Share

EP:7 - หาเรื่องใส่ตัว

last update publish date: 2026-10-30 11:40:03

@ มหาวิทยาลัย

ซินดี้ก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยชุดนักศึกษาสวยหรู เธอเดินอย่างมั่นใจ แผ่นหลังตั้งตรง คางเชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมปรายมองรอบห้องเพียงแวบเดียวก็ล็อคเป้าหมายได้ทันที

เธอไม่รอช้า ตรงเข้าไปหยุดอยู่กลางห้องเรียนอย่างคนที่รู้ดีว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอ

ชีวาที่นั่งอยู่ข้างเพื่อนสนิทถึงกับสะดุ้งน้อยๆ เจ้าตัวพยายามทำตัวนิ่งเฉยเหมือนไม่อยากมีตัวตน แต่สำหรับซินดี้แล้ว ท่าทางพยายามหลบสายตาแบบนั้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเหนือกว่าให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

“หึ” ซินดี้หยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะตั้งใจเปล่งเสียงให้ดังพอที่จะได้ยินกันทั้งห้อง

“ชีวา… ตอนแรกฉันก็สงสัยอยู่นะ ว่าทำไมเธอถึงได้กลับมาเรียนที่นี่ได้ ทั้งที่หายหน้าหายตาไปตั้งนาน… ที่แท้ก็เพราะไปแต่งงานกับคนรวยนี่เอง!”

สิ้นเสียงคำพูดนั้น เสียงซุบซิบกระสับกระส่ายก็ระเบิดขึ้นรอบห้องราวกับไฟลามทุ่ง ซินดี้ยืนนิ่งปล่อยให้ข่าวลือและคำพูดไหลสะพัดไปทั่วอย่างที่เธอวางแผนไว้

“แต่งงานกับคนรวยเหรอ?”

“จริงเหรอวะ อย่างชีวานี่เนี่ยนะ…”

“ก็ผู้ชายหล่อๆ ที่ชอบขับรถมารับกลับทุกวันไง”

“แล้วสรุปคนไหนล่ะทีนี้?”

“ชีวา…” น้ำตาลเพื่อนสนิทของชีวา เอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยราวกับอยากปกป้องเพื่อน

ทว่าในสายตาของซินดี้ มันกลับดูอ่อนแอและน่าสมเพชสิ้นดี

“ไม่เป็นไร” ชีวาพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมา แต่สุดท้ายซินดี้มองเห็นความหวั่นไหวที่พยายามซ่อนไว้ และความอับอายที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้องได้อย่างชัดเจน

‘สมน้ำหน้า คงอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีละสิ... แต่นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นยัยชีวา!’

ซินดี้กวาดสายตามองตั้งแต่กระเป๋า เครื่องประดับ ยันรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนตัวชีวา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหลมสูงที่จิกกัดทุกถ้อยคำ

“ดูสิ… ทั้งกระเป๋า ทั้งเครื่องประดับ มีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้นเลยนะ” เธอเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่คิดจะเบาเสียงลงเลยสักนิด

“……”

“นี่ชีวา… ช่วยสอนฉันหน่อยสิ ว่าต้องทำยังไงถึงจะจับผู้ชายรวยๆ ทีเดียวพร้อมกันได้ตั้งสองคน? ได้ข่าวว่าเธอมีสามีตั้งสองคนเลยไม่ใช่เหรอ… พอดีฉันเองก็อยากรู้เทคนิคบ้างเหมือนกัน”

“ตั้งสองคนเลยเหรอวะ…”

“เออว่ะ ผู้ชายสองคนที่สลับกันมารับชีวาทุกวันจริงๆ ด้วย!”

“ฮ่าๆ เห็นใสๆ เงียบๆ ที่แท้ก็ร้ายไม่ใช่เล่นนะเนี่ย”

เสียงหัวเราะเยาะและเสียงกระซิบกระซาบดังระเบ็งเซ็งแซ่ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของชีวาอย่างจัง… แต่นั่นกลับเติมเต็มความสะใจให้ซินดี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

‘ยังจะหน้าหนาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่อีกเหรอ!’

