Share

05 ตีตราประทับ

Penulis: Jiraiyajung
last update Terakhir Diperbarui: 2025-07-09 13:22:49

นี่คือจุดจบของเธอเหรอ เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต่าง ๆ ได้เลยเหรอ ทั้งที่เธอไม่ทำตัวเหมือนเดิมแล้ว แต่ทำไมฉากนี้ถึงยังเกิดขึ้น สุดท้ายเธอจะกลายเป็นแค่เครื่องมือระบายอารมณ์ของเขา

พีทจ้องมองใบหน้าแดงเป็นลูกพีชของเธอ ในตอนนี้เธอนิ่งไป ทำให้เขาเห็นในมุมที่ไม่เคยเห็น เขายอมรับว่าเธอสวย แต่เธอก็ร้ายด้วย

มินนี่รู้สึกอายจนต้องเอามือมาปิดสองเนื้อกลมโตเอาไว้ เธอหายใจหอบตามจังหวะ รู้สึกร้อนไปทั้งตัว

พีทจ้องมองต้นคอขาว มีกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอจนต้องก้มลงไปกัดตีตราประทับเอาไว้หลายจุด

“อ๊ะ...ปล่อย...อย่าทำ...” สัมผัสที่ต้นคอทำให้เธอสั่นไหวไปมา ความรู้สึกวาบหวิวเกินจะห้ามใจไหว

“ชอบเหรอ...คงอยากโดนมากกว่านี้ใช่ไหม” พีทเงยหน้ามาสบตาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะ

เธอควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว ทำขนาดนี้ไม่ให้ใจเกเรได้ไง เธอสูดกลิ่นหอมของเขายิ่งทำให้รู้สึกหวั่นไหวกว่าเดิม

เธอไม่เข้าใจเขา เกลียดขนาดนี้จะทำกับเธอได้ลงหรอ หรือเพราะเขามันเลว ใครก็ได้หมด

มินนี่ร่างกายเตลิดไปตามสัมผัสของเขา เธอร้อนรุ่มอยากระบายออกมา ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอครางเสียงสั่น กำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อถูกลิ้นร้อนตวัดกลีบกุหลาบ เขาช่ำชองเหลือเกินจนเธอต้องยอม

เมื่อเห็นว่ากลีบดอกไม้สีสวยมีน้ำไหลหยาดเยิ้ม เขาก็รู้สึกพอใจมาก ๆ ก่อนจะเอาแท้งร้อนถูไถบริเวณปากทางให้คุ้นชิน เสียงครางยิ่งแรงขึ้นเมื่อถูกกระตุ้น

“อ๊ะ...ไม่ไหว...อือ...เสียว”

“อ๊าสส...เจ็บ”

เขาไม่คิดว่ารุนแรงไปเหรอ ขยับเข้ารวดเดียวจนเธอเกร็งทื่อไปหมด ใครไม่เจ็บบ้าง นี้เป็นครั้งที่สองของเธอนะ

พีทเห็นท่าทางของเธอก็ขยับหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากเย้ายวนให้หายแค้น ปากเล็กของเธอเหมือนกำลังท้าทายให้เขาเข้ามาสำรวจ รสหวานอ่อน ที่ทำให้เขาประหลาดใจทุกครั้ง เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเหรอ?

ลิ้นสองคนพัวพันกันเป็นเกลียว ไม่มีใครยอมใคร คนตัวเล็กอ่อนประสบการณ์แต่ก็ดื้อสุดขีด พีทหัวเราะในลำคอก่อนจะขยับตัวตนเข้าไปให้สุด พร้อมไล่ต้อนลิ้นเล็กให้จนมุม

“อ๊ะ...อือ...เบา ๆ”

“ร่องเธอแนนจนจะแตกแล้ว...อ๊าสส”

เธอตอดจนเขาจะแตกอยู่แล้ว ผู้หญิงอะไรตอดเก่งจริง ๆ มินนี่หน้าแดงก่ำ เข้าพูดไม่อายเลยสักนิด พอเธอพร้อมเท่านั้นแหละ เอวเทพก็เร่งสปีดจนสะโพกบางต้องแอ่นรับความเสียว เธอร้องสุดเสียงเมื่อเขาสัมผัสจุดเสียวราวกับรู้ทุกจุดของเธอ

“ชอบไหม...”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเหยเกเล็กน้อยเมื่อเขาเคลื่อนไหวเข้าไปในตัวเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

มินนี่กำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น กัดริมฝีปากเพื่อระบายความเสียว ยิ่งทำให้พีทรู้สึกพอใจมาก ไม่เคยมีใครทำให้เขาพอใจแบบนี้

“อ๊ะ...ฮือ...มะ..ไม่ไหวแล้ว” มินนี่ครางเสียงสั่น กระตุกเกร็งตอดรัดแก่นกายของเขา

พีทรู้ทันทีว่าเธอกำลังจะเสร็จ เขาเน้นจุดเสียวให้เธออย่างรู้ใจ มินนี่ก็สุขสมในที่สุด

“อ่าส~...”

