บทที่ 10 เข้าหอ

บทที่ 10

เข้าหอ

"พี่โยเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมสีหน้าดูไม่มีความสุขเลย"

น้ำเสียงของแสนดีเต็มไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นศยามลตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ สำหรับเธอแล้ว ยิ่งเห็นอีกฝ่ายไม่มีความสุขมากเท่าไร ความสะใจในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จะสุขก็สุขไม่สุด ใครใช้ให้หล่อนมายุ่งกับผู้ชายของเธอกันล่ะ อีโง่!

"ฉันจะเป็นอะไรมันเกี่ยวอะไรกับเธอ"

ศยามลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แม้ภายในจะรู้สึกหงุดหงิดจนแทบอยากลุกหนีออกจากตรงนี้ แต่เธอก็ไม่คิดจะแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้เห็น

"แสนดีก็แค่เป็นห่วงค่ะ งั้นแสนดีไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่โยน่าจะต้องเข้าหอ ไม่รู้พี่ควินน์จะมีแรงเหลือพอหรือเปล่า ไปก่อนน้าาา"

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแสนดี ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะเย้ยอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะปรายตามองศยามลตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับจงใจทิ้งคำพูดเอาไว้ให้คนฟังเจ็บใจเล่น

"นี่เธอ!"

ลดาทำท่าจะลุกขึ้นด้วยความเดือดดาล แต่ศยามลรีบดึงแขนเพื่อนให้นั่งลงตามเดิมพลางส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงห้าม เธอไม่อยากให้เพื่อนซวยไปด้วย เรื่องนี้เธอจัดการได้ ต่อให้แสนดีจะพูดจายั่วโมโหเธอมากแค่ไหนก็ตาม

"ดูเธอภูมิใจในตำแหน่งอีแอบเหลือเกินนะ เอาเถอะ ถือเสียว่าฉันแบ่งให้หมามันกิน ฉันเป็นคนชอบทำบุญ เธอควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะแสนดี ที่ฉันยอมแบ่งผัวให้เธอใช้"

คำพูดแต่ละคำของศยามลทั้งเจ็บแสบและประชดประชันจนคนฟังเริ่มหน้าชา เธอยกยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะจ้องหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ แววตาไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย

"พี่โย!"

แสนดีทำท่าไม่พอใจ ใบหน้าสวยบึ้งตึงขึ้นมาทันที ความโกรธแล่นขึ้นมาจนแทบควบคุมสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ แต่พอเธอเห็นสายตาของอคิราห์ที่มองมา ไหนจะเลขาของเขาที่กำลังเดินมาทางเธออีก ความหวาดกลัวก็แล่นวาบขึ้นมาในอก

สุดท้ายเธอจึงต้องรีบลุกขึ้นแล้วขอตัวออกไปจากงาน พยายามเก็บอาการและฝืนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นขืนอยู่นานกว่านี้ เธอคงได้อกแตกตายเสียก่อน

"คุณโยมีเรื่องอะไรให้ผมจัดการไหมครับ"

ปกรณ์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าศยามล สีหน้าเคร่งขรึมตามแบบฉบับของคนที่พร้อมจะจัดการทุกอย่างให้เจ้านาย เจ้านายเขาสั่งไว้ให้ระวังสองคนนี้ตีกันในงาน 

"ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณปกรณ์ไปสนุกกับงานเลี้ยงเถอะค่ะ โยขอนั่งคุยกับเพื่อน ๆ ก่อน"

ศยามลตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ พยายามทำสีหน้าให้ดูเป็นปกติ ทั้งที่ในใจยังคงขุ่นมัวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

"ฤกษ์เข้าหอสี่ทุ่มนะครับ"

"ค่ะ"

เมื่อปกรณ์เดินออกไป ศยามลก็หันมาระบายเรื่องแสนดีและเจ้าบ่าวของเธออย่างอัดอั้น ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เธอพยายามกดเอาไว้ตลอดทั้งงาน

เธออึดอัดจนแทบอยากถอนหายใจออกมาแรง ๆ อยากให้พ้นวันงานนี้สักที เธอจะได้จัดการเรื่องนี้ให้จบและไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้อีก

ถึงเวลาเข้าหอ เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็พากันมากราบผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทั้งเธอและเขาดื่มแอลกอฮอล์มาไม่น้อย แต่ดูเหมือนศยามลจะมีอาการหนักกว่าเจ้าบ่าวหมาด ๆ ที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเธอ ใบหน้าของหญิงสาวขึ้นแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาปรือเล็กน้อยจนต้องพยายามตั้งสติอยู่เป็นระยะ

