Chapter 6

ถึงแม้ว่าเงินเดือนของเลขาท่านประธานบริษัทลงทุนขนาดใหญ่จะมากถึงแปดหมื่นบาทต่อเดือน แต่ฟาติมาก็ยังเลือกที่จะเช่าหอพักเล็ก ๆ อยู่ เธอไม่มีรถเป็นของตัวเอง ทุกวันจะเดินออกจากออฟฟิศไปขึ้นรถไฟฟ้าแล้วต่อวินมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเธอยังต้องใช้หนี้นอกระบบที่พ่อแม่บุญธรรมทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ต่อเดือนเธอจะต้องจ่ายดอกเบี้ยไม่รวมดอกประมาณห้าหมื่นบาท ค่าเช่าหอพักอีกรวมค่าเดินทางตกเดือนละหนึ่งหมื่น อีกสองหมื่นเธอแบ่งไว้ใช้ค่ากินอยู่ แล้วก็เก็บบางส่วนเอาไว้เป็นเงินฉุกเฉิน

การมีรถส่วนตัวก็สำคัญ แต่มันยังไม่จำเป็นในตอนนี้ ฟาติมายังต้องหาเงินมาจ่ายเงินต้น…เพราะไม่งั้นก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยไปแบบนี้ทั้งชีวิต ถามว่าหนี้ที่ไม่ได้สร้างขึ้นมานี้เธอจะหนีได้ไหม จะไม่จ่ายได้หรือเปล่า ตามหลักความเป็นจริงแล้วมันก็ทำได้ จะหาทนายมาจัด แจ้งตำรวจก็ยังได้ แต่เธอไม่ทำ…เพราะเจ้าหนี้คนนี้ถือว่าเป็นคนที่มีบุญคุณกับเธอมาก

วันนี้เป็นอีกวันที่ฟาติมาเดินผ่านหน้าเวดดิ้งสตูดิโอ แต่เพราะฟ้าเริ่มครึ้มเหมือนจะมีพายุฝนเลยทำให้เธอไม่ได้หยุดยืนดูชุดเจ้าสาวชุดที่เคยได้สวมใส่ เธอกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้จะต้องตากฝนกลับบ้าน ทว่าตอนที่กำลังจะเดินผ่านไปกลับมีใครบางคนเข้ามาขวางทางเธอไว้เสียก่อน

“คุณฟ้า” เป็นชัชวินทร์คนใจดีที่เจอกี่ครั้งเขาก็มักจะมีรอยยิ้มปนเปื้อนบนใบหน้าอยู่เสมอ

“คุณชัช?” ครั้งก่อนฟาติมากับชัชวินทร์ได้คุยกันไม่มากนัก แต่ก็ได้แนะนำชื่อของกันและกันเอาไว้

“ผมมารอเจอคุณโดยเฉพาะเลย เข้าไปข้างในก่อนครับ เหมือนว่าฝนใกล้จะตกแล้วนะ”

“คุณชัชมีเรื่องอะไรด่วนไหมคะ? ฟ้าต้องรีบกลับให้ถึงห้องก่อนที่ฝนจะตก”

“ไม่ใช่เรื่องด่วนหรอก เป็นเรื่องที่อยากขอให้คุณช่วย…แล้วผมก็คิดว่าฝนคงตกก่อนที่คุณจะถึงบ้านแน่ ๆ น่าจะมีพายุนะครับ เข้าไปข้างในกับผมนะ รอฝนหยุดแล้วผมจะพาคุณไปส่งเอง”

รถคันหรูวิ่งผ่านมาทันได้เห็นว่าฟาติมากำลังยืนคุยกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ คนที่นั่งอยู่เบาะหลังสั่งให้คนขับรถจอดรถเพื่อหยุดดู แล้วเขาก็ได้เห็นกับตาว่าหญิงสาวถูกผู้ชายคนนั้นคว้ามือไปกุมไว้แล้วพาเข้าไปด้านในเวดดิ้งสตูดิโอ

