ฉันมีเวลาไม่มาก” งานของเขามีมากมายที่จะต้องไปจัดการ แต่อีกใจอยากจะรู้นัก ว่าภรรยาในนามคนสวยคนนี้มีธุระอะไรอยากจะพูดด้วยกันแน่

“ฉันต้องการคนเป็นของตัวเองค่ะ คุณอนุญาตหรือเปล่า?”

ลี่หงเข้าประเด็นทันทีไม่ให้เสียเวลา เรื่องของเรื่องคือเธอต้องการคนมีฝีมือและไว้ใจได้ไว้ใช้งาน อยู่ในบ้านหลังนี้ขยับตัวทำอะไรก็ลำบากเพราะหูตาของจ้าวเฟยฉีมีอยู่ทั่วทุกมุมของบ้าน

เธออยากจะมีคนเป็นของตัวเองไว้เป็นหูเป็นตาแทนบ้าง

ได้ยินสิ่งที่หญิงสาวร้องขอมา เรียวคิ้วคมก็พลันเลิกขึ้นสูงอย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“คนของฉันเธอสามารถใช้งานได้ทุกคน”

“ไม่ค่ะ ฉันต้องการคนของตัวเอง” ลี่หงขยับเข้าไปใกล้คนตัวสูง ดวงตาสวยสบกับตาคมดุอย่างแน่วแน่และจริงจัง ก่อนจะเอ่ย “คนที่ไม่ได้ขึ้นตรงกับคุณ รับคำสั่งจากฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“...?”

“ว่ายังไงคะ...คุณจะหาคนให้ฉันได้หรือเปล่าคะคุณสามี?”