แชร์

ตอนที่ 3 การทำงานที่แสนน่าเบื่อ

ผู้เขียน: ชลิริลจ์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-20 14:59:30

ตอนแรกเขาเอาแต่นั่งตัวตรงแน่วไม่ขยับเขยื่อน ชำเลืองมองเธอเป็นบางครั้ง ทำหน้าที่บอดี้การ์ดทุกวินาที เธอเลยหยุดปากกาที่จรดลงกระดาษครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้เลขาสาวคนสวย

บทสนทนาทางไลน์ระหว่าง น้ำหนาว - ริสา

น้ำหนาว: คุณริสาคะ รบกวนคุณริสาสั่งอาเมกาโน่มาให้สักสองแก้วนะคะ

ริสา: ได้ค่ะคุณหนาว รอสักครู่นะคะ 

เธอกลัวว่าเขาจะเบื่อเกินไปก็เลยเอ่ยขึ้น

 “พี่จะเล่นโทรศัพท์หรือทำอะไรอย่างอื่นก็ได้นะคะ” 

 “ครับ” เขาตอบเธอมาแค่นั้น ประหยัดคำพูดเสียจริงเมนฉัน ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง อาหมิงเลยรีบเดินไปเปิดประตู ก็พบว่าเป็นเลขาหน้าห้องของเจ้านาย

 “ผมถือให้ครับ” 

 “ค่ะ” การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของน้ำหนาวทั้งหมด ดูเอาเถอะขนาดกับคุณริสาเขายังพูดคุยเยอะกว่าเธอที่อยู่ด้วยกันมาเป็นชั่วโมงแล้วซะอีก นางร้ายเนี่ยเป็นพวกไร้วาสนาหรือไงกัน 

เขานำแก้วกาแฟมาวางให้เธอด้วยท่าทางสบายๆ เป็นตัวเธอเองมากกว่าที่เกร็งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

 “ขอบคุณสำหรับกาแฟครับ” 

 “ค่ะ” เธอยิ้มให้เขาน้อยๆ แต่ใบหน้าของเขากับเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา อย่างน้อยก็น่าจะยิ้มให้เธอสักนิดพอให้มีกำลังใจในการทำงานได้มั้ยคะ หรือเพราะเธอเป็นเจ้านายเขาเลยต้องวางตัวให้เหมาะสม แต่เธออยากให้เขาทำตัวสบายๆ กับเธอมากกว่า เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะรับรองแขกแล้ว และคิดว่าที่ตรงนั้นน่าจะเป็นที่ประจำของเขานับจากนี้ หรือเธอจะสั่งโต๊ะมาเพิ่มให้เขาดีนะ แต่เขาเป็นบอดี้การ์ดไง ไม่ใช่พนักงานบริษัท เฮ้อ.. อยากจะเอาใจเมนก็ยากเสียจริง

 “พี่ทานข้าวมาหรือยังคะ” ไม่ทงไม่ทำมันแล้วงาน อยากคุยกับเขามากกว่า เธอวางทุกอย่างในมือลง พูดตามตรงว่าเธอไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานนัก

 “ทานมาแล้วครับ ถ้าคุณหนูหิวเดี๋ยวผมไปจัดการให้ครับ” 

 “ยังไม่หิวค่ะ แค่ถามเฉยๆ” 

 “ครับ” แล้วก็.. เงียบ เอาเถอะ เธอจะตั้งใจทำงานแล้วก็ได้

 “คุณหนูเรียกผมอาหมิงก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกว่าพี่หรอกครับ” 

 “ค่ะพี่อาหมิง” 

 “...” ดูเหมือนว่าเธอจะสังเกตเห็นว่าเขาชักสีหน้าใส่เธอนะ เธอไม่ได้คิดจะไปกวนทีนเขาหรอก แต่เธออยากเรียกเขาแบบนี้ อยากตีเนียนว่าสนิทกับเขา

 “ไม่พอใจที่หนาวเรียกพี่เหรอคะ” 

 “ไม่ใช่ครับ แต่การที่คุณหนูเรียกผมแบบนั้นกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดเอาได้” 

 “อ่อ..” เธอพยักหน้ารับ เมนเราก็หวงตัวขั้นสุด แค่จะตีเนียนทำเป็นสนิทด้วยนิดหน่อยก็ไม่ได้เลย น้ำจะหยดลงหินวันแรก หินก็ทำท่าจะไม่ให้หยดซะละ เธอเลยต้องกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ ส่วนพระรองก็หยิบนิตยสารบนโต๊ะดูเล่นฆ่าเวลา

