ตอนที่ 2 : กรงทอง

งานประมูลที่จบลงไป พร้อมกับที่พักพิงหลังใหม่ของ นางบำเรอ.. คนล่าสุดของท่านชาร์ล

ใครๆก็รู้ว่าท่านเลี้ยงเด็กๆเอาไว้มากมาย บ้านหลายหลังที่อยู่ในอาณาเขตพื้นที่เกือบ 10 ไร่ บ้านพักที่เป็นดั่งกรงทองให้กับผู้ที่ถูกเลือกและอยากมาอยู่ที่นี่อย่างเต็มใจ ผู้หญิงทุกคนที่ซื้อมาได้ด้วยเงิน มากน้อยแตกต่างกันไป แต่แน่นอนว่าล้วนมาจากความพอใจของท่าน

ทุกคนมีสัญญาที่จะต้องเซ็นก่อนที่จะเข้ามาอยู่ที่นี่

สัญญาที่ระบุเอาไว้อย่างชัดเจนจำนวน 10 ข้อ

ห้ามมีความสัมพันธ์กับใครในระหว่างที่อาศัยอยู่ที่นี่นอกจากท่านเพียงคนเดียว

สามารถใช้ทุกพื้นที่ทุกตารางนิ้วที่จัดให้ในพื้นที่ 10ไร่นี้ได้ แต่ห้ามบุกรุกบ้านหลังอื่นเป็นอันขาด

ห้ามทะเลาะเบาะแว้ง หากมีการทะเลาะวิวาทคนที่ถูกตัดสินว่าผิดจะถูกยกเลิกสัญญาทันที

สามารถเรียกใช้ได้เฉพาะคนของตัวเองที่ถูกจัดหามาให้

ห้ามกลับบ้านหลังหกโมงเย็นยกเว้นจะได้รับอนุญาตจากท่านแต่เพียงผู้เดียว

ทุกคนจะได้เงินเดือน เดือนละ 100,000 บาท

สัญญาสิ้นสุดลงทุกๆ 1 ปี อยู่ที่ท่านว่าจะต่อสัญญาหรือไม่และความพอใจของผู้เซ็นสัญญา

ท่านและผู้เซ็นสัญญาสามารถยกเลิกสัญญาได้ทุกเมื่อ

ไม่มีการผูกมัด ไม่มีการเรียกร้อง

และ

ไม่มีความรัก

                 “เป็นอันว่าตกลงตามนี้นะครับ เชิญครับ”

นั่นคือสิ่งที่เลขาส่วนตัวของชาร์ลพูดกับผู้หญิงที่สวยราวนางฟ้าหลังจากที่เธอเซ็นสัญญาตกลงลงไป และเธอก็ถูกเชิญให้เข้ามานั่งรถอีกคันที่ขับตามหลังรถของผู้ชายที่แม้แต่มองไกลๆก็อันตรายแต่กลับน่าหลงใหลอย่างเหลือล้น ของขวัญถูกนำตัวมายังบ้านหลังสวยที่ตั้งอยู่เป็นหลังแรกตั้งแต่เปิดประตูรั้วเข้ามา ที่นี่สวยอย่างที่ใครๆล่ำลือ

ที่ที่หลายคนอยากจะเป็นนกน้อยในกรงทองดูสักครั้ง..

ของขวัญมองไปรอบๆบ้านสองชั้นดีไซน์สวย มีพื้นที่บริเวณบ้านให้เธอได้ปลูกต้นไม้หรืออะไรก็ตามแต่ในรั้วดอกไม้ที่ไกลออกไป มองไปยังบริเวณที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรก็เจอกับบ้านอีกหลายหลังที่อยู่ถัดออกไป ทุกหลังล้วนเหมือนกัน

                 “ฉันชื่อปิ่นนะคะ เป็นคนดูแลของคุณ” ปิ่นหญิงสาววัย 30 ท่าทางคล่องแคล่วที่เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าลากใบใหญ่ของของขวัญเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เธอเดินมาต้อนรับผู้หญิงคนใหม่ตั้งแต่ก้าวลงมาจากรถ

                 “สวัสดีค่ะ หนูชื่อของขวัญค่ะ เรียกว่าขวัญเฉยๆก็ได้ค่ะ” ของขวัญยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรให้กับคนที่เพิ่งเจอหน้า

                 “ไม่ต้องพูดเพราะกับฉันขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” ปิ่นว่ายิ้มๆกับท่าทางน่ารักของอีกคน

                 “ไม่ได้หรอกค่ะ พี่แก่กว่าหนู หนูขอเรียกว่าพี่ปิ่นนะคะ” คำพูดที่ออกมาทำให้ปิ่นยิ้ม ทำงานที่นี่มาหลายปี ไม่เคยเจอคนแบบคุณคนนี้มานานแล้ว..

                 “ตามใจคุณขวัญค่ะ งั้นพี่ขอบอกอะไรคร่าวๆกับการที่ต้องอยู่ที่นี่นะคะ” เธอเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองทันที

                 “ค่ะ” ของขวัญตอบรับ และเดินเข้าไปใน

                 “ที่นี่จะมีบ้านอย่างที่คุณขวัญเห็นแล้วนะคะ บ้านที่นี่มีอยู่ทั้งหมด 5 หลัง ที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่างที่ต้องการ ส่วนของสระว่ายน้ำ ฟิตเนสจะอยู่ตรงส่วนกลางทุกคนสามารถใช้ที่นั่นได้อย่างเท่าเทียมกัน ตอนนี้บ้านทุกหลังเต็มค่ะ หากคุณอยากได้อะไรสามารถเรียกใช้พี่ได้ตลอดเวลา คุณสามารถทำทุกอย่างอย่างที่ต้องการในพื้นที่ของตัวเองค่ะ มีอะไรถามพี่ได้ตลอดนะคะ” ปิ่นอธิบาย แนะนำบอกกล่าวทุกอย่างคร่าวๆ รายละเอียดยิบย่อยค่อยว่ากันอีกทีเพราะผู้หญิงคนนี้คงจะอยู่ที่นี่อีกนาน..