"ฝากน้องด้วยนะควินน์"

"ครับคุณแม่"

สรรพนามจากที่เคยเรียกคุณแม่ของศยามลว่าคุณอา เปลี่ยนเป็นคุณแม่ตามคำขอของผู้ใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความยินดีของคนในครอบครัว แม้เจ้าสาวจะไม่ได้รู้สึกยินดีไปด้วยทั้งหมดก็ตาม

บรรดาเพื่อน ๆ ที่ยืนอยู่ต่างส่งสายตาให้กำลังใจเจ้าสาว พร้อมทำสัญญาณมือให้โทรหาหากมีเรื่องให้พวกเธอช่วย แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เพราะไม่มีใครรู้ว่าหลังจากประตูห้องหอปิดลงแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

หลังจากที่ทุกคนเดินออกไปจากห้องหอที่อยู่ในบ้านของอคิราห์ เจ้าบ่าวอย่างอคิราห์ก็หันมามองเจ้าสาวหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาต้องคุยกับเธอเรื่องข้อตกลงระหว่างเรา

ศยามลนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มือเรียวค่อย ๆ จัดการกับเครื่องประดับบนตัวทีละชิ้น ก่อนจะเงยหน้ามองเขาผ่านกระจกบานใหญ่ด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตร เพียงแค่เห็นหน้าเขาก็ทำให้ความหงุดหงิดที่มีอยู่แล้วเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

"ฉันจะล้างเครื่องสำอาง คุณไปอาบน้ำสิ"

"ข้อตกลงของเราคือการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข พรุ่งนี้ผมจะจัดการเรื่องเงินให้ คุณใช้ชีวิตปกติได้เลย ผมไม่อยากให้คุณอึดอัด และตัวผมก็ไม่อยากมาอึดอัดกับการแต่งงานครั้งนี้ด้วย"

น้ำเสียงของอคิราห์ยังคงราบเรียบ เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง ทั้งที่สำหรับศยามลแล้ว การแต่งงานครั้งนี้กลับเป็นเหมือนโซ่ตรวนที่เธอไม่เคยต้องการ

"ฉันรู้แล้ว คุณก็วางตัวให้มันดี ๆ อย่าให้มีข่าวกับอีเด็กนั่นอีก ถ้ามีภาพหลุดหรือคลิปหลุดมาถึงฉันเมื่อไหร่ ฉันขออนุญาตฟ้องพวกคุณสองคน!"

น้ำเสียงของศยามลแข็งกร้าวขึ้นทันที เธอหันกลับมามองเขาผ่านกระจก ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความคับแค้นที่ยังคงติดอยู่ในใจ

"เงินก็ได้จากฉัน หนี้สินก็ยกให้แล้ว เธอยังคิดฟ้องฉันอีกเหรอ?"

"มันอยู่ที่ตัวคุณแล้วล่ะค่ะ ขนาดวันนี้เป็นวันแต่งงาน แขกเหรื่อในงานก็ไม่ใช่น้อย คุณยังพากันขึ้นไปกินบนห้องทำงานเลย!"

"กลัวผมหมดแรงหรือไง ระดับผมเนี่ยไม่มีหมดแรงง่าย ๆ หรอกนะ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากของชายหนุ่ม สายตาที่ทอดมองหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนศยามลเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจ

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ศยามลจึงถอยหลังจนแผ่นหลังขาวเนียนชนเข้ากับกำแพงห้อง อย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ อ่อน ๆ จากลมหายใจของเขา

"หึ เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงขัดดอกสำหรับฉันเท่านั้นแหละ"

เพียะ!

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงฝ่ามือ เธอยอมให้เขาดูถูกไปมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ความอดทนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทั้งวันขาดสะบั้นลงในทันที เป็นอะไรมากไหม เธอก็คนเหมือนกันนะโว้ย!

"ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของคุณ อย่าเอาตัวเชื้อโรคของคุณมาเข้าใกล้ฉันอีก!"

จ๊วบ!

"อื๊อ!"

ตัวเชื้อโรคอย่างนั้นหรือ งั้นก็รับเชื้อโรคจากเขาหน่อยเป็นไง

ศยามลทุบไหล่กว้างดันตัวเขาให้ถอยออกไป แต่ลิ้นสากยังคงชอนไชดูดดันจนศยามลอ่อนแรง เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบเริ่มเบาลงเช่นเดียวกับรสสัมผัสของทั้งสองที่วาบหวามต่อกัน

เมื่อไฟราคะติด ชุดแต่งงานที่ถอดยากก็กลับกลายเป็นถอดง่ายเสียอย่างนั้น อคิราห์ช้อนอุ้มเจ้าสาวของเขาขึ้นมาบนเตียง ความสับสนและอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทำให้ทั้งสองต่างไม่ทันตั้งรับกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

"อ๊ะ!"

