ตอนที่ 7 ทีมใหม่

ทีมใหม่ของเธอเริ่มทำงานมาได้สักพักแล้ว ตอนแรกก็ยังต้องได้ปรับตัวกันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มคล่องแล้ว ทำงานเข้ากันได้ดีทีเดียว ทีมงานใหม่ถูกเรียกเข้ามาทำงานในห้องเธอทั้งหมด ห้องทำงานของเธอตอนนี้จึงดูเล็กลงไปมาก 

โต๊ะถูกนำเข้ามาใหม่ และเธอไม่รับแขกที่นี่ แต่จะเชิญไปยังที่รับรองแขกแทน เพราะเธอไม่ต้องการให้งานใหม่ของเธอถูกก็อปจากผู้ไม่หวังดี แล้วเธอก็จัดการข่มขู่พวกเด็กใหม่เอาไว้แล้ว

 “หากใครกล้าหักหลังหนาว ให้ดูหน้าบอดี้การ์ดหล่อๆที่ยืนอยู่ตรงนั้นเอาไว้นะคะ เขาฆ่าคนเก่งมาก” 

 “...” ทุกคนได้แต่อึ้งกับคำพูดของหัวหน้าคนใหม่ แต่จะว่ายังไงดีละ เธอให้เงินดีมากเลยนี่นา พวกเขาเลยได้แต่ก้มหน้าทำงานไป แต่เมื่อได้ทำงานร่วมกันจริงๆก็พบว่าหัวหน้าเป็นคนที่นิสัยดีคนหนึ่ง ถึงจะชอบเร่งงานพวกเขามากก็ตาม 

เธอแพลนคอนเช็ปงานเอาไว้หมดแล้ว ก่อนจะบรีฟทีมทั้งหมด

 “ตรงนี้ดีไชน์เนอร์ต้องเหนื่อยหน่อยนะคะ หนาวอยากได้ชุดที่ผู้ชายรวยๆคนหนึ่งจะชื้อมันให้เป็นของขวันกับคนรักที่อยู่ในวัยมหาลัยจนถึงวัยทำงานค่ะ” 

 “โห.. คุณหนาว ทำไมถึงคิดเจาะลูกค้ากลุ่มนี้ละคะ” พนักงานสาวคนหนึ่งถามขึ้น

 “ก็เพราะว่าพวกเขารวยมากยังไงละ” เธอหัวเราะเสียงใส พวกเขาอาจมีคนรักมากกว่าหนึ่งคนด้วยซ้ำไป "แล้วที่สำคัญขอแบบดูเรียบๆ แต่ดูมีอะไรนะคะ ช่วงวัยนี้พวกเธอคงไม่ชอบอะไรที่มันหวือหวามากหนัก"

 “ได้เลยครับ” ทุกคนแยกย้ายไปทำงานกัน ซึ่งที่บอกว่าแยกยายก็หมายถึงแยกกันไปนั่งที่โต๊ะติดๆกันในห้องทำงานของเธอนั่นเอง ตอนนี้อาหมิงมีที่นั่งใหม่เป็นของตัวเองแล้ว ซึ่งน้ำหนาวเลือกให้เขามานั่งข้างๆเธอเยื้องไปด้านหลังนิดหนึ่ง พอเธอต้องการกำลังใจก็จะหันไปมองหน้าหล่อๆของเขา แล้วค่อยกลับมาทำงานต่อ เมื่อเช็กดูตารางงานก็รีบหันไปหาอาหมิง

 “พี่คะ” 

 “ครับ” 

 “พรุ่งนี้งานหนักหน่อยนะคะ ต้องเคลื่อนย้ายเครื่องเพชรหลายชุด” ความจริงมีอีกทีมที่จัดการเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่เธอไม่ค่อยไว้ใจนัก เลยให้คนพี่ช่วยอีกแรง 

 “ได้ครับ” 

 “พี่ช่วยหาเพื่อนมาอีกสักสี่ห้าคนได้มั้ยคะ” 

 “ได้ครับ” ยังไงที่บริษัทที่พี่เขาสังกัดก็ฝึกคนเอาไว้มากมายอยู่แล้ว

 “ขอบคุณมากค่ะ” 

