ตอนที่ 3 : การพบอเจอ

เมื่อคืนของขวัญนอนไม่ค่อยหลับ เธออดที่จะตื่นเต้นที่มาอยู่ที่นี่ไม่ได้ มากไปกว่านั้น เธอกลัว..

ร่างบางในชุดนอนบางเบาโดยมีเสื้อคลุมอีกตัวสวมทับอยู่เดินลงมาชั้นล่างของบ้าน

                 “ตื่นแล้วเหรอคะคุณ” เสียงของพี่ปิ่นร้องถาม

                 “ขวัญตื่นสายไปหน่อยค่ะ อรุณสวัสดิ์นะคะพี่ปิ่น” ของขวัญยิ้มแย้มกันคนในบ้าน ในเช้าของวันแรกของการมาอยู่ที่นี่ วันนี้จนครบสัญญา 1 ปี หากไม่มีอะไรที่เธอจะโดนยกเลิกสัญญา..

                 “ไม่สายเลยค่ะ เพิ่งแปดโมงเอง อรุณสวัสดิ์นะคะ” ปิ่นยิ้ม นึกชอบใจกับนิสัยของคุณเขาขึ้นไปอีก

                 “ชินน่ะค่ะ ปกติวันไหนไม่มีเรียนขวัญก็มักจะตื่นสายหน่อย” เธอว่า นั่นทำให้ปิ่นขมวดคิ้ว

                 “งั้นวันธรรมดาคุณขวัญต้องไปเรียนเหรอคะ” เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์

                 “ค่ะ ขวัญมีเรียนวันธรรมดาเว้นวันพุธวันนึง” ของขวัญยิ้มอธิบาย

                 “อ๋อค่ะ” ปิ่นพยักหน้ารับรู้ มีบ้างที่ที่นี่เคยรับผู้หญิงที่ยังเรียนหนังสืออยู่ เพราะส่วนมากเด็กของท่านก็เป็นสาววัยรุ่นวัยมหาลัย แต่ตอนนี้ทุกคนที่นี่อายุ 25อัพแล้วทั้งนั้น

                 “พี่ปิ่น ขวัญหิวแล้วอ่ะค่ะ ในครัวมีอะไรให้ขวัญทำทานได้บ้างคะ” เพราะเธอไม่รู้อะไรสักอย่างของที่นี่เลยต้องถามและได้รับรอยยิ้มกลับมา

                 “พี่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วค่ะ ข้าวต้มกุ้ง.. คุณขวัญแพ้อาหารอะไรรึเปล่าคะ” ปิ่นถาม

                 “ขวัญแพ้ถั่วอย่างเดียวค่ะ อย่างอื่นไม่มีอะไร” ของขวัญบอก

                 “โอเคค่ะพี่จะจำเอาไว้ หลังจากนี้แต่ละมื้อถ้าคุณขวัญอยากทานอะไรเป็นพิเศษบอกพี่ได้เลยนะคะ พี่เป็นคนดูแลทุกอย่างของคุณ มื้อไหนไม่รับก็บอกพี่หน่อยก็ได้ค่ะ” ปิ่นยิ้ม

                 “อ่า.. โอเคค่ะ งั้นเช้านี้มีข้าวต้มกุ้งใช่มั๊ยคะ”

                 “ใช่ค่ะ คุณขวัญรับเลยนะคะ”

                 “ค่ะ ขวัญอยากทานตรงสวนตรงนั้นได้มั๊ยคะ”

                 “ได้ค่ะ มีน้ำส้มคั้นคุณขวัญจะรับมั๊ยคะหรือเป็นกาแฟ โอวัลติน โกโก้ มีทุกอย่างเลยค่ะ” ของขวัญรับฟังคำบอกเล่าของพี่ปิ่นแล้วคิดตาม

ที่นี่มีทุกอย่างเพียบพร้อมจริงๆสินะ แม้แต่รถก็มีให้ขับคนละคันเลย ทุกคนจะได้ไปใช้เลยหากอยู่ได้ครบตามสัญญา.. คุณท่านนี่ใจปล้ำจริงๆ