“นั่นมันฟ้านี่ ผู้ชายอีกคนใครวะ? มึงรู้จักไหมไอ้กั้ง?” หากจะมีใครสักคนที่กล้าเรียกกัมปนาทว่า ‘ไอ้กั้ง’ ในเวลานี้ ก็คงจะมีเพียงคนเดียวคืออิทธิ หรืออั๋น เพื่อนรักที่เคยเที่ยวเล่นด้วยกันสมัยที่เขาอยู่ในชุมชนแออัด พอได้เป็นใหญ่เป็นโต กัมปนาทไม่เคยคิดทิ้งคนที่เคยดีกับเขาไว้ข้างหลัง อะไรที่ช่วยได้เขาช่วยหมด หนึ่งในนั้นคือเพื่อนคนนี้ ที่ให้งานทำ ให้มาเป็นผู้ช่วยและคอยขับรถให้ ก็ถ้าไอ้อั๋นมันยอมไปเรียนต่อตามที่เขาบอก เขาก็คงจะให้ตำแหน่งที่ดีกว่านี้กับเพื่อนได้ แต่มันไม่ยอมเรียนน่ะสิ

“ไม่รู้ ทำไมกูต้องรู้จัก?” ฟันกรามขบกันแน่นจนเห็นขึ้นมาเป็นสัน ตาคมคายยังคงมองออกไปนอกกระจกรถ มองดูฟาติมาเดินเข้าไปด้านในกับไอ้หน้าหล่อนั่น

“ก็เขาอยู่กับฟ้า แล้วมึงก็บอกให้กูจอดรถ…ไม่ได้จะดูสองคนนั้นเหรอ?” อั๋นรู้ทุกอย่าง รู้ทุกความเป็นมาเป็นไประหว่างเพื่อนรักกับแฟนเก่า แต่สองคนนี้จะเป็นแฟนเก่ากันได้จริงหรือ เพราะเท่าที่อั๋นรู้มา…ยังไม่มีใครบอกเลิกใครเลย

“ใครบอกว่ากูจะดูสองคนนั้น? มึงอย่าคิดเองเออเองไอ้อั๋น!”

“เออ ๆ มึงไม่ได้ดูหรอก แค่ให้กูจอดรถเฉย ๆ ก็แล้วมึงจะดูทำไมล่ะเนอะ มึงไม่ได้รักฟ้าแล้ว ไม่หึง ไม่หวง ไม่เหี้ยอะไรทั้งนั้นแล้วใช่ไหมล่ะ” อั๋นชอบแซวเพื่อนเรื่องนี้มาตลอด รู้ว่าตัวเองมีภาษีดีกว่าคนอื่น แซวได้ เล่นหัวได้เพราะเป็นเพื่อนกันมานาน ตอนเพื่อนต้องเข้าคุก ไอ้อั๋นคนนี้ก็ไปเยี่ยมและคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด

“หุบปากไปเลยไอ้เวร!”

“หรือเขาเป็นแฟนใหม่ฟ้าวะ? หล่อซะด้วย…ดูเหมือนรวยอีกต่างหาก”

“กูบอกให้มึงหุบปากไงไอ้อั๋น!”

“ครับ ๆ ไอ้อั๋นคนนี้จะหุบปากแล้วครับคุณเจ้านาย!”

“…” แฟนใหม่อย่างนั้นหรือ? ไอ้อั๋นมันชอบพูดอะไรไม่เข้าหูเขาอยู่เรื่อย ฟาติมาจะมีแฟนได้ยังไงในเมื่อเธอเป็นนางบำเรอของเขา เธอเป็นผู้หญิงของเขา หัวใจเธอ ร่างกายเธอ ชีวิตเธอเป็นของเขา ถ้าเขาไม่อนุญาตแล้วเธอจะไปมีแฟนได้ยังไง?!

