หัวใจเต้นแรง

"บังอาจ!"

ปัง (เสียงทุบโต๊ะ)

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนผายไหล่กว้างและยืดตัวให้เต็มความสูงเพื่อขยายเงาร่างให้ดูน่าเกรงขาม

ค่อย ๆ ขยับเท้าก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าวให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังจนมุม

"ทะ..ท่าน จะทำอะไร" นางเอ่ยเสียงสั่นก้าวถอยหลังชนฝากำแพงจนไร้ทางหนี

"ไม่เคยมีสตรีผู้ใดกล้าพูดกับข้าเช่นนี้เจ้าเป็นคนแรก" เขากระซิบเบาๆพร้อมกับสายร้อนแผ่ว บีบตาให้แคบลงเรากับกำลังข่มขวัญอีกฝ่ายให้เกรงกลัว

หัวใจฉู่เยว่หลิงเต้นหนักและแรงจนรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกกำลังจะทะลุออกมาข้างนอก

'ทำไงดีหัวใจเต้นแรงเหลือเกิน'

ฉู่เยว่หลิงหลับตาลงให้สนิทพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้

ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดออกมาอีกครั้ง

"ข้าพูดผิดตรงไหนหรือเจ้าคะ ตอนนี้ข้าเป็นภรรยาของท่านท่านก็คือสามีของข้าหรือว่าท่านพี่จะให้ข้าออกไปเร่ร่อนข้างนอกเป็นหม้ายผัวทิ้ง "

"ให้ชาวบ้านนินทาว่าท่านนั้นฆ่าภรรยาที่แต่งเข้ามาทุกครั้งอย่างนั้นหรือ สู้เก็บข้าไว้ข้างกายจะดีกว่าจะได้ไม่ต้องมีหญิงอื่นใดมาทุกข์ทรมานให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน"

นางเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำแววตาคมกล้า ไร้ความลังเล

จ้าวอี้หรานชะงักไปชั่วครู่ราวกลับถูกบางอย่างอุดลำคอไว้คำพูดที่เตรียมไว้มากมายสลายหายไปจนหมดสิ้น

"ว่าอย่างไรท่านพูดไม่ออกเลยหรือ" นางเชิดหน้าทำตาโตอย่างมั่นใจ ดวงตากลม ๆ ค่อย ๆ เงยหน้ามองชายสูงโปร่งที่กำลังส่งสายตาดุดันมาที่นาง

'สายตาเช่นนี้ คงโกรธค่ะมากแน่ๆ'

'เมื่อไหร่จะพูดสักทีข้าเมื่อยคอแล้วนะ คนอะไรสูงมาก'

นางสบถในใจก่อนจะค่อยๆเลื่อนสายตาลงมาอยู่ในระดับหน้าอกอีกฝ่าย

'ว้าว นี่ขนาดใส่ชุดลำลองหน้าอกกล้ามเป็นมัดๆแม้จะไม่เห็นข้างในแต่รู้ได้ทันทีว่าด้านในต้องมี 8 ก้อน'

นางจ้องมองหน้าอกจ้าวอี้หรานจนเขานั้นสังเกตเห็นใบหน้าอมชมพูพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับดอกไม้บานยามเช้า

"ได้ เจ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเถิด"

เขาตอบเสียงแผ่วเบาแต่ทว่าฉู่เยว่หลิงนั้นกลับไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด ตนจึงเอ่ยอีกครั้ง

" ข้าบอกแล้วไงว่าข้าให้เจ้าอยู่"

เขาเอ่ยครั้งที่ 2 นางก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมีแต่ท่าทางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของนางที่กำลังแสดงออกมา

'ไร้ยางอาย กล้ามองดูข้าด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไร'

"เจ้ามองพอหรือยัง" เขาแนบหน้าเข้าไปใกล้ๆพร้อมกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฉู่เยว่หลิงกระพริบตาปริบๆเริ่มได้สติกลับมาทีละน้อย จากรอยยิ้มหวานๆเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจอย่างรวดเร็ว

"จริงรึ ท่านให้ข้าอยู่ได้" นางเห็นหน้ามองจ้าวอี้หรานด้วยความหวังและรอคำตอบจริง ๆ จากปากเขา

