นางบำเรอก็มีหัวใจ

ฟาติมาเป็นแค่หญิงสาวธรรมดาที่มีความฝัน และความฝันของเธอก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก เธอเพียงอยากใส่ชุดเจ้าสาวสักครั้งในชีวิต อยากมีครอบครัวเล็ก ๆ ที่อบอุ่น มีสามีที่รักเธอ ให้ความอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยได้รับมาตลอดทั้งชีวิตยี่สิบแปดปี เธอไม่ได้หวังให้ผู้ชายที่จะเข้ามาเป็นสามีต้องรวยล้นฟ้า หล่อเหลาปานเทพบุตร ไม่ต้องดีเลิศเลอ ขอเพียงเขาคนนั้นใจดีกับเธอก็พอ แต่ขึ้นชื่อว่าความฝัน…หากไม่ใช่สิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นจริง ก็คงจะเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นเลยตลอดชั่วชีวิตของคนคนหนึ่ง

ทุกวันหลังเลิกงานฟาติมาจะเดินมาหยุดที่หน้าเวดดิ้งสตูดิโอ มองดูชุดเจ้าสาวสีขาวแสนสวยชุดเดิม ความสิ้นหวังเกิดขึ้นในทุกครั้งที่เธอจินตนาการถึงภาพตัวเองสวมชุดสีขาวฟูฟ่องนั้น คนอย่างเธอ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีวันได้แต่งงานมีครอบครัวหรอก ความฝันของเธอไม่มีวันเป็นจริง เพราะเธอไม่ได้รับอนุญาตให้มีความสุข ชีวิตนับจากนี้และตลอดไป…จะต้องอยู่เพื่อชดใช้เวรกรรมที่สร้างขึ้นมาเท่านั้น

“เจอคุณอีกแล้ว” ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มแสนอบอุ่นก้าวเท้าออกมาจากเวดดิ้งสตูดิโอ เขามองฟาติมาอยู่พักใหญ่ เห็นแล้วว่าเธอมีแววตาสิ้นหวังจนน่าเห็นใจ ที่จริงเขาเห็นเธอมานาน วันไหนที่เข้ามาที่สตูดิโอแห่งนี้ก็จะได้เจอเธอทุกครั้ง เธอจะมายืนที่หน้ากระจกใสบานใหญ่ มองชุดเจ้าสาวชุดเดิมในเวลาเดิมทุกครั้ง และเช่นกัน…แววตาของเธอนั้นว่างเปล่าและสิ้นหวังในทุกครั้งที่เขาได้เจอ

“พูดกับฉันเหรอคะ?” ฟาติมาหันมองไปด้านหลังตัวเอง พอเห็นว่าว่างเปล่าเธอก็หันกลับมาหาชายหนุ่มพร้อมกับคำถาม

“ครับ ผมพูดกับคุณนั่นแหละ”

“ขอโทษนะคะถ้าฉันมายืนเกะกะหน้าร้าน…จะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” ฟาติมาเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร เธอรู้ว่าตัวเองอยู่จุดไหนและสิ่งไหนที่มันอยู่เกินเอื้อมก็จะไม่ตะเกียกตะกายไปไขว่คว้ามัน

“เดี๋ยวครับ” ชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างดี การแต่งตัวก็ดูดีเข้ามาถือวิสาสะคว้าแขนฟาติมาเอาไว้ จนกระทั่งเวลานี้รอยยิ้มของเขาก็ยังไม่เลือนหายไปไหน ราวกับว่าชีวิตของเขานั้นช่างดีเลิศเลอ สุขมากจนล้นทะลักออกมาเป็นรอยยิ้มแบบนี้ “ผมไม่ได้บอกว่าคุณเกะกะเลยครับ แค่อยากชวนเข้าไปด้านใน”

“คะ?”

“ผมเห็นคุณมายืนที่หน้าร้านแล้วมองชุดนี้หลายครั้งแล้ว…อยากลองใส่มันดูสักครั้งไหม?”

