บทที่สอง ไม่เป็นดั่งหวัง

หลี่ถงถงในร่างของนางร้ายในนิยายนอนซบลงกับเตียงนุ่ม น้ำตาไหลรื้นลงเปื้อนผ้าปูที่นอนอย่างหมดอาลัยตายอยาก 

ทั้งๆที่พยายามตอบเลี่ยงข้อถูกไปขนาดนั้นแล้วแท้ๆ มันยากกว่าหาข้อถูกเสียอีก แล้วเหตุใดข้าจึงได้เข้าไปอยู่ในสาขาเฮ็งซวยนั้นได้!?

หรือว่าคะแนนยี่สิบต่อร้อยมันยังเยอะเกินไป? รู้เช่นนั้นข้าสู้ตอบเหลือแค่สามคะแนนในร้อยคะแนนเต็มซะดีกว่า 

"ฮือ...ไม่อยากไปเรียนเลย มาต่างโลกไม่เห็นจะสนุกเหมือนที่คิดไว้เลย!"หลี่ถงถงเอ่ยคร่ำครวญออกมาอย่าเศร้าใจ 

...แต่ในเมื่อเรื่องมันเดินมาเป็นแบบนี้แล้วก็คงจะต้องไปต่องั้นสินะ? 

คงต้องวางแผนใหม่แล้ว...

ก๊อกก๊อกก๊อก... 

จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างบางลุกขึ้นนั่งจัดชุดในเข้าที่ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนเข้ามา 

สตรีในชุดสาวใช้สีชมพูอ่อนเดินเข้ามาภายในห้อง ในมือถือถาดอาหารสุดหรูเพื่อเอามาให้คุณหนูที่นั่งมองตนนิ่งๆจากเตียงนอน 

"คะ.คุณหนู...ข้า...ได้จับเตรียมสิ่งของให้ท่านเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ...หะ.ให้ข้านำไปจัดที่หอพักในสำนักให้เลยหรือไม่เจ้าคะ?"ร่างบางวางอาหารเสร็จก็เดินเข้าไปพูดกับคนเป็นนายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา 

หลี่ถงถงมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างละเอียด ดูเหมือนว่านางคงจะกลัวเจ้าของร่างนี้มากเลยงั้นสินะ ในเนื้อหานิยายบอกเอาไว้ว่าหลี่ถงถงในนิยายเป็นคนร้ายกาจ นิสัยก็ค่อนข้างแย่เอาการ...

นางคงจะถูกหลี่ถงถงในนิยายทุบตีด่าว่าทำร้ายมาสารพัดงั้นสินะ...หลี่ถงถงคิดวิเคราะห์ในใจ 

"ไม่ต้อง ข้าจะนำไปเอง" 

สาวใช้ร่างเล็กสะดุ้งตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลี่ถงถงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา 

"ออกไปซะ" 

"เจ้า...เจ้าค่ะ!" 

เมื่อเห็นว่าสาวใช้คนนั้นเดินออกไปจากห้องแล้ว หลี่ถงถงก็ทรุดตัวนอนลงบนเตียงต่อ 

มันก็ดีแล้วที่ได้เป็นนางร้ายที่ร่ำรวย แต่ว่าท่าทีของผู้คนที่มีให้กับฉันนี่ช่างขัดตาขัดใจเสียเหลือเกิน...หลี่ถงถงกล่าวในใจก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา... 

ในความฝัน หลี่ถงถงได้พบกับร่างของหลี่ถงถงนางร้ายในนิยายที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ตามปกติ นางก่อเรื่องไม่เว้นวันจนมีแต่คนเอือมระอากับการกระทำของนาง 

แต่ว่านางกลับไม่เคยเข้าไปพัวพันกับสิ่งที่ไม่ดีเลย นางก่อเรื่องไปทั่วก็จริง แต่ว่านางก็ไม่ได้ทำร้ายร่างกายของผู้ใด แต่นางเพียงแค่ทำลายข้าวของ พูดจาดุร้ายใส่ผู้อื่นด้วยนิสัยใจร้อนเอาแต่ใจของตนเพียงเท่านั้น

เพราะนิสัยหยาบคายหยาบกระด้างของนาง จึงทำให้ผู้คนหวาดกลัวต่อนาง และจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับนางทุกครั้ง 

...ไร้สาระยิ่งนัก นางไม่ได้ทำร้ายทุบตีผู้อื่นเสียหน่อย เหตุใดต้องหวาดกลัวนางถึงเช่นนั้นด้วย? 