                 “ขวัญขอน้ำส้มคั้นค่ะพี่ปิ่น ขอบคุณมากนะคะ” ของขวัญยิ้มแล้วเดินเล่นไปรอบๆบ้านก่อนที่จะไปนั่งทานอาหารที่ปิ่นมาเสิร์ฟรอที่โต๊ะตรงสวน

ของขวัญเป็นผู้หญิงที่สวย สวยทุกๆในอิริยาบถของความเป็นผู้หญิง แต่ก็มีความสดใสสมวัยอย่างที่เด็กผู้หญิงวัย 19 ปีควรจะมี

เสน่ห์ที่ใครๆต่างก็หลงรัก ไม่ต้องบอกว่าของขวัญฮอตขนาดไหนในมหาลัย..

                 “ขาดเหลืออะไรบอกได้เลยนะคะ”

                 “ขอบคุณค่ะพี่ปิ่น ที่นี่อากาศดีจังเลยนะคะ” ของขวัญชวนอีกคนคุยบ้าง

                 “ช่วงเช้าจะดีมากค่ะ แต่ติดกลางวันก็ค่อนข้างร้อนเหมือนกัน ถ้าคุณขวัญอยากไปว่ายน้ำเชิญส่วนกลางได้เลยนะคะ คนดูแลที่นี่เป็นผู้หญิงหมดเลยค่ะ เว้นแต่พวกบอดี้การ์ดรอบๆ” ปิ่นอธิบายเพิ่ม ของขวัญพยักหน้า เธอยังมีอีกหลายอย่างเลยที่ต้องเรียนรู้จากที่นี่

                 “โอเคค่ะ”

                 “มื้อเที่ยงอยากทานอะไรบอกนะคะคุณขวัญ”

                 “ได้ค่ะพี่ปิ่น”

                 “แต่มื้อเย็นเป็นดินเนอร์พร้อมคุณท่านนะคะ”

                 “แค่กๆๆๆ” ของขวัญที่กำลังกลืนกุ้งที่เคี้ยวไปถึงกับไอออกมาทันที

                 “ตายแล้ว น้ำค่ะ” ปิ่นยิ่นแก้วน้ำเปล่าให้อีกคน

                 “ขอบคุณค่ะ แค่กๆ” ของขวัญรับมาดื่มทันทีเพราะแสบคอไปหมด

                 “ตอนเย็นแต่งตัวสวยๆนะคะ” ปิ่นยิ้ม เธอคิดว่าคุณท่านต้องชอบคุณขวัญมากกว่าตอนที่ไปเอาตัวเธอมาแน่ๆ ถ้าได้เห็นความสดใสของเด็กคนนี้

                 “อ่า ค่ะ” ของขวัญใจเต้นตึกตักและแทบจะทานอาหารไม่รู้รสเมื่อต้องนึกถึงเย็นนี้ที่จะได้ดินเนอร์กับท่าน..

ท่านชาร์ล..

ของขวัญขึ้นไปอาบน้ำหลังจากทานอาหารเช้าและเดินย่อยอยู่ตรงสวนรอบๆบ้านได้สักพักใหญ่ เธอกำลังแช่อยู่ในอ่างที่มีฟองนุ่มโอบล้อมไปทั้งตัว

                 “ยัยขวัญ แกต้องไม่กลัวนะ” ของขวัญบอกกับตัวเองเบาๆ มองดูเรียวขาของตัวเองที่พาดอยู่ตรงขอบอ่างเพื่อจะได้ขัดถูมันเบาๆ

เธอมั่นใจว่าตัวเองดูดีทุกตารางนิ้ว ไม่มีส่วนไหนที่ของขวัญด่างพร้อย แต่เธอก็อดที่จะกลัวไม่ได้ว่าท่านอาจจะไม่ชอบ..