ทว่าการที่ชีวายังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเพื่อนสนิท ยิ่งทำให้ซินดี้หงุดหงิดขึ้นมาทันที น้ำตาลที่ทนฟังต่อไม่ไหวทำท่าจะลุกฮือขึ้นมาปกป้องเพื่อนรัก แต่ชีวากลับเอื้อมมือไปแตะเบาๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายใจเย็นลง ใบหน้าหวานยังคงเรียบสงบ ไม่เผยความโกรธออกมาเลยแม้แต่น้อย

“แต่มัน…”

“ไม่เป็นไรน้ำตาล เดี๋ยวชีวาจัดการเอง”

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนน่าอึดอัด ดวงตากลมโตของชีวาค่อยๆ เงยขึ้นสบตาซินดี้ตรงๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง

“ใช่… ฉันมีสามีที่รวย แล้วมันผิดตรงไหนเหรอ? หรือเธออิจฉาที่เขาเลือกฉัน… แต่ไม่ได้เลือกเธอ?”

คำพูดเรียบๆ ทว่าเหมือนตบหน้าซินดี้เข้าอย่างจังต่อหน้าคนทั้งห้อง! จนเสียงซุบซิบที่เคยดังระเบ็งเซ็งแซ่พลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาเปลี่ยนมาจับจ้องปฏิกิริยาของซินดี้เป็นตาเดียว

‘นี่มันกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเลยงั้นเหรอ… อีคนชั้นต่ำ!’

ซินดี้กัดฟันกรอด กำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ทว่าชีวายังคงยืนจ้องหน้าเธอนิ่งสนิทโดยไม่มีแววหวาดกลัวให้เห็นเลยสักนิด

“ปากดีจังนะ! กล้าขึ้นเยอะเลยนี่ตั้งแต่มีสามีรวยคอยหนุนหลัง… เชอะ! แต่จำใส่หัวไว้ซะด้วย ว่าแกมันก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของคนรวยเท่านั้นแหละ!”

ซินดี้พ่นคำพูดเหล่านั้นออกมาด้วยความเดือดดาล ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา... คือเสียงหัวเราะเบาๆของชีวา พร้อมกับการก้าวเข้ามาประชิดอีกหนึ่งก้าว

“คิกๆ… ของเล่นงั้นเหรอ? ถ้าฉันเป็นแค่ของเล่นจริง ๆ ทำไมเธอถึงได้ดูร้อนรนจนเนื้อตัวสั่น พยายามจะดิ้นรนหาทางทำลายฉันจนตัวจะตายขนาดนี้ล่ะซินดี้ หรือว่าเธอก็อยากจะลองเป็นของเล่นแบบฉันดูบ้างล่ะ? ”

“แก... แกพูดอะไร!”

“แต่น่าเสียดายนะ… ที่ต่อให้เธอพยายามทำตัวร่านแค่ไหน พวกเขาก็ไม่เคยชายตาแลเธอเลยสักนิดนี่สิ”

ฮือฮา!

เสียงฮือฮาดังระเบ็งเซ็งแซ่ขึ้นทั่วทั้งห้องเรียน เพื่อนหลายคนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ใบหน้าของซินดี้แดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอายที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะระเบิด ก่อนที่เธอจะกรีดเสียงแว้ดลั่นห้องด้วยความคลุ้มคลั่งจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

“อีชีวา! นังผู้หญิงหน้าไม่อาย!”

เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงทำได้แค่อ้าปากเถียงกลับมา แต่เพียงเสี้ยววินาที...

ชีวาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า ปลายนิ้วเรียวกดปลดล็อกหน้าจอ ก่อนที่เสียงเปิดโหมดบันทึกวิดีโอจะดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งห้อง

“จะทำอะไร!”