+++

อาหมิงเข้าไปคุมงานตามที่น้ำหนาวบอก โดยเป็นการเคลื่อนย้ายเครื่องเพชรหลายชุด และเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้นจนได้ มีการปล้นเกิดขึ้นในวันนั้น ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตน แต่ดูเหมือนทีมที่ให้มาดูแลอยู่ก่อนจะไม่ค่อยช่วยเหลือทีมของอาหมิงนัก 

วันนั้นจึงมีทั้งการต่อสู้และยิงกันไปหลายนัด ไม่มีใครตาย แต่อาหมิงได้รับบาดเจ็บ ส่วนคนร้ายจนถึงตอนนี้ก็ยังจับตัวไม่ได้ ดีที่เครื่องเพชรไม่ได้หาย ตอนนี้ทั่วทั้งบริษัทจึงวุ่นวายกันไปหมด 

 “คุณแม่ขา” 

 “ว่าไงลูก” เมื่อเห็นลูกสาวเอ่ยเสียงอ้อนๆ ก็ทำให้ผู้เป็นแม่นึกสงสัย

 “หนาวประชุมแบบออนไลน์ได้มั้ยคะ หนาวอยากไปดูอาการพี่หมิงอะ” 

 “ไปเถอะ ที่นี่แม่จัดการเอง” 

 “ค่ะ” เธอจึงรีบเก็บของเป็นพวกแท็บเล็ตเข้ากระเป๋า

 “ดีที่ลูกเรียกการ์ดมาเพิ่ม” 

 “เรื่องนี้ไว้เราค่อยไปคุยกันที่บ้านนะคะ” คุณหญิงอรทิราพยักหน้ารับ

 “ดูแลพี่เขาดีๆละ” 

 “ค่ะคุณแม่” 

+++

โรงพยาบาล

เข้ามาในห้องพักฟื้นก็เห็นว่าเขาตื่นแล้ว ที่แขนขวาถูกพันด้วยผ้าก็อซทั้งยังแขวนบ่าเอาไว้

 “พี่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอรีบปรี่มาที่ข้างเตียง ทั้งยังมองสำรวจเขาไปจนทั่ว

 “ไม่เป็นไรมากครับ กระสุนแค่เสียดๆเท่านั้น” เขาอธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็น

 “ขอโทษนะคะที่พึ่งมาเอาป่านนี้” วันนี้ทั้งวันเธอมีเรื่องให้จัดการมากมาย ทั้งนักข่าวที่แห่มาทำข่าวอยู่หน้าตึกทำให้การสัญจรติดขัด เขาโทร์มาบอกกับเธอแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็ถ้าเกิดเขาเจ็บหนัก เรื่องอื่นเธอก็จะปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นเเหละ เพราะพี่หมิงต้องมาก่อนอยู่แล้ว 

 “ไม่เป็นไรครับ พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก มีทั้งคุณหมอแล้วก็พยาบาลดูอยู่” 

 “หนาวให้คนรถไปรับหลิงที่โรงเรียนแล้วนะคะ ไม่นานคงมาถึง” 

 “ขอบคุณที่เป็นธุระให้นะครับ” 

 “หนาวสิต้องขอบคุณพี่ แล้วก็ขอบคุณมากด้วยที่พี่ไม่เป็นอะไรไปมากกว่านี้ แต่ถ้าหากเกิดเรื่องแบบนี้ พี่ก็ปล่อยพวกมันไปเถอะค่ะ ห้ามเอาตัวไปเสี่ยงอีก” 

 “พี่ต้องทำตามหน้าที่อยู่แล้ว” 

 “ไม่ได้ค่ะ คราวหน้า" เธอหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ไม่คราวหน้าสิ หนาวไม่ให้พี่ไปแล้ว” เธอยังพูดอย่างเอาแต่ใจ อาหมิงเองก็เพียงยิ้มอ่อนให้เธอ

 “พี่หิวข้าวหรือยังคะ” จากนั้นเธอก็จัดแจงดูแลเขาทั้งหมด ประหนึ่งว่าเธอคือพยาบาลส่วนตัวของเขา ทั้งในใจก็รู้สึกผิดที่ส่งเขาไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น ต่อไปนี้เธอไม่เอาอีกแล้วละ จะจ้างทีมใหม่ทั้งหมด ส่วนการ์ดคนนี้ดูแลปกป้องเธอคนเดียวก็พอแล้ว 