เธอรีบเอามือมาปิดหน้า ตอนนี้รู้สึกอายแทบบ้า ไม่รู้ว่าทำอะไรบงไป

พีทมองดูการกระทำของเธอก็ยิ้มออก ตกลงเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่ เป็นนางร้าย หรือนางแมวยั่วสวาทกันแน่ ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันช่วยเธอแล้ว ถึงคราวเธอช่วยฉันบ้าง”

“ชะ...ช่วยอะไร?”

ทันทีที่ถามมือสองข้างที่ปกปิดใบหน้าก็ถูกปัดออก ก่อนถูกริมฝีปากหนาบดขยี้อีกครั้ง พร้อมกับแก่นกายใหญ่โตเกินมาตรฐานที่ขยับเข้าออกสุดแรง มินนี่เสียวจนต้องกำผ้าปูที่นอนแน่น โดยเฉพาะตอนจูบ

พีทเองก็ไม่ต่าง ยิ่งบดขยี้ริมฝีปากของเธอราวกับถูกกระตุ้น ความเสียวซ่านเพิ่มทวีจนเขาต้องเร่งเอว พร้อมกับมือสองข้างลูบไล้นวดคลึงเต้าสวยทั้งสอง

“อ่าส~...เสียว...แม่ง...ตอดดีมาก” เสียงแหบแห้งของเขาทำให้เธอหน้าแดงก่ำ รับรู้ความอุ่นข้างใน

“พอแล้วใช่ไหม?” เขาปล่อยแล้วคงจะพอใช่ไหม ผู้ชายก็คงหมดอารมณ์หลังจากปลดปล่อย

“ใครบอกว่าพอ...ต่ออีกรอบสิ”

คืนนี้เขาไม่ปรานีเธอเลยช่างต่างจากคืนแรกราวกับฟ้ากับดิน เพราะตอนนั้นเขาคิดว่าคนที่อยู่ด้วยคือ พิมพ์ แต่วันนี้คนที่อยู่ด้วยคือคนที่เขาเกลียดที่สุด เขาจึงไมทะนุถนอมเธอเลย

มินนี่ยันกายอันบอบช้ำของตนลุกขึ้นจากเตียงหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง เธอมองนาฬิกาบนหัวเตียงตอนนี้คือ 00:56 ร่างบางเดินออกไปจากห้องที่มืดสลัว เธอหยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาใส่ ก่อนจะออกไปหากล่องยามาทำแผล เธอไม่อยากติดเชื้อจนมือเน่า

พอทำเสร็จเธอเพลียจนเผลอหลับตรงโซฟาห้องนั่งเล่น ร่างบางกอดหมอนเอาไว้แน่น เพราะมันเป็นความอบอุ่นเดียวของเธอในตอนนี้

เสียงนาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียงดังเบา ๆ แต่ไม่ได้ปลุกใครในห้องให้ตื่น ร่างสูงที่นอนหงายอยู่บนเตียงมองเพดานด้วยแววตาเลื่อนลอย กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ จากห้องนั่งเล่นลอยมาถึงปลายจมูก ยิ่งทำให้จิตใจของเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

ภาพเมื่อคืนยังตามหลอกหลอน… เสียงร้องเบา ๆ แฝงความเจ็บปวด น้ำตาของเธอที่เขาเห็นแต่กลับเลือกจะไม่ใส่ใจ

เขาไม่ใช่ปีศาจ

แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า สิ่งที่เขาทำเมื่อคืนมัน ‘ร้ายแรง’

พีทยันตัวลุกขึ้น ก่อนเดินออกไปจากห้องนอน ร่างของมินนี่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา ห่มผ้าบาง ๆ ที่เธอคงหยิบเอามาคลุมตัวเองหลวม ๆ ใบหน้าซีดเผือดและรอยฟกช้ำตรงมุมปากทำให้เขารู้สึกเหมือนมีมีดทิ่มกลางอก