ปากร้อนพรมจูบจากเนินอกไล่ลงมาถึงหน้าท้อง ความหวิวของกายสาวเริ่มมีน้ำแฉะชื้นซึมออกมา

"คุณ อื๊ออ"

ความสาวถูกจู่โจมด้วยความหิวกระหายมูมมาม ลิ้นสากขยับไปตามรอยแยกขยี้ที่จุดกระสันซ้ำ ๆ ศยามลเริ่มดิ้นพล่าน เธอเสียวจนร่างกายไม่อาจต่อต้านเขาได้อีกแล้ว

ความใหญ่ยาวกำยำ ล้อมด้วยเส้นเลือดคดเคี้ยวพันรอบลำดูทรงพลัง ทำเอาหัวใจของศยามลเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าร้อนผะผ่าวจนแดงฉาน

เมื่อส่วนปลายวาววับไร้เครื่องป้องกันถูกดันแทรกเข้าไป ต่างฝ่ายต่างต้องนิ่วหน้าด้วยความคาดไม่ถึง

"อ๊ะ!"

"ครั้งแรกเหรอโย!"

อคิราห์ถามเสียงหลง เขาไม่คิดว่าเธอจะยังบริสุทธิ์อยู่ ข่าวที่เขารับฟังมาจากคนอื่นมันไม่ใช่แบบนี้ เธอมั่วผู้ชายเปลี่ยนแฟนบ่อยแล้วนี่มันอะไร

"เจ็บ ฉันเจ็บ อ๊ะ!"

จากที่เขาตั้งใจจะกระทำให้รุนแรง เอาให้เธอรับไม่ได้ ตอนนี้เขาต้องโน้มกายลงมาเล้าโลมเธอใหม่ จนเธอเริ่มผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม

"อ๊าา อืมมม"

เสียงครางหวานดังเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายจนเขาต้องเร่งความเร็วของเอวสอบ บ้าจริง อคิราห์สบถในใจ เธอสดใหม่ไร้ตำหนิไปทั้งตัวเลย

ปึก! ปึก! ปึก!

ความเป็นชายดุเดือดจนน่ากลัว ศยามลหลับตาพริ้ม เธอเสียวจนน้ำในกายไหลหลากออกมา อคิราห์ก้มมองแล้วพ่นลมหายใจ อย่างห้ามใจไม่อยู่ ไม่ไหวแล้ว เขาจะบ้าอยู่แล้ว

"โย..."

เลือดในกายเริ่มสูบฉีด อคิราห์รีบสาวเอวเขาปล่อยให้ท่อนลำยาวถูกมดลูกสีหวานดูดเข้าออก

"อ๊ะ! คุณฉันเสียว อ๊ะ อ๊ะ"

"อ่า แน่นมากที่รัก"

ศยามลหวีดร้องครางกระเส่า เธอไขว่คว้าทุกสิ่งอย่างที่คว้าได้ ความเสียวเริ่มกระตุ้นไปทุกโสตประสาท เขาสัมผัสเรือนร่างบีบคลึงลูบไล้เธอไปทุกอณู

"โย... พี่เสียว โยคะ อ่าา"

คนฟังส่ายหน้า เธอไม่เคยถูกเขาเรียกแบบนี้ อคิราห์ครางเสียวพูดพร่ำจนคงฟังเกร็งมดลูกรับ ยิ่งเธอเกร็งเขาก็ยิ่งกระสัน อยากกระแทกให้พังกันไปข้าง แต่ก็ต้องตัดใจเพราะนี่มันเป็นครั้งแรกของเธอ

ในที่สุดความสาวและความแข็งกร้าวก็พากันแตกซ่านใส่กัน อคิราห์ทรุดลงนอนทับร่างของศยามล ต่างฝ่ายต่างเหนื่อยหอบจนเหงื่อชื้นแฉะ

"ลุกสิคุณ"

"ผมยังไม่อิ่ม"

คำพูดของอคิราห์ทำให้ศยามลตกใจ เธอเบิกตากว้างมองคนด้านบน หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นแววตาของเขา เขาสนใจเธอที่ไหน ความแข็งถูกสอดแทรกเข้ามาอีกครั้ง จากนั้นรสชาติดุเดือดก็เริ่มขึ้นอีกครั้งและอีกหลายครั้ง