ตอนที่ 9 ภูมิหลัง

คืนนั้นเมื่อน้ำหนาวกลับขึ้นห้องตัวเองไป อาหมิงก็โทรหาคุณหญิงอรทิรา ท่านจึงอนุญาตให้เข้าพบที่ห้องทำงาน อาหมิงตัดสินใจแล้วว่าจะลาออกจากการเป็นการ์ดของน้ำหนาว และยังขอร้องให้คุณหญิงอรทิรารับดูแลน้องสาวในช่วงที่เขาไม่อยู่ 

เขาวางสมุดบัญชีของเขาทุกเล่มให้กับคุณหญิง บอกว่านี่คือค่าเลี้ยงดูน้องสาวของเขา คุณหญิงไม่ได้พูดอะไรเพียงรับไว้เท่านั้น ถึงคุณหญิงจะไม่รับเพราะยังไงอาหลิงก็เป็นลูกของพี่หลง คนที่มีพระคุณกับเธอ แต่ผู้ชายก็มีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเอง ถ้าคนแก่อย่างเธอยังทำตัวเป็นไม้ขวางลำก็กลัวว่าเด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างอาหมิงจะพาน้องสาวออกไปเสี่ยงอันตรายด้วยแล้ว 

ซึ่งนั่นมันจะทำให้เรื่องยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ ชีวิตคนน่ะพอสูญเสียไปแล้ว ไม่สามารถนำกลับมาได้แล้วนะ บทเรียนก็มีให้เห็นอยู่มากมาย ทั้งหนูอาหลิงยังไม่สบายอยู่ด้วย เธอไม่อยากให้หลานสาวต้องออกไปลำบากข้างนอก อาหมิงตัดสินใจแบบนี้ก็ดีกับน้องสาวมากแล้ว

 “อาหมิงคงตัดสินใจมาดีแล้ว ถึงน้าจะห้ามอาหมิงก็คงไม่ฟัง” 

 “ฝากอาหลิงด้วยนะครับคุณน้า” ท่าทางของอาหมิงดูนิ่งขรึมเหมือนผู้เป็นพ่อมาก 

 “จะไปคืนนี้เลยเหรอ” 

 “ครับ” 

 “บอกน้ำหนาวหรือยัง” 

 “...” ความเงียบก็คือคำตอบอย่างหนึ่ง

 “ยังสินะ แล้วคิดว่าจะไม่บอกหรือไง” 

 “คิดว่าถ้าบอกผมคงไม่ได้ออกไปแน่” คุณหญิงเองก็พยักหน้ารับ

 “นี่คงไม่ใช่ว่าจะไปหาคุณปู่หรอกนะ” 

 “จะไปครับ แต่ไม่ใช่ในฐานะหลาน” 

 “หมายความว่ายังไง” คุณหญิงอรทิราเลิกคิ้ว

 “ผมจะไปทวงทุกอย่างที่ควรจะเป็นของป๊าคืน เรื่องนี้ไว้ผมจัดการเสร็จผมจะบอกให้คุณน้าทราบครับ” 

 “อื่ม” คุณหญิงเองก็เป็นเพียงคนนอก เธอไม่ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลของพี่หลงนัก รู้เพียงว่าครอบครัวพี่เขาทำธุรกิจสีเทา พวกเขาร่ำรวยมากๆ ไปที่ไหนก็มีแต่คนเกรงใจ แต่เธอและสามีก็ไม่ได้เข้าไปพัวพันด้านมืดพวกนั้น แต่พี่หลงก็ยังคอยแอบช่วยพวกเราอยู่ห่างๆเหมือนกัน 

 “ไปเถอะ ยังไงก็รอดกลับมาให้ได้ละ” 

 “ครับ” คุณปู่ที่พูดถึง คือคุณปู่เล็ก เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่เป็นอาของคุณพ่อเขา เรื่องนี้มีเบื้องลึก และเขาก็รู้ว่าที่ป๊าของเขาต้องตายก็เป็นเพราะคนๆนี้ ที่ผ่านมาเขานิ่งเฉยเป็นเพราะว่าแม่ของเขาขอร้องไว้ ไม่งั้นเขาคงหาทางล้างแค้นแทนป๊าเขาไปนานแล้ว แต่แม่เคยพูดกับเขาว่าถ้าทำอย่างนั้นเรื่องมันก็ไม่จบไม่สิ้นสักที แต่ตอนนี้เขาคงต้องผิดคำพูดกับแม่แล้วละ

 ‘ถ้าผมยังเป็นแบบนี้ แล้วผมจะเหมาะสมกับเธอได้ยังไง’ เรื่องนี้หวังว่าแม่เขาที่อยู่บนฟ้าคงจะเข้าใจ เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นลูกป๊าด้วยเหมือนกัน ทุกอย่างควรเป็นของเขาตั้งแต่แรกแล้ว

+++ 

เช้าวันต่อมา น้ำหนาวเดินลงมาจากชั้นบน เธอไม่ได้เดินไปที่โต๊ะอาหารตามปกติ แต่เธอเลือกที่จะเดินตรงไปยังห้องของคนพี่แทน แต่ก็พบว่าที่นอนถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

 “พี่เขาออกไปไหนแต่เช้า” เธอสงสัย แต่ก็เดินออกไปที่โต๊ะทานข้าว ไม่คิดว่าคนพี่จะไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว เธอเดินมานั่งที่โต๊ะก็เห็นผู้เป็นแม่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

 “แม่คะ วันนี้ทำไมไม่เห็นพี่หมิงคะ” 

 “พี่เขาออกไปข้างนอกน่ะลูก” 

 “ข้างนอก? ไปไหน?” 