“…มินนี่” เขาเรียกเบา ๆ เหมือนกลัวปลุกเธอ ทั้งที่จริงแล้วในใจอยากให้เธอตื่นมาแล้วด่าทอเขาสักคำ ยังดีเสียกว่าความเงียบที่ทำให้เขารู้สึกต่ำช้าแบบนี้

แต่เธอไม่ตื่น ยังนอนนิ่งเหมือนไม่อยากลืมตาขึ้นมาเจอโลกใบเดิม

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ หยิบกล่องยาที่วางไว้บนโต๊ะมากดดู

เธอทำแผลจริง ๆ ด้วยตัวเอง

มือเล็ก ๆ มีรอยถลอกพันผ้าไว้หลวม ๆ เขานึกไปถึงตอนที่เธอเดินไปหยิบมันคนเดียว ทั้งที่ยังเจ็บแทบลุกไม่ไหว

“แผลของเธอที่มือเขาไม่ได้ทำแน่ เมื่อคืนเขาแค่ทำรอยตรงเนินอกกับต้นคอ เพราะทนห้ามใจไม่ไหว แล้วเธอได้แผลมายังไง”

เขาได้แต่คิดประโยคนี้ซ้ำ ๆ แต่พูดออกมาไม่ได้

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เป็นข้อความจากพิมพ์

“พีท ไม่สบายเปล่า? เมื่อวานดูเครียด ๆ อะ”

“เดี๋ยววันนี้มาเจอกันที่คาเฟ่นะ เหลือแค่จัดตารางส่งรายงาน”เขาเป็นคนช่วยเธอทำรายงานเองแหละ

เขากำลังจะพิมพ์ตอบกลับ แต่หยุดไว้กลางคัน

สายตาเขาหันไปมองร่างบางที่ยังหลับอยู่

เสียงฝีเท้าของพีทดังเข้ามาในห้วงฝัน เธอลืมตาช้า ๆ สมองยังเบลอแต่ความเจ็บแปลบที่สะโพกและท้องน้อยทำให้เธอรู้ทันทีว่าฝันเมื่อคืน...คือเรื่องจริง

เธอขยับตัวเล็กน้อยก็รู้สึกปวดร้าว

“อย่าร้องไห้” เธอบอกตัวเองในใจ

“มินนี่คนใหม่ ไม่อ่อนแอ ไม่งี่เง่า และไม่เสียใจเพราะใครอีก”

เธอจะไม่ร้องจะไม่โวยวายและจะไม่ให้เขาเห็นน้ำตาอีก

พอตอนเช้าเธอก็ทำกิจวัตรตามปกติไม่ได้สนใจเขา ไม่พูดด้วยเหมือนเดิม เขาเองก็ไม่ต่างกัน

มินนี่มาเข้าคลาสตามปกติ แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่ใบหน้าเธอแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ กลบความซีดและรอยช้ำอย่างแนบเนียน

อริช เพื่อนใหม่เพียงคนเดียว เดินมาหาอย่างกระตือรือร้น

“มินนี่! แกหายไปไหนมา เมื่อวานพอเกิดเรื่องกับพิมพ์ก็หายเลยอะ”

มินนี่ยิ้มจาง ๆ “แค่ปวดหัวนิดหน่อย กลับมาพัก”

“พวกผู้ชายก็แปลกนะ ด่าแกทั้งที่แกก็แค่จะช่วย...” อริชทำหน้าบึ้ง “ผู้หญิงเหมือนกันยังดูออกเลยว่าแกไม่ได้ตั้งใจ”

มินนี่ไม่ตอบ เธอเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียน

พีทยืนมองเธอจากหน้าห้อง

สีหน้าเธอเรียบนิ่ง ไม่สนใจแม้ว่าเขาจะยืนอยู่ตรงนั้น

เขานึกจะพูดบางอย่าง...แต่เธอเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะมอง

พีทรู้สึกเหมือนเป็นอากาศธาตุ และนี่คือการลงโทษที่เขาสมควรได้รับ แล้วเขาจะสนใจความรู้สึกเธอทำไมล่ะ? เธอต้องเป็นคนที่รับผิดชอบสิ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   33 แหวนอยู่ไหน

