EP:8 – บังเอิญเจอ?

แสงไฟสลัวในคลับหรูสะท้อนแก้วคริสตัลเป็นประกายวูบวาบ เสียงดนตรีดังกระหึ่มหนักแน่น บีบเค้นจังหวะยั่วอารมณ์ชวนให้เคลิบเคลิ้ม

ซินดี้นั่งเอนหลังบนโซฟาหนังทรงยาว ยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบอย่างคุ้นเคย คืนนี้เธอสวยโดดเด่นตามเดิม สวยในแบบของผู้หญิงที่รู้ดีว่าตัวเองมีไพ่เหนือกว่า และผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างกาย… ก็รู้ตัวดีว่ากำลังถือดีอยู่กับใคร

เขาเป็นนักธุรกิจระดับสูง สูทเนื้อดีตัดเย็บเนี้ยบ นาฬิกาเรือนแพงบนข้อมือพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ นัยน์ตาที่มองซินดี้ฉายแววความอยากครอบครองอย่างเปิดเผย

“ไปต่อที่ห้องผมไหมครับ?” เขากระซิบชิดใบหู เงยหน้ามองเธอด้วยความมั่นอกมั่นใจว่าคำตอบคงไม่พ้นความสมยอม

“ที่ห้องคุณมีอะไรดีเหรอคะ… ซินดี้อยากรู้จัง” ซินดี้ฉีกยิ้มหวานแบบที่ผู้ชายหลายคนมักจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นชัยชนะ

“หึๆ ของแบบนี้ก็ต้องรอให้ไปเห็นเองสิครับ… จะได้ตื่นเต้น”

“งั้น… ก็ได้ค่ะ” ซินดี้พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ปล่อยให้อีกฝ่ายรีบร้อนลุกตามอย่างกระตือรือร้น

ท่อนแขนเรียวสอดเข้าไปควงแขนเขาไว้แน่น สะโพกผายบิดเคลื่อนเบียดผ่านฝูงชนในคลับอย่างไม่แคร์สายตาใคร ค่ำคืนนี้ เธอคิดว่ามันคงจบลงด้วยความเรียบง่ายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

จนกระทั่ง…

ลานจอดรถด้านหลังคลับเงียบสงัดผิดปกติ แสงไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับภาพตรงหน้าจนทำให้ฝีเท้าของทั้งคู่ชะงักกึก

รถสปอร์ตหรูสีดำคันงามที่ควรจะจอดเงาวับอยู่ตรงนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษซาก! กระจกหน้าแตกละเอียด ประตูยุบเข้าด้านใน ฝากระโปรงบิดงอพังยับเยิน ราวกับผ่านมือคนที่ตั้งใจมาทำลายมันให้สิ้นซากมากกว่าแค่อยากกลั่นแกล้ง

“เฮ้ย!! อะไรวะเนี่ย!? ใครเป็นคนทำ!” ผู้ชายข้างกายสบถลั่น รีบสลัดแขนซินดี้แล้ววิ่งตรงเข้าไปดูสภาพรถด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ซินดี้ยืนนิ่ง สายตาเรียวสวยไล่สำรวจความพังพินาศตรงหน้า หัวใจเต้นกระหน่ำขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอสองคู่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“รถสวยดีนะ…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย ทว่ากลับเยือกเย็นจนชวนขนลุก

ซินดี้หันขวัญผวั่บทันที คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่น

ฟิกยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือหมุนกุญแจรถเล่นไปมาอย่างอารมณ์ดี และข้างกายเขา… คีธยืนพิงรถอีกคันด้วยท่าทางสบายๆ แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก นัยน์ตาคมกริบมองผลงานตรงหน้าเหมือนกำลังประเมินความเรียบร้อย

“แต่น่าเสียดาย… ที่คืนนี้คงไม่มีโอกาสได้ไปต่อแล้วละ”

“อะไรนะ?” ซินดี้เลิกคิ้ว สายตามองทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

“บังเอิญจังนะคะ… ลูกน้องกระจอกๆ มีเวลาว่างมารังควานถามหาเรื่องรถคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ก็แค่ผ่านมา… แล้วดันเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้” ฟิกยกยิ้มมุมปาก สายตาคมสบเข้ากับเธอตรงๆ อย่างไม่คิดจะหลบ

คีธยันตัวออกจากรถ ก้าวเข้าประชิดอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำเอาแรงกดดันมหาศาลเข้าโอบล้อมจนซินดี้อึดอัด

“โดยเฉพาะผู้ชาย… ที่คิดว่าตัวเองจะแตะต้องเธอได้ง่ายๆ”

“สองคนนี้เป็นใครวะ?” ชายเจ้าของรถมองฟิกกับคีธสลับกันไปมา สีหน้าฉายแววลังเลและหวาดหวั่น ก่อนจะหันมาเค้นถามซินดี้

“ผู้ชายของคุณเหรอ?”

