ตอนที่ 6 เธอชอบพี่เหรอ

เมื่อวันงานแฟชั่นโชว์มาถึงมิรินก็ส่งชุดมาให้น้ำหนาวอย่างที่เคยพูดไว้ แล้วชุดที่เธอส่งมาก็สวยมากๆสมกับเป็นดีไชน์เนอร์มือดีแห่งยุค ชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเข้มเป็นชุดเรียบๆแต่ยูนิคมาก การตัดเย็บก็เนี้ยบสุดๆ เธอหยิบของที่มีอยู่แล้วมาอะแดป ไม่ลืมที่จะใส่เครื่องเพชรคอเลคชั่นใหม่ที่ยังไม่มีใครมี 

เธอเลือกส้นสูงสีแดงเข้าชุด และกระเป๋าหนังสีดำ ให้ตัดกันเล็กน้อยไม่ลืมจะหยิบแว่นตากันแดดมาใส่ให้ดูมีอะไรมากขึ้น เดินลงมาข้างล่างก็เห็นอาหมิงรออยู่ก่อนแล้ว เขาก็ยังคงใช่ชุดสูทผูกไทเหมือนเคย วันนี้คุณแม่ไม่ได้ไปที่งานด้วย เพราะท่านต้องไปงานเลี้ยงอีกที่ อยู่ที่บ้านจึงมีเพียงเธอกับเขา อาหลิงก็น่าจะอยู่ในห้องเพราะไม่เห็นน้องเลย

เธอเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมา แล้วเปิดเอาเข็มกลัดที่อยู่ด้านในออกมาเพื่อที่จะกลัดให้เขา 

 “อะไรครับหนาว” เขาขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับกระเถิบถอยหลัง

 “ช่วยเป็นพรีเช็นเตอร์ให้หน่อยวันหนึ่ง” เขาจึงยอมอยู่นิ่งๆ ให้เธอใส่เข็มกลัดให้ พวกเราอยู่ใกล้กันมาก เขาก็เอาแต่จ้องหน้าเธอ และแม้ว่าเธอจะเขินเขามากขนาดไหนก็ต้องฮึบไว้ จะแสดงให้เขาดห็นไม่ได้ว่าเธอน่ะหลงเขาแค่ไหน

 “ชิ้นนี้เหมาะกับพี่มากเลยค่ะ” เป็นเครื่องเพชรสำหรับผู้ชายที่ต้องการใช้ออกงานเลี้ยงต่างๆ ลวดลายของมันคือหัวสิงโตตัวใหญ่ที่ถูกล้อมไว้ด้วยเพชรน้ำดี “นอกจากพี่ต้องดูแลหนาวสุดชีวิตแล้วก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ เพราะตอนนี้พี่มีค่ามากกว่าหนาวอีก” อาหมิงชะงักไป เธอบอกว่ามีค่ามากกว่าเธองั้นเหรอ นี่เธอเล่นเอาเครื่องเพชรที่แพงกว่าตัวเองมาให้เขาใส่อย่างนั้นเหรอ

น้ำหนาวยิ้มกริ่ม ทำขนาดนี้ก็ช่วยรู้ตัวสักนิดเถอะค่ะว่าโดนหนาวจีบอยู่อะ 

 “วันนี้ห้ามพี่เดินห่างหนาวเกินสามก้าวนะคะ” 

 “หนาวครับพี่ว่าไม่ใส่ดีกว่า” เขาทำท่าจะเอามันออก

 “ถ้าพี่เอามันออกหนาวโกรธนะคะ” แล้วเขาก็หยุดมือ เขากลัวเธอโกรธ! เธอตาโตด้วยความดีใจก่อนจะกลับมาเป็นปกติ หรือว่าเขากลัวเจ้านายอย่างเธอจะไม่พอใจกันแน่ แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างเถอะ เพราะถึงเขาจะใส่หรือไม่ใส่เขาก็ดูมีเสน่ห์มากๆอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเข็มกลัดเธอแค่หาข้ออ้างเข้าใกล้เขาเท่านั้น

