29

หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองความอบอุ่นที่ได้รับ ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งๆ ชายหนุ่มจุมพิตที่หน้าผากสวยเบาๆ เธอลูบอกกว้างไปมาดึงกระดุมเสื้อเขาเล่นเหมือนมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจยิ่ง

“หิวหรือยังคะ” เธอถามเสียงหวานเอาใจ ทบทวนเรื่องราวได้ว่าเขามานอนอยู่ในห้องกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

“ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”

เขาตอบเรื่อยๆ น้ำเสียงผ่อนคลายพอสมควร มือลูบเรือนร่างบอบบางตั้งแต่ไหล่มนลงไปยังสะโพกผายเป็นจังหวะ จนได้ยินเสียงครางหวิวไหว จากริมฝีปากสาวแผ่วเบา

“งั้นหนูไปจัดโต๊ะอาหารนะคะ”

เธอรีบผละห่าง ไม่อยากตกอยู่ในสภาพนี้นัก เขายอมปล่อยแต่โดยดี ลุกตามเธอออกไปด้านนอก เพียงไม่นานพิรันดาก็จัดโต๊ะอาหารเรียบร้อย

“มากินด้วยกันสิ” เขาชวนเสียงเรียบ

“ไม่เป็นไรคะ หนูเป็นแค่คนใช้ ไม่กล้าทานข้าวพร้อมกับคุณหรอกค่ะ”

เธอปฏิเสธให้เขาตระหนัก ลอบมองหน้าชายหนุ่ม ว่าเขาจะพูดอันใด

“มากินด้วยกันสิ กินคนเดียวมันเหงา”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงนิ่มๆ ตามสไตล์ หญิงสาวเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ อยากรู้ว่าถ้าเป็นแม่บ้านคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ เขาจะชวนพวกหล่อนทานข้าวแบบนี้ด้วยหรือเปล่านะ

“ค่ะ” พิรันดารับคำโดยไม่ขัดใจเข