บทที่ 7 ปกป้อง

บทที่ 7

ปกป้อง

บรรยากาศภายในห้องทำงานดูเหมือนจะไม่สู้ดีเอาเสียเลย คุณหญิงพรพรรณยังคงตีหน้าขรึม ไม่ยอมเหลียวแลมองหน้าลูกชายตัวดี ในตอนนี้อารมณ์ของท่านกำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด แค่เพียงเห็นลูกชายหายใจ ก็พาลจะทำให้หงุดหงิดโมโหขึ้นมาได้ทันที

"คุณแม่ครับ..."

"แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่! ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วใช่ไหมว่า สิ่งที่พ่อของแกกับฉันช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ มันคือเลือดเนื้อและเป็นสิ่งที่ส่งเสียเลี้ยงดูแกและคนในองค์กรมาจนถึงทุกวันนี้!"

กว่าที่ช่องเคเอ็ม มีเดียจะก้าวเดินมาถึงจุดที่ยิ่งใหญ่ในปัจจุบันนี้ได้ คุณหญิงพรพรรณและสามีผู้ล่วงลับต้องล้มลุกคลุกคลานฝ่าฟันอุปสรรคกันมาไม่รู้ตั้งเท่าไร แต่ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงก็เพราะความมักมากและไม่รู้จักเจียมตัวของลูกชายเพียงคนเดียว หากชื่อเสียงของบริษัทต้องมามัวหมอง และบอร์ดบริหารพร้อมใจกันลงดาบขึ้นมาจริง ๆ เขานั่นแหละที่จะเป็นคนแรกที่ต้องชดใช้

"คุณป้าคะ โยว่าคุณป้ากลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนดีกว่าค่ะ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย"

"ป้าจะกลับไปพักผ่อนลงได้ยังไง ในเมื่อลูกชายตัวดีของป้ายังทำตัวระยำแบบนี้ แกจะจัดการรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง พูดออกมาซิ!"

เมื่อสายตาดุดันของผู้เป็นแม่หันขวับกลับมาคาดคั้นเอาคำตอบ ลูกชายตัวดีถึงกับเข่าอ่อน เกือบยืนทรงตัวไม่อยู่

"ผมสัญญาครับคุณแม่ ว่าจะไม่มีเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ หลังจากวันนี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอีกเด็ดขาด จะไม่ทำเรื่องให้คุณแม่ต้องปวดหัวอีกแล้วครับ"

"นอกจากแกจะต้องเอ่ยปากขอโทษฉันแล้ว แกควรจะไปก้มหัวขอโทษหนูโยและครอบครัวของหนูโยด้วย!"

พูดจบ คุณหญิงพรพรรณก็คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจ ก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องทำงานของลูกชายทันที ปล่อยให้ภายในห้องเหลือเพียงศยามลและอคิราห์ยืนเผชิญหน้ากันตามลำพัง ทั้งสองมองสบตากันตรง ๆ โดยที่ศยามลไม่ได้แสดงอาการเห็นใจกับท่าทางเคร่งเครียดของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ฝีมือเธอใช่ไหม"

"อะไรของคุณคะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มากล่าวหาฉันแบบนี้ล่ะ"

"ถ้าไม่ใช่ฝีมือเธอแล้วจะเป็นใคร ผับระดับนั้นค่อนข้างเป็นส่วนตัว คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางแอบเข้าไปใช้บริการได้ง่าย ๆ หรอก"

"คุณคิดว่าคนทั้งโลกเขาว่างจนต้องมาคอยตามสืบเรื่องของคุณกับคู่ขาเหรอคะ? คุณเป็นคนออกหน้าประกาศว่ากำลังจะแต่งงานกับฉัน แต่กลับทำตัวระริกระรี้ไปนั่งกอดจูบนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่นในที่สาธารณะ ทำตัวเรียกร้องความสนใจจากพวกชาวเน็ตเองแท้ ๆ ทำไมถึงยังกล้าหน้าด้านมาโทษคนอื่นอีก หัดสำรวจดูพฤติกรรมต่ำ ๆ ของตัวเองบ้างเถอะค่ะ!"

"อย่าให้ฉันรู้ความจริงทีหลังก็แล้วกันนะว่าทั้งหมดนี่คือแผนชั่วของเธอ ถ้าฉันรู้เมื่อไหร่ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"

"เชิญคุณเอาเวลาที่มายืนโกรธแค้นอาฆาตฉัน ไปจัดการปัญหาตัวเองให้มันดีเถอะค่ะ! ตอนนี้บรรดาบอร์ดบริหารกำลังจับตาดูเรื่องนี้อยู่อย่างใกล้ชิดเลยด้วยสิ รองประธานช่องเคเอ็ม มีเดีย แอบเล่นชู้กับนางเอกเบอร์หนึ่งของสถานี ข่าวฉาวโฉ่ขนาดนี้เฮ้อ! น่าอนาถใจจังค่ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณสามี"