“ลองใส่?” จริงอยู่ที่หญิงสาวเคยวาดภาพตัวเองสวมชุดเจ้าสาวชุดนี้ แต่ไม่เคยกล้าคิดว่าจะได้สวมใส่มันจริง ๆ เธอส่ายหน้าเป็นพัลวัน ไม่เอาหรอก…ไม่อยากทำชุดเขาเปื้อน อีกทั้งไม่มีเงินจะจ่ายด้วย “ฉันไม่มีเงินหรอกค่ะ แล้วก็ไม่ได้อยากใส่มันด้วย”

“แค่ลองใส่…ไม่ต้องเสียเงินหรอกครับ” ชัชวินทร์เป็นเจ้าของเวดดิ้งสตูดิโอแห่งนี้ และยังเป็นดีไซเนอร์ออกแบบชุดแต่งงาน ชุดที่ฟาติมายืนมองทุกครั้งที่ผ่านมา เขาเป็นคนออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ซึ่งเขามองออกว่าเธออยากสวมมันมากแค่ไหน

“จะให้ฉันลองใส่ฟรี ๆ เหรอคะ? โดยไม่เสียเงินเลยสักบาทน่ะเหรอ?” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมา ดวงตากลมโตประดับด้วยขนตายาวเรียงเส้นเป็นแพสุกสกาวขึ้นมาในทันที

“ไม่เสียเลยสักบาทครับ”

“แล้วคุณจะได้อะไรคะ? ให้ฉันลองใส่ฟรี ๆ แล้วคุณจะได้อะไร?” ไม่มีใครให้อะไรใครฟรี ๆ หรอก ของถูกและดีอาจมีอยู่ แต่ประสบการณ์ทั้งชีวิตของฟาติมาสั่งสอนให้เธอได้รู้ว่าของฟรีไม่มีในโลก

“ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ”

“…” ได้เห็นรอยยิ้มของเธออย่างนั้นหรือ? คำตอบที่ได้รับจากชัชวินทร์ทำเอาฟาติมานิ่งไปถนัดตา นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนพูดถึงรอยยิ้มของเธอ เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่มีใครมาใจดีกับเธอแบบนี้

‘คุณสวยมากครับ ทำไมถึงแสดงออกเหมือนไม่มั่นใจแบบนั้นล่ะ?’

‘…’

‘มองดูตัวเองในกระจกสิ พอสวมชุดเจ้าสาวแล้วคุณสวยมากจริง ๆ นะ’

‘…’

‘ยิ้มหน่อยครับ ผมเชื่อว่าถ้ามีรอยยิ้มที่มุมปากตรงนี้…มันจะทำให้คุณยิ่งสวยมากขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลย’

‘…’

‘แบบนั้นแหละ เห็นไหม…พอคุณยิ้มแล้วสวยขึ้นมาจริง ๆ มาครับ ไปที่สตูถ่ายภาพกัน เดี๋ยวผมจะถ่ายภาพให้ แน่นอนว่าฟรีไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย’

ฟาติมานั่งมองรูปถ่ายในมือพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก คุณเจ้าของเวดดิ้งสตูดิโอคนนั้นใจดีมาก เขาพาเธอเข้าไปในร้าน จับเธอแต่งหน้าทำผมซะสวยสะพรั่ง ให้เธอสวมชุดเจ้าสาวยังไม่พอ ยังจัดไฟ ตั้งกล้องถ่ายภาพให้เธอเสียดิบดี ไม่หมดเท่านั้น เขายังอุตส่าห์อัดรูปออกมาเป็นใบให้เธอด้วย เขาจะรู้ไหมว่าสิ่งเหล่านี้มันทำให้วันที่แสนเหนื่อยล้าของผู้หญิงคนนี้กลายเป็นวันที่ดีและน่าจดจำขึ้นมา คุณคนใจดีคนนั้นจะรู้ไหมว่าเขาเป็นเหมือนคนที่ช่วยเติมเต็มความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงของเธอได้

ฉึบ!

รอยยิ้มหายในจากใบหน้าสวย รูปถ่ายถูกดึงไปจากมือฟาติมา พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นผู้ชายแสนใจดำ บุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตเธอ

“เอาคืนมาค่ะ” ฟาติมาเอ่ยเสียงแข็ง ลุกจากโซฟาตัวยาวเข้าไปหวังจะคว้าเอารูปถ่ายคืนมา แต่อีกฝ่ายนั้นตัวสูงใหญ่ เพียงเขายกแขนขึ้นเล็กน้อยเธอก็หมดสิทธิ์จะแย่งรูปถ่ายคืนมาได้