การฟอร์มทีมใหม่ของเธอต้องล่าช้าเล็กน้อย เหตุเพราะแผนก HR ยื่นเรื่องช้ามาก ซึ่งนั่นมันทำให้เธอหงุดหงิด ตอนนี้เธออยากเร่งสร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคนในบริษัท เพราะดูท่าทางแล้วเธอมานั่งในตำแหน่งของคุณแม่โดยที่เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง ทำให้หลายคนไม่ค่อยปฏิบัติกับเธออย่างจริงใจนัก ทุกวันนี้เรียกได้ว่าบรมีคุณแม่คุ้มหัวเธอทั้งนั้น แต่กระนั้นเธอก็ต้องใจเย็นไว้ เป็นถึงว่าที่ประธานเธอไม่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้หรือไง

ในเมื่อเรื่องนี้ล่าช้าเธอจึงต้องไปดูงานอื่นก่อน และเธอก็เลือกที่จะดูเรื่องงบประมาณของบริษัทก่อน เธอคิดว่าเธอได้กลิ่นตุๆ เรื่องนี้อยู่บ้าง ไม่รู้ว่าคุณแม่จะทราบเรื่องแล้วหรือยัง แต่เธอมีรุ่นน้องที่ทำงานอยู่แผนกบัญชี แล้วยัยน้องมันก็พูดว่า ‘ตัวเลขบริษัทพี่ดูแปลกนะคะ’ เท่านั้นแหละเธอก็รู้ได้ทันทีแบบที่ไม่ต้องพึ่งหมอดู แหม เรื่องเงินๆ ทองๆ มันก็ไม่เข้าใครออกใครเนอะ เรื่องนี้มันทำให้เธอลำบากใจยิ่งกว่าทำโปรเจ็คใหม่เสียอีก 

ไม่รู้ว่าคนของคุณแม่จะมีเอี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น ท่านก็คงจะเสียใจน่าดู แต่เธอคงต้องหาหลักฐานก่อน จะจับโจรทั้งทีก็ต้องจับให้มั่นคั้นให้ตาย คิดเรื่องนี้ทีไรก็ต้องปวดหัวตุบๆ

 “แซนวิชครับ” เมนสุดที่รักเอาแซนวิชมาให้! เธอยิ้มจนแก้มแทบแตก

 “ขอบคุณค่ะ” พอมีเรื่องให้คิดเครียดๆ แต่หันไปเจอใบหน้าหล่อๆ ของพระรองก็พอจะทำให้หายเครียดขึ้นมาได้บ้าง

 “คุณทานมั้ยคะ” เธอไม่กล้าเรียกเขาว่าพี่อีกต่อไป กลัวว่าเขาจะไม่ชอบเลยเลือกที่จะเปลี่ยนสรรพนาม

 “ผมทานแล้วครับ” เธอนั่งมองแซนวิชในมืออยู่นาน ไม่ยอมแกะทานสักที แหม ก็นี่เมนชื้อมาให้เลยนะ จะทานก็เสียดายอะ อยากเก็บไว้โชว์ในตู้ได้หรือเปล่า เธอนั่งคิดอยู่นานก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายภาพไว้เป็นความทรงจำ ไม่ลืมที่จะแพนกล้องแบบรวดเร็วให้ติดคนที่นั่งอยู่โซฟาด้วย ก่อนจะอัพลงทวิทส่วนตัว พร้อมแคปชั่นว่า ‘หินเอาแซนวิชมาให้ แต่น้ำอยากเก็บไว้ดูมากกว่าอยากทาน! --'’ 

 “ไม่ชอบเหรอครับ งั้นผมไปหาอย่างอื่นมาให้ใหม่ครับ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังจะออกจากห้องไป

 “ไม่ใช่ค่ะ หนาวกำลังจะทานแล้ว” เขาจะคิดว่าเธอเป็นพวกคุณหนูเรื่องมากหรือเปล่านะ แล้วถ้าเกิดเขาเบื่อแล้วลาออกขึ้นมาจะทำไง เธอยังไม่พร้อมให้เขาจากไปตั้งแต่ได้เห็นกันวันแรกหรอกนะ เดี๋ยวเธอต้องพาเขาไปหาอะไรทำแก้เบื่อด้วย หวังว่าเขาจะอยู่กับเธอไปนานๆ นะ 

.