ไม่นานหลังจากนั้นอาหลิงก็มาถึง ช่วงเย็นๆคุณแม่ก็ตามมาดูอาการด้วย เธออาสาจะเป็นคนเฝ้าไข้อาหมิงเอง ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ต้องเฝ้าเองก็ได้ คุณหญิงอรทิราก็เอ๊ะมาสักพักแล้วละ ว่าเด็กสองคนนี้มันยังไง ไว้เธอค่อยเค้นความเอากับลูกสาวตัวดีของเธอก็ได้ เพราะถึงจะบังคับให้กลับบ้านยังไงเธอก็คงจะไม่กลับ 

 “งั้นมีอะไรก็โทรหาแม่นะลูก วันนี้แม่จะพาอาหลิงกลับก่อน” 

 “หลิงขออยู่ด้วยได้มั้ยคะคุณป้าอร” 

 “ไม่ได้จ่ะ พรุ่งนี้หนูหลิงต้องไปโรงเรียน” อาหลิงหน้ายู่ ดูก็รู้ว่าอยากโดดเรียน เเต่เธอก็เรียกร้องอะไรมากไม่ได้จึงต้องกลับบ้านไปในที่สุด

 “ความจริงหนาวไม่ต้องอยู่เฝ้าพี่ก็ได้นะครับ” 

 “ได้ยังไงคะ หนาวอยู่น่ะถูกแล้ว” เธอไปลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง

 “หนาวไม่อาบน้ำวันหนึ่ง พี่จะมองว่าหนาวสกปรกมั้ยคะ ต้องให้พี่พิสูจน์แล้วละ” เธอยื่นแก้มซ้ายให้เขาหอมที ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นแก้มขวา “ตัวเหม็นมั้ยคะ” เธอถามเขาอย่างซุกซน

 “ขอพิสูจน์อีกรอบได้มั้ยครับ” ก็เข้าทางเธอแล้วสิทีนี้ รีบยื่นหน้าเข้าหาเขาอีกรอบ แต่คราวนี้อาหมิงเปลี่ยนเป้าหมาย จากแก้มขาวเป็นสูดดมกลิ่นกายจากซอกคอระหง ไม่พอเขายังใช้ลิ้นร้อนไล้เลียเป็นการเย้าเธอเล่น

 “พี่หมิง!” เธอเรียกเขาเสียงดัง ไม่คิดว่าเขาจะเล่นเธอกลับแบบนี้ มันจะเกินไปแล้วนะคะคุณพระรอง คุณจะมาเล่นกับใจเราขนาดนี้ไม่ได้นะ คนมันยิ่งอยากได้อยู่ เขาก็ทำเพียงขำใส่เธอ

 “มาเถอะ ขึ้นมานอนกับพี่” ชวนกันแบบนี้เลยดิ แต่ไม่ปฏิเสธหรอกนะคะ ถ้าปฏิเสธก็โง่แล้ว 

ใครจะไปคิดว่าคนที่คิดว่าจะจีบไม่ติดในวันนั้น วันนี้จะติดเธอเอามากๆ ภายนอกเขาดูนิ่งๆ แต่ตอนที่อยู่กับเธอสองต่อสองเขาติดสกินชิพมากๆ ตอนขับรถมาที่บริษัทตอนเช้า ตอนที่กลับถึงบ้านตอนเย็น เขาต้องตักตวงและมอบรสจูบแสนเร่าร้อนให้เธอทุกครั้ง 

มันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี่ แต่ก็เอาเถอะ ค่อยจับเขาแต่งงานทีเดียวเลย ไม่มีทางยอมให้เขาทิ้งเธอแน่ เรื่องนี้นางร้ายไม่ได้เกิดค่ะ เพราะเธอไม่ได้ชอบพระเอก แล้วพระรองก็ไม่ได้เกิดเช่นกัน เพราะน้ำหนาวคนนี้ไม่ยอมให้เขาไปชอบนางเอกเหมือนในเรื่อง!

.