ชีวาไม่ตอบรอยยิ้มบางเบาที่ผุดขึ้นบนมุมปาก โทรศัพท์มือถือถูกยกชูขึ้นเล็กน้อย เลนส์กล้องหันตรงมาที่ซินดี้ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความความโกรธที่กำลังกัดกินหัวใจ

“ทำไมล่ะ… ไม่กล้าพูดต่อแล้วเหรอ?

“…..”

“ไหนล่ะความอวดดีที่เธอเคยเที่ยวประกาศนักหนา… หรือว่าไม่กล้าพอที่จะลองทดสอบอำนาจของสามีชีวาทั้งสองคนดูหน่อยล่ะหึ?”

คำพูดที่แสนนุ่มหวานนั้นพุ่งเข้าตบหน้าซินดี้ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น ความมั่นใจที่เคยถือดีพังทลายลงในพริบตา ดวงตาเธอเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว เหมือนถูกลดศักดิ์ศรีต่อหน้าฝูงชน จนความเดือดดาลก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ

ซินดี้ยกมือชี้หน้าอีกฝ่าย กัดฟันกรอดก่อนจะสวนกลับอย่างไม่ยอมถอย

“อย่ามั่นใจไปหน่อยเลยชีวา! เดี๋ยววันไหนที่พวกเขาเบื่อแกขึ้นมา… เขาก็จะเขี่ยแกทิ้งเหมือนหมาข้างถนน เหมือนที่เคยเป็นมาแล้วนั่นแหละ!”

“กลัวจัง… แต่รอให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วค่อยมาสมน้ำหน้าฉันก็ยังไม่สายนะซินดี้”

เสียงของชีวาราบเรียบแต่แฝงความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนเจ้าตัวจะเอียงคอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

“แต่ขอโทษทีนะ… พอดีตอนนี้พวกเขาคลั่งรักฉันมาก จนไม่มีเวลาแม้แต่จะชายตามองผู้หญิงไร้เสน่ห์อย่างเธอเลยสักนิด”

“!!”

ซินดี้ยืนแข็งค้าง คำว่า “ขาดเสน่ห์” ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวอย่างน่าเจ็บใจ

เธอได้แต่มองอีกฝ่ายเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่ยังคงจับจ้อง และเสียงฮือฮาที่ระเบิดตามหลังมาไม่ขาดสาย

ซินดี้ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นความเจ็บใจ ไม่ใช่เพราะความอับอายเพียงอย่างเดียว... แต่เป็นเพราะความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ แต่เธอจะไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่นอน!

“อีชีวา!... แกคอยดูก็แล้วกัน ว่าเกมต่อจากนี้ไป ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:47– ปากเก่งหรือเป็นห่วง NC25+

    “มือเธอสั่นนะซินดี้…” “สั่นเพราะโมโหต่างหาก!” เธอเงยหน้าขึ้นทันที แต่จังหวะนั้นกลับสบตาเขาเข้าเต็ม ๆ แววตาคมที่จ้องกลับมาทำให้ลมหายใจเธอสะดุด ฟิกเดินเข้ามาหย่อนตัวลงข้าง ๆ พร้อมกล่องผ้าพันแผล “ฉันว่าเธอสั่นเพราะกลัวมันเจ็บมากกว่า” เขาโน้มตัวลงช่วยจับข้างเอวอีกฝั่งไว้ให้มั่น “ฉันไม่กลัว!” ซินดี้รีบพูดสวน แต่เสียงกลับเบากว่าที่ตั้งใจ มือยังคงทำแผลต่ออย่างตั้งใจ แม้แก้มจะร้อนผ่าว คีธยิ้มจาง ๆ เอียงหน้าไปพูดข้างหูเธอ “เธอไม่ต้องกลัวหรอก… แผลมันเล็กกว่าความดื้อของเธอตั้งเยอะ” ฟิกกระตุกยิ้ม เหลือบมองทั้งคู่ด้วยความหงุดหงิด “แต่ถ้าเธอทำแผลได้ดีขนาดนี้ ฉันอาจต้องแกล้งเจ็บบ่อย ๆ แล้วสิ” “พวกนายสองคนมันบ้า!” เธอบ่นพลางเก็บอุปกรณ์ใส่กล่อง เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน แต่ยังไม่ทันลุก มือหนาก็เลื่อนมาล็อกต้นคอไว้แน่น “นายจะทำอะไร?” คีธสบตาเธอ ดวงตาคมลึกเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะกดสายตาลงที่ริมฝีปากแดงจัด “อยากจูบ” “อื้อ...” ริมฝีปากร้อนประทับลงอย่างจู่โจม ความเร่าร้อนแผ่ซ่านจนหัวใจเธอเต้นแรง มือเล็กเผลอยกขึ้นแตะอกแกร่งราวกับต้องการยึดเหนี่ยว ขณะที่มืออีกฝ่ายโอบรอบเอวไว้แ