"เฮ้อ...ช่างมันเถอะ ยังไงชื่อเสียงของนางก็ยังมีประโยชน์ต่อตัวข้าอยู่" 

ณ ภายนิกายเป่ยซาน...

​​​​​​...ศาลาดอกบัวบาน

"ท่านนักปราชญ์เหตุใดจึงได้ให้ศิษย์หลี่ถงถงที่ได้คะแนนต่ำเช่นนั้นเข้าเรียนที่สาขาต่อสู้ของข้าด้วยขอรับ?"ลู่หมิง อาจารย์ผู้ควบคุมสาขาต่อสู้ ณ ปัจจุบันเอ่ยถาม'จ้าวไท่เถียน'ผู้อาวุโสชั้นสูงหนึ่งในสามเสาหลักผู้ค้ำจุนนิกายเป่ยซานหรือก็คือนักปราชญ์เพียงผู้เดียวในนิกาย 

จ้าวไท่เถียนยกยิ้มสงบขึ้นมาก่อนจะเอ่ยตอบลู่หมิงไป"นางเหมาะสมกับการต่อสู้ที่สุดแล้ว" 

ลู่หมิงขมวดคิ้วสงสัยเจตนาคนตรงหน้า หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่านางเหมาะกับการต่อสู้? 

"อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง"น้ำเสียงทุ่มสงบเอ่ยขึ้นทำให้ลู่หมิงรู้สึกวางใจ 

หลี่ถงถง...ช่างเป็นคนที่น่าสนุกยิ่งนัก มือหนายกกระดาษคำตอบขึ้นมาอ่าน ริมฝีปากยกสูงขึ้น 

ทางด้านหลี่ถงถง 

เมื่อจัดเตรียมวางข้าวของในหอพักเสร็จ หลี่ถงถงก็นอนราบลงบนเตียงแข็งอย่างเงียบๆ

"เหตุใดเราจึงได้มานอนห้องเดียวกับคุณหนูหลี่ผู้นั้นด้วยนะ ช่างเป็นโชคร้ายเสียจริง"เสียงกระซิบของเพื่อนร่วมห้องนอนของหลี่ถงถงดังขึ้น 

"ชู่ว! เดี๋ยวนางก็ได้ยินหรอก! เจ้าไม่กลัวนางมาทำร้ายเจ้าหรือ?"หญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้นตักเตือนสหายของตนเสียงเบา 

อา...ให้ตายสิ ข้าได้ยินหมดแล้วล่ะ 

ห้องพักของเหล่าศิษย์ถูกจัดให้พักร่วมกัน แยกชายหญิงชัดเจน โดยแต่ละห้องจะจัดให้พักห้องละสี่คน 

ห้องของหลี่ถงถง มีสมาชิกสองคนที่มาจากตระกูลขุนนางชั้นกลาง จากตระกูลเซียว และตระกูลหลิน ส่วนอีกคน... 

"แต่ที่ข้ารับไม่ได้ที่สุดเลยคือได้นอนกับสตรีชั้นต่ำที่มาจากชนชั้นสามัญชน กลิ่นสาปโคลนของนางช่างเหม็นหึ่งกวนจมูกของข้ายิ่งนัก!"เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครา สายตาสองคู่หันไปมองสตรีร่างบางที่นั่งจัดของของตนด้วยใบหน้าเศร้าหมอง 

หลี่ถงถงหันไปมองคนที่ถูกพูดถึงด้วยสายตานิ่งเรียบ นางคือหนิงอัน นางเอกในนิยายผู้มีรูปลักษณ์งดงามดั่งเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ 

ช่างเป็นพล็อตนิยายที่ซ้ำซากจำเจยิ่งนักที่เขียนให้นางเอกเป็นคนชั้นต่ำที่ให้ผู้คนรังแกกดขี่ ส่วนพระเอกเป็นองค์รัชทายาทผู้รักความยุติธรรม ขี่ม้าขาวมาปกป้องสตรีบอบบางเช่นนางและตกหลุมรักกันในวินาทีนั้น... 