    มือหนาสวมกอดเอวบางของมินนี่เอาไว้ เจ้าของร่างเล็กขยับตัวไปมา รู้สึกถึงความแน่นหนที่เอว และ หน้าอกที่ถูกขย้ำด้วยมือของคนตัวโต “พอแล้ว...” น้ำเสียงงัวเงีย เพราะกำลังตื่นนอน เธอรู้สึกเหนื่อยจนปวดไปทั้งตัว “ขอ...ครั้งเดียวนะ” พูดพลางหอมแก้มแดงเบา ๆ “ไม่...ถ้ายังไม่หยุด จะโกรธจริง ๆ แล้วนะ” มินนี่หันมาตวาดเสียงเข้ม ดวงตากลมโตเขียวราวกับมรกตพีทยิ้มแห้ง....ก่อนจะถอยหนึ่งก้าว กอดตัวเล็กเอาไว้อย่างนี้อีกสักพัก “ถ้างั้น...ขอกอดอีกหน่อยนะ” “ได้...แต่ห้านาทีเดี๋ยวต้องไปข้างนอก หิวข้าวจะแย่” “เดี๋ยวพาไป...อยากกินอะไรเหรอ” มินนี่หันมาจ้องตาเขียวใส่ หลังจากคบกันจริงจังมาเป็นเดือนแล้ว แต่ละวันมีแต่ทำเรื่องอย่างว่า ไม่คิดจะขอแต่งงานเลยเหรอ ไกนบอกว่าอยากแต่งงานตอนแรก ทำไมเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ล่ะ “อะไรก็ได้” พีทคิดหนัก...อะไรก็ได้ที่ว่าคืออะไรกันแน่ เมนูนี้เขากลัวมาก ๆ เดี๋ยวทำให้เธอโกรธคงแย่หลังออกจากพันธนาการของพีทมาได้ เธอรีบเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจ รู้สึกสดชื่นจริง ๆ แต่รอยแดงที่เนินอกจะล้างออกยังไงเนี่ย “บอกว่าอย่าทำรอยเอาไว้ ไม่เคยฟังกันเลย” พึมพำกับตัวเองหลังจากอาบน้ำเสร็จก็มาแต่งตัว แ

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   32 คนขี้แกล้ง

    ใบหน้าเล็กดวงตาเป็นประกาย สายตาจ้องมองวิดีโอสุดโรแมนติกฉากขอแต่งงานของพระนางในหนัง มินนี่ยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงภาพตัว ถ้าถูกขอแต่งงานแบบยานั้นก็ดีสิ“ยิ้มอะไร...ดูไรอยู่” พีทนั่งลงข้าง ๆ มือหนาสอดเข้ามารัดเอวบางในชุดนักศึกษาที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยน ใบหน้าคมโน้มไปสูดกลิ่นตรงซอกคอขาวมินนี่ทำหน้าเข้มจ้องมองอย่างไม่สบอารมณ์ ‘ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้วนะ เขาไม่คิดจะขอแต่งงานเลยเหรอ’ “ไม่ให้ดูหรอก...เอามือออกไปเลย” มือเล็กตีเขาเบา ๆ แต่เธอกลับต้องโมโหกว่าเดิม เพราะตัวเธอถูกยกขึ้นมานั่งตักเขาในท่าหันหน้าเข้าหากัน“ทำอะไรเนี่ย...” มินนี่หน้าแดง พูดด้วยความเขินอายแต่พีทกลับยิ้มร้าย ประคองเอวบางให้แนบชิด จนมินนี่ต้องเอามือผลักเขาเอาไว้ แต่ดันรู้สึกว่ามีอะไรดันต้นขา“ไม่เอา...วันนี้เหนื่อย” เธอบ่นพึมพำ สายตาต้มจ้องมองเขา“แต่ฉันไม่ไหวแล้ว...คงจะปล่อยไปไหนไม่ได้” มือปลาหมึกลูบไล้แผ่นหลังของเธอ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนมินนี่ไม่ทันรู้ตัว “ไม่เอา...เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ” มินนี่ทำหน้าดุ แต่ก็ไม่ขัดขืนจริงจังเท่าไหร่ “ก็น่ากิน...ใครจะอดไหว” พีทประคองท้ายทอยของเธอให้รับจูบสุดเร้าร้อน มือลูบไล้เนินสวยจนคนตัว