ของขวัญขัดตัวไปมาเพื่อเพิ่มความมั่นใจ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องน้ำและลามมาจนถึงห้องนอนกว้างของเธอ

ร่างเปลือยเปล่าที่ลุกขึ้นมาจากอ่างเมื่อแช่จนพอใจแล้ว ลุกมาล้างฟองออกก่อนจะสวมแค่เสื้อคลุมแล้วผูกเชือกตรงเอวคอดนั่นเอาไว้หลวมๆ

ผมยาวสวยเลยกลางหลังเกือบถึงบั้นเอวเปียกปอน ก่อนจะโดนซับด้วยผ้าขนหนูอย่างดีก่อนที่จะออกมา ชุดคลุมที่นี่ก็สั้นจนคลุมแค่ก้นเด้งๆของเธอเอาไว้ได้เพียงนิด เผยขาเรียวขาวดุจน้ำนมนั่นอย่างน่ามอง

                 “สั้นจังเลย ต้องไปหาซื้อใหม่มั๊ยนะ หนาวแย่” ของขวัญมองตัวเองในกระจกแล้วบ่นออกมาเบาๆ

ร่างบางแต่กลับเย้ายวนเพราะความเซ็กซี่เดินพ้นขอบประตูห้องน้ำออกมา และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่ามีคนอื่นนอกจากเธออยู่ในห้องนี้

ผู้ชายร่างกายกำยำในชุดอยู่บ้านสบายๆ กางเกงผ้าเนื้อดีแบรนด์ดังกับเสื้อโปโลแขนสั้นเผยท่อนแขนบึกบึนนั่นจนใจเธอสั่น..

ท่านยืนหันหลังมองออกไปนอกกระจกบ้านใหญ่ภายในห้องที่ทอดมองออกไปด้านหน้าบ้านได้ และท่านก็หันมาเมื่อรับรู้ถึงเสียงเปิดประตูห้องน้ำ..

ของขวัญสบตาท่านและท่านก็สบตาของขวัญ

                 “ท่านชาร์ล..” ของขวัญเรียกเบาๆด้วยท่าทางประหม่า เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับการเดินออกมาเจอท่านหลังจากอาบน้ำในตอนเช้าเสร็จแบบนี้

หน้าไม่ได้แต่ง ผมเปียก

                 “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” ท่านถามพร้อมใบหน้าที่แต้มด้วยรอยยิ้มเพียงนิด แค่นั้นก็ทำให้ของขวัญใจสั่นจะตายอยู่แล้ว

                 “..ค่ะ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ของขวัญถามเสียงติดสั่นนิดๆ มือไม้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเอาไปวางตรงไหนจึงได้แค่กำผ้าเช็ดผมเอาไว้แน่น

                 “ขอโทษด้วยนะที่ถือวิสาสะ” ท่านเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยขอโทษ

ตอนนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่เพียงก้าวเดียวเท่านั้น กลิ่นหอมของกายสาวทำให้ท่านอดที่จะแอบสูดหายใจเข้าลึกๆไม่ได้

                 “ขวัญ.. เอ่อ หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นค่ะ” ของขวัญรีบเอ่ยก่อนจะแก้ชื่อที่เรียกแทนตัวเองแล้วก้มหน้าลงอย่างประหม่า ท่านดูน่าเกรงขาม และหล่อจนของขวัญใจสั่น..

                 “เรียกแทนตัวเองว่าอะไรก็ได้ ตามที่เธอถนัด.. ชื่ออะไรนะ” ท่านขยับเข้าไปใกล้อีกนิด มือหนาที่ยื่นไปจับตรงคางสวยได้รูปแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน

ตาคมที่สบมาทำให้ของขวัญแก้มแดงโดยไม่ต้องพึ่งบรัชออน

                 “หนูชื่อของขวัญค่ะ” ของขวัญตอบกลับเสียงแผ่วและกลับหวานล้ำในน้ำเสียง

                 “ยินดีต้อนรับนะของขวัญของฉัน”

และคำต้อนรับที่ทำให้หัวใจดวงน้อยแทบจะดับสิ้นเพราะเต้นแรงจนจะระเบิด.