พายุจากไหนไม่รู้หอบเอาฝนห่าใหญ่เทลงมาจากฟ้า ฟาติมาได้แต่คิดว่าฝนตกหนักขนาดนี้เธอคงไม่ได้กลับห้องง่าย ๆ ตอนนี้กำลังนั่งจิบชาอุ่น ๆ ที่ชัชวินทร์ชงให้ เขาพูดเรื่องราวมากมายกับเธอ เล่าว่าทำไมถึงมาเป็นดีไซเนอร์ออกแบบชุดแต่งงาน เขาบอกว่าครอบครัวของเขาขายผ้า ทีแรกฟาติมาก็นึกถึงร้านขายผ้าเมตรที่พาหุรัด แต่พอคิดดี ๆ พอได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ครอบครัวของชัชวินทร์น่าจะเป็นโรงงานหรือบริษัทผลิตผ้าราคาแพงมากกว่า

เขาเล่าว่าจุดเริ่มต้นที่ทำให้อยากมาเป็นดีไซเนอร์ออกแบบชุดแต่งงานมันเป็นเพราะเขาอยากเป็นคนตัดเย็บชุดแต่งงานให้ผู้หญิงที่รักด้วยตัวเอง แต่รอยยิ้มของเขาเลือนหายไปในตอนที่บอกว่า…

“แต่ผมไม่อยากแต่งงานแล้วล่ะคุณฟ้า ที่ทำอยู่นี่ก็เพราะมันกลายเป็นงานไปแล้ว”

“ทำไมคุณชัชถึงไม่อยากแต่งงานล่ะคะ?” ถ้าเป็นคนอื่นฟาติมาคงไม่กล้าถาม แต่นี่เป็นชัชวินทร์…คนที่ใจดีและอบอุ่นมาก

“เพราะผมเคยผิดหวังมาก ๆ และเพราะที่บ้านเอาแต่บังคับให้ผมหาผู้หญิงดี ๆ มาแต่งงานด้วย ผมเลยเบื่อแล้วก็ขยาดกับการแต่งงาน”

“คุณชัชเป็นคนใจดี ฟ้าเชื่อว่าสักวันคุณชัชจะได้เจอใครสักคนที่ทำให้อยากแต่งงานขึ้นมาได้อีกครั้งค่ะ”

“ทำไมคุณฟ้าถึงคิดว่าผมใจดีล่ะ?”

“ก็…คุณชัชให้ชาฟ้าดื่ม” ฟาติมาเผยรอยยิ้ม ยิ้มออกมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ และไม่มีใครร้องขอ

“คุณฟ้ายิ้ม วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ ๆ ยิ้มบ่อย ๆ นะครับ รอยยิ้มของคุณฟ้าสดใสมาก” ชัชวินทร์มองออกว่าฟาติมาต้องมีเบื้องหลังที่เจ็บปวด เขาเชื่อว่าเธอคนนี้อยากยิ้มออกมา แต่เพราะเรื่องราวในชีวิตมันบีบบังคับให้เธอยิ้มไม่ออก “ที่บอกว่ามีเรื่องอยากให้ช่วย ผมมีจริง ๆ นะคุณฟ้า ไม่ได้จะชวนคุณฟ้ามาหลบฝนหรือจิบชาเล่น ๆ ผมน่ะไม่ได้ใจดีอย่างที่คุณฟ้าคิด ทำอะไรแล้วก็แอบหวังผลอยู่เหมือนกัน”

“คุณชัชอยากให้ฟ้าช่วยเรื่องอะไรคะ?”

“มาเป็นแบบชุดเจ้าสาวให้ผมนะครับ”

“คะ?”