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   31 แค่หายดีก็พอ

    หลังจากที่คุยกับแม่เขาก็ไปหามินนี่คิดว่าเธอน่าจะไปเรียน แต่เธอออกไปข้างนอก เพื่อนของเธอกว่าจะยอมบอกว่าเธอไปไหน เขาจึงรีบไปหามินนี่ ทว่าไปถึงก็ไม่เจอใคร แต่เจ้าของร้านบอกว่าเธอมาพบผู้หญิงคนหนึ่ง เขาจึงขอดูกล้องวงจรปิด จึงรู้ว่าเป็นคุณแม่ พีทรีบติดต่อหาแม่เพราะหลังจะเกิดเรื่องไม่ดีกับมินนี่ แต่แล้วก็ไม่สามารถติดต่อได้ “ทั้งสองคนออกไปนานหรือยังครับ” “ออกไปไม่ถึงสิบนาทีเลยค่ะ” พนักงานสาวตอบตามความเป็นจริง พีทรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับเรื่องนี้ แต่พอเดินออกมาข้างนอกเขาพบกับมือถือของมินนี่ เขารีบหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาตำรวจที่รู้จัก ก่อนจะตรวจกล้องบริเวณรอบ ๆ จึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “รีบไปเถอะ ฉันรอไม่ได้แล้ว” พีทพูดพลางเดินนำไป เจากลัวเธอกับแม่จะเป็นอันตรายถ้ายังช้า“ได้...แต่ต้องรอกำลังเสริมก่อน ใจเย็นนะครับ” “ไม่มีเวลาแล้ว” พีทมองหาตำรวจหนุ่มเพื่อนคนนฃสนิท เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว“โอเคร...ลำบากกููอีกแล้ว” ตำรวจหนุ่มเรียกกองหนุนให้รีบตามมา ก่อนที่พวกเขาจะไปรอดูสถานการณ์เมื่อเห็นว่ามินนี่ไม่เป็นอะไรเขาก็โล่งใจ เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อช่วยเธอได้ ตอนนั้นเองที่แพราวกันอาวุธใส่เธอ เขาไท่คิดด้วยซ้

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   30 อย่าเป็นอะไรนะ

    มินนี่นั่งเงียบไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว เธอไม่รู้ว่าพวกนี้คฝต้องการอะไรกันแน่ เป็นห่วงก็แต่คุณหญิงที่เจอเรื่องไม่ดีมาทั้งวัน ต้องมาเจออะไรแบบนี้ยอมรับตกใจมาก กลัวจนไม่กล้าขยับ แต่ความกล้าสุดท้ายทำให้เท้าของเธอขยับ แล้ววิ่งหนี สุดท้ายก็ไปไม่รอด ฟังจากพวกนั้นคุยกัน คงจะจับเธอมาเรียกค่าไถ่แน่ ๆ แต่ไม่ว่าอะไรสุดท้ายก็ไม่ปลอดภัย คนพวกนี้เมื่อหน้ามืดจะทำอะไรก็ได้ ‘ขอเถอะ...พระเอกในเรื่องนี้ หรือใครก็ได้มาช่วยหน่อยเถอะ ถึงฉันไม่ใช่นางเอกแต่แม่พระเอกอยู่ด้วยนะ’มินนี่ภาวนาในใจ ไม่อยากถูกย้ำยี ไม่อยากถูกทำไม่ดีไม่ร้ายด้วย “ถึงแล้ว พวกมึงเฝ้ามันไส้นะกูจะไปโทรคุยกับผู้ว่าจ้างก่อน อย่าให้หนีได้ละ” “ได้ครับ” พวกนั้นคุยกันจบรถก็จอดสนิท ก่อนที่พวกมันจะพาดทั้งสองคนลงไป แล้วเอาไปขังที่โกดังแห่งหนึ่ง ก่อนจะดึงผ้าคลุมหัวออก พร้อมกับผ้าปิดปาก ตอนนี้ค่อยหายใจโล่งหน่อย มินนี่มองรอบ ๆ ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เพราะนี้เป็นที่ยอดนิยมสำหรับคนร้าย แต่แล้วเธอก็ถอยมาหลบหลังคุณหญิง เมื่อมีมือของหนึ่งในพวกนั้นใกล้เข้ามา “จะทำอะไร...หยุดเลยนะ” คุณหญิงตวาดเสียงดัง พร้อมกับเสียงหายใจหอบ“สวยดีวะ...เสร็จงานเม