+++

น้ำหนาวได้ที่นั่งแถวหน้าสุดของงาน และเธอก็ไม่ลืมที่จะขอที่นั่งเผื่อให้อาหมิงแล้วด้วย ตอนแรกเขาก็จะยืนดูเธอนั่นแหละ แต่เธอก็อ้างว่าถ้ามีคนคิดจะปล้นเธอจริง อยู่ไกลขนาดนั้นจะช่วยเธอทันได้อย่างไร เขาจึงยอมนั่งข้างเธอแต่โดยดี แล้วทั้งคู่ก็เป็นที่สนใจของคนทั้งงาน มีคนเข้ามาทักทายเธอเป็นระยะ ทั้งเพื่อนที่โรงเรียนเก่า นักธุรกิจ ดารา และยังมีนักการเมืองด้วย เธอคิดว่าวันนี้คงมีคนถ่ายรูปแล้วไปเม้าท์ในเพจต่างๆแน่ ว่าเธอแอบไปมีแฟนเป็นหนุ่มหล่อที่ไหน ซึ่งก็คงจะมีชาวเน็ตไปขุดค้นประวัติพี่เขาทีหลังแน่

 “คนนี้แฟนเหรอหนูหนาว” คุณหญิงพริ้มเพื่อนสาวของคุณแม่เธอเอ่ยถามยิ้มๆ

 “คนนี้พี่ชายค่ะ แต่หนูอยากได้เขาเป็นลูกเขยให้คุณแม่อยู่เหมือนกัน” เธอพูดจริง แต่ดูเหมือนว่าเธอพูดเล่นเอามากๆ ทักทายกันครู่หนึ่งคุณหญิงพริ้มเดินจากไปแล้ว ยังเหลือแต่คนพี่ที่เอาแต่จ้องเธอ

 “เธอชอบพี่เหรอ?” จู่ๆเขาก็ถาม ทั้งๆที่ในนี้มันเสียงดังมาก เธอก็ทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาถาม

 “คะ?” เขาจึงขยับเข้ามาใกล้ เอียงหน้ากระซิบที่ข้างหูเธอ

 “พี่ถามว่าเธอชอบพี่เหรอ” ในเมื่อเขากล้าถามเธอก็กล้าตอบ ถึงแม้ว่าหัวใจของเธอมันจะเต้นแรงจนจะออกมาข้างนอกได้แล้วก็ตาม เธอโน้มตัวเข้าหาเขา พร้อมกระซิบกลับไปว่า

 “ชอบมากๆ อยากได้สุดๆ” จากนั้นก็ขยิบตาให้เขาหนึ่งที ส่วนเขาทำแค่เพียงส่ายหน้า แล้วเธอก็เห็นว่าหูของเขาขึ้นสีชมพูด้วยแหละ!!

งานแฟชั่นโชว์จบลงด้วยดี เธอเข้าท่องโลกโซเชี่ยลก็เห็นว่าเป็นกระแสมากทีเดียว วันนั้นนอกจากตรวจดูเครื่องเพชรที่ต้องนำกลับไปเก็บแล้ว เธอก็มอบช่อดอกไม้เป็นกำลังใจให้พี่สาวด้วยเหมือนกัน

 “งานออกมาดีมากเลยค่ะพี่ ชุดก็สวยๆทั้งนั้น แล้วหนาวจะเข้าไปหาพี่ที่ห้องเสื้อนะคะ” 

 “ได้เลยจ่ะ ขอบคุณหนาวมากนะ” วันนั้นมีคนมาร่วมแสดงความยินดีกับพี่มิรินมากมาย เธอเลยไม่ได้คุยอะไรกับนางเอกมากนัก ชำเลืองมองพระรองก็เห็นว่าเขาจ้องนางเอกเป็นพักๆอยู่เหมือนกัน แต่แล้วไง ได้แค่จ้องแหละค่ะ เพราะยังไงคุณก็ต้องเป็นของหนาวอยู่ดี