อคิราห์หลับตาลงช้า ๆ เพื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังตีอยู่ในอก เขาจำใจต้องปล่อยเธอเดินไปก่อน เพราะตอนนี้ต่อให้ทะเลาะกันไปก็มีแต่จะยิ่งทำลายภาพลักษณ์ของรองประธานบริษัทให้ดิ่งเหวหนักเข้าไปใหญ่ ไว้รอให้ถึงเวลาเธอกับเขาค่อยมาเคลียร์บัญชีแค้นกันทีเดียว 

บรรดานักข่าวสำนักต่าง ๆ ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะยอมเลิกราหรือหยุดขุดคุ้ยข่าวฉาวนี้ง่าย ๆ เมื่อมีคนแอบจุดชนวนโยนหินถามทาง บรรดาเหยี่ยวข่าวสายบันเทิงจึงเริ่มพากันขุดคุ้ยประวัติเบื้องลึกเบื้องหลังแบบขุดรากถอนโคนไม่จบไม่สิ้น อคิราห์ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเจ้าชู้ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว แต่เป้าสายตาที่กำลังถูกเพ่งเล็งและโดนรุมทึ้งไม่แพ้กันก็คือแสนดี

"บอสครับ ดูเหมือนว่าตอนนี้นักข่าวจะเริ่มเบนเป้าความสนใจไปขุดคุ้ยประวัติส่วนตัวของคุณแสนดีเข้าแล้วล่ะครับ"

"อืม ช่างหัวมันเถอะ"

"เท่าที่ผมแอบไปสืบมา ครอบครัวของคุณแสนดีกับครอบครัวของคุณโยเคยมีบาดแผลและความขัดแย้งกันมาก่อนด้วยนะ บรรดานักข่าวเลยพากันจับต้นชนปลาย เอาเรื่องนี้มาผูกโยงว่าเป็นชนวนเหตุความแค้นกันยกใหญ่เลยครับ"

"ให้ตายสิวะ!"

"แล้วบอสจะให้ผมลองส่งคนไปสืบหาตัวมือดีที่แอบถ่ายรูปและปล่อยคลิปฉาวเมื่อคืนไหมครับบอส"

"เปล่าประโยชน์ ขืนทำแบบนั้น มีแต่จะยิ่งราดน้ำมันเข้ากองไฟให้นักข่าวเอาไปเล่นสนุกกันใหญ่ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้กระแสข่าวค่อย ๆ ซาลงไปเอง รอให้ฉันเข้าพิธีแต่งงานเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็น่าจะเงียบหายไปเองนั่นแหละ"

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอแนะนำให้บอสหาเวลาว่างแวะเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยที่ชั้นจัดงานแต่งงานข้างบนบ้างก็ดีนะครับ ที่ผ่านมามีเพียงคุณโยกับคุณผู้หญิงที่เป็นคนคอยดูแลจัดการเรื่องงานแต่งทั้งหมด ส่วนบอสไม่เคยแม้แต่จะโผล่หน้าลงไปดูเลยสักครั้ง อย่างน้อยก็ควรจะไปแสดงตัวให้ออแกไนซ์เขาได้เห็นหน้าเห็นตาก่อนจะถึงวันงานจริงก็ยังดีนะครับ"

แม้อคิราห์จะนึกรำคาญใจและไม่อยากเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่เพื่อความแนบเนียนในการสร้างภาพกลบเกลื่อนข่าวลือและสยบเสียงวิพากษ์วิจารณ์ อย่างไรเสียเขาก็คงต้องจำใจเดินลงไปสักหน่อย

ทางด้านทีมงานออแกไนซ์กำลังเร่งมือตกแต่งสถานที่จัดงานอย่างรีบเร่ง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเจอพายุข่าวฉาวโฉ่ จนทำให้ทุกคนต้องหยุดด้วยความกังวลว่างานแต่งงานอาจจะถูกยกเลิกกะทันหัน แต่เมื่อทางเลขาคนสนิทของรองประธานออกมายืนยันหนักแน่นเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่มีการยกเลิกพิธีวิวาห์อย่างแน่นอน บรรดาพี่ ๆ ทีมงานจึงพากันฮึดสู้และช่วยกันเร่งมือเคลียร์หน้างานให้เสร็จลุล่วงไปโดยเร็ว

"ความคืบหน้าตอนนี้เรียบร้อยไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะคะคุณโย"

หัวหน้าทีมออแกไนซ์เดินเข้ามาเอ่ยรายงานความคืบหน้ากับว่าที่เจ้าสาว พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาทางแววตาคู่สวยของเธอไปด้วย แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไร้ซึ่งร่องรอยความโศกเศร้าเสียใจ หรือท่าทีฟูมฟายตรอมใจจากข่าวสามีแอบนอกใจเลยแม้แต่นิดเดียว ตกลงว่าข่าวฉาวโฉ่นั่นมันเรื่องจริงหรือเรื่องหลอกกันแน่เนี่ย