.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 17 แต่งงานกัน 20+

    ไปญี่ปุ่นครั้งนี้เหมือนพวกเขามาเที่ยวจริงๆ กระทั้งอาหลิงรักษาตัวเสร็จแล้ว พวกเขาก็พาน้องอยู่เที่ยวต่ออีกสองวันจึงกลับ เมื่อกลับมาก็ได้รับข่าวดีว่าพี่มิรินกำลังจะแต่งงานแล้ว กับตากล้องชื่อดังท่านหนึ่ง ซึ่งตอนนี้พระเอกก็ไม่ใช่วาสนาของนางเอกอีกต่อไปแล้ว น้ำหนาวเองก็คิดว่าจะเลิกสนใจเนื้อหาในนิยายนี่แล้ว เพราะเนื้อเรื่องได้เปลี่ยนแปลงมาตั้งนานแล้ว กระทั่งพระเอกยังไม่ตรงปกเลย วันนั้นพวกเขานั่งทานอาหารค่ำด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน “แล้วเมื่อไหร่อาหมิงจะขอน้องแต่งงานสักทีละ” คุณหญิงอรทิราเปรยขึ้นอย่างสบายๆ แต่คนที่กระอักกระอ่วนที่สุดคือน้ำหนาว แล้วคนที่นั่งคอตั้งหูตั้งที่สุดคงเป็นอาหลิง “ผมไม่ติดอะไรครับ แต่ไม่รู้ว่าน้องเขาจะพร้อมเมื่อไหร่” ตอนนี้กลายเป็นว่าความกดดันมาตกอยู่ที่เธอ ให้ตายสิ เธอก็เลยพูดไปแบบกวนๆ “ความจริงหนูพร้อมตั้งนานแล้วนะคะ พี่เหอะเมื่อไหร่จะขอ” เธอหยักคิ้วใส่เขา “งั้นเราแต่งงานกันนะครับ” “ฮะ?” ง่ายแบบนี้เลย? เป็นคุณแม่กับอาหลิงที่หัวเราะกันยกใหญ่ กล่องกำมะหยี่สีแดงถูกเปิดอยู่ตรงหน้าเธอในนั้นมีแหวนเพชรน้ำงามอยู่วงหนึ่ง “แต่งงานกับพี่นะครับ” บอกตามตรงว่าเธอไม่คิดไม่ฝันว่

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 16 ทริปนี้มันเว่อร์ NC

    พวกเขาเดินทางมาถึงญี่ปุ่นอย่างราบรื่น อาหลิงถูกพาไปโรงพยาบาลที่มีหมอผู้เชี่ยวชาญรอทำการรักษาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งอาหมิงก็พาคนดูแลมาด้วยอีกสองสามคน และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าพวกเขามาเที่ยวด้วยกันเสียมากกว่า พวกเขาเลือกพักโรงแรมเรียวกังขนาดใหญ่และเป็นส่วนตัวมาก แน่นอนว่าพวกเขาที่หมายถึงไม่มีอาหลิงอยู่ในนั้นด้วย เพราะน้องต้องอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นส่วนใหญ่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา อาหลิงงอแงอยากไปเที่ยวช่วงแรก แต่ก็โดนผู้เป็นพี่คุมกำเนิด แต่ทุกอย่างที่น้องอยากจะได้ก็จะได้รับมันทั้งหมดหลังรักษาเสร็จ อาหลิงจึงมีแรงฮึดในการรักษามากๆ เพราะเธอตั้งใจจะรีดไถให้พี่ชายหมดตัวกันไปข้าง แต่ที่อาหลิงไม่รู้คือพี่ชายของเธอน่ะโคตรรวย และไม่มีทางหมดตัวง่ายๆอย่างที่เจ้าตัวคิด “หนาวหิวมั้ยครับ จะทานข้าวก่อนหรือจะพักผ่อนก่อนดี” “อือ.. ตอนนี้ยังไม่ค่อยหิวค่ะ” “งั้นพักก่อนนะครับ” “ค่ะ” เมื่อตกลงกันดังนั้นเขาทั้งสองก็ตรงไปยังห้องสวีตทันที ถึงที่นี่จะเป็นโรงแรมดังมีแขกเข้าพักไม่ขาด แต่กลับดูสงบมากสมกับเป็นญี่ปุ่นโดยแท้ เมื่อเปิดประตูระเบียงออกไปก็จะพบกับสวนสไตล์ญี่ปุ่นขนาดย่อม ทั้งมองไปด้านนอกก็เป็นวิวภูเขาไฟฟูจิ จนน