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   29 เดี๋ยวหนูสอนเอง

    “แต่แม่ไม่ต้องการแบบนี้ แม่อยากได้หนูแพรมาเป็นลูกสะใภ้จริง...แต่ก็จะทำอะไรได้ ช่างเถอะ” “ถ้างั้นผมไปก่อนนะ” “แต่แม่ไม่เอามินนี่ ขอเตือนไว้ก่อน” เธอรู้ดีว่าลูกชายยังตัดใจไม่ได้ จึงห้ามไว้ก่อน หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม“แม่ก็อย่าอคติกับเธอนักสิครับ” พีทลุกขึ้นเดินออกไป ไม่สนคำค้านของแม่ ยังไม่เขาก็จะทำให้แม่ยอมรับเธอให้ได้ แต่ก่อนอื่นจะทำให้เธอใจอ่อนยังไงก่อนสีหน้าของเธอตอนนั้นยังชัดเจน เธอเย็นชาใส่เขา ไม่คิดจะให้โอกาสเลยสักนิด ดีไม่ดีคงเกลียดเขาไปแล้ว แต่จะยอมแพ้ได้ไง “ก็รักไปแล้ว”หลังจากลูกชายตัวดีออกไป คุณหญิงก็ไปหาแพรวาทันที เมื่อรู้ว่าจะมาเธอก็ร้องไห้รอ พอเห็นแพรวาร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็รีบเข้าไปปลอบ“โถ ๆ ไม่เป็นไรนะลูก ยังไงแม่ก็รักหนูเหมือนเดิม” มือข้างหนึ่งลูบหลังให้“แม่ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้” แพรวายิ้มมุมปากก่อนจะเงยหน้ามอง แล้วสวมกอดร่างของแม่เอาไว้ “ไม่ใช่นะคะ”“หมายความว่าไง?” คุณหญิงเริ่มเอะใจกับเรื่องนี้ ก็คิดว่าทำไมเรื่องมันดูแปลก ๆ“หนูไม่กล้าพูด...” แพรวาก้มหน้ามองพื้น“พูดมาเถอะ เล่าให้แม่ฟังทุกอย่าง” แพรวาเล่าว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะมินนี่ที่อยากกลับมาคืน

  • นางร้ายคนนี้ ไม่ขอเล่นตามบท   28 โอกาสสุดท้าย

    หลังจากไปส่งมินนี่เขาก็ตรงกลับ พอมาถึงก็เหมือนจะมีคนรออยู่ แพรวากับแม่ของเขาที่สีหน้าไม่พอใจ ลูกชายตัวดีใกล้จะหมั้นแล้วยังทำตัวแบบนี้พอแต่ลงมาจากรถเสียงของแม่ก็ดังจนแสบหู พีทไม่ได้โกรธอะไร เพราะรู้ว่าแม่ไม่รูเรื่อง คงถูกแพรวาเป่าหูแน่ ๆ“ตาพีท...ทำไมทิ้งน้องแล้วกลับก่อน แล้วนี้ไปไหนมา หรือว่ายังไม่เลิกยุ่งกับเด็กนั้นอีก” พีทไม่แสดงสีหน้าอะไร เขาไม่อยากให้แม่เสียใจ ถ้ารู้ว่าลูกสาวที่รับเลี้ยง รักเหมือนลูกทำตัวแบบไหน และด้วยนิสัยของพ่อกับปู่คงกลายเป็นเรื่องใหญ่ ใจหนึ่งก็สงสารเด็กไม่รักดีอย่างแพรวา “ผมเข้าใจแล้ว...” พีทกันมาหาแพรวาที่ยื่นก้มหน้าอยู่ เธอยังคงแสดงเพราะไม่รู้ว่าคนที่เธอร่วมมือด้วยเป็นยังไงตอนนี้ “ตามพี่มาที่ห้อง...มีเรื่องจะคุยด้วย”พูดจบก็เดินขึ้นไป ส่วนแพรวาก็แอบคิดว่าตัวเองอาจจะทำให้พีทหันมาสนใจ หรือไม่ก็เห็นมินนี่ถูกย้ำยีแล้วตัดใจได้ เธอยกยิ้มมุมปากมองดูคุณหญิงที่โกรธจนพูดอะไรไม่ออก“อย่าโกรธเลยนะคะ หนูไม่เป็นไร อีกอย่างพี่พีทคงจะมีเหตุผลสำคัญ” สีหน้าของเธอใสซื่อจนทำให้หลายคนตายใจ มือเล็กเข้ามาปลอบอย่างคนเข้าใจ และ ไม่ถือโทษอะไร ใครเห็นก็คิดว่าเป็นคนใจกว้างราวมหาสมุ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status