"เหนื่อยหน่อยนะคะทุกคน งานนี้ทุกอย่างดูเร่งรัดกระชั้นชิดไปหมดเลย"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณโย ทางเรายินดีเต็มที่ จะจัดการเนรมิตงานออกมาให้สวยงามสมบูรณ์แบบที่สุดเลยค่ะ อ๊ะ! คุณควินน์มาพอดีเลย สวัสดีค่ะคุณควินน์"

อคิราห์ก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับส่งยิ้มสุภาพตามมารยาท ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบเอวบางของว่าที่ภรรยาเอาไว้แนบชิด ท่าทีสนิทสนมนั้นแนบเนียนจนดูเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน 

"เหนื่อยมากไหมครับโย"

คำพูดคำจาที่แสนจะอ่อนหวานอบอุ่น ทำเอาศยามลเกือบจะหลุดขำพรวดออกมาด้วยความหมั่นไส้ แต่เธอก็ต้องรีบปั้นหน้ายิ้มหวานตอบกลับเพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้

"ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่หรอกค่ะ คนที่น่าสงสารและเหนื่อยจริง ๆ น่าจะเป็นพี่ ๆ ทีมงานออแกไนซ์มากกว่า โยแค่แวะมาตรวจดูความเรียบร้อยเฉย ๆ  ว่าแต่คุณเถอะค่ะ ทานอะไรมาหรือยัง ให้โยสั่งอะไรให้ทานรองท้องก่อนไหมคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวรอเสร็จธุระแล้วเราค่อยออกไปทานข้าวเย็นด้วยกันข้างนอกทีเดียวเลยดีกว่า"

อคิราห์ถือโอกาสเดินกวาดสายตาสำรวจตรวจตราการจัดงานแต่งงาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในหัวหรือคิดฝันเลยแม้แต่นิดเดียวว่าชีวิตนี้จะต้องมาเผชิญหน้ากับพิธีการน่ารำคาญแบบนี้ เขาไม่ได้รู้สึกปลื้มปีติหรือมีความสุขเลยสักนิด กลับรู้สึกหงุดหงิดระอาใจ และอยากให้พิธีการน่าเบื่อหน่ายนี่มันเสร็จ ๆ พ้นมือไปเสียที

หัวหน้าทีมออแกไนซ์เห็นว่าทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง จึงขอตัวปลีกตัวไปคุมลูกน้องทำงานต่อทางฝั่งโน้น ปล่อยให้ว่าที่เจ้าบ่าวและว่าที่เจ้าสาวได้มีเวลามายืนอยู่ด้วยกันสองต่อสอง

"แอ็กชันเก่งจังเลยนะคะ พ่อพระเอกละคร"

"ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเธอ หน้าไหว้หลังหลอกเหมือนกันนั่นแหละ"

"หึ..."

ปกรณ์ที่ยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัว เดินตามหลังเจ้านายห่าง ๆ แอบยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเพลียจิต ขนาดอยู่ต่อหน้าคนอื่นยังต้องปั้นหน้าปลอมใส่กัน พอพ้นสายตาชาวบ้านปุ๊บ สองคนนี้ก็พร้อมจะเปิดฉากจิกกัดฟาดฟันกันได้ตลอดเวลาจริง ๆ

"นี่เราต้องออกไปกินข้าวด้วยกันจริง ๆ เหรอคะ"

"ใช่ ยังไงก็ต้องทำตัวให้คนนอกเขาเห็นว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนยังรักกันดี ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นแหละ"

"หรือว่าคุณแค่อยากจะหาข้ออ้างออกไปติดต่อหายัยแสนดีกันแน่คะ"

"ใช่ซะที่ไหนเล่า!"

"เหอะ! งั้นวันนี้ฉันไม่ไปกินข้าวด้วยดีกว่าค่ะ เปลี่ยนใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะอยู่ทานข้าวฝีมือคุณป้าที่บ้านดีกว่า สบายใจกว่าตั้งเยอะ"

ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งแง่และขัดขืนทุกทาง แต่อคิราห์มีหรือจะยอมจำนน สุดท้ายเขาก็ต้องจำใจสั่งให้เลขาช่วยจัดการโทรศัพท์ไปจองโต๊ะอาหารที่ภัตตาคารหรู เพื่อบังคับลากพาทั้งคุณแม่และว่าที่ภรรยาจอมแสบออกไปร่วมวงทานข้าวด้วยกันให้ได้

เมื่อผู้ใหญ่รับรู้ คุณหญิงพรพรรณจึงต่อสายโทรศัพท์นัดหมายคุณแม่ของศยามลให้เดินทางมาพบกันที่ร้านอาหาร ปล่อยให้บรรดาเด็ก ๆ นั่งรถล่วงหน้ามาด้วยกัน เพื่อจะได้ถือโอกาสพูดคุยตกลงรายละเอียดเกี่ยวกับพิธีมงคลสมรสที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้เสียให้เรียบร้อย