 “ลูกลองโทรหาพี่เขาสิ” เธอก็พยักหน้ารับ แล้วรีบต่อสายหาอาหมิงทันที ไม่นานปลายสายก็กดรับ

 ‘ว่าไงครับหนาว’ 

 “พี่ออกไปไหนคะ แผลยังไม่หายเลยนะคะ แล้วนี่ทานข้าวก่อนออกไปหรือเปล่า แล้วยาละพี่ทานหรือยัง” 

 ‘ทานแล้วครับ ตอนนี้พี่ติดธุระ แล้วพี่จะโทรกลับนะครับ’ 

 “ค่ะ” เธอไม่รู้ว่าเขาติดธุระอะไร เพราะที่ผ่านมาเขาก็ทำงานให้กับเธอเท่านั้น มีไปรายงานตัวที่บริษัทการ์ดบ้าง แต่ไม่นานเขาก็กลับมา

 “พี่เขามาขอลาออกกับแม่แล้วนะลูก” 

 “คะ? ลาออกแล้ว” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เรื่องนี้เขาก็บอกกับเธอแล้ว ว่าเขาจะลาออก คงจะไปหางานอื่นทำ ซึ่งมันก็ทำให้เธอรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก ต่อไปนี้จะไม่มีเขาคอยอยู่ข้างๆ เหมือนที่ผ่านมาแล้ว 

 “พี่เขาหาการ์ดคนใหม่มาแทนแล้วนะ ตอนนี้ก็คงมาถึงแล้ว” 

 “...” แต่เธอไม่ได้สนใจอะไรแล้วตอนนี้ เธอไม่แตะข้าวเลยสักคำ “หนูไปทำงานก่อนนะคะ” 

 “ไม่ทานข้าวสักคำละลูก” 

 “วันนี้ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ” คุณหญิงอรทิรามองหลังลูกสาวเดินออกไปจากตัวบ้านจนลับตา คิดว่าเรื่องราวของเด็กๆก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น คงต้องฝ่าฟันอุปสรรคอะไรบ้าง ชีวิตมันก็แบบนี้ 

นำหนาวเดินออกมาก็เห็นอาหลิงเตรียมตัวจะออกไปโรงเรียน

 “หลิงทานข้าวเสร็จเร็วจัง พี่ลงมาก็ไม่เห็นเรานั่งทานข้าวแล้ว” 

 “วันนี้มีสอบกลางภาคค่ะพี่หนาว” 

 “อ่านหนังสือบ้างหรือเปล่าหรือแอบอ่านแต่ฟิค” อาหลิงตาโต รีบเดินเข้าไปใกล้ๆน้ำหนาว แถมยังทำท่ากระซิบเสียงเบา

 “เรื่องนี้ ห้ามให้พี่หมิงรู้เด็ดขาดนะคะ ไม่งั้นหนูโดนแน่” 

 “ไม่บอกหรอกจ่ะ แต่อย่าสอบตกก็พอ” เธอขำกับความกลัวของอาหลิงที่มีต่อพี่ชาย พี่หมิงโหดกับน้องขนาดนั้นเลยเหรอ

 “ค่ะ ไม่สอบตกแน่นอน เห็นอย่างนี้หนูหัวดีมากเลยนะ” น้ำหนาวอดจะเอ็นดูกับความคุยโวของเด็กคนนี้ไม่ได้

 “แล้วช่วงนี้ไม่เหนื่อยมากใช่มั้ย ยังไงเสาร์นี้ก็ต้องไปโรงบาลตามที่คุณหมอนัดนะ” 

 “ไม่ค่อยเหนื่อยหรอกค่ะ อยู่ที่นี่หนูแทบจะเป็นคุณหนูคนหนึ่งแล้ว” 

 “ก็หนูเป็นคุณหนูจริง” น้ำหนาวยิ้ม คุณแม่เคยเล่าให้เธอฟังว่าคุณพ่อของพี่หมิงน่ะ ทั้งรวยแล้วก็มีอำนาจมากๆ แต่ก็เกิดเรื่องเสียก่อนท่านเลยเสียไป ผ่านไปไม่ถึงสามปีคุณแม่ของทั้งสองก็จากไปอีกเช่นกัน ตอนนั้นอาหลิงยังเด็กคงจำไม่ได้แล้ว 

คงจะมีแต่พี่หมิงที่จดจำเรื่องราวในอดีตได้ จะว่าไปแล้วพวกเขาก็อาภัพมาก ถึงเธอจะเสียพ่อไปแล้ว แต่เธอก็ยังมีแม่ที่เลี้ยงดูเธอมาอย่างดี แต่ต่อจากนี้เธอก็จะดูแลอาหลิงให้เหมือนน้องสาวแท้ๆของเธอคนหนึ่ง

 “งั้นเสาร์นี้หลังจากตรวจเสร็จพี่จะพาเราไปช็อปปิ้ง” 

 “พูดจริงนะ ห้ามโกหก” เธอก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “งั้นหนูไปเรียนก่อนนะคะ” 

 “ตั้งใจเรียนด้วยละ” 

 “ค่ะพี่หนาว” อาหลิงเข้าไปยังตัวรถแล้ว รถก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังใหญ่ แต่น้องก็ยังลดกระจกโบกมือหย็อยๆให้เธอจนลับตา

.