"เจ้าไม่มีหูหรือถ้ามีเจ้าก็คงได้ยิน"

"ได้ยินเพคะเมื่อครู่ข้าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเลยไม่สนใจในสิ่งที่ท่านพี่บอก"

"ฮึ..จะอยู่ก็อยู่ไปแต่คนรับใช้คงไม่มีให้เจ้าซักผ้าหาอาหารทุกอย่างเจ้าต้องเป็นคนหาเอง อย่าคิดว่าได้แต่งเข้ามาแล้วจะสุขสบาย"

'เรื่องแค่นี้นึกว่าอะไร'

นางยิ้มกระตุกมุมปาก

"ได้ไม่มีปัญหา"

จ้าวอี้หรานถอนหายใจที่ได้ฟังคำตอบง่ายๆของนาง

'ช่างอวดดี'

เขาเอ่ยในใจก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะไม้ อย่างเงียบๆ

ส่วนฉู่เยว่หลิงค่อยๆเดินตามไปแล้วนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวภายในห้องสี่เหลี่ยมรับแขกเต็มไปด้วยความเงียบและว่างเปล่า

"ท่านอ๋อง...!"

เสียงเรียกอุทานขององครักษ์ดังแว่วมาแต่หน้าประตู สองสามีภรรยาหันหน้าไปมองพร้อมกันตรงทางเข้า

องค์รักษ์พยายามตะโกนเอ่ยบอกแต่ไร้เสียงมีเพียงเสียงลมหายใจกระเพื่อมถี่ๆ

" มีเรื่องอะไรเหตุใดถึงเร่งรีบเช่นนี้" ลุกขึ้นยืนเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วสงสัย

" ท่านอ๋อง..ทางแดนใต้ได้มุ่งหน้ามายังหน้าประตูวังหลวงตอนนี้กำลังจะยังท้องพระโรง ข้าได้ข่าวมาว่าพวกเขาต้องการแข่งขันด้านการต่อกลอนและเดิมพันชิงดินแดน"

จ้าวอี้หรานสะบัดชายกระโปรงด้วยความหงุดหงิดไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าบุกมาถึงที่นี่

"ข้าจะเข้าวัง" น้ำเสียงหนักแน่นเอยขึ้น

"ท่านอ๋องจะไปจริงๆหรือขอรับ"

องครักษ์ถามย้ำอีกครั้งเพราะหลายปีมานี้ท่านอ๋องไม่เคยเข้าไปยังท้องพระโรงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"เจ้าจะให้ข้านั่งรอการเดิมพันที่เสี่ยงเช่นนี้รึ"

"แต่ตอนนี้ได้ข่าวมาว่าองค์ชายรองเสนอตัวเป็นผู้เดิมพันดูท่าทางมั่นใจยิ่งนัก"

"ฮึ...ตั้งแต่ไหนแต่ไรเรื่องเรียนก็เป็นรองข้าวรยุทธก็เป็นรองข้า สู้เขาไม่ได้สักอย่างนิสัยอย่างเขาจะซื่อตรงจริงหรือ"

ฉู่เยว่หลิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ทำให้นึกถึงในนิยายลักษณะของ หานอี้หราน ในนั้นเขียนไว้ว่าเขานั้นเรียนเก่งมากได้อันดับ 1 ตลอด แล้วทำไมถึงได้เป็นรองอันดับหรือว่าเนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไปจริงๆ

"ท่านพี่ข้าอยากไปด้วยได้หรือไม่" นางส่งสายตาอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

"เจ้ามีประโยชน์อะไรถึงจะเข้าไปยังวังหลวง" เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นางยืนตัวแข็งทื่ออึ้งในคำตอบราวกับถูกมองว่านางนั้นไร้ค่า

'ดูถูกข้าเกินไปเสียแล้ว หน้าตาก็ดีทำไมปากราวกับมีดคมๆ'

'ข้าไม่ยอมแพ้หรอก'

ฉู่เยว่หลิงตั้งสติเพื่อระงับโทษะแล้วค่อย ๆ คลี่รอยยิ้มบางออกมาอีกครั้ง