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 15 น้องมันรู้

    ในที่สุดสองพี่น้องก็ได้พบกันสักที หลังจากที่ต้องโกหกคนน้องมานาน แต่ดูเหมือนว่าอาหลิงไม่ได้สนใจพี่ชายขนาดนั้น กลับกันอาหลิงดูจะติดน้ำหนาวเสียมากกว่า “พี่หาข้อมูลมาแล้วนะเราต้องไปรักษาที่ญี่ปุ่น คุณหมอที่เชี่ยวชาญโรคนี้อยู่ที่นั่น” “พี่หนาวไปด้วยหรือเปล่าคะ” อาหมิงเลยหันมามองน้ำหนาวเป็นเชิงว่าไปด้วยกันได้มั้ย แล้วอาหมิงก็เห็นถึงความกังวลจากแววตาเธอ “เรื่องงานไม่ต้องห่วง พี่หาคนมาจัดการให้ได้” เอาเว่ย การมีแฟนเป็นขาทองคำนี่มันดีอย่างนี้ “อย่างนั้นก็ได้ค่ะ จะได้ดูแลน้องด้วย” เธอไปด้วยก็น่าจะดีกว่ายังไงก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน ผู้ชายก็ดูจะไม่สะดวกนักเมื่อตกลงกันเสร็จอาหมิงก็ไม่ยอมกลับ แต่ขอนอนอยู่ที่บ้านใหญ่ด้วย แน่นอนว่าเขาขอนอนกับน้ำหนาว ซึ่งเธอไม่ค่อยจะสบายใจนัก “พี่หมิงคะ แบบนี้มันเรียกว่าผิดผีเปล่า” “แต่เราก็ผิดกันไปแล้วนะ” เขาเลิกคิ้ว ส่วนน้ำหนาวก็ขำ เธอไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่เธอเกรงใจคุณแม่ต่างหาก ในวันที่ท่านไม่อยู่บ้าน พวกเธอก็จะทำตัวเป็นเด็กไม่ได้ “ถ้างั้นพี่นอนห้องรับแขกนะ” “พี่นอนไหนก็ได้แต่หนาวต้องไปนอนกับพี่ด้วย” บทจะเอาแต่ใจเขาก็เอาแต่ใจมากเลยนะผู้ชายคนนี้ สรุปคื

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 14 ค่าตอบแทน NC

    วันนั้นทั้งวันทุกคนในบริษัทวุ่นวายกันหมดตั้งแต่บนลงล่าง แต่ก็ได้คนของอาหมิงเข้ามาดูแลความเรียบร้อยทั้งหมด ทั้งยังจ้างฝ่ายบริหารนอกเข้ามาจัดการระบบทันที เพื่อไม่ให้การทำงานหยุดชะงัก ตอนนี้คนพี่นั่งอยู่ในห้องทำงานของคนน้อง ห้องที่เขาไม่ได้มาที่นี่เสียนาน “ที่นี่คนไม่เยอะเหมือนแต่ก่อนแล้วเหรอ” พอเขาได้มาอยู่ที่นี่ก็นึกถึงเมื่อก่อนขึ้นมา “หนาวจัดห้องให้พวกเขาแล้วค่ะ จะได้มีเวลาอู้บ้าง ช่วงแรกเป็นหนาวที่อยากเร่งสร้างผลงานก็เลยต้องให้พวกเขาอยู่ที่นี่ไปก่อนเพื่อความรวดเร็วและเรียบร้อย” คนพี่เองก็พยักหน้ารับ “เหนื่อยมากมั้ยครับ” “ก็พอไหวอยู่ค่ะ พี่เถอะ ไปไงมาไงถึงได้มาเป็นเจ้าพ่อมาเฟียได้” “มาเฟียอะไร นั่นน่ะการ์ดบริษัทพี่ทั้งนั้น” “ฮะ? อ่าว” น้ำหนาวยิ้มเจื่อนคิดว่าจะได้แฟนเป็นมาเฟียท่านหนึ่งเสียแล้ว “แต่ที่หนาวพูดก็ไม่ผิดหนัก ตระกูลพ่อพี่ทำงานสีเทาหลายอย่าง” เธอพยักหน้ารับ ก็ว่าแล้วก็ทรงเขาน่ะ เหมือนพระเอกมาเฟียสุดๆไปเลย เพราะการ์ดพี่เขาแต่ละคนทั้งดูโหดและมีรอยสักเต็มตัว การ์ดที่บ้านเธอก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนี้ “หนาวครับ” “คะ?” “ตอนนี้พี่คือผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัท” เขาเปรยขึ้น ซ