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:46– คำว่าตลอดชีวิต

    โต๊ะอาหารยาว โต๊ะนั้น...คีธ นั่งกอดอกอยู่ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกชัดว่าอารมณ์ไม่ดี อย่างร้ายแรง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าสองคู่ดังขึ้นจากทางเดินห้องนอนฟิก เดินนำออกมาในสภาพเสื้อเชิ้ตเปิดกระดุมสองเม็ด ผมเปียกชื้นเล็กน้อยจากการอาบน้ำ ส่วนคนที่เดินตามออกมาอย่างระมัดระวังคือ ซินดี้ ในเสื้อเชิ้ตของผู้ชายตัวโคร่งที่ดูจะเป็นของ ฟิก เองนั่นแหละคีธเงยหน้ามอง ทั้งคิ้วเข้มทั้งตาเขียว “มึงนี่หายไปนานเลยนะ ไอ้ฟิก”ฟิกเพียงยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ก็แค่อาบน้ำนิดหน่อย” น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังแล้วรู้ว่าแกล้งยั่วเต็มที่ส่วน ซินดี้ ที่เดินตามมานั่งโต๊ะ ทำหน้าไม่ถูกนัก เธอยกมือจัดผมหลวม ๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามคีธ “กลิ่นกาแฟแรงไปหน่อยนะ..” เธอบ่นพึมพำ แก้เก้อให้ตัวเอง ทั้งที่แก้มยังขึ้นสีอ่อน ๆคีธหัวเราะหึในลำคอ พลางวางแก้วกาแฟลง “แหม...หน้าตาดูสดใสเชียวนะ คงกินข้าวไม่ลงแล้วมั้ง?” เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาคมจ้องตรงเธอราวกับจะพูดให้เข้าใจอีกที “หรือไม่ก็...จุกไปแล้ว?”“จุกอะไรเล่า!” ซินดี้เชิดหน้าแทบจะทันที เสียงสูงขึ้นตามสไตล์ “ฉันสวย สดใสแบบนี้ทุกวันอยู่แล้วต่างหาก!”ฟิกหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:45– ใจฉันเต้นแรงแล้ว(ซินดี้xฟิก) NC25++