น้ำเน่า แต่สาเหตุที่ทำให้ข้าได้อ่านนิยายเรื่องนี้ก็เพราะมันเป็นนิยายที่บรรยายเรื่องราวแอคชั่นเสียส่วนใหญ่ต่างหากจึงทำใจยอมรับเรื่องรักๆน้ำเน่าเช่นนี้ได้ 

ในเนื้อหานิยายบอกเล่าตอนนี้เอาไว้อยู่ โดยมีเนื้อความว่าหลี่ถงถงนางได้ช่วยปกป้องหนิงอันจากปากสกปรกของสองสาวนั่น และได้เป็นเพื่อนกันในที่สุด แต่ว่าก็ได้เป็นเพียงแค่วันเดียวเพราะเมื่อหลี่ถงถงนางเห็นว่าหนิงอันนั้นได้ใกล้ชิดกับอวี้ซือเหลียงที่เป็นรักเดียวของนาง 

...จากนั้นนางก็ไม่คิดที่จะปกป้องหนิงอันอีกต่อไป และยังซ้ำเติมด้วยซ้ำ 

ก็เป็นนางร้ายนี่นะ บทมันก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ... 

แต่ว่าฉันก็ไม่ได้รู้สึกรักใคร่อะไรพระเอกนั่น ออกจะรำคาญด้วยซ้ำ 

"ข้าอยากจะระบายอากาศลบกลิ่นเน่าเสียของนางออกไปยิ่งนัก!" 

"ใช่ๆ ตัวเหม็นก็เหม็น ทั้งยังอัปลักษณ์เสียจนข้าพะอืดพะอมเลย!" 

"นั่นสิๆ..." 

ที่พูดเพราะอิจฉาหนิงอันที่สวยกว่าตนงั้นสินะ ช่างน่ารำคาญซะจริง...หลี่ถงถงเอ่ยในใจ

"คงต้องขอให้ผู้ดูแลหอพักช่วยย้ายขยะเน่าเช่นนางออกไป..."

"หนวกหูชะมัด เงียบหน่อยไม่ได้รึไง?"

"!?"ทั้งสองคนนั้นตกใจที่อยู่ๆก็ได้ยินคนนอนอยู่พูดขึ้น ก่อนจะเร่งสงบปากสงบคำของตนเอาไว้อย่างหวาดกลัว ส่วนหนิงอันหันมามองหลี่ถงถงที่นอนหันหลังให้ตนอยู่ 

ที่นอนของนางอยู่ข้างๆติดกับหลี่ถงถงที่เลือกนอนเตียงติดหน้าต่าง ส่วนอีกสองสาวก็นอนอยู่ตรงข้ามกับเตียงของตนและหลี่ถงถง 

เมื่อสองสาวนั่นเงียบ ความสงบก็กลับสู่ห้องนี้อีกครั้ง ทำให้หลี่ถงถงรู้สึกดียิ่งนักและคิดว่าดีแล้วที่พูดออกไป 

"คือ...คือว่า...คุณหนูหลี่...ข้า..."น้ำเสียงหวานดังตะกุกตะกักข้างหูของหลี่ถงถง ทำให้หลี่ถงถงที่กำลังจะหลับตื่นขึ้นมา 

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกรำคาญก่อนจะเอ่ยถามออกไป

"มีอะไร?" 

เมื่อหนิงอันได้ยินเสียงเย็นชาของหลี่ถงถง หนิงอันก็ชะงักลมหายใจของตนทันทีก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา 

"อึก...ขอบ...ขอบคุณเจ้าค่ะ..." 

หลี่ถงถงหลุบตาลงเมื่อได้ยินคำขอบคุณอันแสนจริงใจของหนิงอัน

ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันช่วยเธองั้นสินะ...ให้ตายเถอะ! ฉันไม่น่าพูดออกไปจริงๆเลยนั่นแหละ...หลี่ถงถงเอ่ยในใจอย่างนึกรำคาญ 

"น่ารำคาญ"

หลี่ถงถงเอ่ยออกไปตามใจคิด แต่กลับไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกล่าวนั้นจะทำให้หนิงอันรู้สึกปลาบปลื้มชอบนางขึ้นไปอีกขั้น 

ทะ...เท่ยิ่งนัก! หนิงอันกล่าวในใจด้วยแววตาที่เปล่งประกาย