“ยิ้มเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นเธอยิ้ม” กัมปนาทหรือที่ใคร ๆ รวมถึงฟาติมาเรียกว่าคุณกั้ง เขาเพิ่งจะเคยเห็นรอยยิ้มของฟาติมาก็วันนี้ หลังจากที่ไม่ได้เห็นมานาน นานมากจนลืมไปแล้วว่ารอยยิ้มของเธอเป็นยังไง

“คุณกั้งเอาของของฟ้าคืนมาค่ะ”

“ของของเธอ?” กัมปนาท ไอ้คนสารเลวจอมบงการ บ้าอำนาจ เอาแต่ใจ เจ้าคิดเจ้าแค้นและเห็นแก่ตัวเป็นที่หนึ่งทวนคำพูดของฟาติมา มองดูรูปถ่ายที่อยู่ในมือ พอได้เห็นว่ามันคือรูปฟาติมาแต่งหน้าทำผมสวมชุดแต่งงานเขาก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาคมคายกระตุกเล็กน้อยก่อนจะได้สติแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาอยู่ในสภาพปกติ “ของของเธอ…มีอะไรแบบนั้นอยู่บนโลกนี้ด้วยเหรอ?”

“…” คำตอบคือไม่มี บนโลกเส็งเคร็งใบนี้ไม่มีอะไรที่เป็นของฟาติมาอีกแล้ว ไม่มีแม้แต่อย่างเดียว

“ของของเธอทุกอย่าง…ฉันเป็นเจ้าของมัน แม้แต่ลมหายใจที่ออกมาจากตัวเธอฉันก็เป็นเจ้าของ อากาศที่เธอสูดเข้าไปก็เป็นของฉัน แล้วจะมาบอกว่ารูปถ่ายใบนี้เป็นของเธอได้ยังไง?”

“ขอโทษค่ะ ฟ้าลืมตัวไปว่าแม้แต่ชีวิตก็ยังไม่ใช่ของฟ้า”

“เธอพูดเองว่าจะยกทุกอย่างที่มีให้ฉัน จะให้ฉันทุกอย่างจนกว่าฉันจะพอใจ ฉันผิดเหรอที่คิดว่าแม้แต่ชีวิตเธอ…เจ้าของมันก็คือฉัน?”

“ไม่ผิดค่ะ คุณกั้งพูดถูกทุกอย่าง คุณกั้งไม่เคยผิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว”

“ประชดเหรอ?”

“เปล่าค่ะ ฟ้าคิดแบบนั้นจริง ๆ อยากทำอะไรกับรูปนั้นก็แล้วแต่คุณกั้งเลยค่ะ คุณกั้งมีสิทธิ์ทุกอย่าง”

แคว่ก!

สิ้นคำที่บอกว่าไอ้คนเปรตคนนี้มีสิทธิ์ทุกอย่าง เขาก็ฉีกภาพถ่ายใบที่อยู่ในมือทันที ฉีกมันเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนขึ้นกลางอากาศ ทำมันด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะ ทำไปเพราะต้องการสร้างความสะใจให้กับตัวเอง ทว่าไม่มีรอยยิ้มปนเปื้อนอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเลยแม้แต่น้อย

“อะไรที่เธอรักฉันจะทำลายมันให้หมด อะไรที่เธออยากเป็นเจ้าของ…ฉันจะพรากมันจากเธอ จนกว่าฉันจะพอใจแล้วปล่อยเธอไป อย่าได้คิดจะมีความสุขเลยฟาติมา”

“…” ประโยคแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฟาติมาเคยได้ยิน ตลอดสามปีมานี้…กัมปนาทพ่นมันออกมาหลายครั้งจนนับเป็นครั้งไม่ได้แล้ว

“ยังคิดฝันอยากใส่ชุดเจ้าสาวอยู่อีกหรือไง? ผู้หญิงอย่างเธอ…คิดเหรอว่าจะมีผู้ชายคนไหนยกย่องให้เป็นเจ้าสาว? เธอเป็นได้แค่นางบำเรอมีหน้าที่รอรับแรงกระแทกจากฉันเท่านั้น เธอมีค่าแค่นั้นแหละฟาติมา”

“…”

“ถึงเวลาทำหน้าที่ตัวเองแล้ว แก้ผ้าแล้วไปนอนถ่างขาให้ฉันกระแทกเดี๋ยวนี้!”