    “อ๊ะ!” น้ำอุ่นกระเซ็นขึ้นเมื่อเธอถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนตักเขา หน้าอกอวบสัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นร้อนแรงจนหัวใจเธอเต้นแรงแทบหลุด “..รีบเหรอ..” “รีบสิ คิดถึงจะแย่..แล้วเธอจะหนีฉันไหม” เขากระซิบช้า ๆ ข้างหู เสียงทุ้มพร่าเปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่ต้องใช้แรง“...ใครว่าฉันจะหนี...” ซินดี้เชิดหน้า ตอบกลับด้วยสายตาท้าทาย ฟิกหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะปลายคางเธอให้เงยขึ้น ดวงตาคมสบกับดวงตาคู่สวยที่สะท้อนแสงน้ำระยิบระยับ “..ดี..” ริมฝีปากหยักแตะจูบปากอิ่มอย่างเนิบนาบ ในช่วงเวลาสั้น ๆ แค่พอให้ลมหายใจทั้งคู่สั่นสะท้าน แล้วผละออกช้า ๆ เหมือนตั้งใจทรมานเธอ “คิดว่าแค่จูบสั้น ๆ จะทำให้ใจฉันสั่นได้เหรอ” เธอแสยะยิ้ม มุมปากเชิดขึ้นอย่างถือดี “ไม่ต้องสั่น...แค่ใจเต้นแรงก็พอ” เขาตอบกลับเรียบ ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยไฟที่ยากจะปิดบัง “ปากหวานใช่ได้ โอเคหัวใจฉันเต้นแรงแล้ว แล้วของนาย..” ไม่พูดเปล่ามือบางแตะลงบนหน้าอกเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากผ่านผิวร้อนชื้นช้า ๆ “กล้ามเป็นมัด ๆ แบบนี้…ไว้ขู่ผู้หญิงงั้นสิ” “ไม่…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงต่ำจนแทบกลืนกับลมหายใจ “มันมีไว้ให้เธอจับต่างหาก” “คิก..คิก..หัว

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:44– ค่ำคืนที่ไร้เงา

    ฟิกหัวเราะในลำคอ ก่อนหันไปทางห้องนอน มุมที่ซินดี้ยืนแอบดูอยู่หลังบานประตู เขายกคิ้ว ยิ้มมุมปากเหมือนรู้บางอย่างเสียงของเขาดังขึ้นหนักแน่นและจงใจพอให้คนในเงาได้ยิน “คืนนี้...มีหนูตัวหนึ่งแอบดูอยู่แน่เลยว่ะ”หัวใจของซินดี้เต้นโครมทันที เธอกำลังจะถอยหลัง แต่คีธพูดขึ้นบ้าง เสียงทุ้มต่ำของเขาเรียบเยือกแต่ชัดถ้อยชัดคำ“ปล่อยไว้เถอะ เดี๋ยวมันก็วิ่งหนีกลับรูเอง”ฟิกหัวเราะในลำคออีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ก็อย่าลืมล็อกกรงให้แน่นละกัน เดี๋ยวหนูจะหลงออกมาอีก…”ซินดี้สะดุ้งสุดตัว รีบผลุบกลับเข้าห้อง ปิดประตูดัง ปัง! มือเรียวสั่นขณะหมุนกลอนล็อกแน่น ใจเธอเต้นแรงราวจะทะลุอก “พะ..พวกบ้า..”หลังบานประตู เสียงหัวเราะแผ่วของพวกเขายังคงดังลอดมา มันไม่ดังพอจะข่มขู่ แต่กลับดังพอจะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง…ด้วยความรู้สึกที่เธอไม่กล้ายอมรับเสียง ‘คลิก’ ของลูกบิดดังขึ้นในความมืด ซินดี้สะดุ้งเฮือก เธอรีบหลับตาปี๋ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าจะได้ยินกันทั้งห้องฝีเท้าหนักแน่นสองคู่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ข้างเตียง“เธอหลับแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของฟิกดังแ

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:43– เส้นทางที่เลือก

    ซินดี้เดินออกจากห้องทำงาน แสงไฟด้านหลังดับลงเอง ทิ้งให้เธออยู่ในเงาสลัวของโถงเพนท์เฮ้าส เดินกลับไปยังโซฟากลางห้อง ที่ฟิกกับคีธยังหลับสนิทอยู่เหมือนเด็กสองคนที่ไม่เคยเจอด้านมืดของโลกมาก่อนซินดี้ยืนมองเงียบ ๆ ก่อนปลายนิ้วจะเลื่อนแตะแผงอกกว้างของฟิกเบา ๆ “คืนนี้…ยืมเสร็จแล้ว” เธอพูดพลางเก็บกุญแจลงในสร้อคอของเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วจึงยื่นมือไปแตะแก้มของคีธ ปรับสร้อยคอให้เข้าที่ พร้อมเอากุญแจอีกดอกใส่กลับเหมือนเดิมเธอถอนหายใจเบา ๆ เหมือนคนที่เหนื่อยกับเกมนี้มากกว่าที่อยากยอมรับ “อย่าตื่นขึ้นมาเร็วนักล่ะ..แบบนี้ดูน่ารักจะตาย”เธอแกล้งพูดกับอากาศ ยิ้มมุมปากแบบนางร้ายสายเนี้ยบก่อนจะหมุนตัวส้นรองเท้าดังเบา ๆ เดินหายลึกเข้าไปในเงามืดของเพนท์เฮ้าสอีกครั้ง พร้อมเริ่มต้นเหตุการณ์ต่อไปที่ไม่มีใครคาดเดา.วันต่อมา..ณ ร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง แสงจากโคมติดเพดานส่องลงบนโต๊ะหินอ่อนสีขาว สะท้อนเครื่องเพชรที่ซินดี้สวม ดูแพง หรู และเย็นชาในเวลาเดียวกันเธอนั่งไขว่ห้าง มองบรรยากาศหรูรอบตัวด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลัง ทำงานตามหน้าที่ มากกว่ารอใครสักคนไม่กี่อึดใจ วิทวัส ผู้เป็นพ่อก็ก้าวเข้ามา ชุดสูทร

  • นางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก    EP:42– ออดอ้อน

    “ฉลอง?” คีธขยับเข้ามาใกล้ เอียงหน้าเล็กน้อย จนเธอได้ยินลมหายใจเขา “หรือกำลังจะป่วนอะไรอีก?”ซินดี้ควงแก้วไวน์ในมืออย่างอ้อยอิ่ง รอยยิ้มหวานแตะมุมปาก“เมื่อคืนพวกนายพาฉันหนีตายจนมึนหัวไปหมด ฉันเลยคิดว่า…สักแก้วสองแก้วคงไม่เกินไปมั้ง” เธอเดินนำไปที่บาร์ไวน์ของเพนท์เฮ้าส ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะชัดเจน ซินดี้หยิบขวดไวน์ขึ้นมา บิดเปิดอย่างคล่องแคล่ว คลิกเดียว เสียงจุกก้องเบา ๆนิ้วเธอกำบางอย่างในมือแน่นมาก แน่นจนปลายนิ้วขาวซีด แต่…ไม่มีใครเห็นว่าเธอทำอะไรกับมันไวน์แดงถูกเทลงแก้วทั้งสาม สีเข้มสวยสะท้อนแสงไฟอุ่นในเพนท์เฮ้าส ซินดี้ยืนอยู่กลางบาร์หรู ยกแก้วขึ้นยิ้ม ยิ้มที่ทั้งหวาน ทั้งลึกลับ ยิ้มแบบผู้หญิงที่รู้อยู่แล้วว่าคืนนี้จะควบคุมเกมยังไง“ชนแก้วค่ะ ชนให้ดัง ๆ หน่อย…ถือว่าเลี้ยงฉลองที่เรายังมีชีวิตรอด”ฟิกหัวเราะพร้อมยกแก้วขึ้นคีธยกตาม แต่สายตาคมนั้นยังจับจ้องเธอไม่วางแกร๊ง! เสียงแก้วกระทบกันดังใสสะท้อนทั้งห้อง“ดื่มให้หมดนะ...” ซินดี้พูดพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ฟิกจนปลายจมูกแทบแตะกัน “คืนนี้ไม่มีข้ออ้างว่าจะเมาไม่ได้”“ได้สิ..แต่เธออย่าลืมว่าฉันคอแข็ง” ฟิกยกแก้วกระดกหมดรวด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status