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 13 ผู้ถือหุ้น

    วันต่อมาน้ำหนาวต้องเข้าประชุมแต่เช้า ส่วนคุณหญิงต้องเดินทางไปงานที่ฝรั่งเศส เธอเลยต้องเข้าร่วมในฐานะตัวแทนของท่านประธาน แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องวุ่นวายจะเกิดขึ้นมากมายในวันนี้ จู่ๆก่อนเข้าประชุมเพียงไม่กี่นาที เธอก็ได้รับสายจากรุ่นน้องว่าเธอถูกแผนกไล่ออก เพราะทำผิดกฎบริษัท เรื่องนี้ทำให้รุ่นน้องกังวลมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเล่นใหญ่กระทั่งโดนสอบปากคำหรือเปล่า แต่แล้วนี่มันอะไรกัน พวกนั้นต่างหากไม่ใช่เหรอที่เป็นคนโกงบริษัทน่ะ น้ำหนาวทั้งโกรธทั้งโมโห พวกนั้นไหวตัวได้ไวกว่าที่เธอจะจัดการได้ และนี่เป็นการประกาศสงครามกับเธอแบบกลายๆแล้ว แม้ว่าภายในใจเธอจะกังวลมาก แล้วตอนนี้คุณแม่ก็ยังไม่อยู่อีก แต่เธอก็พยายามคุมสติตัวเองไว้แล้วก็นิ่งให้ได้มากที่สุด และเธอก็ได้รู้ในเวลาต่อมาว่าพวกมันไม่ได้มาเล่นๆ แล้วก็กะเอาตายกันไปข้าง “ไม่คิดว่าหลักฐานเท็จแบบนี้ก็ยังมีคนกล้าทำขึ้นมา” เธอแสยะยิ้ม เมื่อพวกบอร์ดถือหุ้นพวกนี้เล่นสกปรก “เรื่องนี้เอาไว้ให้กองบังคับคดีเป็นผู้ตรวจสอบจะดีกว่า” คุณทรงพลผู้ถือหุ้นคนหนึ่งกล่าวขึ้น เธอกำหมัดแน่น ถ้าหากเธอจัดการไม่ได้แล้วเป็นข่าวใหญ่ขึ้นมาบริษัทคงหุ้นร่วงแน่ และเธอคงไม่สาม

  • นางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง   ตอนที่ 12 สับสน

    เดินมาจนถึงหน้ารถลีมูซีนที่มีการ์ดสองคนยืนเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นผู้เป็นนายเดินมา การ์ดก็เปิดประตูรถด้านหลังให้ทันที “เข้าไป” “มีอะไรก็คุยกันตรงนี้เถอะค่ะ” “พี่จะไปส่ง เข้าไปก่อน” เมื่อเห็นว่าเธอดูยังไงก็คงไม่ยอมลงให้เขา เขาก็เลยใช้ไม้อ่อนคุยกับเธอดีๆ ซึ่งน้ำหนาวก็จ้องเขาอยู่นาน กว่าจะยอมเข้าไปนั่งในรถดีๆ ประตูรถถูกปิดลงเมื่อเจ้านายเข้าไปนั่งด้านในแล้ว การ์ดจึงเดินไปนั่งที่นั่งคนขับ “จะกลับบริษัทหรือกลับบ้านครับ” อาหมิงถาม “บ้านค่ะ” เธอตอบแค่นั้น อาหมิงจึงหันไปสั่งลูกน้องก่อนจะกดปิดม่านกั้นระหว่างที่นั่งคนขับลงทั้งสองนั่งตรงข้ามกันเพื่อให้มองเห็นหน้ากันชัดๆ น้ำหนาวยกขาไขว่ห้างแถมยังนำมือมากอดอกไว้ เป็นภาษากายที่บ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการคุยกับเขา ตอนนี้เธอเอาแต่สำรวจเขาจนทั่ว ดูเหมือนเขาจะดูดียิ่งกว่าเดิมเสียอีก ทั้งยังดูน่ากลัวขึ้นมากก่วาเดิมด้วย ตอนนี้เขาก็ยังใส่ชุดสูท แต่เป็นชุดสูทจากแบรนด์หรู แน่นอนว่ามันราคาแพงกว่าสูทที่เขาใส่เมื่อก่อนมาก เขาเองก็เอาแต่จับจ้องเธอไม่วางตา รออยู่นานเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาสักที เป็นเธอที่ต้องเปิดปากพูดก่อน “พี่มีอะไรจะคุยก็พูดมาค่ะ” “ถึงจะช้า

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status