                 “..ค่ะ แล้วท่านพักที่ไหนคะ” ของขวัญอดที่จะถามถึงใครคนนั้นไม่ได้ ใครคนที่เธอเป็นคนเลือกว่าจะมาอยู่กับเขา.. ใครคนที่เหมือนความฝันของของขวัญ..

คำถามที่ทำให้ปิ่นยิ้ม

                 “บ้านของท่านจะอยู่ด้านขวามือของคุณค่ะ” และเท่านั้นของขวัญก็มองตามถามกระจกใสภายในบ้านของเธอที่ม่านเปิดอยู่ บ้านหลังใหญ่ที่เธอไม่ได้สังเกตเพราะมีรั้วต้นชาหนาทึบพ้นศีรษะบดบังอยู่ ต้องขึ้นมาถึงชั้นสองนี้เท่านั้นถึงจะเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนั้นได้..

                 “ค่ะ” ของขวัญเม้มปากแน่นเมื่อมองตรงออกไป แค่ที่อยู่ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว.. เพราะแบบนั้นของขวัญถึงได้คิดว่าทุกอย่างเหมือนฝันไป..

                 “วันนี้คุณขวัญพักผ่อนให้สบายก่อนนะคะ พี่พักอยู่ด้านข้างชั้นล่างนะคะ พรุ่งนี้ตอนค่ำคุณท่านคงเข้ามาหา” ปิ่นบอกในสิ่งที่ตัวเองรู้และได้รับมอบหมาย

                 “พรุ่งนี้เหรอคะ..” คำนั้นที่ทำให้ของขวัญใจเต้นรัว

                 “ค่ะ พรุ่งนี้” ปิ่นพยักหน้าและยิ้มยืนยัน

                 “ค่ะ..” ทั้งสองที่คุยกันไปและเดินกันไปจนมาถึงชั้นบนที่แค่เปิดประตูออกก็เป็นห้องนอนกว้างโอ่อ่าหรูหรา ระเบียงที่ทอดมองไปยังถนนด้านหน้าของตัวบ้านได้

ไม่แปลกใจเลยทำไมหลายคนถึงอยากมาอยู่ในกรงเหล่านี้กันนัก..

                 “ด้านบนนี้มีแค่ห้องเดียว.. คุณหิวมั๊ยคะ” ปิ่นเอ่ยถามเพราะกลัวว่าอีกคนจะหิว

                 “ไม่ค่ะ ขอพักเลยดีกว่า” ของขวัญตอบและยิ้มอย่างสุภาพไปให้อีกคน เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเจ้านายของพี่ปิ่นแม้ว่าอีกคนจะมาในฐานะคนดูแลของเธอ และเธอจะเอ่ยปากใช้ให้อีกคนทำอะไรก็ได้ ในเมื่อเธอและพี่ปิ่นต่างก็อยู่ที่นี่ในฐานะลูกจ้างของคุณท่านเหมือนกัน แม้เธอจะได้เงินมากกว่า แต่นั่นเพราะสิ่งที่เธอต้องแลกเปลี่ยนไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงที่ดีเค้าทำกัน..

                 “งั้นตามสบายค่ะ มีอะไรกดหนึ่งเรียกปิ่นได้ตลอดนะคะ” ปิ่นนึกถูกชะตากับของขวัญมากขึ้นทุกครั้งที่ได้พูดคุย

สวยงาม สุภาพและอ่อนหวาน..

                 “ค่ะ” ของขวัญรับทราบทุกอย่าง มองจนพี่ปิ่นเดินลงไปจนถึงชั้นล่างเธอจึงปิดประตูและมองเข้าไปในห้องนอนที่แสนสบายนั่น

                 “ช่วยใจดีกับขวัญหน่อยนะคะ...” ของขวัญพูดกับตัวเองเบาๆแม้จะรู้ว่าข้อความนี้ไม่สามารถถ่ายทอดไปหาอีกคนได้ แต่เธอก็อยากจะพูดมันออกไป

ชาร์ลมองบ้านหลังแรกผ่านห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้น 3 ของคฤหาสน์ แสงไฟที่สว่างหลังจากมืดมิดมาหลายคืนเพราะคนเก่าที่เขาเพิ่งฉีกสัญญาทิ้งไปในข้อหาผิดสัญญา..

                 “ปลอดภัยครับท่าน” เสียงของเลขาคนสนิทที่พ่วงด้วยตำแหน่งบอร์ดี้การ์ดมือดีอย่างนิคเอยบอกผู้เป็นนาย

                 “อืม ดี..” ชาร์ลเอ่ยตอบ เพื่อความปลอดภัยชาร์ลจำเป็นจะต้องสืบประวัติทุกคนที่เข้ามาอยู่ที่นี่..

แก้วบรั่นดีในมือที่หมุนวนไปมาน้อยๆและสายตาที่ทอดมองไปยังกรงทองหลังนั้น