ตอนที่เดินทางกลับบ้านเธอเข้ามานั่งที่ข้างคนขับ แตกต่างจากตอนมาที่เธอนั่งด้านหลังมาโดยตลอด เขาเองก็ทำเพียงแค่มองเธอเงียบๆ ไม่ได้ว่าอะไร ขึ้นรถมาจนกระทั่งขับมาจวนจะถึงบ้านอยู่แล้วเธอก็เอาแต่จ้องมองเขา 

 “ผมพี่ยาวแล้วดูหล่อมากเลยค่ะ” 

 “หนาวจะบอกว่าตอนผมสั้นพี่ดูไม่ดีเหรอครับ” 

 “จะแบบไหนก็ดูดีค่ะ หนาวชอบทั้งหมดเลย” เขาแปลกใจที่วันนี้น้ำหนาวดูจะเต๊าะเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 “วันนี้หนาวก็ดูสวย..” เขาเว้นจังหวะไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “สวยเกินวัยมาก” 

 “พี่จะพูดว่าสวยเกินไปมากใช่หรือเปล่าคะ” เธอหัวเราะเสียงใส

 “หนาวใช่สุดแบบนี้แล้วดูโตมากๆ ดูโตกว่าปกติครับ” 

 “จะบอกว่าปกติหนาวดูไม่โตว่างั้น” 

 “จะบอกว่าดูโตกว่ายัยหลิงปีสองปี” เธอไม่อยากจะเชื่อกับคำหยอกของเขา 

 “พี่ล้อหนาวเล่นแน่ๆ” 

 “พูดจริง” เธอไม่รู้ว่าจะโมโหหรือจะดีใจดี ที่เขามองว่าเธอดูเด็กในตอนปกติ แล้ววันนี้ก็ดูสวยแบบสาว? ระมั้ง ที่บอกว่าสวยเกินวัยน่ะ

รถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่โรงรถของตัวบ้านแล้ว แต่น้ำหนาวยังเอาแต่จ้องใบหน้าคมคายของอาหมิงไม่วางตา

 “ถึง..” 

 “ขอจูบหน่อยได้มั้ยคะ” 

" ..! "อาหมิงจะบอกว่าถึงแล้วครับ แต่เขายังพูดไม่ทันจะจบเธอก็สวนถามมาทำเอาเขาไปแทบไม่เป็น วันนี้เธอก็ไม่ได้ดื่ม แล้วไปเอาความกล้ามาจากไหนนัก ถึงได้ชวนผู้ชายจูบแบบนี้

 “ได้มั้ยคะ?” 

 “ไม่เล่นครับ” คนพี่ปราม

 “หนาวก็ไม่ได้เล่น” เธอย้ำ คราวนี้เป็นเขาที่หันมาสบตาเธอตรงๆ นัยน์ตาทรงเสน่ห์ฉายแววสงสัย

 “กล้า?” 

 “...” เขาถามแบบนี้ความกล้าที่มีอยู่เมื่อครู่ก็เหมือนจะเลือนหายไปทันที เป็นเขาที่คว้าท้ายทอยของเธอเข้าหา ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ

 “พี่ให้คิดดูอีกทีว่ากล้าหรือเปล่า” 

 “...” ก็ไม่ค่อยกล้าแล้ว แต่ถ้าไม่ทำวันนี้ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสแบบนี้อีกมั้ย เธอเลยโน้มตัวครอบครองริมฝีปากหยักทันที ต่อมาเสียงแลกน้ำลายเปียกเฉอะแฉะก็ดังก้องอยู่ภายในรถ กลางใจของเธอทั้งปั่นป่วน ทั้งเหมือนราวกับถูกราดรดด้วยน้ำหวาน ก็คิดเอาไว้แล้วว่าต้องรู้สึกดีมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะฟินขนาดนี้ ขอเถอะค่ะพระรองคนนี้ ให้เป็นวาสนาของนางร้ายได้มั้ย!

.

.

.