“วันก่อนที่คุณฟ้าลองใส่ชุดเจ้าสาว มันทำให้ผมเกิดแรงบันดาลใจหนึ่งขึ้นมา…ยังบอกไม่ได้หรอกว่ามันคืออะไร แต่เชื่อเถอะครับว่ามันต้องดีแน่ ผมอยากเริ่มมันจากชุดเจ้าสาวของคุณฟ้า” ชัชวินทร์ทำอะไรแล้วหวังผลก็จริง แต่ผลที่เขาหวังในครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ผลงานของตัวเอง เขาอยากช่วยฟาติมา เขาอยากทำให้เธอกล้าที่จะยิ้มออกมาโดยไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น

“ฟ้าทำไม่ได้หรอกค่ะ ฟ้า…มีงานเยอะมาก ๆ เลยค่ะคุณชัช ฟ้าว่า…”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธเลยนะ เราหาเวลาว่างตอนที่คุณฟ้าเลิกงานหรือไม่มีธุระก็ได้ คุณฟ้าแค่มาเป็นแบบให้ผมก็พอ แน่นอนว่าผมมีค่าเสียเวลาให้ด้วย”

“แต่…”

“ผมคิดงานไม่ออกมานานแล้ว แต่พอได้เห็นคุณฟ้าใส่ชุดเจ้าสาวเมื่อวันก่อน ไอเดียมันก็ปิ๊งขึ้นมาทันที ช่วยผมหน่อยนะคุณฟ้า” ชัชวินทร์เก่งเรื่องโน้มน้าวใจคน แล้วเขาก็ทำสำเร็จเสียด้วย

“ก็ได้ค่ะ ฟ้ารับปากก็ได้ค่ะ” สุดท้ายฟาติมาก็ยอมรับปาก เพียงเท่านั้นก็ได้เห็นรอยยิ้มของชัชวินทร์ทันที แต่แล้วเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมาแทรกระหว่างบทสนทนาของเธอและเขา พอได้เห็นว่าเป็นชื่อกัมปนาทขึ้นอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ฟาติมาก็รีบรับสายทันที แต่ยังไม่เปิดปากพูดอะไร คนปลายสายก็โพล่งเสียงแข็งขึ้นมาแล้ว

[มาที่เพนท์เฮาส์ของฉันเดี๋ยวนี้!]

“ตอนนี้เลยเหรอคะ?”

[ฉันบอกว่าเดี๋ยวนี้!]

“แต่ฝนตกหนักมากเลยนะคะคุณกั้ง…”

[แล้วมันเป็นปัญหาอะไร?! ฉันสั่ง…เธอมีหน้าที่แค่ต้องทำตาม! มาให้ฉันจับเธอกระแทกเดี๋ยวฟาติมา!]

“แต่วันนี้คุณกั้งก็ทำไปแล้วนี่คะ” ก็เมื่อช่วงสายไง ตอนที่เขาโมโหโกรธา คิดเองเออเองว่าฟาติมาหัวเราะเยาะที่เขาโดนวริศราปฏิเสธ

[ทำไปแล้วก็ทำอีกได้! ฉันจะทำวันละสองรอบหรือสิบรอบมันก็เรื่องของฉัน! มาเดี๋ยวนี้…ถ้าอีกสิบนาทีฉันยังไม่เห็นหน้าเธอ ก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกตลอดชีวิต!] กัมปนาทกล้าขู่เพราะรู้ดีว่าฟาติมาจะยอมทำตามความต้องการทุกอย่าง ใช่ว่าเขาขู่ไล่เธอครั้งแรกเสียที่ไหน ก่อนหน้านี้ก็ขู่แบบนี้มาแล้วไม่รู้กี่ครั้งแต่เธอก็ไม่เคยไป และทุกครั้งที่ขู่ว่าไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกตลอดชีวิต หญิงสาวก็จะรีบตอบสนองความต้องการอันมากล้นของเขาในทันที กัมปนาทคนนี้…คนภายนอกอาจมองว่าเขานั้นนิ่ง สุขุม เก่งกาจ มีมารยาทและการวางตัวดีเลิศ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นในสิ่งที่ตรงกันข้าม มีเพียงฟาติมาที่รู้ว่าเขามันก็แค่เด็กชายผู้เอาแต่ใจตัวเอง!