“ฮ่าๆ… เปล่าหรอกค่ะ” ซินดี้หัวเราะเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบแต้มชัดบนริมฝีปาก เธอตอบโดยไม่ยอมละสายตาไปจากฟิกและคีธเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“พวกมันก็แค่… คนรับใช้ของคนที่ฉันเคยรู้จักน่ะค่ะ”

ผู้ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่น แม้จะไม่เข้าใจความหมายลับลมคมในทั้งหมด แต่ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอันตรายที่แผ่ออกมาจากชายแปลกหน้าทั้งสอง เขาถอนหายใจยาว พลางรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมโทรตามคน

“งั้นเดี๋ยวผมโทรให้ที่บ้านเอารถมาเปลี่ยนให้ใหม่ก็ได้ครับ คุณรอผมแป๊บนึงนะซินดี้”

ซินดี้เงียบ สายตาเรียวสวยเหลือบไปเห็นฟิกกับคีธยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พวกมันไม่ขยับ ไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับตั้งใจจะจ้องมองจนกว่าเรื่องนี้จะจบลง ทำเอาความรู้สึกหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอพูดตัดบททันที น้ำเสียงเรียบสนิททว่าเด็ดขาด “ฉันจะกลับแล้ว”

“จะกลับเลยเหรอครับ?”

“ค่ะ คุณก็อยู่จัดการเรื่องรถของคุณไปเถอะ”

ซินดี้คลี่ยิ้มบางๆ และไม่รอฟังคำตอบ เธอหมุนตัวเตรียมเดินแยกออกไป ทว่าก่อนจะก้าวพ้น สายตาเจ้ากรรมกลับชะงักหยุดอยู่ที่ฟิกกับคีธเพียงเสี้ยววินาที

ฟิกยืนมองเธอนิ่งจนยากจะคาดเดาความคิด ส่วนคีธเอียงคอเล็กน้อย เหมือนกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอไว้ไม่ให้คลาดสายตา

‘พวกบ้า! มายืนลอยหน้าลอยตาอยู่ได้!’

หัวใจของซินดี้เต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอสะบัดหน้าหนีอย่างแรง เรือนผมยาวสลวยพริ้วสะบัดตามแรงอารมณ์ แล้วก้าวตรงไปยังรถสปอร์ตของตัวเองทันที เสียงส้นเข็มกระทบพื้นดังระรัวชัดเจน โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินจากมาในครั้งนี้ กำลังดึงดูดให้ใครบางคน ‘เดินตาม’ มาติดๆ

ซินดี้เดินตามทางเดินยาวจนมาถึงรถหรูของตัวเอง มือเรียวดึงประตูเปิดออก ส้นสูงกำลังจะก้าวขึ้นรถได้เพียงครึ่งตัว แต่ทว่า—

ปึง!

ฝ่ามือหนาของใครบางคนกดกระแทกประตูรถปิดลงแน่นหนา จนบานประตูสะเทือนก้อง ซินดี้ชะงักก่อนจะหันขวับกลับไปด้วยสายตาเดือดจัด

“นี่!”

ฟิกยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ขณะที่คีธขยับเข้ามาประกบปิดทางอีกด้าน ร่างสูงใหญ่สองร่างยืนล้อมปิดทางหนีเอาไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ

“หลบไป! นี่มันรถของฉัน!”

ฟิกก้มมองลงมาจากมุมสูง สายตาเย็นเฉียบราวกับกำลังประเมินสิ่งของตรงหน้า

“ใจเย็นหน่อยสิ” เป็นคีธเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทว่าแข็งกระด้าง

“ใจเย็นงั้นเหรอ?” ซินดี้แค่นหัวเราะเหยียดหยัน เธอเชิดหน้าสบตาทั้งสองคนอย่างถือดี

“พวกแกเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับฉัน… อ๊ะ!”

คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ฟิกก็ขยับตัวฉับไว ฝ่ามือหนากระชากข้อมือบางเข้าหาตัวแรงจนซินดี้เสียหลักถลาตาม เธอพยายามดิ้นรนสะบัดออก แต่แรงมหาศาลของเขากลับเหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

“ปล่อยฉันนะ! ว๊ายยย!”

ในเสี้ยววินาทีถัดมา ร่างบางของเธอถูกเหวี่ยงออกจากตัวรถอย่างรุนแรง จนล้มไถลลงไปกองบนพื้นหญ้าข้างลานจอดรถ!

“กรี๊ดดดดดด!”